260602-662 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ010.txt

้วยวิธีการนานาวิธีที่เราสามารถจะให้มันจางกลายปล่อยวางไม่ให้มันหยาบไม่ให้มันโหยไม่ให้มันหาแม่มันอาวรณ์หรือแม้มันช่างมันช่างใจมันช่างเอาเราจะเอามันผ่านมามันช่างมันเอามันดูนี่มันเป็นอาหารมันเป็นของที่คนอื่นเขาก็กินมีคุณค่ามีค่าอาหาร พูดซะด้วยแต่เราไม่ชอบอ่ะเราไม่ติดเราก็รับมันมากินกินให้มันเป็นไปโดยจริงกินดีๆกินให้มันราบรื่นกินไม่มีใจฝืนใจฝืนกินมันเป็นธาตุอาหารแล้วมันก็เป็นคุณค่าอาหารที่ดีด้วยเราก็ควรกินควรทำแล้วก็หัดวางใจพวกนี้เป็นการปฏิบัติธรรมะทั้งสิ้นปฏิบัติโดยฝึกโดยยอกย้อนจนสุดท้ายเราเองเราชอบเราชอบแล้วก็เราก็วางใจได้ด้วยแต่ชอบวางใจได้แล้วแต่ก่อนชอบขออภัยแต่ก่อนชอบตอนนี้เราวางใจได้แล้วแล้วเราก็จะเอาเราจะหยิบจะจับเราตอนนี้กายสัมผัสแต่ใจไม่ได้ดูดด้วยซึมใจไม่ได้ติดอาหาร แล้วว่าแม้เราเองเราจะต้องเป็นพระอริยะขั้นพระอรหันต์เรายังจะต้องกินเพราะมันจะต้องจำเป็นที่จะต้องปฏิบัติอย่างยิ่งจริงๆแล้วเราก็จะสัมผัสจะผ่านมันถ้าเรายังหลงเป็นไม่ว่าอะไรๆอยู่เราก็จะต้องเจอมันในธรรมชาตินี่แหละแล้วมันก็ไม่รู้จักจบไม่รู้จักสิ้นจนกว่าเราจะอยู่เหนือมันจริงๆเลยว่ามันอยู่ก็อยู่เราสัมผัสสัมผัสมันเราจะกินมันก็กินแต่ใจเราไม่ติดไม่หยุดแล้วจริงๆไม่ได้ชอบไม่ได้ชั่งของควรกินก็กินก่อนนี้เราเคยชังมานะเดี๋ยวนี้เรากินมันได้โดยที่เราไม่ได้ทำอะไรก็กินพอประมาณธรรมดาธรรมดาไม่ได้ทุกข์ไม่ร้อนอะไรของชอบแต่ก่อนนี้กินนี่ชอบเลยจิตจะยึดได้อะไรเดี๋ยวนี้ เอร็ดอร่อยๆก็พอประมาณพอเป็นไปไม่กินก็ได้กินก็ได้อย่างนี้ใช้อาศัยพิสูจน์ดูสิดูใจอ่านใจเรื่องอาหารในใจได้ดีมากๆเราจะรู้เลยว่ามันเหลือนิดเหลือหน่อยเหลือนั่นเหลือนี่แต่อ่านยากเหมือนกันนะชอบก็วางแล้วนี่บางทีมันมันมีง่ายเคยเคยอธิบายให้ฟังแล้วว่าบางอย่างมันง่ายรถมันง่ายกินได้อย่างพริกนี้มันกินยากกินยากแล้วเราก็พยายามกินแล้วเราจะบอกว่าเราไม่ชอบก็ต้องอ่านใจซ้อนเลยดีๆว่าไม่ใช่ไม่ชอบนะแต่จริงๆด้วยมันกินยากหรือแม้แต่ผมขอมันก็กินยากแต่พริกเผ็ดกับสะเดาขมนี่นาพริกกินยากกว่าสะเดาเราก็ต้องเปรียบเทียบจิตใจของเราหรือบางอย่างแล้วมัน