180519-C สัลเลขสูตร ตอน3-พ่อท่าน-แดนอโศก.txt

หนือจิตที่มันมีระบบอย่างนั้น เราจึงจะต้องเป็นผู้ที่มีสมาธิกุศลธรรมอุจจาระฉลาดรู้ยิ่งรู้เยี่ยมในสมาธิหรืออธิกอันยิ่งเป็นเยี่ยมจิตมันจะยิ่งอย่างไรจิตมันจะละเอียดลึกซึ้งกว่านี้อย่างไรเราจะต้องรู้มันจริงๆจึงเรียกว่าสมาธิกุศลแล้วเราก็จะต้องกระทำมันเรื่อยๆเพื่อให้เกิดอภิสิทธิ์หรือเพื่อให้เกิดสมาธิในต้นไม่ใช่ไปเอาของคนอื่นไม่ใช่ไปเอาสมาธิมาจากของคนอื่นไปอ่านมาไปฟังมาไม่ใช่หรือว่าไปรับรู้มาที่เขา สาวมาทางทวารหูตาจมูกลิ้นกายอะไรที่เฉยๆไม่ใช่แต่จะต้องเป็นสมาธิที่เกิดที่เราจึงเรียกว่าสมาธิสั้นสมาธิจะแปลว่าสมาธิที่เกิดที่เรามีอัตตะบวกสมาธิถัดจากที่เกิดขึ้นโดยที่เราเราเองเป็นผู้ที่เกิดสมาธินี้เราเองเป็นผู้ที่แตะต้องสมาธินี้เราเองเป็นผู้ที่รู้ยังถึงสมาธินี้เองเรียกว่าสมาธิจะมาปฏิบัติคือการกระทำในเมืองทำให้เกิดบ่อยๆจะมาบัตรสมาชิกตามอาบัติที่แปลว่าสิ่งที่เกิดขึ้น โสดเป็นสิ่งนั้นเราจะทำให้มันอุบัติเสมอๆให้เกิดเสมอๆที่เราเกิดอะไรเกิดสมาธิหรือเกิดอภิสิทธิ์เกิดจิตที่ยิ่งขึ้นนั่นแหละเมื่อเกิดขึ้นแล้วเกิดขึ้นแล้วก็ต้องรู้มันไม่จริงว่าไอ้จิตดีอย่างนี้เกิดแล้วจิตที่รู้อย่างนี้เกิดขึ้นแล้วจิตที่วิมุตถึงเกิดขึ้นแล้วธุรกิจที่มีขนาดอย่างนี้มันมีคุณภาพอย่างไรมีคุณธรรมอย่างไรมีความสามารถอย่างไรเราก็จะรู้จิตอันนั้นอีกอย่างนั้นถ้ามึงเสมอรู้ต่ำรู้สูงรู้ดีรู้ชั่วรู้อยากรู้ละเอียดรู้มันจริงๆจึงเรียกว่าเป็นผู้ที่หยั่ง แล้วทำให้เกิดที่ตนด้วยไม่ใช่ว่าไปอยู่ที่อื่นแล้วเราจะไปรู้สมาธิไม่ได้อาตมาที่สมาปฏิกิทำให้เกิดที่ตนเสมอเสมอทำจนกระทั่งแน่วแน่ตั้งมั่นตั้งมั่นทำได้เพียงทำได้แค่เรียกว่าสมาธิสะสมสมาชิกตั้งลงอย่างลงมั่นคงเพียงแท้เป็นไปได้มากเป็นไปได้เสมอจริงๆปัจจัยก็บัดนั้นต้องการก็ต้องมีอะไรมีด้วยว่าสมาธิสั้นหรือว่าตั้งลงอย่างลงเป็นลง ได้แล้วถ้าได้มากท่านทองแคล่วคล่องมีความชำนาญมันก็ยิ่งผีติดที่ชำนาญผีปีศาจโครงสร้างมันหรือว่าเที่ยงยังคล่องเที่ยงยังเที่ยงยังยืนยันจึงเรียกว่าสมาธิกับชีวิตและทำให้ได้อย่างนั้นทำไปจนกระทั่งเรารู้แม้กระทั่งว่าเราจะไม่ให้มีเราก็ทำได้เราจะให้หยุดเราก็ทำได้เราจะให้พักก็ทำได้ถ้ามีพฤติกรรมไม่มีเราจะให้สิทธิ์ของเรามีอย่างนั้นอาการอย่างนั้นก็ทำเองได้ แล้วจะไม่ให้มีอย่างนั้นจะให้หยุดหยุดสักนิดไม่ให้มีอาการอย่างนั้นไม่มีพฤติกรรมนั้นก็ทำได้เด็ดขาดทำได้จริงถ้าเกิดอย่างนั้นได้ให้เกิดไม่มีก็ได้ให้เกิดหนี้อย่างนั้นก็ได้ให้มีขนาดแค่นี้ให้มีแรงกว่านี้เงินเบากว่านี้ให้มีการกลางขนาดนี้กำหนดได้ทำได้อย่างชัดเจนรู้ขนาดรู้คุณภาพให้ยศสนิทเลยไม่มีจิตอย่างนั้นเด็ดขาดให้เฉยๆวางให้วางใจให้ดับสนิทไม่รับสิ่งนั้นมาเกี่ยวข้องไม่รับสิ่งนั้นมากระทบกระเทือนไว้ไม่ต้องเกิดอย่างนั้นเลย