190427-035 อภิณหปัจจเวกขณ์-กฉ-พ่อท่าน-แดนอโศก-R022.txt

โฟลเดอร์สมณะโพธิรักษ์ - 2520 อภิณหปัจจเวกขณ์ (184 ตอน) MP3 ถอดเสียงเป็นข้อความ รอตรวจอักษร
ประเภทไฟล์เอกสาร (text/plain)
ขนาดไฟล์6.51 KB
วันที่แก้ไข1 มิถุนายน 2568

เนื้อหาในไฟล์

วันนี้วันที่ 27 เมษายนพุทธศักราช 2519 พ่อท่านแสดงธรรมะก่อนฉันเช้านะธรรมสถานแดนอโศกบูรณาถึงชีวิตจริงเกิดมาทำไมคำถามเกี่ยวกับเกิดมาทำงานก็พยายามสู้เกิดมาเพื่ออะไรเกิดมาเพื่อตายเพราะฉะนั้นในช่วงที่เราเกิดมาแล้วมันมีตัวตนของลูกจ้างขันธ์ 5 มีรูปเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณแต่มันเดินทางไปยังไม่ถึงหลุมฝังศพยังไม่ตายเราก็มีการกระทำด้วยว่าการงานหรือการทำงาน การทำงานก็เลือกกุศลอกุศลถ้าจะทำงานก็ต้องทำงานที่เป็นกุศลกุศลขนาดใดมันจะดีที่สุดแล้วก็เลือกลงเส้นอันใดที่ไม่ควรร่วมมือในสิ่งนั้นก็เป็นอกุศลแล้วเราต้องเลิกพิจารณาชีวิตของเรายังไปยังไปให้ดำเนินไปได้โดยการยังกุศลให้คุ้มครองทำงานที่ดีหากเราพ้นทุกข์ด้วยรู้จักความจบของชีวิตรู้จักความพอรู้จักความจนรู้จักฉันสุดฐานะด้วยกันโดยร่างกายจนสิ้นไปมีอาหารสำคัญที่กินยารักษาโรคก็ไม่ได้กินทุกวันหรอก [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] ทำไมเกิดมาทำงานไม่ทำงานมันเกิดมาก็ทำงานแถวนั้นแหละแต่คนเราไม่เข้าใจถ้าคุณไปทำงานแล้วก็โลกทำน้อยอยากได้มากไม่ทำเลยจะเอาซะด้วยเป็นความโลภโมโทสันเป็นความคิดผิดของมนุษย์และทำเลยแต่จะเอาแต่จะกินแกจะอยู่แต่จะเสวยสุขไม่ได้อย่างนั้นไม่ถูกต้องเราต้องทำการทำงานที่ดีทำมากๆๆให้เขาได้มากๆและเราก็เป็นอยู่น้อยๆประโยชน์สูงประหยัดเป็นคนที่มีงานการดีการงานการให้เขาได้มากๆแล้วเราก็เป็นตัวอย่างน้อยมันก็เดินทางไปที่สุดคนจะมายกย่องสรรเสริญคนจะเห็นความจริงอย่างนี้คนก็จะ นับถือหุ้นค่าของมนุษย์แท้แล้วเรารู้ความจริงเราไม่หลงโลกเราไม่หลงลูกรักเป็นเสียงสัมผัสไม่หลงวัตถุสมบัติไม่หลงยกตัวยกตนไม่ลงมานะต่างๆเราจะทุกข์เข้าใจชีวิตต้องการกินก็ดีก็ต้องรู้ความสุขควา

อ่านต่อ

มพอดีช่วงเวลาเรากินขนาดนี้พอดีแล้วไม่ดิ้นรนมากพอดีวันนี้มื้อนึงอาหารก็ขนาดนี้ไม่หลงในอนุพยัญชนะลูกก็เก่งเขียนภาษาอะไรมากมายพอกินพอไปได้อะไรฝึกฝนก็ให้รู้ว่ามันเกิดหน่อยท่านใดต้องพยายามหน่อยก็พยายามอันใดก็คืออันนี้คล่องคอก็ให้ลูกคล้องคอก็อย่าไปเอาใจจะยินดีเอาใจจะกินยาเอาใจผิดชอบมันมากและมันจะสั่งสมและ ระมัดระวังให้มากและการกินหรือการใช้ของอะไรก็ตามแต่ฉันควรจะรู้มุมเหลี่ยมที่สุดปรับสิ่งที่เราจะหลงชอบแล้วก็อยู่ให้ได้ในสิ่งที่เราต้องฝืนหน่อยแล้วก็สบายแล้วชีวิตนี้เราก็ทำสิ่งที่ดีสงเคราะห์สิ่งที่ดีไปตลอดโลกตายเมื่อใดก็ตายเป็นความธรรมดามนุษย์ไม่ตายไม่มีสิ่งใดไม่ตายไม่มีสิ่งใดมีเสียงไม่มีแต่มันยังไม่ตายคนอื่นไปทุกทีอย่างนี้ใครไม่รู้ยกยอสูงๆอันนั้นอีกมันจะกลายเป็นความใหญ่และเอาความใหญ่ของคนอื่นเขาต้องระวังสายนี้ด้วยจุดนี้ด้วยแล้วเราก็ดำเนินงานการดำเนินงาน สูตรลมหายใจก็เป็นอันภาคหลักธรรมะช่วงนี้จบลงแต่เพียงนี้

ไฟล์อื่นในโฟลเดอร์เดียวกัน