171213-002 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-r041.txt

ภทชนิดพืชและจะพยายามทำตัวให้เป็นอิสระยิ่งกว่านั้นเพราะได้รู้ซะแล้วว่าตัวเองเนี่ยมันหลงเกาะเพราะเกาะแล้วก็จะทำตัวให้เป็นอิสระก็เป็นพัฒนาอีกอันหนึ่งกลายเป็นสัตว์หรือกลายเป็นเซลล์ไม่ปักลงไปอยู่กับที่จะทำตัวให้เป็นอิสระแต่เปล่าต้นหลุดออกไปจากที่ได้มันอยู่กันดินอยู่กับที่อยู่กับพื้นโลกจะฝากดินๆเคลื่อน ออกไม่ติดกับพื้นโลกสามารถเคลื่อนย้ายไปได้อีกแล้วแต่ตัวเองก็หลงพลังงานของตัวเองอีกยังไม่รู้ว่าพลังงานคืออะไรและวิญญาณธาตุที่ไม่ตอบเกาะติดกันอีกก็ไม่รู้ว่าอะไรก็พัฒนาออกไปอีกนึกว่าตรงตนเองมันกลับกันนึกว่าตอนแก่นี่อิสระแล้วสั่งสมหมายถึงความเก่งความที่เราได้อะไรก็ตามแต่อันนั้นแหละเป็นความเก่งผู้ใดหลงความเก่งอันนั้นซ้อนเข้าไปอีกพักจัดอย่างนี้ทุกรายทุกทีนี่อาการเกิดของโลกแม้สัตว์เติมเดียวจะได้พัฒนามาจากเชื้อของพระของพืชแล้วไม่ยึดไม่เกาะไม่ เล่นได้ไปเองแล้วก็ไปแตะตัวเองได้โตจนกระทั่งสามารถแตกตัวเองได้แต่ตัวเองออกมาเป็นชิ้นเป็นอันได้พัฒนาและเก่งก็ไม่รู้ว่าตัวเองนั่นแหละได้ใหญ่เติบโตขึ้นมาขนาดนั้นอีกจนกระทั่งสามารถหาทางดิ้นไปอย่างอื่นอีกเกินรอบมาจากสัตว์เชิงเดียวหลายเกินจนกระทั่งแตกได้จนกระทั่งเป็นหลงเกาะเข้าไปอีกหน่อยหาว่าตัวเองเหนื่อยพอรีบออกมาก็เหนื่อยแต่ไม่เร็วก็ได้เร็วสร้างพัฒนาลูกเร็วมากก็เห็นมีแต่ความร้อนมีแต่ความเหนื่อยก็กลับไปกลับมาก็ไม่รู้มันอีก เกาะใหม่พรุ่งนี้ก็ไปรวมตัวเป็นตัวโตขึ้นโตขึ้นโตขึ้นจึงเป็นสัตว์ที่มีช่องมีพลังงานโดยมีช่องปฏิเสธรูปสลับซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆเรื่อยๆเกาะกลุ่มกันเข้าเรื่อยๆแล้วก็ทำให้ตัวเล็กลงนะที่จริงเพราะใหญ่แล้วก็ทำให้เล็กพอใหญ่แล้วก็ทำให้เล็กมันจะแนบเนียนขึ้นเรื่อยๆเหมือนกับคนสร้างอะไรก็ตามแต่เหมือนคนนี่แหละสร้างอะไรตอนแรกสร้างรถยนต์ได้คันแรกในพระใหญ่โตเพราะว่ามันยังไม่รู้เรื่องอะไรที่จะให้มันใช้ยังไงยังไงโทรทัศน์เครื่องแรกก็ออกมาใหญ่เทอะทะไม่เรียบร้อยแล้วกำลังงานก็ไม่เยอะด้วยต่อมาก็จีนลงเล็กได้ ก็เล็กลงรถยนต์ก็เรียบร้อยและกะทัดรัดลงจะกลับมีพลังงานมากขึ้นหาทางหาท่อหาอะไรต่ออะไรให้มันจัดเข้าตรงนั้นตรงนี้เข้าเรียบร้อยจัดเก็บเข้าเรียบร้อยฉันใดก็ฉันนั้นเหมือนกันพวกวิญญาณนี่ก็ปรับตัวเองเข้าแบบนั้นตอนแรกเกาะกันก็ใหญ่จนกระทั่งยอเขาเป็นเครือญาติเพราะเคยะแล้วก็มีพลังงานเต็มอยู่ในเครือญาตินั่นแหละขยายออกเมื่อไหร่ก็ได้ลาออกเมื่อไหร่ก็ได้เป็นคณะเมื่อไหร่ก็ได้เสร็จแล้วก็ย้อนเป็นของรวมตัวรวมกันเรียบร้อยแล้วก็กรรมวิธีอย่างนี้เลยเป็นกรรมวิธีของโลกที่เรียกว่าวิญญาณเพราะฉะนั้นวิญญาณนี้เป็นพลังงานที่เล็กที่สุดยิ่งเล็กก็ยิ่งเก่ง ที่รวบรวมยิ่งเรียบเรียงเข้าไปได้เก่งยิ่งเล็กก็เหมือนกับเราเห็นว่าเอาโทรทัศน์นี้ยิ่งทำได้และกะทัดรัดยังรวบรวมพลังงานไว้ได้มากแล้วก็เครื่องก็ยิ่งเล็กได้เท่าไหร่เท่าไหร่ก็ยิ่งเก่งฉันใดก็ฉันนั้นของคนอื่นก็เหมือนกันในโลกนี้เรายิ่งทำได้เล็กถ้าเราไม่ต้องการที่จะเอาไปใช้มันทุกข์นะแล้วเอามาใช้เก็บสิ่งที่จะเก็บเขาไว้ในตัวคนคือวิญญาณคือพลังงานสิ่งที่จะทำให้เป็นระยะให้เป็นตัวทาสนอนคนเดียวที่เราจะแบกหามไปได้ง่ายๆไม่หนักไม่นานมันจึงยิ่งเล็กๆลงไปวิญญาณยังถูกจัดให้ลงเนี่ยจะเป็นประเภทเล็กอย่างนี้แหละวิญญาณจัดให้ลงเรียบร้อยแนบเนียนยิ่งขึ้นมันจึงเป็นพลังงานที่ เล็กเหลือเกินเรียบร้อยเหลือเกินแต่มีพลังงานใหญ่เหลือเกินมีคำอำนาจมีฤทธิ์มากเหลือเกินการพัฒนาของวิญญาณตัวนี้โตขึ้นโตขึ้นโตขึ้นมาเป็นเราจนป่านนี้เราไม่รู้ว่าเราไม่รู้เราก็จะพัฒนาตัวใหญ่ไปอีกเรื่อยๆเพราะฉะนั้นหยุดซะเถิดจงมาหวนกลับไปสู่ที่เก่าของเราคือศูนย์เราเกิดมาจากความไม่มีอะไรเลยแต่เราเองไม่รู้โง่พัฒนาเกิดหลงเกิดมายิ่งเกิดมากยิ่งยึดมากยิ่งรู้มากก็ยิ่งทุกข์มากก็จนกระทั่งมารู้มากได้เป็นคนที่เรียกว่าผู้ไม่มีจิตหรือมีวิญญาณสูงแล้วโตแล้วใหญ่แล้วรู้มากที่สุด