6. ส่วนหลั P.300-338.pdf

ฑิต สาขาวิชายุทธศาสตรการพัฒนาภูมิภาค มหาวิทยาลัย, 2562. 301ใจเพชร กลาจน. จิตอาสาแพทยวิถีพุทธเพื่อมวลมนุษยชาติ. วิทยานิพนธปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชา ยุทธศาสตรการพัฒนาภูมิภาค (สาธารณสุขชุมชน) มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร, 2559. . บารายคัลเจอร (Baray Culture). มุกดาหาร: ศูนยเรียนรูสุขภาพพึ่งตนตามแนว เศรษฐกิจพอเพียง สวนปานาบุญ, 2561. ชัยวัฒน สุทธฺรัตน. สอนเด็กใหมีจิตสาธารณะ. กรุงเทพฯ: วีพริ้นท, 2552. ชาตรี ศิริสวัสดิ์. “ศักยภาพในการพึ่งตนของคนจนในเชิงบูรณาการ,” วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏ มหาสารคาม. 4, 2 (พฤษภาคม–สิงหาคม 2553): 43–52. ฐานะวัฒนา สุขวงศ. การรูเทาทันสื่อ. กรุงเทพฯ: สํานักงานคุมครองผูบริโภคในกิจการกระจายเสียง และโทรทัศน, 2562. นภารัตน อเนกบุณย. การติดตามจิตอาสาที่ปฏิบัติตอสังคมปจจุบันอยางยั่งยืน. วิทยานิพนธพุทธ ศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธจิตวิทยา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2560. นิทัศน ศิริโชติรัตน. หลักการบริหารทรัพยากรมนุษยในศตรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ มหาวิทยาลัย, 2557. นิโรธ เดชกําแหง. การพัฒนากลยุทธการจัดการคุณภาพขององคการธุรกิจ การจัดงานแสดงสินคา ในประเทศไทย. วิทยานิพนธปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ มหาวิทยาลัย ศิลปากร, 2558. เนตรพัณณา ยาวิราช. การจัดการสมัยใหม. พิมพครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล, 2553. บุญชม ศรีสะอาด. การวิจัยเบื้องตน. พิมพครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ: สุวีริยสาสน, 2553. บุญนิยม, สถาบัน. กระบวนการพัฒนาคุณภาพและศักยภาพของชุมชนอโศก “ระบบบุญนิยม”. (ออนไลน) 2562 (อางเมื่อ 15 มิถุนายน 2562). จาก: www.boonniyom.net บุษกร วัฒนบุตร. “การพัฒนาทุนมนุษยในวิถีพุทธสําหรับการเตรียมประชาคมอาเซียน,” วารสาร รัฐศาสตรเอเชีย. 1, 1 (มกราคม–มิถุนายน2562): 24–36. ปทิตตา จารุวรรณชัย. “แรงจูงใจในการทํางานของจิตอาสาในองคการไมแสวงหากําไร กรณีศึกษา : ศูนยเรียนรูสุขภาพพึ่งตนตามแนวเศรษฐกิจพอเพียง สวนปานาบุญ อําเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร,” วารสารวิชาการวิชชาราม. 1, 1 (มกราคม–เมษายน2561): 42–56. 302ปริญญา หรุนโพธิ์. การพัฒนารูปแบบการบริหารงานทรัพยากรบุคคลมุงสูความเปนเลิศทางยุทธ ขององคการไมแสวงหากําไร. วิทยานิพนธปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2559. ปลัดกระทรวงวิทยาศาสตรและเทคโนโลยี, สํานัก. การจัดการองคความรูระบบ (สป.วท.). (ออนไลน) 2556 (อางเมื่อ 7 สิงหาคม 2563). จาก https://km.mhesi.go.th/content/ ปาณัสมชฎา ศุภจักรวัฒนา. “องคการไมแสวงกําไร : องคความรูทางรัฐประศาสนศาสตรที่ถูกลืม ในไทย,” มหาวิทยาลัยฟารอีสเทอรน. 