อย่างแท้จริงเรียกว่าสมาชิกผู้รู้การทำให้หยุดทำให้พักทำให้ปล่อยทำให้วางก็ได้หรือทำให้มีก็ได้อย่างแท้จริงและตัวสำคัญที่เน้นที่พื้นฐานสำคัญเพราะมันยากเหลือเกินสำหรับคนวัฒนธรรมเน้นตรงที่ว่าหยุดถ้าจะให้ทำแล้วล่ะก็ท่านเรียกว่าอุฏฐานะคือมีฐานในในการเกิดโรคฐานะหมายความว่าให้มีสภาสภาพหรือสภาวะการเกิดฐานะก็คือพฤติทั้งหลาย พฤติกรรมเป็นอย่างนั้นแหละเพราะสิ่งที่ให้มีจิตอยู่แต่ติดหยุดก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้วให้มีจิตอยู่แต่จิตหยุดคือจิตมันรู้อยู่รู้อะไรรู้ว่ามันหยุดมันวางมันปล่อยจิตมันมีรู้ด้วยแล้วรู้ว่ามันหยุดมันปล่อยไอ้ที่เราต้องการปล่อยไอ้ที่ต้องการหยุดทำได้สนิทจึงเรียกจิตนั้นว่าสมาธิสั้นต้องเข้าใจอย่างนี้จริงๆต้องรู้ต้องอ่านออกต้องสัมผัสจิตอย่างนี้ที่ตนไม่ใช่คนอื่นที่อื่นไม่มีที่อื่นไม่เกี่ยวที่อื่นไม่ใช่รู้จริงรู้จริงมันอยู่ที่ตนเป็นจริงเห็นจริงสัมผัสจริงเข้าใจจริงๆจึงเรียกว่ารู้พฤติกรรม บางท่านสัมมาแล้วเราก็เทียบเคียงให้ได้เสมอว่าอออย่างนี้จิตนี้เรียกว่าขนาดนี้ผิดอย่างนี้เรียกว่าขนาดนี้มีอาการอย่างนี้เรียกว่าจิตขนาดนี้เรียกชื่อว่าอย่างนี้มีสภาพอย่างนี้เราเรียกชื่อมันว่าอย่างนี้อย่างนี้เรียกว่าเล็กผิดอย่างนี้เรียกว่าใหญ่อย่างนี้เรียกว่าโสดจัดปานกลางถึงอย่างนี้เรียกว่าโปรดอย่างอ่อนอย่างนี้เรียกว่าโลกจัดอย่างนี้เรียกว่าโรคปานกลางอย่างนี้เรียกว่าโรคอย่างอ่อนอย่างนี้เรียกว่าโกทาอย่างนี้เรียกว่าปฏิฆะอะไรอย่างนี้เรียกว่า GoPro อย่างนี้เรียกว่าเคืองๆอย่างนี้เรียกว่าขัดๆอย่างนี้เรียกว่าอึดอัดอย่างนี้เรียกว่า โหลดแรงอย่างนี้เรียกว่าเร่าร้อนอย่างนี้เรียกว่าอุ่นๆอย่างนี้เรียกว่าเย็นๆอาการของจิตเป็นอย่างใดอย่างใดอย่างใดรู้ขนาดของมันหมดรู้ขนาดเอามาเทียบเคียงกันขึ้นได้ทันทีว่าอ๋อขนาดนี้ยิ่งกว่าอย่างนี้อย่างนี้ยิ่งหย่อนก็อย่างนี้รู้ขนาดมันจริงๆกำหนดขนาดลงไปได้เรียกว่าเป็นพูดถึงสมาธิกับรู้ฟันรู้เฟืองมันรู้ว่าไอ้นี่แห่งโตแท่งใหญ่แท่งเล็กอันนี้เฟืองโตเปลืองใหญ่เฟืองเล็กไอ้นี่เป็นอย่างนั้นอยู่อย่างนี้ไอ้นี่เล็กกว่าอันนี้อันนี้จะต้องอยู่อย่างนี้ระดับอย่างนี้ไอ้นี่ระดับสูงไอ้นี่ระดับละเอียดอันนี้ระดับลึก ในอันนี้ระดับนอกรู้จริงๆถึงตัวฟันตัวเฟืองของจิตหรือขนาดของจิตเรียกว่าสมาธิกับนอกจากรู้ฟันเฟืองนอกจากรู้ระดับของจิตนอกจะรู้อะไรไอ้ตัวขนาดรูปร่างตัวสภาพตามสภาพสูงสภาพใหญ่สภาพเล็กอะไรแล้วยังรู้ว่าไอ้ใหญ่จะเล็กต้องทำงานร่วมกันไปตามไอ้สูงก็ทำงานร่วมกันไอ้อ่อนไอ้แก่ก็ทำงานร่วมกันเมื่อทำงานแล้วก็จะมีรูปร่างของงานเกิดขึ้นมีบทของการงานเกิดขึ้นการงานของจิตนะจะมีสภาพเป็นไปขึ้นจะมีสภาพเดินไป จะมีแต่ภาพดำเนินบทบาทจะมีสภาพเป็นอย่างโน้นเป็นอย่างนี้ถ้าเฟืองใหญ่กับเฟืองใหญ่นี่ทำงานจะเกิดผลอย่างนี้จะมีบทบาทอย่างนี้ถ้าเฟืองเล็กกับเฟืองเล็กหรือเปลืองฟันกรามทำงานร่วมกันก็จะมีผลออกมาขนาดนี้หรือเป็นบทบาทอย่างนี้ดำเนินไปอย่างนี้ถ้าไอ้เล็กไอ้ใหญ่ไปทำงานด้วยกันมันจะเกิดบทบาทอย่างนี้รู้กฎหมายรู้พฤติกรรมรู้การดำเนินไปของมันอย่างแท้จริงเรียกว่าเป็นผู้หญิงซึ่งสมาธิจะโคจรเป็นพูดถึงสมาธิสักคนจะรักธุรกิจที่มันดำเนินไปรู้บทบาทของมันไปอย่างนี้แล้วก็รู้เหตุปัจจัยมันทำงานกันมันควรจะรับไปอย่างนี้มันจึงเป็นไป ฝนเกิดมาอย่างนี้อ๋อเพราะเฟืองใหญ่กับเฟืองกลางทำงานร่วมกันจึงมีผลออกมาอย่างนี้เป็นไปอย่างนี้ดำเนินผลออกมาให้ปรากฏอย่างนี้มีความเป็นไปอยู่อย่างนี้มีความดำเนินอย่างนี้มีผลสืบเนื่องต่อมาเป็นอย่างนี้รู้จักเฟืองจัดฟันเฟืองจักรขนาดของจิตแล้วยังรู้ผลของขนาดของ 18 และจิตที่มันทำงานร่วมกันปรากฏผลออกมาดำเนินบทบาทออกมาเป็นไปอย่างนั้นเรียกว่ารู้สมาธิสั้นควรจะรับเข้าใจได้รู้ตัวมันแท้ผู้ใดรู้ยิ่งอย่างมีลูกเป็นผู้ที่ถึงสมาธิกุศลโลกจริงรู้มาถึงสมาธิสั้น ผู้ใดรู้อย่างนี้เรียกว่าถึงสมาธิกุศโลบายจริงๆทำได้โดยเด็ดขาดโดยรวดเร็วโดยทันทีทำได้โดยสิทธิสามารถทำได้จริงๆไม่ใช่ได้เฉพาะรู้แต่ว่ามันทำให้สำเร็จสมจริงไม่ใช่รู้เป็นสมาธิกับกุศลได้และจิตที่มันยังเป็นไปไม่ได้ก็รู้ว่ายังเป็นไปไม่ได้อย่างนั้นเรียกว่ายังไม่ถึงขั้นสมาธิกับอภินิหารต้องถึงขั้นเรียกว่ารู้ก็รู้และทำได้เด็ดขาดจริงๆด้วยทำได้จริงๆยิ่งรวดเร็วเท่าใดยิ่งอยาก เท่านั้นที่ทำได้ทันทีเท่าใดยิ่งมีอภินิหารมากเท่านั้นจึงเรียกว่าสมาธิกับอภินิหารรักหรือสมาธิการทั้งรู้ทั้งทำได้เพราะฉะนั้นกลับมาที่ศักดิ์อภินิหารเนี่ยซ้อนกับสมาธิสมาธิกุศลมีรู้และมีความยานกับวิทย์เพราะฉะนั้นญาณจึงเกิดก่อนมีบุตรยากรู้ว่ามีหมดเป็นอย่างนั้นส่วนมากรู้ว่ามันเป็นอย่างนั้นแล้วจึงทำอย่างนั้นได้แต่ผู้ใดทำสำเร็จได้โดยไม่รู้ก็เป็นได้อีกเหมือนกันบางครั้งบางคราวแต่ไม่ถือว่าความสำเร็จในศาสนาพุทธศาสนาพุทธทำได้สำเร็จแต่ไม่มีรู้ไม่มีญาณหยั่งรู้ ไม่ถือว่าบรรลุไม่เกิดปัญญาไม่ถือว่าบรรลุไม่เกิดญาณไม่ถือว่าเป็นทุกข์ในศาสนาพุทธศาสนาอื่นเขาจะถือก็ช่างเขาแต่ศาสนาพุทธเราไม่ถือแต่เราเข้าใจว่าจิตทำได้นั้นถ้าเรารู้เขามีใจตัวปริญญาอยากรู้ก็ได้นะว่าเขาทำรู้เขาทำกันจริงนะถ้าไม่มีจริงๆแต่เขาเองเขาไม่รู้ตัวของเขาหรอกว่ามันหลุดอะไรมันหลุดอย่างไรมันเป็นฟันเฟืองยังไงมันเป็นการตัดรอบแล้วยังไงเขาไม่รู้แต่เรารู้ได้เราก็รู้ว่าเขาหลุดเราเรียกว่าเขาวิมุติแต่ตัวเขาเองเขาไม่รู้แล้วเขาไม่มีปัญญารู้ด้วยว่าทำไมต้องหลุดทำไมต้องละทำไมต้องเว้นทำไมต้องเลิกทำไมต้องปล่อยเขาก็มีปัญญาไม่มีเหตุผลโดยทำไมต้องจ่ายตรงนี้ เพราะเขาไม่ได้เรียนรู้จิตให้มันมากให้จนเข้าใจมีเหตุมีผลมีต้นมีปลายมีความควรไม่ควรอะไรชัดเจนเพราะไม่เรียนรู้เท่าที่ไม่รู้รอดได้จะหยุดเอาตามที่ตัวยึดตามที่ตัวเองหยุดๆๆๆเรียนรู้แต่หยุดตัวเดียวนี่เป็นเดียวแต่ผีมีเยอะและมีอยู่เสมอตราบโลกยังมีอยู่เขาจะเรียนอยู่อย่างนี้สำหรับความสูงของคนความสูงของคนมีอยู่ความสูงของหาคนเรียกว่าพุทธะมีทั้งหยุดมีทั้งรู้อยู่มันจึงยอดยิ่งกว่าหยุดแต่ไม่รู้เพราะงั้นมีรูว่าหยุดเป็นอย่างนี้แต่เราหยุดยังไม่ได้ลักษณะนี้ หยุดแต่ไม่รู้น่าจะอีกลักษณะหนึ่งส่วนพุทธะนั้นต้องมีรู้แล้วหยุดไม่ได้หรือหยุดได้แล้วก็รู้ว่าเราหยุดได้ด้วยเรียกว่าบริบูรณ์เรียกว่าอุปกรณ์ 2 ปัญญาวิมุติเตโชวิมุตติธรรมได้เป็นจริงลงจริงเรียกว่าสมาธิสั้นเราจะต้องเป็นผู้รู้อย่างนั้นเพราะงั้นเดี๋ยวอธิบายอยู่นี้อธิบายแม้กระทั่งถึงผ่านถึงจิตที่เป็นวิตกวิจารณ์ธุรกิจที่เป็นกิตติคุณจิตที่เป็นอุเบกขาแม้ที่สุดจิตที่อุเบกขาแล้วจนกระทั่งไปยึดอุเบกขาอยู่เรียกว่าอาการ มันไปยึดความว่างความวางความโปร่งความปลดปล่อยยึดอยู่อย่างนั้นจิตที่เป็นอุเบกขาสิทธิชัยเรียกว่าจิตคิดเป็นเย็ดที่รู้ว่ามันเป็นแล้วแล้วก็รู้ว่ามันดีแล้วไปยึดอยู่เรียกว่าอากาศจะชนะไปยึดเอาอากาศคือจิตมันเป็นอากาศจิตมันไม่มีอะไรมันอาจจะมีรังมันไม่มีตัวมันไม่มีตนมันว่างทีนี้พอยิ่งคิดมันว่าจิตมันไม่คิดจิตมันไม่ตรงจิตมันไม่ยึดมันถือมันไม่มีเรื่องอะไรและอยู่ที่ว่าวางจิตมันอยู่ไหนมันก็อยู่ในตัวเราแล้วเราก็ไปให้มันกินที่มันอยู่ว่างๆไม่เคยอย่างเงี้ยโดยไม่รู้ว่าอยู่ทำไมมีเฉยๆทำไม ไม่มีเหตุผลอยู่ไม่เฉยๆเวลาก็ช่างอยู่ไปวันที่ 12 ชั่วโมงก็อยู่เฉยๆ 2 ชั่วโมงนั่งเฉยๆถ้าผู้ใดเห็นผู้ใดนั่งอยู่เฉยๆว่างๆเอามือน้อยๆรู้เรื่องอะไรนั่งเฉยจงรู้เถิดว่าคนนั้นบ้าจงรู้เถิดว่าคนนั้นบ้าเพราะว่าเป็นคนแต่ไม่เป็นคนแล้วเป็นคนที่มีสมรรถภาพมีความสามารถที่จะทำงานอื่นได้ดีแต่ไม่ทำงานแล้วก็ 12 ชั่วโมงพักเข้าไปได้ยังไงอย่างนี้เป็นต้นนั่งเฉยๆเป็นไปได้ยากยิ่งด้วยแต่ก็มีคนเป็นไปได้ คนบ้าที่เป็นไปได้มันเกินเลยเถิดไปแล้วมันมันไม่ไหวคนแล้วมันไม่ใช่คนแล้วเพราะใครนอกจากไม่นั่งมือเฉยๆลืมตาอย่างเห็นได้ชัดเจนแล้วแม้นั่งหลับตาเฉยอยู่ 12 ชั่วโมงเฉยๆไม่ทำอะไรเลยก็อันเดียวกันเป็นแต่เพียงว่ามันไม่ชัดเท่านั้นเองเพราะว่ามือลอยเฉยๆเห็นความสนุกๆเค้าเรียกว่าเขายังไม่ตายหรือว่าเขาไม่หลับแล้วก็บอกว่าไม่หลับแต่มันเหมือนคนตายเหมือนคนหลับมันก็บ้าสิมันตายในความไม่ตายมันบ้าแล้วโดนตนเองไม่ตายก็ไม่รู้ตัวเองขยับเขยื้อนกายอยู่ลืมตาอยู่ก็ไม่รู้ว่าตัวไม่ตายแล้วไปทำอะไรก็บ้าแล้วล่ะแต่ถ้าบอกว่าคนหลับ มาเข้าเราไม่เห็นความสนุกๆเราไม่เห็นความลืมตาไม่แสดงบทบาทกับเด็กๆหรืออะไรเคลื่อนไหวอะไรเออมันเหมือนคนตายจริงๆคงจะตายหนอคงจะตายอยู่นี่เราก็รู้ซ้ำสมมุติอันนึงว่าไม่ตายก็หลับหรือหยุดสนิทอยู่แล้วก็บอกเออคนนี้ก็ค่อยยังชั่วแต่ถึงกระนั้นก็ตามก็นายเดียวกันถ้าไม่รู้หลับเลยไม่รู้ไปนั่งหลับอยู่เฉยๆ 12 