260725-666 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ036.txt

งหาเหตุมาให้พอสำคัญจนเข้าเขตเข้าเรื่องที่พอจะทราบได้มันก็ได้ทั้งนั้นท่านจะว่าไปแล้วมันก็ขอให้เข้าใจตัวเองพยายามสร้างเจตนารมณ์ให้มันเป็นผลดีต่อตนเองฝึกหัดเองเมื่อหวังดีก็ทำดีเองไม่มีเรื่องมีราวอะไรแล้วก็อยู่จำพรรษาวันที่แค่เนี้ยอยู่ในขอบเขตนี้ 3 เดือนไม่ต้องดิ้นไปดิ้นมาที่ไหนสงบอยู่กันสบายๆแล้วก็ทำตนให้เป็นผู้มี ความสบายไม่ต้องทุกข์ไม่ต้องร้อนมีสมัครสัมมาทั้งหมดอริยมรรคองค์ 8 พากเพียรให้ได้เป็นไปจริงแล้วเราก็จะรู้วิธีการเราจะทำงานเราจะเข้าใจว่าเราอยู่ยังไงกับกลุ่มกับเพื่อนกับฝูงมันเป็นบทฝึกหัดจริงๆด้วยเราจะพลาดจากหมู่จะย้อนไปย้อนมาจนกระทั่งตามใจตนเองอยากไปไหนมาไหนก็ได้อันนั้นเป็นการสนองกิเลสตัณหาแล้วเราก็นึกว่าเราสบายใจในขณะที่ใดบรรยายเอาไว้แล้วก็คงจะได้ฟังในวันต่อไปอย่าให้เห็นถึงว่าการสนองอารมณ์ของตนและนึกว่านี่คือความอิสระเสรีภาพการ ตามใจตนให้ตนได้รับเราพอใจแล้วนึกว่าเจริญในธรรมเราไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรนี่เราไม่อึดอัดขัดเคืองถ้าให้เกิดให้เราอยู่เหมือนกับบังคับขี่จะต้องอยู่อย่างนี้ตามใจหมู่ตามใจผู้นั้นผู้นี้แล้วเราก็เดือดร้อนใจแล้วก็ไม่ชอบใจไม่อยากตามใจตนเองมันก็ยังเหลืออัตภาพนั่นแหละไอ้เราก็ไม่รู้เราก็หลงผิดว่าอิสระเสรีภาพหรือทุกอย่างเป็นไปตามใจตัวเองอย่าไปไหนมาไหนอยากจะอยู่ยังไงอยากจะมันเป็นความเจริญในธรรมและเราก็ได้ทำตามสบายใจเราเราก็ไม่อยากหลับอย่างยศเราก็ไม่ได้ไปคลุกคลีเกี่ยวข้องตามเราก็น้อยพยาบาลเราก็น้อยเป็นได้แต่เราก็อยู่ในมุมเหลี่ยมของอัตภาพของภพ พบก็คือเพราะว่าพบมันสนองใจไม่สนองทวาร 5 แต่ก็สนองใจแต่ที่จริงสนองทวาร 5 ของตัวเหมือนกันนะอยากจะนั่งตรงนั้นอยากจะนอนก็ไม่อยากจะสัมผัสบรรยากาศนั้นบรรยากาศนี้ธรรมชาติอย่างนั้นธรรมชาติอย่างนี้เราก็พอใจกว่าธรรมชาติอย่างนี้วุ่นวายเจ้าสาวอาการรำคาญตารำคาญหูเราไม่อยากอยู่ไม่อยากคิดไม่อยากใกล้เราไม่เอาไม่เป็นสุขแล้วเราก็ออกไปหาสถานที่ที่มันไม่มีสิ่งที่เราไม่ต้องการอันนั้นไปเอาสิ่งที่เราต้องการอย่างนี้เป็นต้นมันก็เป็นการสนองอารมณ์สนองกิเลสปนเหมือนกันแต่ผู้ที่มีภาวะภายนอกแล้วเราก็เสนออารมณ์ภายใน