220621-303 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ019.txt

แค่ได้ยินศีล 8 เท่านั้นเองก็เลยเกี่ยวกับเรื่องการลงไปตั้งเยอะราคาต่างๆ เกี่ยวข้องกับการสัมผัส 7 สีเยอะแยะทิ้งขยะที่เป็นข้อ 6 ข้อ 7 ข้อ 8 ซึ่งจะมีรายละเอียดที่เราก็ได้เคยฟังเกี่ยวกับการกินการใช้เครื่องใช้ไม้สอยรูปโรคติดเชื้อสัมผัสเกี่ยวกับเสียงเกี่ยวกับโรคเกี่ยวกับรถซึ่งเป็นฐานจริงที่เราจะต้องเรียนรู้แล้วก็ปล่อยออกมาหมดเพราะเสียงขยายข้อที่ 6 7 8 นั่นน่ะเป็นข้อที่เราจะต้องรู้ทิ้งขยายครอบพรหมจรรย์นั่นเองนะครับย้ายข้อความนั้นเองและมันก็เกี่ยวเนื่องมาจนกระทั่งถึงบัญชีเกี่ยวเนื่องมาจนถึง 10 ในข้อ 4 ก็ดีในข้อ 5 ก็ตามมันก็เป็นเรื่องของการพิจารณาสืบต่อไอ้ภาษาจะพูดมันก็ไม่พูดไปเรื่องอะไรหรอกมันก็พูด เกี่ยวกับกลอนเกี่ยวกับโลกพูดเกี่ยวกับเรื่องกามพูดเกี่ยวกับเรื่องพบเรื่องชาทานภพชาติหรือฐานพระวาสนาเป็นฐานต่อมาจากกามตัณหาเราจึงยังไม่พูดกันมากแต่มันก็จะต้องเรียนรู้เกี่ยวกับมาถึงฐานจิตมันถึงสภาพจิตสภาวะจิตที่มันจะต้องรับเข้ามาเป็นวิญญาณจะมีสุขมีทุกข์จะจนจะปรุงขึ้นมายังไงยังไงเราเลยต้องรู้มันติดติดมากมันเกาะเกี่ยวมากมันรุนแรงมันยึดหนักอะไรเราก็ต้องรู้แล้วเรารู้ว่ามันทำแล้วมันลดลงจางลงคลายลงเบาลงเราก็รู้หรือแม้แต่มันสิ้นขาดสนิทบางสิ่งบางอย่างที่เรามีบารมีมาแล้วพอทำนิดเดียวหรือว่าเพียงรู้แล้วก็ปล่อยได้ทันทีอะไรอย่างนี้เราก็ รู้ว่าจิตของเราไม่มีบารมีมันมีความมั่นใจมันมีความเข้าใจเห็นแจ้งเราไม่ต้องติดไม่ต้องยึดรู้ด้วยปัญญาด้วยแล้วก็เห็นด้วยว่าจิตของเราจางใครว่างไม่หลงจิตไม่มีอำนาจดูดดึงอะไรและแม้ไม่ดูดดึงเราก็ไม่ผลักไสด้วยว่าเราจะต้องเข้าใจในยะต่างๆที่มันเกี่ยวข้องกับการพิจารณาศีลและการปฏิบัติตามศีลแต่ละข้อแต่ละระดับเมื่อเราเข้าใจถ้วนทั่วพิสดารอย่างนี้เวลาเราปฏิบัติธรรมถึงหยาบๆเราได้แล้วเราก็จะต้องรู้ในยะที่มันเป็นอธิศีลมันเกี่ยวโยงกับสภาพธรรมที่เราปฏิบัติประพฤติสูงขึ้นไปอีกเราก็จะต้องพยายามปฏิบัติให้ได้อีกลดละจานปลาไปอีกสูงขึ้นไปแม้อย่างไรอย่างไรมันก็อยู่ในศีล ตอนนี้ทั้งหมดโลกทั้งโลกนี้ปฏิบัติศีล 5 เท่านั้นแหละก็เป็นพระอรหันต์ถ้าเรามีอธิปัญญาเข้าใจในอธิษฐานศีลนี้ก็ขยายไปอธิษฐานเองได้โดยปริยายโดยปัญญาอันยิ่งสามารถที่จะตั้งกรรมฐานสามารถที่จะกำหนดเรียนรู้เข้าไปได้จริงๆจึงทักเข้าใจถึงเรื่องจิตใจจิตอันชัดแท้ร่วมกันไปถึงภาวะตัณหาโรคก็ไปถึงครบ 10 เรารู้สุราเมระยะมัชชะดังที่เคยอธิบายถูกฟังเราก็เป็นผู้ที่จะกำหนดศีลที่จะมากำราบสิ่งที่มันติดยึดอยู่ในฐานจิตในจิตอันเป็นรูปราคะอรูปราคะมานะอุทธัจจะอวิชชาต่างๆก็ตามซึ่งเรา ต้องเรียนรู้ในศีลพิจารณาจริงงั้นเราจะปฏิบัติธรรมนั้นจะเว้นศีลเสียมิได้เลยจะต้องมีศีลมีศีลเป็นกรรมฐานแล้วก็มีบทปฏิบัติประพฤติไปตามฐานะของแต่ละคนที่ขอให้พยายามตรวจตัวเองรู้ฐานะของตัวเองเราจะทำหยาบกลางละเอียดให้เป็นลำดับลำดับอันใดได้แล้วไม่รู้ได้แล้วอย่าไปซ้ำแซะเหลือเกินการแล้วก็ไปเสพติดอยู่แค่นั้นภาคภูมิใจหลงละเมอเพ้อพกอยู่กับมันแค่นั้นก็ไม่พอเราควรจะเพิ่มภูมิเพิ่มฐานอีกแล้วก็ทำไปได้เรื่อยๆเราก็จึงจะเดินทางและจึงจะสูงขึ้นดีขึ้นเสมอๆขอให้ทำความเข้าใจในศีลอธิษฐานในจิตและอภิสิทธิ์ที่เรียกว่าสมาธิ พระเกจิที่เราได้พยายามทำให้ดีขึ้นสูงขึ้นเจริญขึ้นจริงไม่ใช่ไปนั่งหลับหูหลับตาเอาอย่างเดียวแต่การนั่งหลับหูหลับตาก็มีประโยชน์ถ้ารู้เป็นสัมมาทิฏฐิและใช้มันเป็นฐานอาศัยในบางสิ่งบางอย่างประกอบในการปฏิบัติของสิ่งบางอย่างถึงแม้ยังไม่ทำเราก็ไม่มีปัญหาอะไรเพราะฉะนั้นการปฏิบัติศีล 5 ต้นๆโสดาบันสกิทาคามีไม่จำเป็นจะต้องไปพูดถึงเรื่องของการนั่งหลับหูหลับตาอะไรก็ได้เพราะการปฏิบัติตนเป็นโสดาสกิทานั้นไม่เกี่ยวอะไรกับการนั่งหลับตาจนกว่าจะเป็นศีลชั้นในเป็นภาวะของภาวะตัณหาเป็นภาวะพบจิตที่จะจับติดตาม 10 ไร่เลี้ยงจิตเอาจิตไว้เรียบเรียงเอาจิตมาตรวจสอบรู้สภาวะเงินเหลือเศษหรือไม่เหลือ ยังมีอะไรหยาบใหญ่หรือมีอะไรหลงอยู่หรือยังมีอะไรเป็นอะไรชัดแจ้งจะวิเคราะห์ในจิตอย่างชัดเจนเป็นขั้นอนาคามีอย่างนั้นเราจะนั่งตัวจิตตัวใจดูเวลาทุกเวลาให้มากดูมันหยาบมันละเอียดอย่างไรเราก็จะเป็นผู้ที่มาตรวจตราอีกทีหลังแล้วก็จะใช้สีในขั้นจิตในจิตแต่สีในขั้นตอนหาไม่ต้องเรียนรู้เจโตปริยญาณอันชัดจริงแล้วเราก็จะต้องพยายามล้างออกไปเป็นเพราะว่าตัณหาวิภวตัณหาซึ่งเป็นตัณหาท่านพบในจริงๆพบท่านอุดมคติอย่างที่ได้อธิบายไว้ในหนังสือคนคืออะไรเป็นขั้นที่เราทำดีพากเพียรรู้จริงรู้ชัดแต่เราก็ยังจะต้องไปยึดหมายเป็นอัตราไม่ได้เราจะต้องละลาย วิภวตัณหาหรือภพแห่งสิ่งที่เป็นเจตนารมณ์มันดีในโลกเราจะยังอาศัยสิ่งนั้นเป็นสิ่งอาศัยอยู่แต่ว่าเราก็ไม่หลงใหลในสิ่งอาศัยอย่างนั้นอย่างนั้นเป็นชั้นสูงจริงๆโดยผู้นั้นรู้ได้ด้วยตนไม่หลงใหลไม่ติดยึดจะปล่อยจะวางก็รู้ได้จริงของเราเองอะไรที่จะยังไปให้มันดำเนินไปด้วยดีเป็นสุคะโตเป็นตถาคโตเราก็จะทำด้วยดีจริงๆโดยพระพุทธเจ้าเป็นผู้ที่ถึงซึ่งตถาคตไปดีแล้วมันก็เป็นไปดีแล้วเราก็จะเป็นผู้ที่จะดำเนินรอยตามพระอยู่คนละบาทอันนั้นจึงจะเป็นผู้ที่ปฏิบัติเข้ารูปเข้าร่องและเราจะเป็นคนประเสริฐมีฐานะสบายแล้วก็มีฐานะเป็นประโยชน์ที่แท้จริงให้แก่มนุษย์ชาติผู้ที่ถึงแล้ว ตายแล้วมาเป็นขั้นเป็นตอนก็จงรู้ฐานที่สบายการที่พออาศัยไอ้ที่มันหยาบมันคลายหมดไปตั้งมากตั้งมาแล้วผู้นั้นก็ไม่มีความหวั่นไหวอะไรไม่มีความวุ่นวายไม่มีการเวียนวนจะรู้จักฐานที่อาศัยรู้ฐานที่อยู่รู้ที่จิตเป็นไปรู้ที่ที่เราจะกระทำส่วนเหลือสุดท้ายเราก็จะถึงที่สุดเป็นผู้ดีสิ้นสุดสิ้นภาระสำหรับตนแม้กระนั้นเราก็ยังจะต้องฉลาดที่จะทำภาระหรือว่าทำกิจอื่นที่จะเป็นจิตแก่ผู้อื่นเป็นพหูชนะมีตายะพระองค์ชนะสุดท้ายพระผู้ชนะศรัทธาหรือได้ชื่อว่าเป็นโรคกรรมโรคกรรมฟังอนุกรรมปลายักษ์คือเป็นผู้ที่อนุเคราะห์โลกช่วยโลกนี้เป็นสภาพจริงเป็นข้อ มะเป็นหลักเกณฑ์เป็นหลักเป็นฐานที่เอามาร้อยเรียงมาอธิบายให้ฟังไม่ใช่มีแต่ภาษาถ้าเราเป็นจริงเราจะรู้เลยว่าที่พูดไปนี้เป็นเรื่องของสัจธรรมทั้งสิ้นในเรื่องที่เราเป็นได้จริงมีได้จริงสำหรับพูดถึงแล้วแต่ผู้ที่ยังไม่ถึงก็จะต้องเรียนรู้ไปมีแผนที่นำทางและเราก็จะต้องปฏิบัติไล่ขึ้นมาตามฐานะที่จริงเป็นขั้นเป็นตอนเราจะถึงซึ่งที่สุดในที่สุดอันตะซื้ออรหันต์สัตว์ได้อย่างแท้จริง