190222-008 อบรมธรรมภาคเช้า-พ่อท่าน-แดนอโศก-R104.txt

ขึ้นตามลำดับตามลำดับเพราะฉะนั้นเราจะต้องมาทำความรู้เห็นจริงว่าคนไม่ได้เกิดมาเพื่อที่คนไม่ได้เกิดมาเพื่อปลุกเสกและคนไม่ได้เกิดมาเพื่อแสวงหาคนที่มีความเป็นที่สุดแล้วก็จะรู้ความบริบูรณ์ว่าไอ้ที่เกิดมาเนี่ยไม่ได้เกิดมาเพื่อแสวง พูดบทความแสวงหาก็หมดความอยากได้คือบทความอยากได้ก็รู้ความจริงว่าไม่มีอะไรเกิดไม่มีอะไรดับสำหรับตัวเราแต่รู้ความจริงว่าสิ่งที่เกิดอยู่นั้นคือความหาคือความหาคือความเป็นอยู่จะไม่ดับอยู่จะเจริญด้วยไปอยู่รู้ความจริงว่าจะเจริญด้วยไปอยู่หรือจะเกิดอยู่จะเป็นไปอยู่เมื่อตอนรู้ว่าความจบของตนก็มีได้แล้วแล้วก็รู้ว่าในโลกมีแต่ความเป็นไปอยู่ดิ้นรนแสวงหาอยู่ความเจริญไปอยู่ เราก็ช่วยโลกในความเจริญที่ดีอนุเคราะห์โลกในส่วนที่เขาจะเจริญที่ถูกเขายังอยากเกิดเขายังอยากอยู่และเราก็ยังไม่ได้ตายจริงยังไม่ได้มอบไว้จริงยังไม่ได้สิ้นลมปราณสิ่งที่มันหลงสร้างต่อมาคือร่างกายรูปนี้นามนี้มันหลงเกิดมานานนับชาติมันหลงมาจริงๆจึงได้พัฒนามาเรื่อยนึกว่าเป็นที่ยอดเยี่ยมและผู้ที่จะจบที่ยอดได้ก็คือรู้ความเกิดเป็นที่สุดเพราะสิ่งที่เกิดในโลกนั้นไม่มีอะไรยอดสุดเท่าความเป็นคน เป็นมนุษย์แต่มนุษย์ก็มาหลงความเป็นคนมาหลงความวนมาหลงสุขหลงทุกข์หลงลาภยศสรรเสริญหลวงตามอารมณ์วนลงไปตามจนกระทั่งหลงสิ่งที่ชั่วตามที่เรียกว่าความไม่เจริญเอาเลยความฝันความทำให้ทำลายพระธรรมพระสงฆ์ป่าที่เรียกว่าอบายมุขไม่รู้คนไม่รู้หลงกลหลงสร้างอะไรที่เป็นการพัฒนาชีวิตและพัฒนาโลกอยู่ก็ไม่ว่าแต่ไปหลงก็หลงสร้างสิ่งที่จะมาทำลายซ้อนเป็นเชิงซ้อนลงไปอีกในการสูญเสียคนก็ไม่รู้เพราะฉะนั้นสิ่งใดที่เป็นความสูญเสียที่ สุดที่เรียกว่าความไม่เจริญอย่างใหญ่อย่างหลวงที่เรียกอบายมุขถ้ายิ่งขนาดนั้นยิ่งไม่รู้แล้วล่ะก็คนนั้นยิ่งไม่ใช่มนุษย์ชั้นสูงเลยเป็นมนุษย์ชั้นต่ำว่าเราจะต้องชี้ให้คนเห็นทิ้งคนรู้ถึงความต่ำสุดความไม่เจริญที่สุดของคนละเว้นมาเป็นคนปานกลางหรือเป็นคนขยับฐานะขึ้นมาเป็นผู้เจริญในขั้นที่ว่ายังเจ็บคือความเกิดจะสร้างกามารมณ์ไม่เสพก็ยังเอาละก็ยังพอไปสร้างรากสร้างยศมายั่วยุให้คนทำงานเพราะว่าคนถ้าไม่อยู่ก็ไม่อยู่มันไม่ทำไม่ต้องย่ออายุให้มันอยากได้มันจึงจะทำมันเป็นคนที่ยังไม่กิเลสต้องใช้กิเลสล่า มันถึงจะทำเพราะฉะนั้นล่าคดียักก็ดีสรรเสริญก็ดีเป็นเครื่องที่เรียกว่ากิเลสอยู่คนลากจูงคนมันจึงจะทำหรือแม้ที่สุดมันหลอกว่านี่เป็นความสุขมีแต่ความว่าอะไรเพลิดเพลินยินดีมาอยู่อายุให้คนทำให้คนทำความเจริญให้คนก่อคนสร้างคนที่ยังไม่รู้ความสดคนที่ยังจะต้องให้จงนำด้วยสิ่งหลอกสิ่งหลอกเป็นอามิสจงนำด้วยความไม่รู้ต้องถูกปล่อยในเหยื่อจึงเรียกว่าคนต้องหลอกได้หลอกกามิต้องให้วนต้องมีหรอกมีสิ่งที่ถูกเหมือนควายนำไปจึงไปข้างหน้า