ของเราโดยที่เราไม่รู้ตัวอย่างนี้ก็หลงผิดได้เป็นตัวอย่างที่มีอยู่ในหมู่พวกเราหลายคนที่ไม่เข้าใจจุดนี้ก็นึกว่านั่นน่ะเราก็แสวงหาเสนาสนะสัปปายะเราก็ตามใจอะไรอะไรของเราไปไม่ใช่ศาสนาพระพุทธเจ้าอยู่กับหมู่กับกลุ่มพระสงฆ์หรือหมู่กลุ่มส่วนใหญ่เขาอยู่กันได้ด้วยกฎระเบียบวินัยแบบแผนอะไรของหมู่แล้วจารีตประเพณีอะไรก็ได้เป็นไปยังไงของสงฆ์จริงๆเลยกลุ่มหมู่กลุ่มใหญ่ที่เป็นอย่างนั้นอยู่แล้วถ้าเราอยู่รวมกับหมู่กลุ่มใหญ่ไม่ได้มันมีผักมีดูดอะไรอยู่แล้วเราก็จะบอกว่าเรานั่นน่ะสมบูรณ์ด้วยการบริสุทธิ์แล้วเป็นการหมดอัตภาพแล้วไม่ได้เลยไม่ได้ ขนาด 2 นี่ถือว่าเป็นกลุ่มหมู่ที่เป็นผู้คัดเลือกขึ้นมาแล้วโดยเราก็เป็นผู้หนึ่งด้วยที่ต้องรับแม้เราไม่ได้เข้าพิธีอนุมัติให้ใครขึ้นมาเป็นมติก็ตามก็ต้องถือว่าอันนั้นคืออำนาจของสงฆ์ทรงทำสังฆกรรมเป็นอำนาจของจิตโมเมื่อคิดหมู่รับแล้วขนาดทรงด้วยกันอยู่ด้วยกันส่วนใหญ่แล้วเรายังมีจิตที่ผลักที่อยู่ไม่ได้ร่วมบุญไม่ได้ไม่เป็นบุคคลสปายะเราเองทนต่อแม้แต่บุคคลที่ถือว่าศีลเสมอกันเราก็ยังอยู่ร่วมกันไม่ได้รำคาญเขาทำกิจทำนู่นทำนี่เขาทำอะไรก็แล้วแต่ไม่มีขิงกรณีทำการทำงานขยันหมั่นเพียรตกกี่เปอร์เซ็นต์ หาแรงงานปรับงานสูงร่วมกันทำเป็นไปไม่ได้พรุ่งนี้มันยังไม่มีที่พึ่งไม่มีนามสกุลธรรมไม่มีที่พึ่งอันที่เป็นที่พึ่งที่เราทำที่พึ่งให้แก่ตนได้แล้วสมบูรณ์สำเร็จยังขาดอยู่แน่แท้ถ้าอยู่ร่วมหมู่กับสงฆ์ที่ถือว่าก็คัดแล้วนะเป็นมติรับเข้ามาสู่หมู่แล้วไม่ใช่คนจรคนจัดอะไรจนเกิดการถ้าอยู่กับหมู่อย่างนี้ไม่ได้ก็ไม่มี 2 ไม่มีสินค้าพวกนั้นจะถือว่าเป็นพระอรหันต์ไม่ได้ไม่ได้ให้ลงตัวว่านั่นคือสบายเจริญโดยธรรมไม่ได้ขนาดงูพระขนาดศีรษะสามัญจะตายเสมอกันพอเป็นต่อไปขนาดนี้จริงแหละด้วยผ้ายันต์ชนะก็เป็นอย่างนั้นหรือด้วยกฎระเบียบเป็นอย่างนั้นด้วย