4, 2 (ธันวาคม 2553–พฤษภาคม 2554): 51–60. ปาริชาต รัตนราช. การพัฒนาระบบการใหความชวยเหลือและการใหคําปรึกษานักศึกษาพยาบาล. วิทยานิพนธปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยและประเมินผลการศึกษา มหาวิทยาลัย ราชภัฏอุบลราชธานี. , 2559. พชร สันทัด. ศาสตรและศิลปการบริหารทรัพยากรมนุษย. กรุงเทพฯ: สมาคมสงเสริมคุณธรรม, 2557. พระครูนิวิฐปญญากร (ตุพงศารักษ). วิเคราะหหลักพุทธธรรมในการเสริมสรางการพึ่งพาตนเอง. วิทยานิพนธพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา มหาวิทยาลัยมหาจุฬา ลงกรณราชวิทยาลัย, 2555. พระพรหมคุณาภรณ (ป.อ.ปยุตโต). . กฐินสองที่สายใจธรรม.กรุงเทพฯ: สหธรรมิก, 2527. . จะพัฒนาคนกันไดอยางไร. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม, 2551. . ตอบ ดร.มารติน: พุทธวินัย ถึงภิกษุณี. พิมพครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธรรม, 2555. . ตามรอยพุทธธรรม. กรุงเทพฯ: ไทยยูเนียนกราฟกส, 2555. . พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ: ผลิธัมม, 2555. พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมมจิตโต). “ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงมรดกธรรมจากนายหลวง,” เราคิดอะไร. 23, 318 (มกราคม 2560): 13–24. พระไพศาล วิสาโล. เมื่อดอกไมบานสะพรั่งทั้งแผนดิน. กรุงเทพฯ: เครือขายพุทธฺกาล, 2548. พระมหายุทธนานรเชฏโฐ. หลักการพึ่งตนเองเชิงพุทธบูรณาการในสังคมไทย. วิทยานิพนธพุทธศาสตร ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2556. 303พะยอม วงศสารศรี. การบริหารทรัพยากรมนุษย. พิมพครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏ สวนดุสิต, 2552. พิชิต เทพวรรณ. เครื่องมือการจัดการทรัพยากรมนุษยสมัยใหม. กรุงเทพฯ : ซีเอ็ดยูเคชั่น, 2555. เพชรตะวัน ธนะรุง, สุรีย ธรรมิกกบวร และจิรวัฒน เวชา. “รูปแบบการบูรณาการองคความรูและภูมิ ปญญาดานสุขภาพแหงการเรียนรู : กรณีศึกษาชุมชนสวนปานาบุญ,” มหาวิทยาลัยอีส เทิรนเอเชีย. 3, 2 (กรกฎาคม–ธันวาคม 2556): 84–95. มยุรี อนุมานราชธน. การบริหารโครงการ. พิมพครั้งที่ 2. เชียงใหม: ธนุชพริ้นติ้ง, 2544. มิชิตา จําปาเทศ รอดสุทธิ และชลดา ทองทวี. การทํางานเชิงอาสาสมัคร = Volunteer Spirit. กรุงเทพฯ: ศูนยสงเสริมและพัฒนาองคความรู (องคการมหาชน), 2552. ยุพิน กอศรี. ปญหาการบริหารงานบุคคลของโรงพยาบาลพยัคฆภูมิพิสัย. การศึกษาคนควาอิสระ รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 2551. ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมบัณฑิตสถาน พุทธศักราช 2554. (ออนไลน) 2554 (อางเมื่อ 7 เมษายน 2562). จาก: http://www.royin.go.th/dictionary/ . พิมพครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน, 2532. ราชบัณฑิตยสภา. กรุงเทพฯ: สํานักงานราชบัณฑิตยสภา, 2552. วิเชียร วิทยอุดม. การบริหารทรัพยากรมนุษย. นนทบุรี: ธนธัชการพิมพ, 2557. วุฒิชัย อารักษโพชฌงค. การพัฒนาแนวทางการจัดการองคการไมแสวงหากําไร ประเภทศาลเจา ในความปกครองของกระทรวงมหาดไทยสูการเปนองคการที่ยั่งยืน. วิทยานิพนธ ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2559. ศิรภัสสรศ วงศทองดี. การพัฒนาทรัพยากรมนุษย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณวิทยาลัย, 2559. ศิริศักดิ์ นันติ. “การบูรณาการการพัฒนาทรัพยากรมนุษยตามทฤษฎีตะวันตกกับหลักการทางพระพุทธ ศาสนา,” วิชาการมนุษยและสังคมศาสตร. 