คือคนรู้ได้มาแล้วแล้วยังจะรู้ต่อไปอีกจะหาทางที่รู้อะไรต่ออะไรหรือว่าจะสั่งสมสร้างต่ออะไรเขาหลงแล้วก็จะยึดกันแดดจะหากันจนดิ้นรนกันไอ้สิ่งเก่าก็ยังไม่หมดไปหลงรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสอะไรก็ยังไม่ยอมให้หมดลงไม่ไอ้แค่นั้นไม่พอก็สร้างของใหม่เป็นอบายมุขเป็นสิ่งที่จะพาให้ต่ำให้มากให้พ่อเพิ่มเข้าไปอีกก็สร้างออกขึ้นมาทุบหัวกันไปตอนแรกๆใหม่ๆก็ดูว่ายังน่าเกลียดยังไม่ค่อยยอมรับเพราะนานๆไปก็ชินชาก็เห็นเป็นของธรรมดาแล้วก็ยอมรับกันเข้าอีกพ่อลูกไปเรื่อยๆเรื่อยๆอย่างนี้แหละในโลกไม่มีที่สิ้นสุดตรงนั้นถ้าผู้ใดรู้เท่าทันแล้วหยุด ทันทีโลกนั้นต้องรู้โลกทันทีว่าโลกนี้ไม่ใช่ของดิบของดีอะไรเมื่อดับโลกได้แล้วกาวมาพบต่ำๆที่ประสบในทางตาหูจมูกลิ้นกายแต่รู้เท่าทันได้แล้วเราก็มาเรียนรู้ตัวจิตที่มันก่อเกิดอย่างเล็กอย่างน้อยละเอียดตั้งแต่รูปพระจิตที่โยมจะมีเชื้อเข้าไปจนไปดับรากเหง้าของจิตที่มันยังเป็นลูกศิษย์ที่มันยังเป็นสัมพันธภาพเป็นสิ่งที่ยังกระจายนี้ขึ้นไปนิดนึงอีกทั้งทั้งที่มันมีเป็นก้อนเป็นกำแล้วลงตัวแล้วล่ะไม่ต้องเกินขอบเขตนี้ตัวนี้มันจะสลายไปเองลงตัวแล้วเป็นหนึ่งเหลือแต่แค่ 1 ไอ้แค่นี้ถ้าไม่มีลูกเกิดไม่มีเศษวุฒิศักดิ์สอยเป็นทางเลข 9 เนี่ยมันมีตัวนี้เป็นตัวหนึ่งเอะอะแล้วเป็นตัวหนึ่งเป็นสมมุติที่เรายังเหลืออยู่รูปก็ตามนามก็ตามที่เป็นแป้งของเราเหลืออยู่เนี่ยเพราะเราได้หลงสร้างมาแล้วตั้งแต่ไม่รู้กี่หน้ารับทราบพัฒนาลงมาจนป่านนี้แล้วก็เลิกกันรู้มันให้ทันวันนี้มันหลงได้สร้างมาแล้วแค่นี้จะเป็นแท่งสุดท้ายจะเป็นอันหนึ่งเป็นสมมติที่เหลืออยู่เท่านั้นแต่ถ้ามันทิ้งเสียมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกใช้มันไปยังไงมันเกิดมาแล้วมันต้องดับไปมันต้องเสื่อมทรามมันต้องสูญสิ้นแน่ๆแห่งนี้เพราะฉะนั้นเราดับรากเหง้าเชื้อเกิดอันสุดท้ายที่จะเป็นพลังงานที่มันพุ่งปรี๊ดๆแต่พิมพ์เล็กเหลือเกิน ที่เราจับมันไม่ได้รู้พลังงานในอุทยานรู้ให้ได้ไอ้เลข 9 นี่หาเลข 9 เนี่ย 71 ย่อลงมาหาหนึ่งได้แล้วปุบปับแล้วอุปสงค์ยังคือใกล้ศูนย์แล้วไปปลุกเสกขาดแล้วจะเหลือ 0 อยู่แล้ว 1 