210415-234 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ015.txt

หากผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลายย่อมจะมีสติสัมปชัญญะกับทุกๆอิริยาบถของตนเองไม่ว่าจะกินจะอยู่จะหลับจะนอนเราจะต้องระลึกรู้ทุกทีละบทนอกจากรู้จักอิริยาบถใหญ่ที่เป็นรูปนอกที่เรียกว่ากาโยหรือกายหรือความประชุมร่วมจ่ายแล้วเราก็จะต้องรู้อย่างไปถึงจิตไปถึงภายในด้วยการที่อยากรู้ไปถึงจิตถึงภายในและก็รู้รสชาติรู้อารมณ์ของจิตเขาเรียกว่าเราพิจารณาสติปัฏฐานปรับปรุงปรับเปลี่ยนจิตหรืออารมณ์ จิตเข้ามาสู่สภาพที่ดีมาสู่สภาพที่เป็นกุศลจิตสภาพที่ไม่มีโกรธไม่มีทางสภาพที่ไม่มีรักไม่มีชอบไม่มีติดตราตรึงใจการกินก็มีการติดตราตรึงใจหรือมีการไม่ชอบการเป็นอยู่กับการงานทั้งหลายทั้งปวงมีอิริยาบถต่างๆก็อยู่กับการชังการชอบและการรับการผลักการดูดทุกๆกิริยาบทการเป็นอยู่กับการงานกับการมีชีวิตชีวาอยู่เราก็จะต้องรู้ต่อผัสสะรู้ข้างนอกแล้วก็รู้กันสิ่งที่เกี่ยวข้องโยงใยไปถึงจิตแม้การจะหลับการจะนอนแล้วก็จะต้องรู้สัจจะของความหลับรู้สัจจะของความ นอนว่าเราจะนอนไปเพื่อกิเลสหรือว่าเราจะนอนไปเพื่อพักผ่อนซึ่งมีความจำเป็นต่อร่างกายและชีวิตเราก็จะต้องหลับพอประมาณจะนอนนอนทำไมนอนเพื่ออะไรเราก็จะต้องรู้ถ้าหลับโดยไม่ต้องนอนหลับในท่านั่งท่ายืนท่าอะไรก็ได้ไหมอะไรอย่างนี้ก็ต้องรู้มีสัจจะที่จะให้เราพิจารณาเรียนรู้ความจริงตามความเป็นจริงที่เรียกว่าสัจธรรมมากมายเพราะการพิจารณาแม้แต่กินจะกินทุกเวลาและต้องมีสติสัมปชัญญะและเราจึงต้องมีการปัสสาวะหรือการพิจารณารู้ว่าเรากินมันจะกินเพื่อเล่นมันจะกินเพื่อมัวเมามักจะกินเพื่อสนุกสนานไม่ได้กินเพื่อตกแต่งประดับประดาแต่เรากินเพื่อเอาธาตุเข้าไปสังเคราะห์ร่างกายทั้ง ไม่ให้เกิดทุกข์กินมากก็ทุกข์มากกินน้อยไม่พอแก่ร่างกายไม่พอแก่การใช้จ่ายก็ต้องให้ผมมาผสมและเราก็ไม่ได้กินเพราะลูกมันน่ากินรสมันน่ากินกลิ่นมันน่ากิน