23, 41 (มกราคม–เมษายน2558): 75–83. สกล บุญสิน. การจัดการทรัพยากรมนุษย. เชียงใหม: มหาวิทยาลัยเชียงใหม, 2560. สถิติแหงชาติ, สํานักงาน. สรุปผลขอมูลการสํารวจ องคการเอกชนที่ไมแสวงหากําไร. กรุงเทพฯ: สํานักงานสถิติแหงชาติ, 2556. สมณะโพธิรักษ. “ความหมายของเพลงใน ชุด ขวัญ,” ธรรมะหาดาว. บุญนิยมทีวี. 14 มกราคม, 2562. เวลา 09.00–11.00 น. 304สมพงษ เกษสิน. การบริหารงานบุคคลแผนใหม. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพาณิช, 2550. สมาน งามสนิท. ธรรมะสําหรับนักบริหารทรัพยากรมนุษยศาสตรและศิลปการบริหารการพัฒนา ทรัพยากรมนุษย. กรุงเทพฯ: สมาคมสงเสริมคุณธรรม, 2557. สรณีย สายศร. การบูรณาการหลักการทางพระพุทธศาสนาในการทํางานจิตอาสา. วิทยานิพนธ พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราช วิทยาลัย, 2556. สรวิชญ ดวงชัย. จิตวิทยาการแนะแนวเชิงพุทธ: แนวคิด หลักการและแนวปฏิบัติ. (ออนไลน) 2561 (อางเมื่อ 7 มีนาคม 2563). จาก https://www.mcu.ac.th/article/detail/285 สาวิถี สิงหสา. การพัฒนาการบริหารงานบุคคลขององคการบริหารสวนตําบลเอือดใหญ อําเภอ ศรีเมืองใหม จังหวัดอุบลราชธานี. วิทยานิพนธครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหาร การพัฒนาทองถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฎอุบลราชธานี, 2556. สํารวม แกวแกมจันทร. การพัฒนารูปแบบการสรางเครือขายสุขภาพพึ่งตนวิถีธรรม. วิทยานิพนธ ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการเปลี่ยนแปลงทางสังคม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร, 2558. สิริอร วิชชาวุธ. จิตวิทยาการเรียนรู. กรุงเทพฯ : สํานักพิมพมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร, 2554. สุทธญาณ โอบออม. การพัฒนาศักยภาพบุคลากรขององคการปกครองสวนทองถิ่นตนแนว พระพุทธศาสนา. วิทยานิพนธพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2557. สุธินี ฤกษขํา. การพัฒนาทรัพยากรมนุษยยุคใหม หลักการและการประยุกต. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ มหาวิทยาลัย, 2557. สุภางค จันทรวานิช. วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย, 2540. สุวิดา แสงสีหนาท. ภูมิปญญาบูรณาการบนฐานคิดพุทธปรัชญา : ยุทธศาสตรทางเลือกในการ พัฒนาสังคมไทย. วิทยานิพนธปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสหวิทยาการ มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร, 2549. โสภนา ศรีจําปา. แนวคิดและภูมิปญญาของอินเดียครั้งที่ 1 เรื่องแนวพระราชดําริปรัชญา เศรษฐกิจพอเพียงของในหลวงกับแนวคิดการพึ่งพาตนเองของมหาตมา คานธี. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล สถานเอกอัครราชทูต อินเดียประจําประเทศไทย, 2552. 305อนิวัช แกวจํานงค. การจัดการทรัพยากรมนุษย. สงขลา: นําศิลปโฆษณา, 2552. อภิญญา มีมาก. แนวทางการพัฒนาการบริหารงานบุคคลขององคการบริหารสวนตําบลในเขต อําเภอมวงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี. วิทยานิพนธรัฐประศาสนศาสตร สาขาวิชา การบริหารการพัฒนาทองถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 2555. อาภรณ ภูวิทยาพันธ. Competency Development Roadmap (CDR). กรุงเทพฯ: เอช อาร เซ็นเตอร, 2552. อุดม ชูลีวรรณ. รูปแบบการพัฒนาระบบการบริหารคุณภาพโรงเรียนมัธยมศึกษาสูความเปนเลิศ ระดับสากล. วิทยานิพนธดุษฏบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัย สงขลานครินทร, 2559. อุทัย บุญประเสริฐ. บทความทางการศึกษา ทฤษฎีเชิงระบบ. (ออนไลน) 2554 (อางเมื่อ 2 เมษายน 2562). จาก http://www.rujirax.blogspot.com/2011/07/blog-post_08.htm . “ระบบขอมูลและสารสนเทศเพื่อการวางแผนและการตัดสินใจทางการศึกษาในระดับ จังหวัด,” จันทรเกษม. 