190222-010 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้วันที่ 22 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2519 จากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำการพิจารณาอาหารและธรรมสถานกรรณสูตรเราต้องเป็นผู้ไม่หลอกลวงต้นเป็นผู้ที่จะต้องรู้สัจธรรมหรือความจริงของทุกๆขณะคดีก็เป็นสิ่งที่เราจะทบทวนเศรษฐกิจเพื่อที่จะเข้าใจในชีวิตนั้นคืออะไรชีวิตนั้นมีสุขมีทุกข์ชีวิตนั้นหลงคืออะไรคือสาระอะไรคือสิ่งที่ถูกมอมเมาจนเราเป็นลม ประยุทธ์แต่อยากได้อยากมีอยากเป็นเราจะต้องเป็นผู้ที่รู้ให้ชัดเป็นความจริงเป็นสัจจะให้ได้แล้วก็รู้ความจริงแท้เป็นที่สุดที่ได้ว่าชีวิตมันคืออะไรมันไม่ย้ายมันไม่โตมันเลี้ยงไม่ได้ตัดใจอย่างเล็กอย่างน้อยแค่นั้นมันก็อยู่อย่างบริบูรณ์แล้วนอกจากนั้นมันก็เป็นส่วนเกินที่เราจะทำประโยชน์ให้แก่โลกได้เพราะเราได้สั่งสมมันมาเกินมากแล้วถ้าเป็นมนุษย์ไม่มีปัญญาและมีความคิดสูงยอดเกินมามากแล้วก็เอาส่วนเกินนี้มาใช้ให้แก่โลกได้แก่มวลมนุษย์หรือสังคมเขาเราก็จะเป็นทุกข์กระทำได้จริงเป็นผู้หญิงจริงเป็นผู้รู้ เราจะต้องพิจารณาในอดีตที่ผ่านมาให้เข้าใจทบทวนบุพเพนิวาสานุสติญาณแท้ๆและต้องรู้ความดับทำดับทำปล่อยทำบ้างทำเลิกทำรถติดกับยาก็รู้จักจากมาติดกลางๆกลางๆไม่ได้ติดละเอียดแม้กระทั่งในจิตก็รู้ตัวตนของจิตรู้สภาพอารมณ์ยึดถือของจิตดูให้ชัดและก็ปล่อยปะละส่งมาให้ได้จริงๆจนกระทั่งเราทำได้ทำเกิดก็ทำได้ทำบาปก็ทำได้เป็นพวกความเกิดแท้เป็นผู้ไม่ได้หลงยินดีไม่ได้หลงเธอพบเจอกับความเกิดแต่ย่อมรู้ความเกิดว่า มันเกิดมันก็เป็นความเจริญที่อยู่ในโลกส่วนตัวเรานั้นเราไม่ได้มีความเกิดเราไม่ได้เอาความเกิดเราไม่ได้มาสะสมความเกิดไม่ว่าจะเกิดแค่อารมณ์ยินดีเราก็ไม่ได้สะสมไว้เป็นของเราหรือแม้แต่อารมณ์ว่าเราก็ไม่ได้สะสมเป็นของเรามันมีว่างก็โดยธรรมโดยตามเวลาโดยสิ่งที่ควรมีควรพอไม่ใช่ว่าจะมีซะจนไม่รู้จะหยุดประจำจ
อ่านต่อ
ะว่างไม่รู้จะจุดจะไม่ใช่ว่าพอที่จะปรับเปลี่ยนกันมีพรรคหรือมีว่างแล้วก็มีเพียงหรือมีการงานอันดีที่จะทำอยู่ไปก็ไม่ได้สะสมอะไรเป็นของเราจริงๆเป็นการกระทำเป็นการ กระทำในความเหมาะสมอยู่จึงเรียกว่าผู้เจริญและเป็นผู้มีประโยชน์ที่แท้จริงเรียกว่าคนประเสริฐหรือคนเจริญชัยชนะอันดับต่างๆที่เรากระทำมาแล้วบอกสอนกันอยู่ก็ควรเลิกมาในระดับหยาบจนกระทั่งมาถึงระดับระดับละเอียดขั้นจิตในจิตท่านอัตราที่กำลังเห็นกำลังเน้นกำลังแจกแจงกำลังอธิบายกันอยู่อย่างมากในเรื่องอัตราในเรื่องหยาบๆต่ำๆพวกเราก็เข้าใจกันมากแล้วก็พยายามพากเพียรอยู่แล้วพยายามเลิกมาแล้วแต่พิจารณาอยู่แล้วทำได้จริงก็เป็นของคุณนั้นจริงคุณได้ทำไม่ได้กินยาหรอกตัวเองก็ต้องไม่หลอกตัวเองแล้วต้องรู้ จะแพ้เหลือน้อยให้รู้น้อยยังเหลืออยู่มากไม่รู้ว่ามันยังเหลืออยู่มากถ้าทางเดินน้อยเราก็รู้แล้วว่าก็ค่อยยังชั่วแล้วล่ะก็ไม่ต้องไปกังวลของหวานอะไรมากนักแต่ก็อย่าประมาทว่าเราจะเหลือไว้แต่ว่าประมาณมีโอกาสทุกโอกาสเราจะต้องเข่นฆ่ามันลงไปลดลงไปให้น้อยไปน้อยยิ่งน้อยก็ให้น้อยยิ่งลงไปเรื่อยๆอย่าประมาทถ้าไม่มีมากหรือให้มีโตแล้วให้มีเพิ่มสิ่งที่เราทำอยู่ให้มันน้อยลงอยู่มันก็มีวันหมดได้อันไหนหมดแล้วก็รู้ความจริงอย่าไปกังวลมันอีกหมดแล้วสิ้นแล้วก็เลิกกันอย่าไปซ้ำแซะอยากเป็นวัวหลงเสพติดด้วยความหมดความหยุดซะอีกไม่เอาแต่ดูสวนละเอียดใหม่หรือว่าดูความสูงมาอีกที่เราจะรู้ว่าไอ้นี่เป็นคน ออกใหม่หรือว่าควรทำอีกแล้วก็ทำอยู่ทางนี้เราก็เป็นผู้ที่หวังในความจบสิ้นแห่งที่สุดถึงที่สุดในความติดยึดของความเป็นมนุษย์ชาติเราจะค้นความจิตยึดในโลกียทั้งหลายทั้งปวงได้อย่างแท้จริงเป็นที่สุดและเราก็จะได้เป็นคนประเสริฐเป็นผู้ที่จะเป็นสติระโนดเป็นที่พึ่งของโลกอีกต่อไปเมื่อเรามีตนเป็นที่พึ่งแห่งตนแล้วยังบริบูรณ์