210512-247 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ015.txt

้ริษยาเราจะไม่ริษยาผู้ที่เขามีเขา เขาได้เขามากเขารู้สึกว่าเขาชื่นชมยินดีกับสิ่งที่เขาได้ก็มีเขาเป็นเราไม่ได้ไม่มีไปเป็นแล้วเราก็จะมีริษยาไม่น้อยเนื้อต่ำใจไม่เกิดรสชาติอะไรอีกเห็นเท่าที่เห็นรู้เท่าที่รู้ชัดเจนอยู่อย่างไรก็เข้าใจเราจะไม่พลิกกลับเราจะยืนหยัดตั้งมั่นอย่างแท้จริงขอให้อ่านจิตอ่านใจถ้าเผื่อว่ามันยังไม่บริบูรณ์มันก็จะมีจิตเพราะๆแปลกๆอะไรนิดๆหน่อยๆอยู่บ้างแต่เราก็จะรู้เหตุผลประกอบว่ามันเบาไม่สบายมันง่ายมันไม่เห็นจะจำเป็นอะไรมันไม่เห็นจะต้องที่ดีวุ่นวายอะไรระหว่างปล่อยมาได้อย่างแท้จริงเพราะเป็นหลงสิ่งที่ประกอบมาเป็นรถของโลกออกเป็นสิ่งที่น่าได้น้ำมีหน้าเป็นอย่างลูกโลกแท้ เป็นมายาถ้าเราเห็นชัดเราก็จะยืนหยัดยิ่งปรับปล่อยได้สะอาดบริบูรณ์เราก็ยิ่งจะเห็นว่ามันไม่มีเป็นหลักการของศาสนาว่าสุญญตาหรือสุภาพมันว่างมันปล่อยมันเฉยมันไม่กระเทือนมันไม่อะไรอีกเราจะเห็นสภาพนั้นเราจะรู้จักสภาพนั้นอย่างชัดเจนว่ามันปล่อยมาได้แล้วแม้แต่ยังหยาบอย่างครางอย่างละเอียดใครจะเห็นเป็นศักยะจุดไหนของตัวเองที่เด่นชัดก่อนก็เอาแต่ถ้า LINE มาตามหลักการแล้วตามระบบธรรมดาและเราก็จะเห็นได้ว่าอยากทำชั่วมากแล้วมันก็ไล่มาจากที่ได้จัดหารูปร่างจัดมาอย่างที่อธิบายมานั่นแหละก็พูดไปยืนหยัด ภาวะธรรมที่ตัวเองมีจริงเห็นจริงรู้จริงแล้วก็อย่าสับสนอย่าวนเวียนต้องเอาให้สิ้นวิกฤตอิจฉาซึ่งสงสัยไม่สงสัยอีกรู้แล้วแน่ใจแล้วก็ไม่สับสนไม่เลอะเทอะได้แล้วก็ไม่รู้ว่าได้แล้วก็ไม่รู้แล้วเสร็จก็ไม่รู้เสร็จแล้ววนเวียนหุ้นไปจนกระทั่งกลายเป็นตัวเองได้ก็ไม่รู้ไม่ได้ก็ไม่รู้ก็เลยกลายเป็นคนเลอะเทอะเพราะมันได้แล้วก็รู้ได้แล้วมันจะเบาง่ายขึ้นลักษณะความเบาความง่ายขึ้นเนี่ยเราจะเห็นว่าเราเองเราเหมือนคนไม่ได้ขึ้นไปเรื่อยๆไอ้ที่ทำได้แล้วและที่มันติดอยู่กับไอ้เครื่องใหม่แล้วก็หนักอยู่กับเรื่องใหม่ภารกิจที่ได้แล้วมันก็ได้แล้วถ้าเราไม่คิดว่าเราไม่ได้ มันก็เหมือนกับคนที่ไม่ได้เพราะเรายังทำกับตัวที่หนักเรื่องที่หนักอีกเหมือนกับเราต่อสู้กับเรื่องงานใหม่แล้วมันก็หนักเหมือนกันจะๆคล้ายๆอย่างนั้นอันนี้ทำให้คนเผลอบ่อยนักปฏิบัติต้องไม่เผลอเมื่อทบทวนไปถึงสิ่งที่เป็นสิ่งที่ได้แล้วสิ่งที่ตัวเองเป็นไปแล้วเราก็จะต้องรู้ให้ชัดเจนว่าสิ่งนั้นสิ่งนี้มันได้แล้วแล้วก็มีสิ่งที่ได้อยู่ไม่ใช่ว่าเราไม่ได้อะไรจะสับสนและขอเน้นเรื่องที่จะสับสนเพราะผู้ใดที่ไม่สับสนรู้จริงว่าเราได้เรามีเราเป็นอะไรเราจึงจะมั่นคงไปวนเวียนและกลับไปกลับมาจะมั่นคงแน่นอนกล้าขึ้นตามขั้นชั้นไปเรื่อยๆสู่ที่สูงไม่สลับสับหมดเลยทีเดียวแต่ถ้าพูดได้วิปลาสในจุดนี้ จะปรับเปลี่ยนวนไปเวียนมาขึ้นสูงแล้วก็ลงต่ำลงต่ำแล้วขึ้นสูงซ้ำซ้อนซ้ำแซะเสียเวล่ำเสียเวลาเพราะความไม่มั่นคงเพราะความไม่เด็ดเดี่ยวเพราะความไม่รู้ชัดเราจะต้องกำหนดให้รู้ชัดให้จริงแล้วเราจะไล่ตอนขึ้นมาแล้วเราจะรู้ว่าผลได้ของเรามนุษย์ประเสริฐขึ้นก็จะเห็นจริงชั้นชั้น 3 ชั้นที่เราขึ้นมาได้เราจึงจะเป็นผู้ที่ไม่มีก้าวถอยและไปเร็วเพราะไม่ต้องสับไปสับมาไม่ต้องวนไปวนมาแน่ใจให้ได้ชัดๆรู้ให้ได้แม่นๆพยายามอ่านรู้จุดที่เราได้จริงๆนี่เป็นสภาพของผู้ที่มาปฏิบัติธรรมจะได้ปฏิบัติธรรมตามก็รู้กันอยู่แล้วถ้าผู้ใดทบทวนรู้ บุพเพนิวาสานุสติญาณทดสอบอ่านดูใจเราทุกวันตอนกลางวันก็ดีกลางคืนก็ดีหรือว่างก็ดีในขณะทำงานกำลังศึกษาอยู่พอดีในขณะที่เรากำลังว่างๆหรือเวลาใดที่เราจะมีโอกาสว่าเราจะพิจารณาในขณะว่างแล้วก็ทบทวนดูนึกย้อนไปแต่ก่อนนี้เนาะเราเคยติดยึดอย่างเดียวนี่มันหายเงียบไปเลยนะมันไม่โผล่ขึ้นมาเราจงใจเจตนาที่จะย้อนระลึกไปถึงมันต่างหากมันจึงไม่มีที่เราแต่ก่อนที่เรามีหนอเดี๋ยวนี้เราขาดสนิทหนอให้รู้ถึงความขาดสนิทที่ไม่มีผีมาหลอกเลยหายไปเลยก็ให้รู้เรานึกทบทวนขึ้นมาได้อันใดที่ยังเหลือเศษอยู่พัทยามีชำระยิ่งเข้าไปให้รู้ว่าเมื่อนั้นมื้อนี้ยังมีรถน้อยๆยังมีการเกิดนิด เมียไม่มีอยู่ก็จะต้องรู้อย่าเพิ่งประมาทน้อยแล้วมันไม่ทำผิดอะไรให้แก่เราทันทีหรอกแต่มันสั่งสมได้แล้วมันกลายเป็นตัวโตได้เพราะมันเป็นเชือกต้องระมัดระวังอย่าประมาทคำว่าอย่าประมาทของพระพุทธเจ้านี่สูงนักอันใดที่แรงเราก็จัดการกับมันหนักอันใดที่เบาเราก็พยายามรู้มันแล้วก็ทำออกไปเรื่อยๆอย่าประมาทนิดหน่อยแล้วก็รับไปเผลอๆอนุโลมให้มันไปอย่าไปทำอย่างนั้นต้องตัดต้องละแม้โทษภัยอันมีประมาณน้อยเราก็จะต้องตัดต้องละทำให้มันสิ้นทำให้มันดับสนิทเสริมอยู่อะไรเป็นรูปราคะอรูปราคะเล่มเหลือเชื้ออยู่เบาบางอยู่ในจิตอันใดที่แข็งแรงอะไรที่หยาบกร้านก็ซัดมันลงไปให้มันต่อหน้าต่อ ขอให้มีเวลามากๆจัดการมันลงไปท่านได้หรืออ่อนเมื่อเกิดก็ต้องให้รู้แล้วก็ต้องพยายามลดลงไปอะไรดับสนิทแล้วก็ให้พยายามอย่าวิปลาสต้องเข้าใจให้ชัดเจนว่าอันนี้แล้วไปแล้วอันนี้จบไปแล้วก็ไม่สงสัยให้มั่นคงให้เป็นฐานเสริมขึ้นมาเรื่อยๆๆเราจึงจะเป็นผู้ที่ไม่สับสนเป็นผู้ที่รู้ได้รู้เป็นรู้มีรู้ฐานะที่แท้จริงแล้วเราก็มั่นคงฐานะข้างหน้าหรือว่าฐานะปัจจุบันที่เราเป็นอยู่เราก็เป็นอยู่สุขสถานะปัจจุบันข้างหน้ามีที่เราจะมีอนังคโณในการที่จะทำประโยชน์ให้แก่โลกหรือทำประโยชน์ให้แก่ตนในส่วนที่เราเองยังไม่หมดสิ้นแล้วก็พยายามตรวจสอบตัวเองดูถ้าผู้ที่มีฐานะสูง สิ่งที่จะทำให้แก่ตนมันก็น้อยลงน้อยลงน้อยลงพยายามพิจารณาอีกมันก็จะเห็นว่าน้อยเมื่อเรารู้ตัวว่าน้อยเราก็จะมีเวลาที่จะพิจารณาหาประโยชน์ให้ผู้อื่นได้มากเพราะเวลามันมีอยู่เท่าเดิมเพราะเมื่อผู้ใดว่างจากงานตนจึงจะเป็นผู้ไม่ว่างจากงานสำหรับผู้อื่นมากขึ้นได้นี่เป็นสัจจะที่จะเป็นประโยชน์ให้แก่โลกอย่างชัดเจนถ้าผู้ใดว่างจากประโยชน์ตนเวลาว่างมันก็จะมากขึ้นและเวลาเหล่านั้นแหละเราก็เอามาเป็นประโยชน์ให้แก่ผู้อื่นนี่คือค่าของมนุษย์นี่คือความประเสริฐของมนุษย์นี่เป็นสิ่งที่เป็นจริงถ้าผู้ใดยังเห็นแก่ตนยังมีสิ่งที่ตนจะต้องเสพสมจะต้องหาให้แก่ตนยังมีอัตรา โตยังมีเรื่องมากตั้งแต่ต้นเวลาที่จะว่างเพื่อผู้อื่นก็จะน้อยน้อยจริงๆจนไม่มีเวลาที่จะไปให้เสพสุขแป็บๆไปให้ทำสุขให้แก่ผู้อื่นมันจะมีความสุขให้ตัวเองเสพอย่างเดียวเท่านั้นจึงเป็นเรื่องที่เห็นแก่ตัวอย่างชัดแจ้งผู้ใดวางปล่อยไปมากได้ก็จึงจะมีแต่คิดจะทำสุดของวิหารสบายโปร่งอยู่เป็นจุดที่มันธรรมดาเฉยๆแต่ว่าเราก็มีอนาคคสังขยามีความคิดสร้างสรรค์มีสัมมาสัมพุทโธมีสัมมาวาจามีสัมมากัมมันตะมีสัมมาอาชีโวอยู่ด้วยอุฏฐานะสัมปทานอยู่ด้วยสัมมาวายามะอยู่ด้วยสัมมาสติที่เราจะต้องเข้าใจเป็นสมาชิกอย่างนี้เราจึงจะเป็นผู้ที่ อยู่ในฐานของมะคะแปลว่าจิตอันใหญ่ยิ่งมากกว่าอัครแปลว่าตัวจิตที่เจริญจิตที่ได้ปฏิบัติสิทธิได้เสริมได้สร้างได้หล่อหลอมเด็กพึงประพฤติอบรมทำให้เป็นอริยชาติทำให้เป็นจิตที่สูงจริงๆจึงจะเป็นประโยชน์กับมวลมหาชนเป็นพหุชนะคือตายยากจนชนะสุดท้ายอย่างตรงในหลักหนึ่งของพระพุทธเจ้าที่ยืนยันไว้ว่าประโยชน์ 4 หรือว่าที่หมายปลายทางเพราะฉะนั้นให้ตายยากปฏิปันโนโหติพระพุทธายะพระพุทธเจ้านี่เป็นหลักส่วนหลักสองนั้นเราสามารถเอาชนะใจตนเองได้เป็นรัฐมนตรีหลักข้อที่ 3 เราสามารถ ได้โดยไม่ยากในฌานทั้ง 4 คือจิตของเราจะเป็นสภาพที่จะปรุงจะสร้างจะวิตกวิจารณ์ก็ได้และมีอุเบกขาซ้อนอยู่ในตัวมีองค์ชายทั้ง 4 ซึ่งจะหรี่เหลือน้อยที่เฉยๆน้อยหรืออยากจะคิดมากคิดมากก็เป็นวิตกวิจารณ์มากอุเบกขาก็น้อยอุเบกขามากวิตกวิจารณ์ก็น้อยจุดของบัญชาที่สีเหมือนเดิมงานอยู่ตลอดเวลามันเป็นปกติของมันได้โดยไม่ยากได้โดยไม่ลำบากเราจะไปหาชั้น 1 ก็ได้ก็จะกลับมาหาฌาน 4 ก็ได้ส่วน 2 สาวนั่นก็เป็นทางผ่านอยู่อย่างนั้นเองเป็นรสชาติของจิตหรือเป็นตัวปรมัตถ์ของจิตปรมัตถ์เรียกว่าสุขก็ได้ปรมัตถ์เรียกว่าปิติก็ได้ปิติก็เป็นแต่เพียงรู้ดีสุขก็เป็นแต่เพียงเพราะว่างๆเบาๆง่ายๆอยู่ที่เป็นธงชาติเป็นหลัก 3 หลักที่ 4 เด็ดขาดเราจะต้องมีอุปกรณ์ แน่นอนเป็นตัวผลสุดท้ายอรหัตผลเป็นตัวตัดสินผู้ใดรู้สภาพของอรหัตตผลรู้สภาพของ 7 โตปัญญาที่เป็นวิมุตทั้งคู่ในหัวใจตัวพุทธปัญญาวิมุติอย่างสิ้นสงสัยผู้นั้นก็จะรู้สภาพของจิตที่เราได้แต่รับปัจจัยแต่ละเรื่องแต่ละคราวแล้วก็ทำไปจนกระทั่งหมดเราจะได้หลักทั้ง 4 นี้จริงๆเมื่อได้รับอุปสรรคก็ได้ฌาน 4 แล้วก็ได้ว่าสวัสดีหรือว่าที่มีอำนาจเหนือจิตเก่าก็ได้ถ้าเราได้ทั้ง 3 หลักที่แล้วเราก็เป็นมนุษย์ที่เป็นผู้ที่ชนะคือตายะปฏิปันโนโหติผู้ชนะสุขายะพระพุทธศาสนาปิดตาเป็นผู้ที่มีตัวเองทั้ง 3 หลัก มาอยู่ในหลัก 1 เป็นประโยชน์ต่อโลกเป็นประโยชน์ต่อมวลชนเป็นพหูชนะหินตายะตัวแท้ๆตัวจริงๆตัวตรงๆเปลืองๆเลยอย่างไม่มีข้อสงสัยรองไปพิจารณาดูให้ดีแล้วเราจะเห็นว่าพระพุทธเจ้ากล่าวนั้นมีอนุโลมและปฏิโลมอย่างตรงจุดที่สุดมรดกได้อบตภาคทั้งหมดมีฌานทั้ง 4 พร้อมมีพระสารีจริงพระองค์ชนะหินตายะเราก็ทำได้อย่างบริบูรณ์อย่างที่สุดและเราเองจะเป็นผู้ที่ประดิษฐานสถาปนาอริยชาติอริยชนสถาปนาประเทศอารยะหรือว่าสังคมอารยะขึ้นได้ด้วยฝีมือของเราอย่างแท้จริง