17, 3 (กรกฎาคม–สิงหาคม 2526): 40–48. อุราพร มูลศิลป. แนวทางการพัฒนาการบริหารจัดการโรงแรมในสถาบันการศึกษาในภาค ตะวันออกเฉียงเหนือ. วิทยานิพนธบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการทองเที่ยว มหาวิทยาลัยขอนแกน, 2549. Best, J. and J. Kahn. Research in Education. 8th ed. Boston: Allyn and Bacon, 1998. Bhiri, T et al. “The Effectiveness of Community Volunteers’ Participation for the Sustainability of NGO’s Poverty Reduction Projects in Zimbabwe,” Global Science Research Journals. 2, 2 (October 2014): 25–46. Brad, B. Brown. A Training Program For Non-Chaplain and Volunteer Chaplains Conducting Spiritual Care At Feather River Hospital In Paradise, California. Andrews: University Seventh–Day Adventist Theological Seminary, 2016. Byars, L. L. and L. W. Rue. Human Resource Management. 7th ed. New York: McGraw– Hill, 2004. Claire, G. et al. “The Female Community Health Volunteer Programme in Nepal: Decision Makers’ Perceptions of Volunteerism, Payment and Other Incentives,” Soc Sci Med. 70, 12 (June 2010): 1920–1927. 306Joost, Gieling and Tialda, Haartsen. “Liveable Villages: The Relationship Between Volunteering and Liveability in the Perceptions of Rural Residents,” Journals European Society for Rural Sociology. 57, S1 (September 2016): 576–597. Kast, F. E and Rosenzweig, E. James. Organization and Management: A Systems and Contingency Approach. 4th ed. New York: McGraw–Hill, 1988. Lohmann, R. A. Charity. “Philanthropy, Public Service, or Enterprise : What are the Big Questions of Non–Profit Management Today?.,” Public Administration Review. 67, 3 (June 2007): 437–444. Mahoney, T. A. and J. R. Deckop. “Evolution of Concept and Practice in Personnel Administration/Human Resource Management (PA/HRM),” Journal of Management. 12, 2 (June 1986): 223–241. Mathis, R. et al. Strategies of Human Resources Management. 6th ed. New York: Cengage Learning, 2007. McClelland, D. C. Testing for Competence Rather Than for intelligence,” American Psychologist. 28, 1 (January 1973): 1–14. Swanson, R. A. “Human Resource Development: Performance is the Key,” Human Resource Development Quarterly. 6, 2 (Summer 1995): 207–213. Weerasinghe, T. D., Thisera, T. J. R and R. H. G. W. P., Kumara. “Buddhism and Organization Management: A Reiew,” The Kelaniya Journal of Management. 3, 2 (May 2015): 93–112. 