ง่ายแต่ก่อนเคยชอบด้วยชอบกับไม่ชอบแล้วนี่แต่มันง่ายกินของที่มันจืดหรือว่ามันหวานหรือว่ามันอาจจะก่อนเคยอร่อยหวานเคยติดหวานด้วยซ้ำแล้วเราก็อ่านจิตให้ละเอียดและมีดทำไมว่าตอนนี้ไม่ชอบจริงๆมันเป็นยังไงซึ่งอาตมาบอกไม่ได้ว่าคุณเองคุณจะชอบหรือไม่ชอบมันเป็นอย่างนั้นอย่างนี้บอกคุณไม่ได้หรอกคุณต้องรู้ใจของตนเองแล้วก็เปรียบเทียบวางใจให้สนิทสนมชัดๆเราจะได้เป็นผู้ที่รู้จักอาการของจิตอย่างแยกคลายในสิ่งอื่นเหตุปัจจัยอื่นไม่ว่าจะเรื่องอื่นๆอันใดๆมันก็สัมผัสมาถึงจิตเกิดเวทนาสุขทุกข์ชอบไม่ชอบทั้งไม่ชังอะไรพวกนี้โทรมานะสมมติเหมือนกันเพราะฉะนั้นผู้ใดปฏิบัติ มีปัญญาในการรู้จิตอ่านจิตแยบคายดีแล้วผู้นั้นได้ปัญญาทางธรรมเหตุปัจจัยอื่นๆมันก็มีใดสังเคราะห์เข้าคล้ายกันมันอาจจะไม่คล้ายทีเดียวก็ได้เพราะว่าเหตุปัจจัยไม่เหมือนกันมันจี๋จ๋ากว่ากันมันหยาบกว่ากันมันละเอียดกว่ากันอะไรอีกเยอะแยะแต่มันก็มามีลักษณะรวมรวมเป็นมโนปวีวิจารณ์ 18 รวมลงมาเป็น 11 มิถุนายนสุขหรือไม่สุขไม่ทุกข์โดยเป้าหมายเราก็พยายามธรรมะมาให้เป็นตามสภาพไม่สุขไม่ทุกข์โดยการสัมผัสแม้เราจะรับอยู่หรือไม่รับก็ตามสุดท้ายเราก็ไม่ต้องรับวันนี้เลยไม่ต้องแตะต้องอันนี้ขาดไปเลยแต่บางอย่างมันจำเป็นจะต้องรับตั้งแต่อยู่แต่เราก็ใจวางใจขาดใจสงบใจดับสนิทซึ่งกิเลสแล้ว เราจะต้องอ่านศึกษาจริงๆจึงจะรู้ความจริงว่าสุดท้ายแล้วแม้เราจะสัมผัสหรือไม่สัมผัสแม้เราจะรักขาดเลยแล้วแต่เราก็ยังจะต้องอยู่กับมันในโลกแล้วก็เหนือมันอย่างเด็ดขาดเพราะจิตของเรานั้นวิมุตหลุดพ้นไม่ติดไม่ยึดไม่ชอบไม่ชังไม่จริงๆแล้วเราก็อยู่กับมันได้อย่างสนิทเนียนอยู่ได้อย่างคิดว่าๆๆจะเป็นยังไงจะมากจะน้อยเราก็รู้ว่าไอ้นี่มากไอ้นี่น้อยเราจะรู้ค่าด้วยซ้ำไปว่านี่เผ็ดจัดไอ้นี่ผมจัดไอ้นี่ขมน้อยยากหน่อยนะอันนี้เผ็ดจัดก็ยากหน่อยอันนี้ขมมากก็ยากกว่าขมน้อยก็ง่ายหน่อยหรือจืดๆจางๆก็ยิ่งง่ายกว่าอะไรพวกนี้เราจะเข้าใจสภาพจริงว่าแม้แต่ว่าเราชอบหรือไม่ชอบหรือว่ามันไม่ชอบ ชอบคนนี้ไม่ชอบก็มีหรอกแต่ว่ามันยากสัมผัสรับเข้ามามันยากมันง่ายกว่ากันบ้างก็ขอให้เข้าใจในยะอันละเอียดพวกนี้ด้วยแล้วเราก็จะหมดที่จะอิจฉาจะไม่สับสนในการที่จะรู้ความจริงของอารมณ์จิตหรือมโนโพธิญาณหรือจิตใจจะเสร็จอารมณ์ของจิตเป็นที่สุดแล้วเราก็จะเข้าใจแล้วจะรู้ความจริงความเป็นความมีของเราได้อย่างของจริงไม่ใช่ดาวไม่ใช่ประเทศใดคำนวณโดนดาวสภาวะธรรมแต่มีของตนเองให้อ่านเพราะการปฏิบัติธรรมมาด้วยการกินในเรื่องของอาหารที่มีเป็นอาหารทำข้าวโดยตรงนี่แหละจึงเป็นเรื่องของปรมัตถธรรมอย่างยิ่งมีผัสสะในเมื่อเราสังเกต