นอกข้างในด้วยกดก็ตามด้วยระเบียบก็ตามด้วยจิตก็ตามพระอรหันต์สูงสุดสบายสุดอยู่ไม่ได้แม้กับบุคคลสัปปายะคือหมู่บัณฑิตหมู่ 2 สังฆคุณของเราแท้ๆเราอยู่ไม่ได้ผู้นั้นไม่ได้เจริญในธรรมหรอกแต่ก็หลงว่าตัวเองเจริญในธรรมด้วยความไม่เข้าใจอันแยบคานลึกซึ้งเพียบพร้อมแล้วก็เป็นลัทธิพระป่าไปแล้วทีเดียวละทีไม่มีสังฆะตามอำเภอใจจะต้องแสดงนี่เป็นความเข้าใจไม่ถูกเป็นเพราะไม่มีสงฆ์เพราะฉะนั้นเขาจะให้ดีๆจุดพวกนี้ผมเห็นแต่ว่าเขายังเข้าใจไม่พอกันแล้วก็ไม่เห็นใครพูดไม่เห็นใครอะไรเห็นใครเข้าใจเรียนเน้นๆกันถึงจุดต่ำ 2 คนพวกนี้พอสมควรเรา เธอจะเข้าใจเพียงพอไม่ใช่ผมพูดว่าปากเปล่ามีเหตุผลมีหลักฐานมีอะไรต่ออะไรแล้วโดยเฉพาะมันมีปัญญาปฏิภาณผมคิดว่าพูดขึ้นมาเหตุผลของพวกคุณก็คงจะเข้าใจสภาวะธรรมไม่เกี่ยวกับนามธรรมที่แท้จริงไม่ใช่ต้นตีนเขาไม่รู้หรอกในฐานะชั้นสูงไม่รู้เพราะว่าที่ผู้ที่ว่ากันตามจริงแล้วนะบุคคลผู้ยังเหลืออัตราการพยาบาลอะไรก็แล้วแต่เรื่องพฤติกรรมกิเลสประสิทธิภาพกิเลสหยาบมันหมดไปกิเลสปลาเบาบางลงไปผู้นั้นมีสภาพเหลือกิ ในๆเป็นอัตภาพหรือเป็นจริงที่มันไม่รู้ตัวว่ามันสนองอารมณ์กิเลสตัณหาตามใจคือไทยแท้นั้นไม่ใช่ความสมบูรณ์เสนาสนะก็ได้ย้ำแล้วว่าไม่ใช่หมายความว่าเป็นเรื่องที่เราอยู่โอ้ยที่ดินอยู่พอใจแล้วนั่นคือเสนาสนะสัปปายะไม่ใช่ผู้มีเสนาสนะสัปปายะสูงสุดจดหมายความว่าอยู่ที่ไหนก็ได้แม้ที่กันดารที่เดือดร้อนที่สุดผู้นั้นก็อยู่ในเสนาสนะนั้นได้ที่ที่คนอื่นเขาอยู่เป็นทุกข์เราก็ยังอยู่เป็นสุขอย่างนี้ต่างหากคือสมบูรณ์แต่ในเบื้องต้นใช่ละถ้าเราอยู่ในสถานที่นี้แล้วในสถานที่นี้เราอยู่ไม่ได้จริงๆเราเดือดร้อนมากคนอินทรีย์อ่อนเบื้องต้นต้องพลาดตรงนั้นไปให้พร้อมเพราะพอทนได้ซะก่อนเงิน ฝึกเรือจนกระทั่งจิตของเราดีขึ้นแล้วค่อยมาสัมผัสผ่านดูหรือว่าเมื่อจะสัมผัสผ่านสิ่งนี้อีกเออระหว่างได้แต่ก่อนเราเคยอยู่ป่าช้าอยู่ไม่ได้เพราะตอนมาแข่งแล้วแล้วเขาก็ไปอยู่ป่าช้าได้อย่างนี้เป็นต้นแต่ก่อนเราอยู่ป่าได้ไกลสถานที่ที่มันมีกิเลสกามมีโลกธรรมโอ้อยู่ไม่ได้ต้องมีโลกธรรมมีกิเลสกามพอเป็นกษัยถึงพอจะอยู่ได้ถ้าห่างจากกิเลสห่างจากสิ่งที่เป็นการเป็นโรคกระทำเราอยู่ไม่ได้ลองไปหัดดูอยู่ออกปากไปแล้วพอเราหัดออกพรากไปทำจิตทำใจอะไรพอได้รู้ด้วยแล้วก็จิตแข็งด้วยห่างได้ภาคได้พอสมควรเอาทีนี้ก็มาสัมผัสแล้วหรือว่า