ชั่วโมงโดยไม่รู้เหตุผลว่าทำทำไมถ้าจะทำเพื่อจะให้มันเกิดสมาบัติไม่เกิดการเป็นไปได้ 1 เดือนเป็นไปได้เสมอเสมอให้มันเกิดการหยุดไม่ได้คงทนให้มันมีวัดศรีแคล่วคล่องให้มันได้ 10 บาทถ้าเรารู้เหตุผลแล้วเราก็ทำให้แก่ตนอยู่เพราะเรายังไม่มีสิทธิ์กว่านั้นก็จงทำถ้าเรารู้เหตุผลก่อน ถือว่าไม่บ้าเพราะรู้เหตุรู้ผลแกพูดได้ไปทำโดยไม่รู้แล้วไปนั่งเสพด้วยผู้เสพและมีกิเลสไม่ใช่ไม่ใช่คนบรรลุชัดเจนว่าเป็นนางเอก 12 ชั่วโมงมันเกินแล้วที่จริงจะบอกว่าเพื่อพักผ่อนก็ได้พักผ่อนเกินแล้วแต่ยังอร่อยอยู่จิตนั้นเป็นตัวรู้จะบอกให้จิตใจรู้นะว่าเราเจ็บเพราะอร่อยเราต้องเสพต่อไปนะเรากำลังกินกิเลสแต่ถ้าบอกว่าเราไม่ได้เสพหรอกเราเห็นว่าคนพักผ่อนเท่านี้แล้วก็พักผ่อนแล้วก็ทำหรือไม่ครับหรือว่าพักผ่อนเท่านี้เราพอแล้วเราก็ออกมาทำงานถ้าไม่ออกมาทำงานเราก็รู้เหตุผลอันสุดท้ายแค่นั้นเองว่าเราทำสมาบัติหรือเราทำความเคยชินและทำให้มันเป็นไปให้อยู่นิ่งๆได้จริงๆเพราะเราไม่มีงานอื่นเราก็ทำงาน รักหรือไม่มีแล้วจริงๆเราจะทำงานอื่นใดก็ไม่มีจริงๆแล้วก็ทำสมาบัติแต่ระวังมันมีบทซ้อนอีกนิดนึงสมาบัติมากๆค่ะแล้วก็ติดนะหยุดมากๆก็อร่อยยิ่งอร่อยจัดแล้วติดอีกเพราะฉะนั้นที่จะทำมีใครรู้แล้วว่าทำไมมันหยุดก็ทำหยุดได้แล้วจะทำให้หยุดส่ง 2 ชั่วโมงก็ทำได้ 3 ชั่วโมงก็ทำได้ 4 ชั่วโมงก็ทำได้ 5 ชั่วโมงก็ทำได้ถ้าครบ 12 ชั่วโมงก็ทำได้แล้วพออย่าไปอุตรดิตถ์ทำมากกว่านั้นที่จริงถ้าทำแค่ 7 ชั่วโมง 7 ชั่วโมงเป็นบริบูรณ์แล้วในรอบของรอบเก่งที่สุดแล้วเพราะคนเราพัก 7 ชั่วโมงที่เป็นนิโรธ 7 ชั่วโมง แต่ไม่เอาอย่างนั้นหรอกคนไปนั่งทำกัน 7 วันแบบฤาษีนั่งทำกัน 7 วันเอาก็เอาถ้าใครจะนั่งทำ 7 วันก็ทำได้ถ้าใครทำได้ถึง 7 วันนะครั้งเดียวก็เสร็จแล้วเพราะคนไหนทำได้ 7 วันได้ผ่าตัดถึงขนาดนั้นทำได้ 7 วันนั่งสมาธิได้แน่วแน่เป็นนิโรธสมาบัติ 7 วันได้แล้วคนนั้นยอดที่สุดแล้วจะทำอีกกี่ชั่วโมงก็ได้ตอนนี้ก็หยุดปิดให้มันได้กี่ชั่วโมงก็ได้แล้วไม่ต้องไปนั่งทำ 7 วันแล้ว 7 วันอีกหรอกไม่ต้องไม่ต้องเลยไม่ต้องจริงๆขอรับรองเพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดก็ กระทำสมาธิหรือสมาบัติเพื่อที่จะให้มันดับนิโรธหยุดนิ่งจริงๆสักชั่วโมงสองชั่วโมงถ้าไม่มีงานอื่นทำก็ทำไม่ทำนะปีนี้จะพยายามเสริมในเรื่องที่ว่าหัดทำพวกนี้เป็นสมาบัติเป็นอะไรต่ออะไรพวกนี้จะอธิบายภาษาเข้ามาสู่ภาษาแล้วเข้าใจกันได้แล้วทีนี้ก็มีอาการไม่มีกรรมหรือมีบทปฏิบัติที่ทำไปตามควรแล้วก็เตือนไว้แล้วด้วยว่าถ้าทำมากๆก็ทำผิดนะถ้าไม่รู้ติดถ้าทำได้แล้วจงรู้ว่าทำได้แล้ว 1 ครั้งก็พอในโลกอะไรก็ตามแต่ 1 ครั้งเท่านั้นแหละสูงสูงที่สุดยอดที่สุดจุดที่ตกสูงที่สุดยอดที่สุดนั้นแล้วก็ถึงแล้วก็จริงๆถึงแนวคิดถึงจริงแล้วเป็นจริงเลยจะ 6/5 ได้สบายถ้าจิตถึง 9 เราก็จะทำ 807 36 