190313-024 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

โฟลเดอร์สมณะโพธิรักษ์ - 2520 อภิณหปัจจเวกขณ์ (184 ตอน) MP3 ถอดเสียงเป็นข้อความ รอตรวจอักษร
ประเภทไฟล์เอกสาร (text/plain)
ขนาดไฟล์7.46 KB
วันที่แก้ไข1 มิถุนายน 2568

เนื้อหาในไฟล์

สวัสดีเช้าวันที่ 13 มีนาคม 2519 พ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่พิจารณาอาหารณธรรมสถานแดนอโศกนครปฐมนครปฐมเป็นสิ่งที่ก่อสร้างขึ้นได้ละเอียดสูงสุดเป็นสมบัติของโลกทุกๆโลกทุกๆลูกจะมีการปรุงแต่งและสร้างสมการขึ้นมาจนกระทั่งมีคนนี่แหละมีมนุษย์นี่แหละเป็นสัตว์โลกหรือเป็นสมบัติของโลกที่สูงสุดเพราะมันสูงสุดในการสร้างโลกแล้วเราก็จะ ต้องรู้สัตว์โลกจะเป็นผู้รู้หรือคนจะเป็นผู้รู้ว่าจุดที่จะประสานที่จะกระทำการสืบต่อหรือว่าโยงใยให้มันมีการทดแทนหมุนเวียนกันไปหมุนเวียนกันมาให้อยู่อย่างดีได้มนุษย์จะเป็นผู้กระทำมนุษย์ผู้ที่จะสืบต่อหรือผู้ที่จะทำการหมุนเวียนได้ดีที่สุดนั้นก็คือมนุษย์ที่เรียกว่าอริยะหรือมนุษย์อารยะหรืออารยชนใช้มันสมองไม่มีความโลภรู้ความจริงตามความเป็นจริงเห็นสิ่งที่ประกอบที่มีสาระสิ่งประกอบที่มากไปกับสิ่งประกอบที่น้อยไปแล้วก็พยายามที่จะให้ ด้วยกันทุกคนรู้สิ่งที่มากไปกับสิ่งที่น้อยไปนานๆเรื่อยๆผู้ที่เป็นอริยะด้วยอารยะจึงเป็นยอดแห่งมันสมองของโลกเป็นตัวจิตวิญญาณของโลกหรือเป็นผู้ที่จะทำให้โลกนี้มีชีวิตอยู่ได้ยืนนานช่วยโลกแล้วก็ทำให้โลกนี้ไม่ร้อนแรงอยู่อย่างบริบูรณ์ทีเดียวเป็นไปด้วยความเย็นลงเย็นลงเป็นผู้ช่วยลงอย่างแท้จริงมนุษย์ที่เรียกว่าอารยะอารยะหรืออริยะสูงสุดคันหนึ่งมีความโลภเป็นชั้นสูงสุดจึงเป็นมนุษย์ที่จะต้องยกไว้เป็นยอดเป็นผู้ เกื้อกูลโลกช่วยโลกเรียกว่าอยู่เหนือโลกก็เพราะว่าโรคมีหน้าที่สร้างมีหน้าที่สั่งมีเนื้อที่ที่ทำให้เกิดธรรมชาติให้เกิดการบังคับให้เกิดร่องให้เกิดทางให้เกิดการที่จะผลักดันไปในทิศทางไปในทิศทางที่โลกพยายามสร้างแต่อารยะนั้นถูกบีบมานานแล้วจนกระทั่งรู้ว่าบีบแมลงเกินไปจนกระทั่งรู้ทางเวียนกลับรู้ทางย้อนกลับรู้ทางศูนย์รู้ทางปล่อยตัวปล่อยต้นอารยธรรมเป็นผู้ที่จะช่วยโรคที่แร

อ่านต่อ

งสิ่งที่โลกได้ มาชนแรงเกินไปในอีกทีหนึ่งจึงเป็นการช่วยกันอยู่ในโลกพวกเรามาเรียนรู้มาเรียนรู้สิ่งที่โลกมันสร้างขึ้นมาแรงเกินไปเราจะลดสิ่งใดที่ทำไม่พอเราก็พอรู้ง่ายแต่สิ่งที่แรงเกินไปแล้วนะรู้หรืออยากจะต้องลดสิ่งที่แรงเกินไปเกินไปลดลงไปลดลงไปสุดท้ายที่สุดให้รู้ในปัจจัยตามเวลาและกาลและเราก็อยู่กับปัจจัยได้ง่ายที่สุดนอกนั้นมีแต่ผลประโยชน์ที่เราจะร่วมให้อนุโลมทำเพื่ออนุโลมแก่ผู้อื่นแล้วก็พยายามให้ผู้อื่นได้มีชีวิตอยู่เพื่อเรียนรู้เพื่อเข้าใจอย่างที่เราเข้าใจได้บ้างแล้วก็จะได้ช่วย ต่อไปอีกต่อไปอีกต่อไปอีกเพราะฉะนั้นในการใช้การกินการอยู่การเป็นเราก็ต้องรู้สิ่งที่มันเกินหรือมันแรงหรือมันเฟ้อหรือมันมากให้ลงมาจริงๆรู้จริงๆเรียนรู้แล้วก็ลดละปล่อยวางลงมาให้รู้ความเป็นจริงว่าเราเองไม่เปลืองเราเองไม่ใหญ่เราเองไม่ต้องเป็นโรคโมโนสารอะไรมากมายหากเรามีชีวิตอยู่ได้ด้วยปัจจัยและก็คุณธรรมของเรานี่แหละจะทำให้เราอยู่ได้ทำให้เราอยู่กับลูกของเขาโดยเขามาช่วยเหลือโปรไฟล์เราแล้วก็เวลาทำงานเพื่อช่วยลูกช่วยโลกย้อนแย้งไปอีกทีนึงให้เขาเห็นความสำเร็จแล้วเขียนให้เห็นความสุดยอดให้เขาเห็นในสิ่งที่เป็นสัจธรรมรู้ความจริงที่มันไม่มากแต่เราก็จะได้ชื่อว่าเป็น เกื้อกูลโลกจากบริบูรณ์

ไฟล์อื่นในโฟลเดอร์เดียวกัน