นี่มันคือตัวติดกับศูนย์ถอยลงไปจนเหลือหนึ่งแล้วเหลือติดกับศูนย์แล้วแต่ถ้าเรายังหลงตัวเองเป็น 9 นี่ก็ขึ้นมา 0 แล้วนะ 19 คือตัวเดียวกันแต่ถ้าเกิดว่าผู้ใดไม่รู้ว่า 91 ตัวเดียวกันผู้นั้นก็โง่ที่สุดก็จะไป รับรู้ไม่ได้ เป็นสิ่งที่มีพลังงานที่เหลือไปอีกหน่อยนึงเหมือนกันแต่ว่าเรารับรู้ไม่ได้จับมันไม่ได้ไหวรู้ไม่ทันไอ้ตัวนี้แหละสำคัญมากที่เป็นเชื้อสุดท้ายเพราะฉะนั้นดูประหนึ่งว่าพุทธสโรกะทำเมหิจิตตังยะนะกรรมปฏิกิของเราไม่หวั่นไหวแล้วหน้าตั้งมั่นอยู่นิ่งได้ก็จริงแต่หยุดวิ่งได้ก็จริงแต่ไม่มีอะไรมากระทบที่มีเศษนะมีเศษฝอยเรามีอะไรกระทบเป็นโรคจิตนี่ก็ฝอยเยอะๆออกไปให้สิ่งที่มากระทบเรา หรือรสชาติอร่อยมีรสชาติชื่นใจอยากได้ตำหนักยึดอยู่นิดนึงก็ทนได้ไม่ทุกข์หรอกคนไม่รู้สึกทุกข์ไม่รู้ทุกข์เลยมันเบาบางเหลือเกินและเป็นเศษธุลีสุดท้ายเพราะฉะนั้นแม้จะมีเศษธุลีสุดท้ายเราก็จะรู้ระดับเสียให้ถอยสนิทแม้จะเป็นวิรัชพระวิรัชญาเศษที่สุดของกระทะสิ่งที่ตั้งอยู่ณตอนนี้บอกแล้วสิ่งที่ตั้งอยู่พระก็ตัวนี้ก็คือนี่แหละที่มันจะสั่ง ยิ่งตัวนี้เรารู้ว่ามันตั้งอยู่สักแต่ว่าตั้งอยู่ไม่ให้มันสั่งสมลงเป็นรักษาเป็นรถแล้วจนกลายเป็นโอชะหรืออุปชาตัวนี้แหละตัวสุดท้ายตัวนี้แหละเมื่อเราไม่มีแม้แต่อโศกกะและวีรชาไม่มีแม้กระทั่งตัวนี้รู้ตัวนี้แล้วดับตัวนี้เข้าใจเป็นผู้อยู่เหนือตัวนี้ชนะตัวนี้ได้ก็เป็นเข็มมังสุดท้ายตัวนี้ได้อยู่ในอุทยานเราทำให้เกิดเราต้องรู้ว่าเราทำให้เกิดเพื่อคนอื่นนะไม่ใช่เพื่อเราเพื่อเราและเราก็ทำเพื่อคนอื่นนะไม่ใช่เผื่อเราทำก็ มันเหนื่อยถ้ามันเหนื่อยแล้วมันไม่อยากทำหรอกคนถ้าเห็นแต่เป็นทุกข์ตายด้วยความเห็นว่าเป็นทุกข์ทุกอย่างทุกอย่างเป็นความเกิดมันไม่มีอะไรรับรองรับความเกิดมันจะจบตรงนี้มันจะเข้าไปหาศูนย์พอถึง 9 แล้วก็ไปหาศูนย์ไม่กลายเป็น 10 ถ้าโลกแล้วก็กล้าแล้วก็กลายเป็น 10 เป็น 11 12 13 14 ไม่รู้รอบเลยไม่รู้ว่าออกไปรอบใหญ่ต่อไปเองแล้วไม่รู้หรอกคนไม่รู้เพราะฉะนั้นถ้าเราเป็นผู้ที่ปฏิบัติธรรมแล้วเราต้องรู้ถึงรอบว่าถึง 1 