ได้สบายจริงเราอาจจะทำอีก 9 เนี่ยอาจจะทำอีกใหม่อีกทียากแต่ว่า 8765 ง่ายถ้าเราทำถึง 7 6 5 4 3 เราก็ทำง่ายเป็นธรรมดาธรรมดาเราเรียนรู้ขนาดของจิตอารมณ์ของจิตมาเรื่อยพอมาถึงทางอุเบกขาแล้วเราก็รู้อุเบกขาเรียกว่ามันเป็นตัวรู้เข้าไปดูพอรู้แล้วเสร็จเข้าไปยึดมันซะอีก เมื่อไปอากาสานัญจายตนะแล้วต้องรู้ซ้อนรู้เข้าไปอีกว่ามีแมวติดไอ้จุดว่างสุดหล่อสุดโล่งสุดซอยสุดไม่มีอะไรอีกแล้วนะไม่มีอะไรในตัวเองไม่มีอะไรในตัวที่เราไปยึดที่เราไปดับไปนี่ไม่ใช่แต่ไปยึดเอาไอ้ที่รู้จิตมันรู้อยู่มันโปร่งบนโลกมันสว่างมันสอนมันไม่มีอะไรเลยลงเป็นแบบสว่างฟังฝั่งสว่างก็ฟังด้วยความสว่างคือมันมีภาพที่รับรู้อยู่รู้โปร่งรู้เรื่องหรือเปล่ารู้ว่าไม่มีอะไรอย่างชัดเจนยังเปิดโลกอย่างเหมือนกับมีพระอาทิตย์สอดส่องสาดเข้าไปให้กระจ่างกระจ่างรู้ลูกเต็มโครงมีสติเต็มตรงรู้ ไม่มีอะไรรู้ไหมล่ะฟังให้ดีนะตรงนี้มันจะกำลังจะต่างกันกับตรงไหนกำลังจะอธิบายให้เห็นชัดว่าไอ้อาการสาแล้ววิญญาณนันจาคือตัวรู้เนี่ยไปรู้อากาสานัญจายตนะเพราะมันรู้ว่ามันอ๋อมันยึดความโล่งยุคความโปร่งยุคความว่างหรือความไม่มีขอบเขตยึดเหมือนกับมีแต่แสงสว่างโลกทะลุไม่ไปเลยทั้งหมดเลยไม่มีอะไรเลยยึดอันนั้นเรียกว่ารู้วิญญาณหรือตัวรู้วิญญาณที่รู้ยิ่งมันรู้อะไรมันไม่รู้อากาศอย่างนี้แหละมันรู้ความโลภอย่างเงี้ยแล้วรู้ด้วยว่าตัวเราเข้าไปยึดติดเพราะฉะนั้นวิญญาณใดที่รู้อาการสามีก็รู้ว่าอ๋อเรา ตรวจโรงพยาบาลจิตที่มันรู้อย่างนี้มันก็ยังมีบทในการทำงานรู้ชัดเท่าใดก็รู้เท่านั้นเพราะฉะนั้นถ้าคนเข้าใจผิดก็จะคิดว่าไอ้ที่มันยังมีรู้อยู่นี่มันก็ยังมีเกิดสติมันก็ยังมีจิตเกิดภาพรู้ยังไม่หมดพวกฤาษีขี่ไปเขาแต่ก่อนเขาเคยคิดพวกมันยังมีจิตรู้อยู่มันยังมีธาตุรู้อยู่มันก็ยังดับไม่สนิทสนิทจิตมันก็ยังไม่ดับจิตหมดน่ะสิเพราะฉะนั้นอยากวันนั้นเลยดับธาตุรู้ด้วยดับจิตรู้ด้วยแม้มันจะรู้โล่งๆตรงๆว่างๆไปปล่อยไม่มีอะไรเลยแล้วก็ตามก็ไม่เอาอ่ะดับเลยไม่รู้อะไรนิดนึงไม่มีก็ไม่รู้กลับลงกลับลงกลับลงกลับไปสนิทไม่รับรู้เลยแม้แต่ความว่างโปร่งความมีอากาศความมีความไม่สิ้นสุดความมีความ ดูถ่ายรูปที่มันยังปรากฏอยู่ก็ไม่มีทางทะลุปรากฎดับธาตุรู้ด้วยให้สนิทให้ดับลงดับลงดับลงสนิทถือว่าดับยิ่งกว่าถือว่าไม่มีอะไรยิ่งกว่าจึงทำมากินจรรยายตกันนะจึงทำความจริงจังทำการไม่หนีไม่ดับถ้ารู้ลงไปเลยเพราะถือว่าสูงกว่ามันรู้ไม่มีฤาษีหรือมีอาจารย์อาจารย์สมัยเก่าๆคิดค้นแล้วและก็ได้กระทำแล้วเรียนรู้กันกับสืบทอดต่อมาแล้วอย่างอาราธนาบทเป็นต้นก็ทำอาจิงจรรยาชนะให้แก่ตัวและก็นึกว่ามีประโยชน์ยอดแล้วเป็นภาคินกันยายักษ์หากินกันยา