307 ภาคผนวก 308 ภาคผนวก ก เครื่องมือที่ใชในการวิจัย 309รหัสแบบสอบถาม……………. แบบสอบถามการวิจัย ระยะที่ 1 เรื่อง รูปแบบการบริหารงานเชิงระบบโครงการสรางศักยภาพพึ่งตน จิตอาสาแพทยวิถีธรรม คําชี้แจง 1. แบบสอบถามฉบับนี้มีวัตถุประสงคเพื่อสอบถามความคิดเห็นของทานเกี่ยวกับสภาพ การบริหารงานเชิงระบบโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม 2. แบบสอบถามฉบับนี้ แบงออกเปน 3 ตอน ดังนี้ ตอนที่ 1 ขอมูลทั่วไปของผูตอบแบบสอบถาม หมายถึงคุณลักษณะของกลุมผูใหขอมูลหลัก ไดแก 1) เพศ 2) อายุ 3) ระดับการศึกษา 4) รายได 5) อาชีพ และ 6) สถานภาพสมรส ตอนที่ 2 แบบสัมภาษณธรรมะเชิงลึก (In-depth Dharma Interview) สภาพการบริหารงานเชิงระบบโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม ตอนที่ 3 การจัดกลุมสนทนาธรรม (Set Up the Dharma Discussion Group) สภาพการบริหารงานเชิงระบบโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม (นางสาวหมายขวัญพุทธ กลาจน) นักศึกษาหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชายุทธศาสตรการพัฒนาภูมิภาค มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี 310แนวการสัมภาษณธรรมะเชิงลึก (In-depth Dharma Interview) การบริหารงานเชิงระบบโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม วัตถุประสงค เพื่อรวบรวมขอมูลความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหารงานเชิงระบบโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม 1. เริ่มดําเนินการสัมภาษณ 1.1 ผูวิจัยแนะนําตนเอง 1.2 ผูวิจัยขออนุญาตบันทึกเสียงและจดบันทึก 2. ชี้แจงวัตถุประสงคการวิจัย 3. ประเด็นคําถาม แนวการสัมภาษณธรรมะเชิงลึกสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรมมีประเด็นคําถาม ดังนี้ 3.1 ขอมูลทั่วไปของผูรับการสัมภาษณ 3.2 ทานมีวิถีชีวิตของจิตอาสาอยางไร 3.3 การพึ่งตน 7 มิติ ดานเศรษฐกิจ ดานสังคมและวัฒนธรรม ดานการปกครอง ดานสุขภาพ ดานสิ่งแวดลอม ดานการศึกษาดาน การสื่อสาร 4. สรุปและปดการสัมภาษณธรรมะเชิงลึก 311แนวการจัดกลุมสนทนาธรรม (Set up the Dharma Discussion Group) การบริหารงานเชิงระบบการโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม วัตถุประสงค เพื่อระดมความคิดเห็นเกี่ยวกับรูปแบบการบริหารงานเชิงระบบการโครงการสรางศักยภาพจิตอาสาแพทยวิถีธรรม 1. เริ่มดําเนินการสนทนาธรรม 1.1 ผูวิจัยแนะนําตนเองและผูชวยผูวิจัย รวมทั้งสมาชิกใหรูจักกัน 1.2 ผูวิจัยขออนุญาตบันทึกเสียงและจดบันทึก 2. ชี้แจงวัตถุประสงคการวิจัย 3. ประเด็นคําถาม แนวการจัดกลุมสนทนาธรรมการบริหารงานเชิงระบบการโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม ศึกษาการบริหารทรัพยากรมนุษยแนวพุทธ มีประเด็นคําถาม 2 ประเด็น ดังนี้ หลักพื้นฐานการบริหารทรัพยากรมนุษยแนวพุทธ และกระบวนการบริหารทรัพยากรมนุษยแนวพุทธ 4. สรุปและปดการสนทนาธรรม 312รหัสแบบสอบถาม………….. แบบสอบถามการวิจัย ระยะที่ 2 เรื่อง รูปแบบการบริหารงานเชิงระบบโครงการสรางศักยภาพพึ่งตน จิตอาสาแพทยวิถีธรรม วัตถุประสงค เพื่อรวบรวมขอมูลความคิดเห็นรูปแบบการบริหารงานเชิงระบบโครงการสรางศักยภาพ พึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม 1. เริ่มดําเนินการสัมภาษณ 1.1 ผูวิจัยแนะนําตนเอง 1.2 ผูวิจัยขออนุญาตบันทึกเสียงและจดบันทึก 