มีวิญญาณอาหารอยู่ในนั้นเสร็จสอดซ้อนอยู่ในนั้นขอให้เราได้ปฏิบัติธรรมทุกวันมีการพิจารณาอาหารมีการบอกกล่าวเป็นเรื่องอื่นก็ตามแต่ไม่ได้หมายความว่าพาเหล้าพาพูดถึงเรื่องอื่นๆแล้วเรากินกินอาหารเราก็กลับไม่ได้พิจารณาเลยสติตกสัมผัสมันอยู่ก็ไม่ได้ประโยชน์จากการกินอาหารอย่างงั้นก็ขาดทุนก็ขอให้อย่าปล่อยปละละเลยอย่าลืมพิจารณาไปให้สนิทเนียนไปเลยเมื่อไหร่ๆก็เถอะแม้คุณจะเป็นพระอริยเจ้าชั้นสูงสูงสูงสูงสูงจนกระทั่งสูงเข้าขั้นจะเป็นอรหันต์แล้วก็ตามคุณจะรู้เองว่าเราต้องปฏิบัติแม้จะเหลือเศษนิดเศษน้อยเป็นรูปราคะอรูปราคะเป็นเศษท่านเศษหนี้เราจะรู้ธรรมะ ชัดเลยว่าอ๋ออย่างนี้พ้นกรรมแล้วอย่างนี้เราทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากแต่ยังมีเศษอาสวะอยู่นะเป็นรูปพระราธะบ้างเป็นอรูปราคะบ้างเล็กๆน้อยๆเราจะเข้าใจเลยว่าชอบพี่ช้างเป็นเพราะว่าตัณหาวิภวตัณหาผักหรือไม่อยากอยากหรือไม่อยากแล้วเราจะเข้าใจสภาพธรรมเหล่านั้นจึงเป็นการศึกษาที่แท้มีของจริงเกิดจริงเป็นจริงมีองค์ประกอบกาโยมีความประชุมอยู่ร่วมอยู่พร้อมแต่เราสามารถมีความสามารถแน่สามารถแท้ที่เราอยู่เหนือและรู้ความจริงว่าเนื้ออย่างชัดเจนเหลืออยู่บ้างพอทนทุกข์ได้หรือไม่ต้องทนเลยถอนอาสวะสิ้นเลยเราก็จะรู้คำว่า สอนอาสวะพ้นรูปราคาผลอรูปราคะและไม่มีกิเลสใหม่ที่เป็นมานะแม้แต่ที่สุดเราก็อยู่กับโลกเขายังอาจหาญไม่มีการสะท้อนสะเทือนสะเทือนสะทานเป็นอุปสรรคใดๆเลยอยู่กันอย่างสนิทเวียนและความจริงคนอื่นจะตู่จะท้วงอย่างไรเราก็รู้ได้ด้วยวิชาไม่มีอวิชชาไม่มีอุทธัจจะและไม่มีมานะที่จะกระทำอยู่กับสังคมอยู่กับใครจนกลายเป็นความแตกร้าวเป็นความไม่สมานสามัคคีไม่สันติเราอยู่อย่างสันติและเราอยู่กันอย่างเป็นผู้ที่มีบทบาทอันงามเป็นที่น่าเลื่อมใสและขัดเราเขาได้ด้วยช่วยเหลือก็ได้ด้วยประโยชน์ตนสมบูรณ์ประโยชน์ท่านก็ได้ฝึกหัดทำประโยชน์และจะ จะสามารถในการทำประโยชน์ท่านให้ผู้อื่นได้รู้ธรรมะและก็พยายามให้เขาได้หลุดธรรมะพ้นทุกข์พ้นสิ่งที่เป็นกิเลสตัณหาอุปทานไปด้วยก็เท่ากับเราเป็นผู้ที่สืบสานศาสนาเป็นธรรมทายาทได้รับผลของตนและได้ช่วยงานศาสนากตัญญูกตเวทีไปตลอดชีวิตนี้จะหาใหม่