เป็นขั้นตอนเทพเจ้าคำว่าหลอกแล้วไปทำดีเป็นสิ่งที่เป็นจรรโลงเป็นผลได้มาจากแรงกายแรงใจได้มาจากแรงทุนทรัพย์อาศัยเวลาเกิดนั่นแหละอาศัยเวลาที่มันหมุนเวียนไปได้พระอาทิตย์ด้วยโลกด้วยอะไรก็ตามแต่ที่เคลื่อนย้ายไปเรื่อยๆเคลื่อนย้ายไปในทางที่ก่อสร้างที่เป็นพลังงานมันก็ยังเข้าท่ามันก็ยังเป็นการสร้างอยู่เหมือนกันแต่ถ้ามีแต่ตัวทำลายทำลายทำลายและของดีก็ทำลายมันก็ยังมันก็ยังไม่ได้เรื่องเพราะฉะนั้นเราต้องรู้ขั้นตอนของคนว่าคนผู้ที่จะต้องจูงนำอยู่ในฐานะอย่างนี้ก็ยังมีกิเลสตัณหาก็ยังมัวเมาเขายังโมโหเขายังมีอวิชชาเขายังรู้ความจริงตามความเป็นจริงไม่ได้ยังตัดปล่อย เอาปัญหาแล้วอีกรอบการสร้างรอบการก่ออยู่บ้างมันก็ต้องเป็นไปตามขั้นตอนแล้วก็จะพูดใดละปรับลดได้แม้กระทั่งกามารมณ์ก็ไม่ต้องติดปล่อยเฉยได้ไม่หลอกยังไงก็ไม่เดินล่อยังไงก็ไม่วิ่งจูงยังไงก็ไม่เอาหมดแม้แต่กรรมตามมาตามมาไม่สระไม่มีแต่แม้แต่การเป็นอามิตรไม่มีแม้แต่โรคกระทำโลกียะสรรเสริญหรือความสุขก็ได้วัตถุทั้งหลายก็ไม่ได้หลงเป็นสุขไม่มีโอกาสคนนั้นก็ บายยิ่งขึ้นหรือเป็นผู้ที่เบาง่ายว่ายังขึ้นไม่หลงเกิดในโลกแต่ก็ยังไม่มีปัญญายอดและจิตอาสาจะติดความหลงดีของตนที่ตนได้ละอบายมุขมาแล้วละกามารมณ์กามคุณมาแล้วระกามามิติหรือละโลกิยะมิตรสัตว์หรือโลกนิติมาได้แล้วหมดก็ดีแล้วล่ะเบาว่าจากคนในโลกเขาเหนือคนในโลกเข้ามาพอสมควรแล้วล่ะแต่ก็ยังมาหลงอัตราหลงคิดหลงความคิดได้รับรู้หลงวิญญาณหลงปัญญาหลงปัญญาอะไรของตนนั่นแหละน้องญาณทัศนะแล้วก็ยึดว่าตนดี ที่จริงมันเป็นความจริงที่จริงเป็นความจริงว่าตนดีนะเป็นความจริงเพราะตนได้หมดโลกไม่หลุดจากโลกมาแล้วโรคต่ำๆนี่หลุดมาแล้วแต่ยังมาติดโลกละเอียดโลกสุขุมที่เรียกว่าโลกแห่งความยึดติดทั้งยึดติดปัญญาเป็นโลกแห่งความยึดติดสิ่งหนึ่งที่มีในร่างกายเราเรียกว่านามธรรมนามธรรมนั้นมันรู้มันเข้าใจมันเหนือโลกแล้วมันรู้ว่าโลกอย่างนี้เราไม่เป็นทาสมันแล้วโรคตามโรคล้างโลกขนาดไหนเราก็ไม่เป็นธาตุมันแล้วยังโลกโลกที่หยาบๆแต่ในโลกที่ละเอียดที่เป็นด้านของอารมณ์ที่เป็นด้านของจิตกั้นจิตยึดมันเป็นการเกาะกลุ่มยังเป็นตัวเป็นตนของความรู้ตัววิญญาณเองติดวิ เกร็ดความรู้ผิดพลาดดูการ์ตูนงานของความรู้ของความคิดและประกอบกลุ่มเหนียวแน่นหลงก็เป็นตัวดีแต่ว่าเป็นสิ่งที่ดีเป็นสัตว์โลกชนิดหนึ่งเราอยู่นอกสุดในโลกและไม่สูญหายง่ายถ้ามีความจริงและเกาะแน่นติดอยู่อย่างนั้นแหละแต่ว่าพรหมศาสตร์ซึ่งเราก็ได้อธิบายกันมากมายแล้วก็มาตัดถ้าไม่มีแนวโน้มเป็นมาเกาะยึดอยู่เท่านั้นก็เป็นปริศนาพรมเป็นตอนที่ 7 ครับผมก็เย็ดอยู่เฉยๆไม่อยากทำงานเลยไปทำอะไรแต่ซื้อตัวก็ดีแล้วก็ดียินดีที่ตัวเองดีนั่น ความรู้เป็นวิญญาณในความเกาะกลุ่มเราส่งรูปความละเอียดของกิจกรรมจริงๆมันหยุดมันหยุดมันถือตัวถือตนใครจะมาลบหลู่ไม่ได้เป็นมานะใหญ่เป็นตัวจิตใหญ่มัดนะที่เป็นมานะ Google Assistant ก็ไม่ได้จะมีโทรศัพท์ได้เพราะความโลภในตนเพราะความ ต้องถือตัวถือตนถือว่ามีตนลงว่ามีตนส่วนอันใหญ่ด้วยแต่ตอนนั้นสูงจริงเป็นสัตว์ประเสริฐสูงขึ้นมาไม่หลงหยาบๆแล้วปริสศรัทธาก่อนเพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดเป็นสัตว์โลกที่เรียกว่าเป็นตัวรู้ความหยุดโลกไม่ปรุงแต่งกับโลกไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกรับรู้อะไรกับโลกก็ไม่เอาแล้วเลิกไม่ยุ่งเกี่ยวทั้งนั้นแต่ก็ยังก่อภูมิเป็นก้อนเป็นแค่เป็นตัวเป็นตนอย่างนั้นอยู่รักไม่ออกขายไม่ออกเป็นก้อนเป็นก้อนเป็นก้อนโตขึ้นก้อนโตขึ้นมันไม่มีสภาวะเป็นอย่างๆแต่มันมีสภาวะเป็นละเอียดที่เกาะกลุ่มด้วยความละเอียดที่ได้เหมือนกันประกอบผมก็วันนี้ก็แน่นถึงความรู้สึก ไอ้ตัวรู้เป็นอารมณ์รู้มันไม่มีดินน้ำไฟลมมันไม่มีดินน้ำไฟลมน้ำมันมีสภาพลูกเข้ามาในตัวมันเองเป็นวิญญาณธาตุเท่านั้นเป็นวิญญาณธาตุเท่านั้นแต่มันก็หลงตัวหลงตนของมันอยู่อย่างนั้นแหละเพราะฉะนั้นไม่ได้รู้ว่าฉันไม่รู้รู้ว่ามันแตะต้องว่าเราเป็นคนต่ำไม่ได้เลยทันทีเลยรู้จักก็โกรธจัดโทรศัพท์ถ้าถือไม่จัดก็ค่อยยังชั่วก็ถือน้อยก็โกรธน้อยไปตามลำดับ เมื่อผู้ใดรู้ว่าโลกนี้มันมีความหลุดออกมาจากโรคต่ำตั้งแต่อบายตั้งแต่กามารมณ์ตั้งแต่โลกโลกิยะหรือโลกธรรม 8 มาโรคเลิกมาได้แล้วแม้ที่สุดจะมาเหลือแต่แค่โลกธรรมแทรกซ้อนติดอยู่ในสรรเสริญติดอยู่ในหลงยึดอยู่ว่าใครมันนินทาหรือใครมาว่ากล่าวกันไปโดยถูกก็ไม่เป็นความสุขและเป็นความทุกข์มีโลกธรรม 2 โลกกระทำดีละเอียดไอ้สัตว์ไม่เอาแล้วล่ะแต่ยังไม่หลงสรรเสริญหลงใหลหลงตัวหลงถ้าใครไม่เชิดชูไม่นิยมยกย่องไม่นับถือใครมา ให้มันรู้จักหาว่าเรารู้ไม่จริงหาว่าเราไม่มีความรู้หรือแม้ที่สุดรู้ในอันติมะในความสุดของความตายของมนุษย์คือจบยศสงบฮักจากลาพักจากไปปรุงไปแต่งไปต้องการไปแสวงหาไปอยากได้โลกีย์ยาลดต่างๆโลกียะรถซึ่งมันเป็นรอบๆเป็นการเป็นลาภยศเป็นอะไรต่างๆไม่แล้วสงบแล้วมีอารมณ์รู้สงบและมีอารมณ์เข้าใจในความสงบว่ามันเป็นยอดแห่งความสุขสุดยอดแห่งความสุข เข็มขัดแล้วยืนยันจริงกับตนเลยคนอื่นเขาพูด 108 ยังไงก็ไม่หวั่นไหวไม่ลงด้วยว่าให้ไปปรุงทั้งโลกนะสังขารสิสุขทำอยู่มันจะไปถูกอะไรความไม่เอาอะไรเลยมันจะไปสุขอะไรก็ไม่มีหวั่นไหวใครจะพูดยังไงก็แทนที่จะแน่นอนไม่สงสัยทุกข์ได้โลกิยะสุขด้วยการปรุงแต่งสังขารการซ่อมมีปฏิกิริยาน่าจะเป็นความสุขก็แสนที่จะรู้ว่ายังโลกเขาจะสุขด้วยความมีปฏิกิริยามีรสร้อนมีรถผสมอย่างนั้นรู้ชัดไม่ลงเราไม่เอาแล้วเราก็รู้ว่าโรคจิตทางนี้ทางโลกก็รู้แต่ทาง