2. ชี้แจงวัตถุประสงคการวิจัย 3. ประเด็นคําถาม แนวการสัมภาษณธรรมะเชิงลึก (In-depth Dharma Interview) และแบบสอบถาม 3.1 แนวการสัมภาษณธรรมะเชิงลึก (In-depth Dharma Interview) 3.1.1 ขอมูลทั่วไปของผูรับการสัมภาษณของกลุมทดลอง 3.1.2 มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปบางหลังการอบรม “พระไตรปฎก” 3.2 แบบสอบถามในการอบรมรูปแบบการบริหารงานเชิงระบบโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม อนุเคราะหกรอกแบบสอบถามการอบรมรูปแบบการบริหารงานเชิงระบบโครงการ สรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม แบบสอบถามฉบับนี้ แบงออกเปน 5 ตอน ดังนี้ ตอนที่ 1 แบบสอบถามขอมูลทั่วไปของผูเขารับการอบรม ตอนที่ 2 แบบสอบถามแรงจูงใจเขาองคการแพทยวิถีธรรม ตอนที่ 3 แบบสอบถามความคิดเห็นในการปฏิบัติตนของผูเขารับการอบรมโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม 313 ตอนที่ 4 แบบประเมินผลความเขาใจตอการประยุกตใชคําสอนในพระไตรปฎก ดานความเขาใจชํานาญทํางานอยางสัมมาทิฎฐิ ดานความเขาใจเชี่ยวชาญขัดเกลากิเลส ดานความเขาใจปรับอุปนิสัย ทัศนคติ สูบุคคลวรรณะ 9 กอนอบรมและหลังอบรม ตอนที่ 5 แบบวัดอุดมการณรวมกับองคการแพทยวิถีธรรมของผูเขารับการอบรมกอนและหลังอบรม ตอนที่ 3–5 ลักษณะแบบสอบถาม ใหเลือกตอบได 1 คําตอบ คําถามเปนแบบประเมินคา (Rating Scale) ระดับความคิดเห็นมากนอยเพียงใด โดยใชแบบ Likert Scale แบงเปน 5 คือ มากที่สุด มาก ปานกลาง นอย นอยที่สุด (นางสาวหมายขวัญพุทธ กลาจน) นักศึกษาหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชายุทธศาสตรการพัฒนาภูมิภาค มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี 314แบบสอบถามในงานวิจัย เรื่อง รูปแบบบริหารงานเชิงระบบโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม คําชี้แจง แบบสอบถามนี้ประกอบดวย 5 ตอน ตอนที่ 1 ขอมูลทั่วไป 6 ขอ ตอนที่ 2 แรงจูงใจจิตอาสาเขาองคการแพทยวิถีธรรม ตอนที่ 3 แบบสอบถามความคิดในการปฏิบัติของผูเขารับการอบรมโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม ตอนที่ 4 แบบประเมินการอบรมโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม ดานความเขาใจตอการประยุกตใชคําสอนในพระไตรปฎก ดานความเขาใจชํานาญทํางานอยางสัมมาทิฎฐิ ดานเขาใจเชี่ยวชาญขัดเกลากิเลส ดานเขาใจปรับอุปนิสัย ทัศนคติ สูบุคคลวรรณะ 9 กอนอบรมและหลังอบรม ตอนที่ 5 แบบวัดอุดมการณรวมกับองคการแพทยวิถีธรรม ผูเขารับการอบรม ทดสอบกอนอบรมและหลังอบรม ตอนที่ 1 ขอมูลทั่วไป ศึกษาขอมูลสวนบุคลของผูเขารับการอบรมชวยอนุเคราะหตอบคําถาม ทําเครื่องหมาย  หนาขอที่ตอบตามความเปนจริง 1. เพศ 1) ชาย 2) หญิง 2. ปจจุบันอายุ..........ป 315 3. ระดับการศึกษา 1) ต่ํากวาประถมศึกษา 2) ประถมศึกษา 3) มัธยมศึกษาหรือเทียบเทา 4) อนุปริญญาตรีหรือเทียบเทา 5) ปริญญาตรี 6) ปริญญาโท 7) ปริญญาเอก 4. รายไดเฉลี่ย..........