เป็นประโยชน์แล้วเป็นกำไรแล้วหนอที่ทำภาคินกันได้แล้วทำมากินกันนะคือทำลงไปจนกระทั่งดับสนิทไม่มีอะไรเลยแต่มีตัวเองรู้ว่าตัวไม่มีอะไรฟังดูดีๆตอนตัวเองรู้ว่าตัวเองไม่มีอะไรแล้วตอนนี้ไม่รู้ไม่มีอะไรจริงๆออกมากลับเข้าสู่ความรู้ความคิดขึ้นมามีสัญญารู้ว่าอ๋อเมื่อกี้ที่ผ่านมาเมื่อกี้เราไม่รู้อะไรเลยเราก็จะแตกฟ้าก็จะร้องอะไรเป็นอะไรนิดอะไรน้อยขนาดไหนหรือว่าอะไรแรงขนาดไหนก็ตามแม้แต่ในจิตของเราเองเราก็ไม่รู้ว่าเรามีเวลาแค่ 10 นาที มันไม่มีอะไรเลยมันก็รู้สิ่งที่เริ่มเกิดคือเรื่องจริงแสงสว่างเริ่มมีความรู้เริ่มมีค่าจิตรู้โล่งๆไม่มียังไม่มีอะไรมาปรากฏมีแต่เฉยๆความโล่งๆเฉยๆไม่ได้ว่าอากาศแม้แต่อากาศลงๆเฉยๆก็ยังไม่ปรากฏอะไรมีแต่ความมืดสนิทความมืดกับความสว่างนี่อยู่กันคนฆ่า 2 อย่าง 2 ข้างแค่นั้นเองมันเลิกความสว่างก็มาหาความมืดแล้วก็มายึดหลักธรรมทางด้านมืดพอออกมาจากความไม่รู้นั้นผิดถอยออกมาจากความรู้เรื่องรู้ก็รู้ว่าอ๋อเมื่อกี้นี้เราไม่รู้อะไรเลยไม่มีอะไรรู้เลยแม้แต่สว่างนิดนึงก็ไม่รู้เลย พูดอย่างคนก็คือโง่ฉบับพ่อเลยไม่รู้อะไรจริงๆมันมืดตึ๊ดตื๋อจริงๆมันไม่รู้อะไรเลยแม้แต่ความไม่มีอะไรมันก็ไม่รู้ว่าไม่มีอะไรมันไม่รู้ว่าด้วยแต่อาจินจรรยาจะนะนี่มันตรงกันข้ามกันนิดนึงมันรู้แล้วว่ามันไม่มีอะไรไม่รู้ว่าในขณะนั้นเราไม่มีอะไรถึงเรียกว่าอากินกันยายักษ์และรู้ว่าถ้าไปหลงว่าตัวเองเอออันนี้เป็นประโยชน์อันนี้เป็นกำไรอันนี้เป็นของได้ก็เป็นการกินจรรยายักษ์เพราะฉะนั้นแม้แต่สิ่งที่ประยุทธ์อย่างนี้จิตที่ไปยึดความไม่มีดับสนิทอย่างนี้ที่เป็นอย่างไรบทสอนให้พระพุทธเจ้ารู้สิ่งมีชีวิตจากเขาทำได้ก็เข้าใจผมก็ ทุกวันนี้ผมก็เข้าใจยังไม่เข้าใจจริงๆพอดับสนิทเลยก็รู้ว่ามันเป็นสภาพอย่างหนึ่งทำแล้วก็ได้หยุดหมดเลยแม้แต่นิดนึงก็ไม่รู้มันก็ดีเหมือนกันแหละมันพัดซึ่งจริงๆอาจกินจรรยายะหรืออาจกินกันเนี่ยจึงต่างกันจะอสัญญีอยู่นิแต่ก็เป็นสภาพเหมือนกันคือมันไม่มีอะไรรู้เหมือนกันมันดับสนิทเหมือนกันแต่อาการมันจะเติมไปให้นิดนึงว่ามันมีรู้มันมีอัญญามันรู้แต่จะรู้ว่าที่ไหนก็ช่างมันเถอะมันเล็กจนกระทั่งไม่มีขนาดให้คุณจับได้แล้วมันรู้ว่าเราทำความไม่รู้ไว้ก่อนคือมันรู้ก่อนแล้วก็มันรู้ทีหลัง ก่อนจะเข้าอากิญจัญญายตนะทำเอาแล้วก็รู้ว่าเราจะมาอยู่ตรงนี้พอออกมาก็รู้ว่าเราตรงนี้ตรงช่องว่างไม่มีอะไรเลยเพราะว่ามันรู้อันนี้ได้ก็เพราะมีก่อนจะมีหลังก่อนจะก่อนจะเข้าสู่ความไม่มีอะไรเราก็รู้ก่อนล่วงหน้าพอออกมาจากไม่มีอะไรแล้วเราก็รู้ว่าเออเมื่อกี้นี้เราไม่มีอะไรอันนี้เรียกว่าอันจากนั้นเรียกสภาวะอันไม่มีอะไรนี่เองว่าฉันมีไม่มีอะไรในตัวมันเองมันไม่มีแม้แต่อริยะหรืออันนี้สัญญาประกอบไปด้วยอันใหญ่แล้วประกอบไปด้วยรู้และฝันดีหรืออสัญญาเนี่ยมันประกอบไปด้วยมันไม่มี แม้กระทั่งรู้เป็นตัวกลางถ้าเขียนเป็นรูปแล้วก็จะเห็นว่าก่อนจะติดจะเข้าไปเนี่ยมันกำหนดรู้ไว้ก่อนแล้วมันเข้าไปอยู่ตรงนี้สู่ความไม่มีอะไรเลยไม่รู้อะไรเลยพอออกมามันก็เริ่มรู้ว่าอ๋อมันอันนี้เขียนแต่ตัวอักษร