อีกครั้งนึงเราเรียกว่าทรงไว้ซึ่งความกว้างกว่าเบากว่าไม่เหน็ดเหนื่อยกว่าด้วยความหยุดแล้วก็เห็นอยู่ที่เป็นสุขเห็นพระเห็นสงบนี่เป็นสุขจิตสงบศึกอัลติมาความจบอยู่ที่สงบนี่แหละหยุดผู้ที่ได้สิ่งนี้แล้วเรียกว่าอันติกาหรืออันตูได้ปลายสุดอันนี้เป็นอรหัตผลเป็นตัวสภาพธรรมที่ได้เป็นผลที่ได้แล้วก็รู้ว่าอ้อถ้าได้แล้วก็เกาะอยู่ตรงนี้แหละอย่าไปมีอะไรอีกอย่าไปยุ่งอะไรอีกในโลกผู้ได้ความสุขอันนี้แล้วก็หลงผิดความสงบอยู่อย่างนี้ยังไม่ใช่ต่างศาสนาพุทธ ทันตะหรืออันติมาอยู่แต่แค่ประกอบไปด้วยความหยุดเท่านั้นท่านก็จริงหยุดจริงหยุดต้องการหยุดทั้งวจีอยู่ทั้งมโนยังไม่ใช่ความสดของความรู้แท้ของศาสนาพุทธขับรถแทนของศาสนาพุทธนั้นรู้จุดสุดของความสุขที่ทำให้ได้ที่จิตทำความหยุดเป็นสันติและประกอบไปด้วยความหยุดความสงบถ้าไม่ปรุงแต่งด้วยไม่เอามาแจกเป็นสุขไม่เอามาแต่เป็นสุขด้วยรู้ว่ามันจะเรียกว่าสุขหรือเรียกว่าสบายหรือเรียกว่าอร่อยหรือเรียกว่ามียอดอะไรก็ตามเรียกว่ารสชาติที่สูงสุดยังไงก็เข้าใจ แต่ไม่ติดในรสชาตินี้สูงสุดเป็นเที่ยงเป็นเกาะเป็นปักเป็นยึดรู้ว่าทำให้แนบเนียนรู้ว่าทำให้ได้โดยจิตแล้วก็อยู่กับจิตนี้จิตมันเป็นอาการอย่างนั้นจิตมันเป็นการปล่อยการวางการไม่ยึดถือการพักการไม่เอามันก็เป็นการจบอยู่ในตัวไม่รู้ว่าการทำอย่างนี้เป็นการที่สูงสุดและก็ทำได้ซ้อนๆๆอยู่ที่จิตแม้กระทั่งสุดท้ายก็รู้ว่าความจริงนั้นตัวยังไม่ดับยังไม่หยุดแท้ตายก็ยังมีการเดินอยู่ข้างในก็ยังมีวงวัฏจักรแห่งการเดินของเครื่องยนต์มีพลังงานธาตุรู้ก็ยังมีเดินทางทำงานอยู่อย่างรู้แจ้งรู้ชัดในจิตรับรู้อะไรกับเขาได้อย่างใสสะอาด เข้าใจแล้วว่าสิ่งเหล่านี้มันทำอะไรเราไม่ได้เป็นโลกิยะรสต่างๆเราทำอะไรเราไม่ได้กามคุณอะไรรูปรถติดเสียงสัมผัสมาทำให้เราเป็นหลงว่าเป็นอร่อยเป็นสุขเป็นสนามอะไรไม่ได้อย่าไปพูดถึงอบายมุขเลยรู้ชัดเจนอยู่แล้วแต่เราต้องผ่านเขาก็อยู่เหนือมันยังแท้จริงได้ด้วยแม้เราจะออกกำลังกายทำกายให้เคลื่อนไหวเพิ่มขึ้นคำว่าจีให้มีมากขึ้นให้คิดมันคิดตรงรู้ในรถติดรู้ในภาษารู้ในสื่อความหมายรู้ในบัญญัติรู้ในเนื้อหาสาระของอื่นเพราะคนอื่นที่เป็นหลงกรุงในมุมนั้นเป็นธรรมะอย่างนี้มีความรู้รอบ ทั้งของผู้อื่นขึ้นไปอีกท่อนขึ้นไปอีกแล้วเราก็ไม่ลงรีบลงดีไหมคนอื่นจะได้รู้ว่าคนอื่นจะได้เก่งผู้อื่นจะได้เป็นผู้อื่นจะได้มีทั้งๆที่เราไม่ได้เป็นไม่ได้มีไม่ได้เคยรู้เคยหลงอะไรหรอกแต่เราก็จะไม่หลงมันอีกแม้คนอื่นทำได้เราเพิ่งไปทำเขาอีกก็ทำได้อีกทำได้ด้วยแล้วก็จะไม่หลงไม่ติดหลงเพลิดเพลินยินดีติดหมักอะไรเข้าไปอีกเลยทีเดียวและแม้ว่าร่างกายของเรานี้มีคนเขาเลี้ยงไว้มีคนเติมน้ำมันให้มันเดินเครื่องก็จะมากระทํา ตนได้ฉันจะจบแล้วสำหรับตนแต่ถ้าพบว่าจิตสัมผัสนั้นก็ยังมีตนและมีอัตราและมีตัวนั้นแหละเป็นส่วนเล็กส่วนน้อยเป็นส่วนที่เรายังหลงก่อตั้งแต่จุดแรกแรกเริ่มก่อเป็นตนเป็นธรรมะเป็นความน้อยนิดแต่ความน้อยนี้ละเอียดเบาบางอันนี้แหละมันจะเป็นไปมันไม่ชนะหรอกมันจะเดินทางต่อไปเรื่อยเลยเป็นฆาตะเป็นขั้นตอนและก็กลุ่มแล้วก็เป็นตัวเป็นตนจนกระทั่งเป็นโรคและเป็นคอพระไปเป็นข้อความไปเรื่อยๆจะเป็นโคตะจะเป็นคอโค