อีกมันก็อยู่ได้เป็นเสนาสนะที่มีสิ่งแวดล้อมมีอะไรต่อใดเป็นการแบ่งโลกธรรมบ้างก็เป็นไปได้มีสติสัมปชัญญะพอที่จะปฏิบัติตนเป็นสติปัฏฐาน 4 ได้แข็งแรงและก็ฝึกฝึกปรือต่อไปอเมริกามีปัญหาอะไรที่จะต้องโลดแล่นออกไปหาปลาหาเขาหาทำอะไรอีกแล้วทีนี้เป็นต้นเป็นไปได้แล้วก็ล้างกิเลสที่อยู่ในเมืองนี่แหละไอ้กิเลสออกปากมันไม่มีปัญหาอะไรถ้าผู้ที่ยิ่งสงบโดยการสงบด้วยโลกกระทำแล้วไปอยู่ป่ามันก็เป็นความเบาบางสิ่งแวดล้อมไม่ยัดเยียดไม่ปะทะประธานไม่ทำร้ายทำร้ายอะไรแก่ตนสบายมากไม่มีอะไรเดือดร้อนหรอกนะแต่เราก็ไม่รู้ รบพิเศษติดอยู่ในป่าพอจะเห็นได้พระอรหันต์รุ่นแรกท่านพระพุทธเจ้าท่านแรกของเมืองหมดแหละไม่ก็เป็นเหตุการณ์จริงแม้พระไม่พระอรหันต์พระอื่นถ้าไปไหว้นั่นเขาก็ไม่จำเป็นจะต้องออกปากก็เยอะแยะไปพระเจ้าสาวก็ไม่เคยเห็นหรอกป่าเพื่อนพระเจ้าก็ไม่เห็นออกป่าบรรลุธรรมแล้วก็ไปตลอดๆเข้านิคมคำรามก็ไปสอนผู้ที่มีธุลีในดวงตาน้อยไม่เห็นจะต้องไปออกป่าเลยอันนี้เป็นต้นตัวอย่างเป็นหลักฐานสำหรับผู้ที่จะรู้จักเสนาสนะสัปปายะก็คือมันอันนี้เราเองเราอยู่ไม่ได้นะที่นี้ป่าช้านี้เราอยู่ไม่ได้อยู่ป่านี้ก็อยู่ไม่ได้อยู่ได้พออยู่ได้แล้วอยู่ได้แน่ๆไม่มีปัญหา เราห่างจากการห่างจากโลกธรรมห่างจากเพื่อนฝูงได้อยู่สบายๆได้ก็ไม่แน่ใจมั่นใจแล้วเราก็อยู่ที่ที่มันจะต้องฝึกอีกจะอยู่ได้ทุกเสนาสนะสถานที่อยู่ได้ทุกที่บุคคลที่เขาจะอยู่เราอยู่กับบุคคลแรกๆเราอยู่กับบุคคลที่จะเลิกมาก็อยู่กับใบมันก็ทนเอาไปมุกไม่ได้ผลปรากฏการณ์มากๆทนหมู่การไม่ได้ออกมาอยู่กับหมู่ที่ 6 อบายมุขไม่มีกรรมน้อยมาอยู่กับหมู่มิตรดีซ้ายดีเป็นบุคคลสปายะจนเราอยู่กับหมู่นี้จนกระทั่งเราได้อบรมจิตปีพอสมควรรับลมพัดผ่านอยู่ในแวดวงของคนมีอบายมุขมีการมีอะไรก็พออยู่ได้ปฏิบัติตนได้ เศรษฐกิจบ้างแต่ก็ไม่ๆไม่ถึงกับขนาดเราตกต่ำก็ต้องฝึกหัดด้วยเห็นสิ่งแวดล้อมที่มันจะกัดเราเรานั่นแหละจนหมดจนโอ้อยู่อย่างนี้ได้เหมือนน้ำกับใบบอนเลยแล้วก็อยู่กับกามก็ได้อยู่กับอุบายยมกก็ได้อยู่กับโลกก็ทำก็ได้อยู่กับหมู่คนธรรมดาก็ได้เรียกว่าเป็นพระมาลัยอยู่ที่เมืองนรกได้โปรดชาวนรกได้สบายๆนี่ก็เป็นบุคคลสำคัญแต่เสร็จแล้วเราก็ต้องมาอยู่กับหมู่ที่เรียกว่าหมู่ป่าบุคคลเพราะฉะนั้นพวกนั้นต้องยินดีในเสนาสนะที่เรียกว่าเสนาสนะป่าเพราะในๆอยู่ในป่าปกครองคือบุคคลที่เป็นป่าก็คือมีดื่มด่ำ อะไรมีความร่มเย็นหมู่คนที่มีความร่มเย็นแล้วเราก็ยินดีอยู่กับหมู่ที่มีความร่มเย็นหมู่ที่เป็นผู้ได้อบรมดีแล้วมันก็สบายแน่ๆเพราะว่าเราก็ต้องอยู่กับส่งอยู่กับสังคมแล้วก็ยินดีอยู่กับหมู่ก็แสนเบิกบานร่าเริงสบายใจเป็นบุคคลสัปปายะสุดท้ายสมบูรณ์แม้เราจะอยู่กับบุคคลที่มีกิเลสตัณหาอุปทานมีกามมีอบายมุขมากมายก็ตามเราก็อยู่ได้สมบูรณ์อยู่ได้สบายเป็นบุคคลสบายเยอะเพราะเรามีธรรมะสัปปายะอันแข็งแรงแล้วและเลือกอาหารสปายะก็เหมือนกันไม่ใช่ว่าไปหาสถานที่ที่มีอาหารกินอุดมสมบูรณ์คืออาหารจะไปไม่ใช่ตอนนี้ เมืองอันนี้จากที่ที่มีอาหารอุดมสมบูรณ์มากมายเหลือเฟือยั่วยวนแล้วทนไม่ได้เราไปหาอาหารที่กินพร้อมประธรรมพอที่จะเลี้ยงขันกินแล้วพ่อไม่ให้เวทนาเก่ามันกำเริบและไม่ก่อเวทนาใหม่พอปฏิบัติตนให้พ่อเป็นไปไม่ใช่มีอาหารเยอะบอกว่าที่นี่เส้นอาหารสัปปายะไหมแล้วก็แปลสปายะว่ามากมายอุดมสมบูรณ์ไม่ใช่อาหารพอดีมีคุณค่าทางอาหารพอเลี้ยงขันให้ทรงอยู่ปฏิบัติธรรมเพื่อละกิเลสอ่านั่นเรียกว่าที่มีอาหารสปายะจนกว่าเราจะแกงเราจึงจะทนได้ว่าเออมาอยู่กับที่ที่มีอาหารสมบูรณ์อาหาร เราก็ปฏิบัติที่ไม่มีมากๆนี่แหละใจของเราจะทนได้ไหมแต่ก่อนมันทนไม่ได้เลยอยู่สันติอโศกโอ้โหเรื่องอาหารที่เราทนไม่ได้นั่นไม่ใช่อาหารสปายะนะมันล่อมันลงมันยั่วมันยวนใจเราไม่ได้อยู่ได้เลยอดไม่ได้ทนไม่ได้จริงๆต้องฝึกใจจนกระทั่งอยู่ได้อย่างนี้อย่าว่าอย่างนี้เลยไปขึ้นเหลาให้ทำอาหารมาเพียบพร้อมเป็นมีดแบบคนโลกเขาไปนี่แบบปรุงแต่งเต็มที่มายั่วยวนแบบหาพอดีขาพอดีที่มีการดูรถไปซื้อผักปรุงมาในอาหารเพียงพร้อมเลยยั่วยวนเราก็วางเฉยได้สุดท้ายนั่นไงว่าเราจะแข็งแรงแล้วก็จะอยู่กับมึงในโลกคือที่ หลอกเขาหลงกับสวรรค์นั่นแหละแต่เป็นนรกจริงๆโดยที่เขาไม่รู้ตัวมันตีกลับไปเนี่ยเราก็อยู่เหนือพวกนี้เขาได้สบายอย่างนี้เรียกว่าเรามีอาหารสัปปายะพวกเกวลีกะลาอาหารนอกคนนั้นนี่ก็ศึกษาในหนังสือแสงศูนย์เนี่ยอาหารทั้ง 4 ก็อธิบายซ้อนอยู่ในบทโดยเฉพาะบทกรรมฐานอาหารเป็นกรรมฐานของการของการปฏิบัติธรรมอะไรยังไม่จบก็จบแล้วก็จบแต่จะมีอีกอาหาร 4 ก็อธิบายเสริมอีกเล่มหน้าก็จะมีอาหาร 4 มีพระสระน้ำมีไฟฟ้าหายมีมโนสังเกตจากอาหารมีวิญญาณมาหารต่างที่เป็นอาหารสไตล์ยักษ์เพราะฉะนั้นจะมีผัสสะอย่างไรก็ อาหารที่มีคุณค่าต่อเราที่เราได้ฝึกได้ปรือเหมาะสมกับตัวเราตามฐานะจนเราอยู่เหนือผัสสะทั้งหลายได้หมดมีมนุษย์ซึ่งเจตนาหารก็ได้มีเจตนาในจิตในใจที่จะเป็นอาหารเจตนาให้ได้ทำดีสร้างสรรค์สร้างกุศลอยู่เราเจตนาจะทำนั่นทำนี่ที่เป็นประโยชน์คุณค่าก็ได้ถ้ามีสิ่งแวดล้อมอะไรก็ได้เหมาะสมที่สุดเจริญงอกงามตามเจตนาหรือวิญญาณวิญญาณเป็นประโยชน์แก่เราหมดเป็นอาหารวิญญาณที่มาก็ต้องสัมผัสกับเราคนที่มากระทบสัมผัสต่อเรามีวิญญาณให้กระทบเราก็เกิดวิญญาณสร้างวิญญาณสร้างอาหารที่เป็นวิญญาณจนสมบูรณ์ผู้มีวิญญาณมาหาอันสมบูรณ์แล้วรับอะไรก็เป็นอาหารสมบูรณ์หมดสิ่ง เลวร้ายเป็นยาพิษขนาดไหนที่มากระทบสัมผัสเป็นมารร้ายขนาดไหนวิญญาณอันสมบูรณ์แข็งแกร่งเป็นสุภาพแล้วมึงก็ไม่มีอะไรมากระทบสัมผัสว่างตลอดนิรันดร์พระอรหันต์จึงอยู่กับที่ไหนอะไรยังไงได้หมดเพราะวิญญาณของท่านอะไรมาที่มันจะเป็นเรื่องร้ายเรื่องใดเรื่องเลวเรื่องเป็นพิษเป็นภัยยังไงท่านวิญญาณของท่านเองเป็นวิญญาณที่สามารถทำทุกอย่างให้เกิดเป็นสภาพว่าเป็นสภาพไม่มีอะไรปกติทุกอย่าง Normal ทุกอย่างปกติทุกอย่างเป็น