190229-017 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

เช้าวันนี้เป็นเช้าวันที่ 29 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2519 ต่อจากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำผู้ที่มาพำนักและธรรมสถานไดโนเสาร์พิจารณาปัจจัยคนคนเลี้ยงไม่เลี้ยงอาหารเป็นสิ่งที่ยังจะชูให้สังขารชีวิตร่างกายเหลือไปในกระสุนเป็นปัจจัยสำคัญในชีวิตเกิดมาแต่เล็กก็ต้องกินแม้กระทั่งโตมาก็กินแต่ก็กินหรือเป็นพระอรหันต์แล้วก็ยังกินแต่พระอรหันต์ท่านกินท่านไม่เหมือนกับคนกินท่านกินแล้วท่านรู้ถึงสาระของมันฉันรู้ทั้งเนื้อแท้ๆของมัน ลงรูปไม่ลงรถแต่หลงกลิ่นไม่ลงสัมผัสของมันท่านจึงไม่เหมือนคนกินคนผู้หลงรถหลงลูกหลงกลิ่นหลงสัมผัสของมันก็กินอย่างเมื่อยกินยังจึงต้องปรุงกินตั้งแต่กินต้องกระทำมามากมายผู้ใดไม่หลงแล้วก็ลดลงก็จะได้สบายขึ้นเมาขึ้นวางขึ้นมันเป็นผลต้องเป็นผู้รู้เท่าทันเป็นผู้มีปัญญาเป็นพวกกินแล้วก็ไม่เป็นธาตุการกินไม่เป็นธาตุดินไม่เป็นธาตุตาธาตุจมูกจะกินเพราะรู้เท่าทันบางอย่างมันหวานก็กินบางๆบางอย่างมันขมก็กินถ้ามันเป็นอาหารถ้ามันเป็นสิ่งที่จะทำให้ร่าง รออยู่ใต้ตึกดีเราก็รู้ความจริงของมันว่ามันเป็นอย่างนั้นอย่างนั้นผมก็ตามสีเหลืองก็ตามสีแดงกับตาไม่ต้องไปหมายว่าละสีเหลืองแล้วชอบกินสีแดงและไม่ชอบหรือสีเขียวเราไม่ชอบกินต้องกินสีเหลืองอะไรอย่างนี้เราต้องไม่ต้องเป็นหมาอย่างนั้นแต่เรารู้ว่านี่เหมาะควรที่จะกินตามมีตามได้เราก็ง่ายขึ้นไม่กำหนดกฎเกณฑ์เกินไปจนกระทั่งต้องเป็นภาระเสาะแสวงหาลำบากลำบนพาไปเป็นขี้ข้าหูเป็นขี้ข้าปากไม่เป็นขี้ข้าแต่จมูกผู้นั้นก็จะสบายเบาง่ายฝึกหัดดูลดลงวางลงปล่อยลงแล้วเราก็จะได้เป็นผู้ถือหุ้น ทำได้ไปตามขั้นตอน