ทำไปเรื่อยจนเป็นแผ่นดินจนเป็นโรคหุ้มข้อเกี่ยวกับถังขยะใหญ่โตขึ้นไปได้อีกในรูปร่างลักษณะอย่างเล็กนั่นแหละอย่างน้อยนี้ตั้งแต่สำนักนั่นแหละมาเป็นค่าปรับมาเป็นโคจรมาเป็นข้อไปหมดเป็นคนตะระไปเลยเป็นโคตรเป็นเหง้าสุดยอดโตเลยมันเป็นอย่างลงความเป็นโคตรก็ได้แม้แต่ถ้าเกิดว่าเราไม่รู้จักคิดไม่รู้จักชาติวิญญาณที่มันจะสั่งสมลงไปเพราะฉะนั้นเมื่อเรารู้ความจริงได้จริงแล้วว่าเราไม่ติดไม่เยอะขาดรู้ก็คือธาตุรู้วิญญาณก็คือวิญญาณการยังไม่ตายก็คือความจริงที่ยังไม่ตาย ฉันก็ยังมีตาหูจมูกลิ้นกายก็ยังมีแล้วเราอยู่เหนือตาหูจมูกลิ้นกายอยู่เหนือแม้กระทั่งวิญญาณธาตุหรือจิตใจจิตใจไม่เป็นธาตุอะไรไม่ว่าความสงบหรือไม่ว่าความตรงอยู่เหนือความปรุงแต่งเราจะให้จิตมันคิดก็มาอยู่เหนือความคิดเราจะให้ปากมันพูดส่งเสียง 2 ภาษาเป็นสื่อความหมายก็ให้ต่างกันพูดจะให้กายมันทำทำโน่นทำนี่ยกนั่นแบบนี้ทำโน่นทำนี่อะไรก็ได้ฟังมันให้มันทำโดยการเป็นผู้ที่ทำความเจริญให้แก่โลกเขาอยู่แต่ไม่ใช่ของเราไม่ใช่ของเราแต่เราปั้นสิ่งเจริญปั้นเป็นกายกรรม อะไรที่เป็นของผลิตออกมาเป็นวัตถุก็ตามผลิตคำพูดผลิตภาษาออกมาก็ตามคิดตรงในสิ่งที่ดีที่ควรรู้ว่าเป็นของที่จำเป็นอยู่ในโลกตามแล้วก็สั่งในปากพูดสั่งให้มือทำสั่งให้กายนี้ไปขยับเขยื้อนไปสร้างออกมาตามฐานะที่ได้สมมุติกันว่าสมณะหรือนักบวชทำแค่นี้ผู้มีศีลขั้นนี้ทำแค่นี้ผู้มีศีลแค่นี้ทั้งคันนี้หรือผู้มีกติกาแค่นี้ทำแค่นี้คงมีกติกาเท่านี้ทำเท่านี้ผู้มีกติกาทางนี้ทางนี้ผู้นั้นก็จะทำอยู่เพราะเรายังไม่ตายโดยความเป็นจริงเป็นสัจจะอันเป็นที่สุดเป็นปรัชญาด้วยเพราะว่าสมมุติแท่งนี้เราว่าไม่ใช่เราจริงอยู่แล้วที่เรารู้ความจริงแล้วมันไม่ใช่เราแต่มันก็เป็นความ เราอยู่โดยที่แยกไม่ออกว่ากายกับนามลูกกับตายหรือลูกกับนามหรือกายกับนามหรือกายกับจิตมันแยกไม่ออกโดยที่เรายังไม่ตายแท้คิดแล้วไม่มีตัวเชื้อเกิดที่จะนำไปเกิดไม่มีความเกาะกลุ่มแล้วก็ตามรู้ความหยุดเป็นที่สุดแล้วก็ทำความผิดให้ตนเองได้เป็นที่สุดแม้ที่สุดทำความผิดขณะที่ระยำทำงานอยู่เราก็ตายเรายังแบกยังถามยังอะไรอยู่เราก็ตายคิดตายคิดไม่มีโลภถ้าไม่มีโทรศัพท์ไม่มีโคตรเหง้าของความเกิดไม่มีตัวนำไปเกิดมันไม่อยากเกิดมันมีแต่ความเกิดไปตามปัจจุบันมนุษย์กลายพันธุ์กลายก็ทำไปมาในปากพูดปากก็พูดไปเครื่องร้อนจัดมันก็จะรู้ความร้อนจัดแล้วมันก็จะพักเองตามปัญญาที่ ทนได้อยู่มันก็ทำต่อผลไม่ได้จริงๆมันก็จะพักจะหยุดถ้าแม่ว่ามันทนไม่ได้จริงๆเลยแล้วก็ตัวเองไม่มีความรู้วิญญาณธาตุไม่ทำงานดันทุรังทำต่อไปมันก็จะละลายมันก็จะตายเพราะว่าตายวิ่งสลบเหมือดอยู่ตรงนี้เองแหละถ้ามันโง่หรือเปล่านั้นแต่ถ้ามึงยังมีภาวะที่ว่าขัดสีปฏิกิริยาหรือว่าสังขารหรือว่าร้อนมีอุณหภูมิภาคมีแต่สุขภาพลมธาตุที่มันทำงานมันร้อนมันก็จริงตามความจริงขึ้นมาพอสมควรแล้วแล้วเราก็หยุดจะพักตามที่เรารู้แล้ววันนี้ร้อนมากแล้วไม่ไหวถ้าเราคิดว่าถ้าอยู่ต่อไปสังขารเราจะช่วยโลกได้อีกถึงแม้ว่าเราทำงานไปนี่สังขารก็ทำงานไม่ได้ดีแล้ว ถ้ามันร้ายประสิทธิภาพทุกอย่างประสิทธิภาพลงไปแล้วแล้วจะพักก็พักถ้ามีความรู้นั้นคนนั้นก็จะรู้จักพักรู้จักเพียรถ้าไม่มีความรู้นั้นคนนั้นก็จะพักมากไปจะเพี้ยนมากไปเพราะผู้ใดจะรู้จักอาจารย์ระทะวิริยะรู้จักอัจฉริยะวิริยะไม่มากไปไม่ขยันมากไปไม่ย่อหย่อนมากไปทำโดยควรอยู่และรู้โดยผลได้ว่าถ้าเกิดว่าผลที่เกิดตามที่การกระทำความให้มีแนวโน้มไปในเกินหลักเขตของความขยันหน่อยขยันปานกลางก็อยู่บนกลางขยันไปนิดนึงพอสร้างพอเป็นจังหวะอธิบาย มีการกระทำที่เก่งอยู่ในฐานะที่เรียกว่าสูงกว่าปกติมีฉันทะแทนที่จะมี 5 จุดมีเลยเป็น 6 จุดมีวิริยะจริงๆมีจิตตะเอาจิตนี่แหละมันเป็นตัวนำตัวทำงานมีการดัดแปลงปรับปรุงมีวิมังสามีจริงๆคนนั้นก็ฝากบอกความเจริญอยู่เพราะฉะนั้นถ้าเราทำเราก็ก่อความเจริญถ้าเราพักแล้วก็หยุดหรือเราก็ตายไม่เจริญไม่มีอะไรอีกของเราถ้าเรายังไม่พักแล้วก็น้อมไปในทางที่มันเพิ่มจุดถ้าคิดเป็นยอดก็เพิ่มเป็น 6 ขึ้นบ้างใช้เพิ่มเป็น 7 ได้ก็เป็นผู้ที่เป็นผู้ก้าวหน้าขึ้นไปกว่าโดยที่ไม่อิจฉาละอายใจแล้วไม่มีตัวทุกข์ทุกข์อยู่ที่จิตคิดแล้วก็รับเพิ่มได้ แพงขนาดนี้เป็น 17 ก็ทำแล้วแกก็เป็นความเจริญยิ่งๆขึ้น 8 ก็ยิ่งเจริญยิ่งขึ้นไปอีกนิสัยที่เจริญยิ่งขึ้นไปอีก 29 ยิ่งเจริญสูงสุดเรียกว่าพุทธะเป็นผู้รู้ในความเจริญและเป็นผู้รู้ในความหยุดเจริญเพราะฉะนั้นตัวเราเองหยุดได้หยุดที่จิตแม่ทำงานอยู่ติดก็ไม่กลับไม่มีลมพัดโทรศัพท์เป็นเครือข่ายตัวนั้นเกิดแล้วเราก็พอแต่ว่าก่อๆแล้วเป็นประโยชน์แก่โลกไม่ใช่สมบัติของเราแม้แต่อารมณ์ที่จิตเราจะเสร็จสงบเราก็รู้แล้วว่าตอนนี้เราไม่พักเราไม่ได้สงบหรอกเราทำงานจิตก็คิดกับลุงมีวิมังสามีการรู้เหตุรู้ผลมีตรรกะ รู้เหตุรู้ผลรู้ดีรู้ชั่วรู้บอกรู้หรอกรู้สิ่งที่จะทำงานเพิ่มเติมขึ้นมาว่ามันจะเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้รู้อยู่กับเขาปลาก็พูดกายก็ทำแต่ซ้อนอยู่ในนั้นจิตก็รู้ว่าไม่ใช่ของเขาของเราร้ายเราทำความเจริญในช่วงที่เรามีชีวิตตอนนี้เราทำงานก็ทำงานมีกรรมมันตะเป็นความเป็นที่สุดอีกส่วนหนึ่งของโลกมีการงานเป็นที่สุดคนนี้ก็ยังชีพไปด้วยการงานเป็นที่สุดจิตตัวที่อยู่ในของเรานั้นมีสันตะมีความสงบอยู่ได้เสมอๆทำอยู่ได้มีพฤติกรรมนั้นมันไม่เป็นตัวเดียวกันหรอกกับสงบแท้ที่เดียวเป็นอสังดีเลยไม่เป็นตัวเดียวกันแต่เป็นตัวที่อยู่ใกล้ มีพฤติกรรมใกล้กันมีตัวที่เคียงกันอยู่เท่านั้นเราทำเพราะเรารู้ว่ามันเป็นความเจริญของโลกให้แก่โลกแต่ไม่ใช่เรามันก็เมื่อยหน่อยนึงล่ะถึงรู้ความจริงว่ามันต้องเมื่อยแต่ก็แค่นิดไหนๆก็เป็นชิ้นสุดท้ายแล้วไหนๆก็เป็นอันสุดท้ายแล้วว่าเธอเราหลงเกิดมาเป็นชาติชาติมาเป็นมนุษย์เนี่ยไม่รู้กี่ชาติมาแล้วก็ไม่รู้ที่จบตอนนี้เรารู้ที่จบแล้วรู้แล้วเราทำแล้วได้แล้วด้วยเราไม่มีโลภะโทสะได้อย่างนี้เราไม่มีเชื้อที่จะเป็นครอบครัวที่จะเหลือเป็นทีฆะที่จะไปนำเกิดเป็นงอกอีกแล้วดับแล้วเดี๋ยวนี้เราก็ดับอยู่เราทำเดี๋ยวนี้เราก็ไม่ติดทำงานนี่เราก็ไม่หลงยินดีหรือว่าหลงให้งานมันหลอกเราเพราะฉะนั้นพรุ่งนี้ทำงานจึงไม่ต้องรอไม่ต้องเอา วันแรกสิ่งแรกเปลี่ยนหรอกเอายศบอกว่าทำงานเก่งๆจะให้ยศสูงๆมาหลอกไม่ต้องชมเชยแม้เก่งจริงดีจริงนะน่านับถือจริงนะเพื่อเป็นสิ่งที่แลกเปลี่ยนชูใจเท่านั้นก็ไม่ต้องเอามาหลอกเราเรารู้ด้วยว่าสิ่งนี้ไม่ใช่ความสุขแต่ความเมื่อยเป็นความทุกข์เป็นการกระทำเป็นบทบาทที่เราจะทำไปอยู่มันเมื่อยอยู่พอทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากมันก็ไม่มีปัญหาอะไรมันเป็นความตั้งขึ้นแค่นั้นเองเรารู้จริงก็ป่านี้แล้วเราก็ทำให้เป็นประโยชน์แก่โลกเพื่อคุณสิ่งที่ดีและเป็นผู้นำนำกระทำในสิ่งที่ดีที่สุดซะก่อนแต่ทำได้มากเรื่องย่อลงมาว่าเราจะกระทำอะไรบ้างที่ เป็นตัวอย่างบัตรประชาชนตัวอย่างในการที่จะทำความทำลายที่มันทำลายชั่วที่สุดที่เราอบายมุขมันไปร่วมได้เลยห่างไกลออกมาอยู่ใกล้เสมอๆกับสิ่งที่สูงที่สุดอยู่เสมอที่สูงที่สุดของมนุษย์เมื่อกี้นี้พูดแล้วก็คือความหยุดความสงบเพราะถ้าพูดได้ใกล้ความหยุดความสงบที่สุดจึงเรียกว่าอุปสรรคแปลว่าใกล้ธรรมะแปลว่าเสมอเสมอผู้ที่มีอุปสรรคอยู่ใกล้ๆสิ่งที่รู้ตนเองรู้แล้วว่าสูงสุดคือความสงบนั้นเองเป็นสิ่งสูงสุดจึงเรียกว่าเป็นผู้ที่มีความเข้าไปใกล้สิ่งที่ยอดที่ตัวรู้อุปสมะหรืองูปัสสาวะหรืออุบัติเหตุ ใกล้กับพฤติที่สูงที่สุดที่เรารู้แล้วคือความอยู่นั่นเองใกล้หยุดฝ้ายหยุดเพราะฉะนั้นดูปัสสาวะหรืออุปสมะหรืออุปสมะจึงแปลว่าผู้ที่อยู่ใกล้สิ่งที่รู้ที่สุดเพราะงั้นผู้ใดรู้จุดจุดที่สุดเป็นความสุขของมนุษย์คนนั้นก็จะหยุดอยู่ที่ใกล้หยุดไม่อยากทำอะไรเท่าไหร่จนกว่าจะมีปัญญารู้ว่าทำก็ได้นะไม่เป็นไรหรอกคิดมันอยู่สักพักไม่ใช่เราไม่ยึดถือแล้วเราไม่หลงอะไรหรอกเราก็ทำเราทำโดยเราไม่หลงยินดีในล่าไม่หลงยินดีในยศไม่หลงยินดีในสรรเสริญและไม่ใช่ว่ายิ่งจะไปหลงหรอกเป็นภาพของอนุบาลชนะสิ่งที่ประกอบอยู่ข้างนอกฉาบเป็นรูปเป็นสีเป็นกลิ่นเป็นรสเป็นสัมผัสแล้วก็ได้อันนี้แหละเป็น ของอร่อยมีเมถุนมีการร่วมคู่ทำปฏิกิริยาและก็เกิดอารมณ์เกิดรสชาติไม่มีแม้แต่เมถุนอย่างนี้มีรูปมาสัมผัสสิทธิ์สมใจที่เราอุปทานเอาไว้เกิดการสปาร์คเจอการทำลายเกิดการชื่นชอบเกิดรถเกิดชาติไม่มีไม่มีแม้แต่ขั้นสุดออกมานี้สองคนนี้ก็ไม่มีอะไรเลิกความเป็นธรรมหลงความเป็นจริงแม้ที่สุดมาทำงานการทำงานสูงสุดของคนชั้นนี้ก็คือรู้แล้วก็พยายามสื่อความหมายให้คนอื่นเขารู้ตามยังไม่เป็นเลยก็คือเข้ามาทัก