นิวตรอนทุกอย่างเป็นนิวตรอนทุกอย่างเป็นกลางหมดเลยทุกอย่างลงกลางหมดเลยนี่เรียกว่าสมบูรณ์เข้าใจให้ดีทุกวันนี้เราแปลกันผิดตามใจฉันตามใจชอบเลยเลือกตามอัตราเขาจึงไม่เข้าใจและฐานสูงฐานมานะอัตภาพให้สังโยชน์สูงด้วยความหมายอย่างที่อธิบายจึงไม่รอดไปไม่รอดเพราะงั้นเรายังไม่รู้อันนี้เราจะทำได้แต่ถามต้นๆอธิบายง่ายๆเข้าสู่ป่าเพราะอะไรก็ได้ต้องหาที่สงบใช่ในตอนแรกๆที่มันทนไม่ได้ต้องการออกจากงานก็ถูกอยู่แต่เมื่อเราพอมีกำลังกล้อง ผัดหมี่สัมผัสเป็นปัจจัยจึงจะลดอัตภาพได้ที่สุดพ่อแม่จะไม่ดื้ออัตราต้องมีอุปสรรคเป็นปัจจัยเป็นที่สุดจึงจะรู้ว่าเราหมดอัตภาพเป็นอาจารย์อุทิศผลอัตรานิติด้วยอนัตตาอันนี้ก็ตายสูงขึ้นมาในฐานพวกเราเนี่ยเราจะพยายามที่จะพากันเข้าใจแล้วก็ฝึกฝนดูคุณจะรู้เองและปัจจัตตังในฐานเหล่านี้ถ้าไม่เช่นนั้นเราก็ไปไม่รอดถ้าจะปีครบ 12 ปีขึ้นไปไล่ไปเรื่อยๆจนกระทั่งหิน 5 ปีหรือ 6 ปีดูซิว่าพวกเราไม่มีพระอริยะชั้นสูงก็แสดงว่าผมสอนผิดแต่ถ้าเผื่อว่าผมสอนไปอีก 5 ปี 6 ปีนี้ ภูมิสูงขึ้นมาผมขอกระหน่ำตั้งแต่ศีลซึ่งไม่ได้เลื่อนสมณศักดิ์สมาธิแล้วเลื่อนขึ้นมากลางเพราะฉะนั้นจะมีผู้ที่เพิ่มกลางไปหาสูงสำหรับผู้มีบารมีก็จะเพิ่มไปจะมีอริยะชั้นสูงขึ้นได้จริงจนกว่าจะผ่านไปอีก 1 รอบอีก 10 ปีจะมีพระอริยะชั้นสูงได้ราคาถึงอรหันต์ถ้าเกิดว่าในรอบเรานั้นไม่มีจริงผมก็พิสูจน์สิ่งนี้ไม่ได้เพราะรอบแรกโซดาสกิทาผมไม่สงสัยและพวกคุณก็คงจะไม่สงสัยกันในคนหมู่เราโซดาสติและจะภูมิอรหันต์ขึ้นไปบ้างแล้วไม่ใช่น้อยก็คงไม่มีปัญหาแต่ว่าในอนาคตมีภูมิผมยังไม่ได้พูดแล้วยังไม่ได้บรรยายธนาคาร ตั้งแต่เริ่มเข้าฌานสมาธินี่แหละผมจะบรรยายอนาคามีภูมิสูงขึ้นมากขึ้นละเอียดขึ้นจะได้เสริมสิ่งนี้ขึ้นเราจึงจะมีพระอริยะฐานสูงขึ้นเพราะงั้นระวังคนหลงตนจะมีมากขึ้นอีกด้วยเพราะเมื่อบรรยายฐานสูงขึ้นผู้ติดตามแต่หลงตัวหลงตนว่าตัวสูงจะมีมากด้วยช่วยกันดูแม้แต่ตัวเองนั่นแหละตัวตนเองถ้าไม่ใช่ฐานของฐานสูงเราอย่าหลงตนว่าเราเป็นพระอะไรให้ชั้นสูงและยังจะ 6 กับมีตีลังกาก็ยิ่งจะรวนเร็วมากจะไม่ไหวไม่บอกให้ทราบกันซะก่อนนะเอาละ 4 แล้วเดี๋ยวเราก็ลงไปข้างล่างครับ [ไม่สามารถถอดข้อความได้]