บาท/เดือน 1) ไมมีรายได 2) ต่ํากวา 5,000 บาท 3) ตั้งแต 5,001–15,000 บาท 4) ตั้งแต 15,001–30,000 บาท 5) สูงกวา 30,000 บาท 5. อาชีพ 1) ขาราชการ 2) รับราชการบํานาญ 3) บริษัทเอกชน 4) ธุรกิจสวนตัว 5) เกษตรกร 6) รับจางทั่วไป 7) อาชีพอื่น ๆ 6. สถานภาพสมรส 1) โสด 2) สมรส 3) หมาย 4) หยาราง 5) แยกกันอยู 316ตอนที่ 2 แรงจูงใจที่ทานเขาองคแพทยวิถีธรรม ใสเครื่องหมายถูกหนาขอที่เลือก (ตอบไดมากกวา 1 ขอ) ( ) ตองการเปนจิตอาสา ( ) ตั้งใจมาศึกษาธรรมะของพระพุทธเจา ( ) เคารพและศรัทธาผูนําองคการ ( ) พัฒนาจิตวิญญาณของตนเองใหสูงขึ้น ( ) สุขภาพไมดีจึงตองการมาดูแลตนเองและพึ่งพาตนเองดานสุขภาพได ( ) ใชเวลาวางทําประโยชนเพื่อผูอื่น ( ) ตองการอยูในหมูมิตรดีและสังคมที่ดีของคนดีมีศีล ( ) ประทับใจการทํางานที่เสียสละของผูนําและจิตอาสา ( ) ประหยัดคาใชจาย ชีวิตมีชีวิตเรียบงาย ( ) อื่น ๆ (โปรดระบุ)……………………………………………………….................... ตอนที่ 3 แบบสอบถามความคิดเห็นในการปฏิบัติตนของผูเขารับการอบรมโครงการสรางศักยภาพ พึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม คําชี้แจง โปรดอานขอความและทําเครื่องหมาย ลงในชองที่ตรงกับความคิดเห็นของทานตามลําดับ มากที่สุด หมายถึง ทานมีความคิดเห็นมากที่สุด มาก หมายถึง ทานมีความคิดเห็นมาก ปานกลาง หมายถึง ทานมีความคิดเห็นปานกลาง นอย หมายถึง ทานมีความคิดเห็นนอย นอยที่สุด หมายถึง ทานมีความคิดเห็นนอยที่สุด 317ความคิดเห็นในการปฏิบัติตนของผูเขารับการอบรมโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม ความคิดเห็น มากที่สุด มาก ปานกลาง นอย นอยที่สุด การปฏิบัตินําหลักธรรมคําสอนในพระไตรปฎกมาใช 1. ดานเศรษฐกิจ 1.1 ประหยัดคาใชจายในการใชชีวิตประจําวัน 1.2 พอใจและมีความสุขกับการไดอุทิศตนดวยการทํางานฟรี เพื่อสังคมและประเทศชาติ 1.3 การศึกษาธรรมะอยางสัมมาทิฎฐิ ทําใหไมเสียเวลา เสียคาใชจายไปกับการศึกษาที่ไมพนทุกข 1.4 รูจักเลือกและรับประทานอาหารที่ดีมีประโยชนตอสุขภาพ โดยประหยัดเรียบงายและใชของในทองถิ่นเปนหลัก 1.5 รูจักดูแลสุขภาพตนเองไดเหมาะสมเพื่อที่จะลดคาใชจายในดานการรักษาพยาบาล 2. ดานสังคม วัฒนธรรม 2.1 รูจักเลือกคบคนดีมีศีล 2.2 สรางความรัก ความอบอุน อยูอยางสงบและสันติตั้งแตระดับครอบครัวไปจนถึงระดับสังคมมนุษยโลก 2.3 สรางวัฒนธรรม มีความเมตตา พรอมกับชวยเหลือเผื่อแผแบงปนกัน 2.4 มีความฉลาดและควบคุมอารมณเมื่อเผชิญกับอุปสรรคหรือปญหาที่เขามาโดยมีสติและรูเทาทัน 2.5 รูจักประมาณการอยูในสังคมที่มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา 3. ดานสุขภาพ 3.1 รูจักเรียนรูปรับสมดุลรอน–เย็นใหเหมาะสมทั้งดานรางกายและดานจิตใจ 318ความคิดเห็นในการปฏิบัติตนของผูเขารับการอบรมโครงการสรางศักยภาพพึ่งตนจิตอาสาแพทยวิถีธรรม ความคิดเห็น มากที่สุด มาก ปานกลาง นอย นอยที่สุด 3.2 รับประทานพืชผักสมุนไพรตาง ๆ ที่หางาย รับประทานงายและมีประโยชนตอสุขภาพ 3.3 ปฏิบัติดูแลสุขภาพตนเองดวยหลักการแพทย วิถีธรรมได 3.4 รับประทานอาหารที่สะอาดปลอดภัยและไมเบียดเบียนผูอื่นหรือสัตวอื่น ทําศีลขอหนึ่งไดบริสุทธิ์ขึ้น 3.5 ทําใจไรทุกขไดเปนลําดับ ๆ เพราะไดปฏิบัติศีลจนเกิดปญญาดูแลสุขภาพทั้งกายและใจ 4. ดานการศึกษา 4.1 ไมไปเสียเวลากับการศึกษาที่ไมพาพนทุกข 4.2 ไดเรียนวิชาที่พัฒนาใหตนเองทําประโยชนเพื่อผูอื่นไดมาก 4.3 การทํากิจกรรม สนทนากับคนดีมีศีล นําพาเรา สูการพนทุกขได 4.4 การขัดเกลากิเลส ทําดีกับผูอื่น ทําใหตนเองขจัดทุกขจาก อบายมุข กาม โลกธรรม อัตตาไดจริง 4.5การเขาฝกอบรมครั้งนี้เรามีความกลาหาญ ที่จะกาวขามผานความกลัวในสิ่งที่เลิกไดยากซึ่งเปนพิษมีโทษภัย