เป็นการหยุดสงบสอนก็ได้ถ้าน้อยไม่รู้ว่านี่เราให้เขาแล้วนะให้ความสงบกับเขาแล้วนะคนนั้นก็ยังไม่มีปัญญายังโมหะจะเอาวิชาอยู่แล้วหยุดเฉยๆนี่ก็เป็นการสอนชนิดหนึ่งประโยชน์เป็นลักษณะหยดนิ่งเหมือนพระพุทธรูปเป็นการสอนส่วนหนึ่งถ้ารู้ว่านี่ก็เราทำประโยชน์อยู่ก็อ้าวก็ได้แต่เดี๋ยวถ้าผีส่วนใหญ่เขาไม่รู้หรอกว่าเขาสอนในกายกรรมบำบัดนี้เขาไม่รู้หรอกศาสนาเดือนละทีนึกว่าตนมีแล้วก็ลงไปอัดตาเพราะฉะนั้นถ้าเรารู้อยู่ด้วยปัญญาว่าเรามีแล้วสภาพอย่างน้อยกายกรรมอันสงบบริสุทธิ์นิ่งหยุดนี่แหละเป็นการสอนหรือเป็นสภาพสื่อแห่ง สอนสิ่งที่จะเป็นสื่อให้คนให้รู้ว่าคนหยุดอย่างนี้สงบเรียบเรียบง่ายนิ่งอย่างนี้ใช่ป่ะนี่ก็เป็นสื่อการสอนทางกายกรรมการสอนทางวจีกรรมก็ไปบอกเขามีขั้นตอนใดเป็นขั้นตอนที่หยาบกร้านเป็นอบายมุขสอนเขานี่พ้นขึ้นมาความเจริญอย่างเป็นชนิดที่ไม่เจริญต่ำสุดแล้วพ้นจากความไม่เจริญแล้วเราจะเป็นคนเจริญชั้น 1 สอนจะมาเจริญเลิกอย่าเป็นเป็นทาสของสิ่งที่เป็นลาภยศสรรเสริญหรือว่าแม้แต่ตามอารมณ์กามคุณขั้นต่อมาไล่เรียงให้เขาขึ้นมาเป็นขั้นระดับระดับจนกระทั่งสอนให้รู้ในภายในคือจิตหรือวิญญาณธาตุ อย่าไปสร้างภพสร้างชาติเป็นเพราะวาสนาอยู่ที่กี่ปีก็สอนให้เขารู้ต่อไปอย่าไปหลงดิบหลงดีแม่รู้ความสงบแม่รู้ความพ้นจากความอยากมาได้แล้วก็อย่าถือตัวถือตนจะมีมานะสงบมาได้แม้กระทั่งโลกอยากหมดแล้วก็อย่ามาหลงอัตชีวประวัติโยกลำบากลำบนสร้างจะพบแต่ชาติเป็นเพราะว่าตัณหาให้แก่ตนอยู่ในทางจิตในจิตหยุดอีกละพอเรียนรู้ว่านี่จริงๆอีกสอนธนาคารหรืออนาคตผู้ที่มีความรู้สอนคนได้ออกป่านี้จะ ประโยชน์โลกแล้วก็จะเป็นมนุษย์ที่ช่วยโลกถ้าไม่สอนเลยเอาแต่กายกรรมนิ่งเฉยๆให้แก่โลกรู้เป็นพวกเดียวกับผีที่ยังไม่มีที่สุดมีอันติมากที่สูงสุดเขาก็ได้แต่แกต่อไปหมดถ้าเขาเข้าใจจริงถ้าเขารู้เหตุของอารมณ์ที่มันแน่นอนรู้ได้ปัญญาที่จะไปล้างแกจะเกลี้ยงรู้ว่าอบายมุขก็คืออย่างนี้ตามมาคุณก็เป็นอย่างนี้ลาบยศสรรเสริญก็เป็นอย่างนี้ไม่ติดสิ่งเหล่านี้จึงไม่เหลือเศษเข้าใจครับองค์ 8 รู้เป็นขั้นตอนเลยไม่คิดเห็นถูกเพราะสิ่งเหล่านี้ไม่ควรเอา และไม่ดำริไม่ใช่วาจาไม่ใช้การงานกระทำเพื่ออย่างนั้นอีกไม่ต้องเลี้ยงชีพได้อย่างนั้นมีสติรู้และมีความพยายามไม่เอาสะสมมาเป็นตนและมีจิตอันสูงยิ่งรู้ชัดอย่างละเอียดลึกซึ้งด้วยบอกแม่ไปสัมผัสอีกก็รู้ด้วยปัญญาอันยอดเพราะสิ่งนี้ไม่สงสัยเลยนี่คือเครื่องของโลกนี่คือสิ่งของโลกนี่คือไอ้ที่มันมีของโลกไอ้ที่มันเป็นเหยื่อล่อของโลกรู้จักที่สุดเอามามองเราอีกเท่าใดเท่าใดเท่าใดเราจะไม่ติดเลยถ้ารู้ได้ปัญญาอย่างนี้จริงๆบุคคลผู้นั้นมานั่งสง หลับตาอยู่และถ้าไม่เรียนรู้อาตมาก็จะตกอยู่แต่ในโลกของอาตมันแล้วก็สร้างอาสมัยใหญ่โตเป็นปรมาตมัน