เนี่ยมันก็คืออันเดียวกันกับ 9 หรือถึง 9 ก็ทำให้มันเหลือ 1 ตัดฐานเสียอย่าให้มันต่อไปเป็นเด็ดขาดอย่าให้มันต่อไปทำให้เป็นหนึ่งทำเป็นหนึ่งอยู่แล้วไอ้หนึ่งตัวนี้มันก็เป็นสมมติสัจจะของโลก ไก่ขันน้ำขันซึ่งมันยังเหลืออยู่เป็นอนุปาทิเสสนิพพานรู้แจ้งเห็นจริงมันอยู่ว่ามันเป็นเศรษฐศาสตร์แล้วก็เราก็ไม่มีเชื้อของวีรชนไม่มีเชื้อของอโศกกะแล้วก็ไม่หวั่นไหวด้วยสบายทนได้แต่นับตามปกติติดตามยถากรรมปฏิสนได้เหมือนกันทนได้อยู่ไม่ๆๆไม่เป็นไรแล้วเราก็รู้แล้วก็ตามหาตัวนี้ดับไปด้วยเสมอๆทุกทีมีการไหวรู้ไหวทันผู้นั้นคือผู้ที่มีความสุขที่สุดที่เอาไปรักษาโรคนั้นมาเรียกที่มีความสุขไม่มีหรอกคือเขมรเรียกว่าสุขเกษมหรือปรมังสุขังขอยืมภาษาโลกหมดภาษาแล้ว เพราะไม่มีอะไรเรียกเพราะฉะนั้นผู้ใดจะได้สภาพนี้พระพุทธเจ้าท่านถึงบอกว่าอันนี้เกิดที่ใครอันนั้นเราไม่รู้เราไม่เห็นแต่เกิดที่ใครคนนั้นรู้คนนั้นเห็นพูดได้ล่วงพ้นอยู่เหนืออันนี้ได้แล้วผู้นั้นรู้ผู้นั้นเห็นเกิดที่ใครคนนั้นเห็นเราไม่รู้เราไม่เห็นแม้แต่พระพุทธเจ้าเองรู้เห็นอันนี้อยู่ก็ท่านก็ใช้คำภาษาคำว่าเราก็ไม่รู้เราไม่เห็นเพราะว่าถึงรู้ก็เป็นสิ่งที่รู้ตัวรู้ของตัวรู้เป็นตัวรู้นั่นเองมันไม่ใช่เราไม่ใช่เขาที่ไหนแม้เรารู้ก็ไม่ใช่เราเพราะฉะนั้นจึงใช้คำศัพท์ซ้อนลงไปเลยว่าเราไม่รู้เราไม่เห็นที่จริง แต่รู้ก็คือทาสของมันเองถ้ารู้ตัวนั้นมันไม่ใช่เราไม่ใช่เขามันรู้แล้วก็ตัวรู้รู้แล้วก็รู้แล้วก็แล้วไปเลิกกันนี่เป็นที่สุดในที่สุดเราจะต้องกลับไปสู่จุดศูนย์อย่างนี้เราจะเวียนกลับไปอย่างนี้เราจะพยายามรู้ตั้งแต่หยาบจนกระทั่งละเอียดไล่ลงมาหาจิตที่พวกเรานี่แหละแล้วไม่ใช่ภาษาที่ผมพูดได้ด้วยต้องไปรู้สภาวะจิตของพวกคุณก็ไม่รู้เอาเองเราไม่รู้เราไม่เห็นผมไม่เห็นด้วยผมไม่รู้ด้วยคุณรู้คุณเห็นของคุณในตัวของคุณเองโดยตัวรู้ตัวนั้นมันรู้และคุณต้องรู้ด้วยว่าตัวรู้ที่มันรู้ตัวนั้นก็ไม่ใช่คุณมันเป็นแต่เพียงภาพรู้ที่มันเกิดอยู่แล้วมันก็จะดับขันธ์ไปเพราะฉะนั้นถ้าไม่มีรถไม่มีโอชะ ลงสมลงไม่มีธรรมเป็นโอชะไม่มีรสชาติรู้เท่าทันที่ต้นเหตุของโรคของรถตัวรถนี่แหละเพราะอะไรใครหลงว่าเป็นรถเป็นรัฐสักรูปมันก็จะสั่งสมลงเป็นโอชะโอชะตัวนี้แหละคือเชื้อเกิดเป็นวินัยโรคเป็นรูปตัวสุดท้ายที่สุดที่สะสมกองเอาไว้พอได้เห็นได้ปัจจัยใดก็ตามมาได้สามารถอยู่ได้ยิ่งกว่าเชื้อไวรัสเป็นล้านๆปีแล้วค่อยเมืองนอกมีขนาดเชื้อไวรัสเขาจะไปมีอายุเป็นล้านๆปีนี้เขากลับอยู่ได้เป็นล้านๆปีเพราะว่าเพราะอีกทีนึงก็เกิดได้ขนาดเชื้อไวรัสอย่างใดมันอยู่ได้ขนาดนั้นวิญญาณนี้อย่างที่ว่านี่เล่าสู่ฟังมาแล้วก็คือเชื้อเกิดที่มันเป็นตัวเชื้อเซลล์เซลล์อะไรมาก่อนเหมือนกันเลย นานยิ่งกว่านั้นมันอยู่ได้นานยิ่งกว่านั้นอยู่ได้นานยิ่งกว่าล้านปีคณะวิทยาศาสตร์ก็ยังค้นพบเชื้อไวรัสไปเกาะมาได้จากหินจากอะไรแล้วเขาก็มาบอกโอ้โหพิสูจน์ได้ว่าไอ้ที่ครอบเครื่องครอบมันเนี่ยเข้าไปซื้อเครื่องกรอกของมันอยู่เนี่ยพิสูจน์อันนี้ว่าอายุแล้วเป็นล้านปีวัดอายุเครื่องครอบแล้วเขาก็รู้ตัวที่อยู่ข้างในได้เพราะตัวข้างในมันจะต้องอยู่นี่เกินกว่าล้านปีเพราะเครื่องก็มันยังอายุเป็นล้านปีที่วัดอายุได้เขาก็รู้ว่าตัวนี้นี่โอ้โหแล้ววิญญาณที่บอกว่าเชื้อเกิดที่มันเรียบร้อยหรือว่าแนบเนียนยิ่งกว่านี้มันจะอยู่ได้อีกกี่ล้านปีใครเคยคำนวณบ้าง อย่าไปคำนวณเลยเดี๋ยวหัวแตกตายพวกพวกโอชะที่มันสะสมเป็นโอชะรูปนี้เป็นรูปวันสุดท้ายที่เล็กที่สุดแล้วอันนี้ตอนนี้นิคมเข้ารูปมันมี 8 สุดท้ายเค้าเอางี้ดีกว่าครับเพราะหลงรักสาวหลงเป็นรถและรถตัวนี้ไปกองตั้งไว้เป็นโปรโมชั่นนี้มาได้เชื้อมาได้อะไรอีกเมื่อไหร่ครับแต่เหตุปัจจัยครับทั้งที่ได้ไม่มีไปไหนได้อยู่อย่างนี้แหละทำลายยากที่สุดมันจะหายไปเองนานไปลบไปเองยากมากแต่ก็ลบไปได้ถ้าบอกว่าจะใช้เวลาจริงๆมันก็ลบนานไปได้ลบได้แต่ว่า นานเท่าไหร่แล้วคุณคิดดูซิเท่าแต่อายุที่มันจะคบกันเท่าที่มันจะสามารถทรงตัวมันไว้ได้และยิ่งพวกนี้มันยิ่งนานอย่างที่ว่านี้มันจะเกินที่จะประมาทเราอย่าประมาทเป็นอันขาดแล้วเราจะไปถึงที่ศูนย์กันได้จริงทำในปัจจุบันในชาตินี้พากันไปพวกเราจงไป