190225-013 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
เช้าวันนี้เป็นเช้าวันที่ 25 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2519 จากนี้ไปพ่อท่านพระคุณที่รักจะได้นำผู้ที่มาพำนักในธรรมสถานไดโนเสาร์พิจารณาอาหารประเพณีทหารเบื้องต้นข้อคิดพิจารณาเบื้องต้นพิจารณารูปรถเป็นสัมผัสต่างๆของอาหารของลูกมันอย่าไปหลงมันรูปน่ากินกลิ่นน่ากินรสน่ากินอะไรก็จะเป็นโรคมันมากรู้แต่ว่ามันมีสาระมันมีธาตุอย่างนั้นอย่างนั้นที่ควรกินเข้าไปเลี้ยงร่างกายก็กินรสมันอาจจะขมจะเปรี้ยวจะคืน บางอย่างมันไม่พอใจมันมีชู้ใจก็เห็นว่าเป็นประโยชน์ก็รับประโยชน์นั้นผู้พิจารณาสูงกว่านั้นให้รู้ไปถึงสภาพของสิ่งที่ซ้อนแฝงอยู่ไม่ว่าแต่ลูกเล็กถึงเสียงเข้าไปถึงจิตจิตจิตจิตจิตจิตของเราต่อต้านอย่างไรจิตของเรามันเป็นโรคมันไปรับมันไปชอบอย่างไรให้ทำงานกับจิตเล่นกับจิตอยู่ให้จริงมันจะได้รู้เรื่องของจิตจับให้มั่นเข้าใจอารมณ์เข้าใจอาการของจิตจะชัดเจนแล้วก็เปลี่ยนมาสู่จิตที่มันไม่ยึดถือจิตที่มันปล่อยวางจิตที่มันว่างไม่รับไม่ชังไม่มีโลภะไม่มีโทรศัพท์ไม่มีอึดอัด 2 รู้ความจริงตามความเป็นจริงลดรูปกลิ่นเสียงสัมผัสอะไรมันเป็นอย่างนั้นก็ให้เป็นอย่างนั้นไม่ต้องไปติดไม่ต้องไปชอบไม่ต้องไปทำอะไรมันจะพิจารณาเป็นขั้นตอนเข้าไปถึงจิตให้ได้จริงๆแล้วก็ทำการฝึกหัดกับเรียนเล่นมันเอาให้ชัดกำหนดให้มั่นรู้ความหมายรู้อาการของมันต้องลงร่องลงช่องกันจริงให้ชัดเจนฝึกหัดจริงๆทุกเวลาแม้แต่การกินแม้แต่การจะไปสัมผัสกับสิ่งอื่นไปกระทบกับสิ่งอื่นไปรู้กับสิ่งอื่นพระพุทธเจ้าก็จะพิจารณาอย่าไปหลงเป็นทาสมันมากนะเกิดมาเป็นทาสมันมากแล้วเป็นถาดลิ้นเป็นถาดตายเป็นถาดหูเป็นถาดจมูกเป็นธาตุกาย เซ็นทรัลแม้แต่หัวใจตัวเองหัวใจตัวเองจะต้องเอาอย่างนั้นก็จะเอาให้ได้ดั่งใจเอาอย่างนี้ก็จะให้ได้ดั่งใจบางทีจะไปเอาไอ้สิ่งชั่วๆเลวๆด้วยก็ยังไม่รู้อย่างนี้เป็นต้นเราจะต้
อ่านต่อ
องพิจารณาให้ออกว่าเราจะไปเป็นทาสแม้แต่หัวใจตัวเองอยากได้อยากเอาอยากมีอยากเป็นแม้สิ่งที่มันชั่วมันเลวก็ยังจะอยากได้อยากเอาอยากมีอยากเป็นอยู่อย่างนั้นน่ะมันใช้ไม่ได้เป็นมนุษย์จะต้องเป็นมนุษย์ที่ดีที่รู้ว่าไอ้นี่มันชั่วมันเลวมันดีจะไปเอามาทำไมอยากได้มาทำไมอยากเป็นมาทำไมลดลงปล่อยลงวางลงเลิกมาเสียเพราะฝ่ายดีก็ยังดีสุดท้ายเราก็ไม่ต้องไปอยากอะไรมากมายจน รู้ดีแล้วก็ดำเนินการดีก็ทำดีไปตามเวลาที่มีไปตามโอกาสที่มีมีโอกาสพักมีโอกาสทำงานไปดีที่สุดนะพักพอเพียงและก็ทำงานทำงานได้มากเท่าใดมันก็ดีเท่านั้นแหละนั่นเป็นเรื่องของบ้านสุดท้ายของผู้ที่จะรู้จริงที่จะเห็นจริงที่จะกำหนดได้แล้วก็เป็นผู้อยู่กับความดีทำแต่สิ่งที่ดีมีโอกาสถ้ามีโอกาสทำไปตามความเหมาะสมที่ตัวเองตัดให้แก่ตัวเองจัดให้แก่ตัวเองก็ทำให้แก่ตัวเองได้ก็เป็นผู้เจริญถึงที่สุด