A คือตัวนี้เองเลยคือตัวไม่รู้นี่เองพยายามกำหนดการให้ได้นะสำหรับสมาชิก 3 ให้ได้ว่าตัวเฟืองๆอันที่ไม่รู้เองเค้าเรียกว่าสันแต่มันก็ไม่รู้ด้วยกันไอ้ตัวที่บอกว่ามันรู้ที่เป็นจริยธรรมและอาจกินกันเนี่ยมันก็รู้ตัวไม่รู้นี่แหละแต่ไม่ใช่มันฟังให้ดีนะแต่ไม่ใช่มันนะมันคืออสัญญีแต่ไอ้ตัวที่มันรู้เนี่ย ดูเขาก่อนเข้าไม่เข้าแล้วไม่ค่อยรู้ไอ้ตัวรู้มันคือตัวนี้กับตัวนี้มันไม่ใช่ตัวนี้ไหวไหมอ่าเพราะฉะนั้นไอ้ตัวอัดทันทีเองจริงๆคือการที่ 3 ตัวนี้ตัวเปลืองเปลืองนี้ส่วนตัวรู้นั้นจะต้องมี 2 ให้รู้ไม่เกิด 2 ไม่ได้รู้ไม่มี 2 ไม่มีรู้ไม่มีปฏิกิริยาไม่มีรู้ไม่มีสังขารไม่มีสังขารเพราะฉะนั้นรู้จะเป็นหนึ่งเดียวไม่ได้อาศัยอยู่แต่ว่าไอ้ตัวพากินกันมันก็คือตัวรู้อะไรรู้ตัวนี้มันไม่ได้ไปดูอื่นเลยไม่เกี่ยวเลยไม่เกี่ยวอื่นไม่รู้อีกมันรู้ ลูกของอะไรล่ะก็รู้จิตของเราเองอยู่ไม่ได้ไปดูอื่นเพราะฉะนั้นไอ้ตัวหยุดนั้นก็คือตัวหยุดของเรารู้หยุดก็คือตัวรู้อยู่ของเรารู้เงียบดับสนิทยิ่งกว่ารู้ของเราพอจะรู้ของอากินชามยักษ์ตัวเปลืองอันนี้กับเฟืองอันนี้คืออันที่ก่อนจะเข้าสู่อสัญญีก็รู้ก่อนพอออกแล้วก็รู้วิธีการประดับจริงๆมันไม่รู้แท้จริงดีกว่าเยอะมันเป็นประโยชน์เห็นว่าไอ้การหยุดอันนี้เป็น เป็นกำไรผู้ใดก็ยังโลกในสิ่งนี้อยู่ติดสิ่งนี้อยู่โดยไม่รู้สภาวะตามความเป็นจริงถ้าถึงสภาวะควรใช้ไอ้ดับมันจะใช้ชีวิตใช้งานมันตามควรตามฐานะของมันตามเวลาตามหลักก็ใช้สิทธิ์แต่เราไม่ได้ใช้เพราะติดนะเพราะจับใจแม้ทำแล้วดีมันอร่อยดีเหลือเกินแต่มัน 2 วัน 3 วัน 7 วันเลยแต่เป็นชั่วโมง 2 ชั่วโมง 3 ชั่วโมง 5 ชั่วโมง 7 ชั่วโมงเลยทั้งๆที่เราเองก็มีพักผ่อนพอแล้วถึงแม้ว่ามันไปทำอย่างนั้นเราก็ยังมีอาการบริบูรณ์สังขารร่างกายกำลังกายกำลังบรรยายก็ทำงานอื่นได้อย่างสบายไม่ทารุณไม่โหดร้ายไม่อะไรเลยเป็นไปโดยการเป็นโครงสร้างสารด้วยแทนที่จะไปเป็นท่านหญิงท่านก่อนตายไปทำอะไรถ้าจะไปทำแท่งนี้กันก่อน แอบอยู่ก็คือเราเอาเปรียบโลกและเราก็ไม่มีคุณค่าของฉันเลยแต่ถ้าเราไม่หยุดเสพไม่ไปเสพอย่างนั้นเรารู้แล้วว่าเราพักผ่อนก็พอแล้วล่ะแล้วเราทำงานก็ได้ด้วยก็ทำงานให้มันเป็นค่าของลงไปสิแล้วก็เดินทางไปสู่การตายมันยังไม่ตายก็ให้มันมีค่าก็เท่านั้นเองว่าอาจินจรรยากันนะถึงแม้แต่ตันนะแม้แต่นิดนึงน้อยนึงของที่เราไปลงอายัดหลงว่าไอ้การหยุดอย่างนี้มันเป็นกำไรเป็นประโยชน์นะแค่เราเหลือเป็นหลงอยู่นิดนึงน้อยนึงก็อยากให้หลงนะผ้ายันต์เรายังหลงอยู่จึงเรียกว่าผู้นั้นมีจรรยายักษ์หลวงน้อยจึงจะเรียกว่าชนะร้อยนึงนิดนึงเท่านั้นเท่านั้นแหละเท่าใดก็ตามแต่ ได้ก็เท่านั้นแหละเรายังหลงอยู่น้อยเท่าใดก็ให้รู้ให้ได้ว่านี่เราหลงอยู่ไหนถ้าใครหลงน้อยได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดีจนกระทั่งน้