190322-031 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
เช้าวันที่ 12 มีนาคม 2519 พ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่พิจารณาอาหารณธรรมสถานแดนอโศกตำบลทุ่งลูกนกอำเภอกำแพงแสนจังหวัดนครปฐมค่านิยมบทแห่งการกินเป็นอริยาบถใหญ่เป็นเรื่องที่ต้องมีต้องเป็นเหมือนเดิมทุกเดือนจนไม่สำคัญทุกครั้งทุกคราวที่เราจะกินโปรตอนก็ต้องกินเป็นพระอริยะขึ้นก็ต้องกินแม้มันรู้สึกพระอรหันต์แล้วให้ถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็จะต้องมีบริบทในการกินตัดขาออกไปไม่ได้เพราะฉะนั้นจึงจำเป็นต้องเกินที่จะต้องรู้เท่าทันในการกินคืออะไร ขอบคุณนะเราถ้าเธอไปสังเคราะห์ธาตุเราไม่เคยเป็นผู้ที่จะหลงในรูปเราขึ้นเสียงสัมผัสจึงต้องกำหนดมาเป็นอยู่สุขหรือพออาศัยเป็นอยู่พอสบายมากไปอัดมากไปก็ทำลายสุขภาพน้อยไปก็ไม่พอเพียงแต่ถ้าน้อยไปถ้าเราได้ทดสอบดูแล้วว่าถ้าเราจะให้น้อยลดลงลดลงได้เราก็จะรู้ขอบเขตความเป็นที่สุดของชีวิตร่างกายของเราว่าเราจะให้แก่ร่างกายของเราน้อยที่สุดได้เท่าไรพยายามหาจุดนั้นของเราให้ได้และเราก็จะได้รู้แม้ที่สุดมันไม่ได้รับแม้วันนึง 2 วัน 3 วันก็จะได้พิสูจน์ต่อไปอีกคนมันไม่ตายง่ายนักหรอกชีวิต เมื่อไหร่จะไม่มีทางจะไปสังเคราะห์มันก็ยังจะดำรงอยู่ได้จะยิ่งติดแล้วปล่อยวางได้ยิ่งจะรู้ชัดเข้าไปอีกว่าร่างกายนี้มันไม่ได้อ่อนเพลียง่ายมันไม่ได้ตายง่ายเลยเพราะจิตของเราไปง้อไปที่อื่นหลงอาหารมากเกินไปไม่ได้กินแล้วก็ไปมีจิตเร่งร้าวเป็นการทำลายพลังงานซ้อนลงไปอีกชั้นหนึ่งมันจึงทำให้เราอ่อนเพลียง่ายและสะท้อนแพ้ง่ายแต่แล้วเราก็สู้ไม่ได้จะอดข้าวก็ไม่ได้หลายวันเพราะความที่ไม่รู้จริงผู้ใดได้เรียนรู้ผู้ใดได้ทดสอบแล้วก็จะมั่นใจจะเข้าใจในสภาวะของกายสภาวะของจิตเมื่อจิต ไปทะเลเป็นศัตรูต่อร่างกายเองเพราะความหิวเป็นกิเลสเมื่อไม่หิวเมื่อเป็นไปโดยธรรมดาเราคิดไม่มาเราใช้แรงไม่มากมันก็ไม่จ่ายแรงมากมันก็ไม่เปลืองมากเรา
อ่านต่อ
กินน้อยก็อยู่ได้กินวันนึงไปได้หลายวันจริงๆแต่ถ้ากินไม่พอดีเราทำงานไปด้วยจ่ายพลังงานไปกินไปพอประมาณเท่าที่เป็นไปได้ตามมีตามได้เราก็จะสบายแม้จะขาดไม่ได้กินสักวันสองวันอะไรก็ไม่เดือดร้อนหรือกินไปวันต่อวันวันต่อวันและทำงานวันต่อวันเป็นผลดีตามสูตรที่เป็นต้นมาจากพระพุทธเจ้าได้วางไว้แล้ววันนึง 1 คนนั่นก็พอดีแล้วได้ตามมีตามได้กินตามมีตามได้บ้างน้อยบ้างถ้ามีน้อยก็กินน้อยถ้า พ่อกับคุณพอดีกินมากเกินไปก็จะทำให้เราเปลืองอีกเป็นพลังงานซ้อนเปลืองในการย่อยเปลืองในการดีดดิ้นเปลืองอะไรต่ออะไรแล้วก็จิตตกฟุ้งซ่านเพราะพลังงานมันอัดกันมากก็ทำให้ฟุ้งซ่านทำให้ต้องจ่ายพลังงานมากนั่งเฉยๆก็ไม่ได้จะต้องฟุ้งซ่านต้องคิดจะต้องจ่ายพลังงานการคิดก็คือการจ่ายพลังงานชนิดหนึ่งจะต้องเปลืองมากอย่างนี้เป็นต้นก็เพราะเหตุเหตุการณ์หลงกินโลกมันจะหลอกกันในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสกินมันก็จะรอด้วยรถรองได้สีรองด้วยกรรมวิธีต่างๆแม้แต่สมมุติแม้แต่เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนเสียงแม้จะเปลี่ยนสถานที่แม้จะเสี่ยงบรรยากาศ กรอบมันจะหลอกให้เรากินแล้วกินมากเท่าใดมันก็จะดิ้นมากๆคนไม่ได้เกิดมากินทีเดียว 3 มื้อ 5 มื้อก็ยังทุกวันนี้แรกเริ่มมากินกันมันรู้สึกว่าไม่พอในร่างกายก็ค่อยกินอาจจะ 2 วัน 3 วันกินทีต่อมาก็กินมากขึ้นหลอกล่อกันมากขึ้นวันนึงกินหนนึงนานเข้าวันนึงกิน 2 หนทางเข้า 3 หนนานเข้า 4 หนทุกวันนี้กินไม่ยั้งไม่รู้กี่หนกินกะปิดกะปอยกินเล่นกินหัวกินอะไรก็ได้กินแบบตกแต่งกินแบบอะไรต่ออะไรต่างๆนานาวันนี้เปลี่ยนมาจริงๆแล้วก็ทรมานต้นทรมานร่างกายตนเองมากขึ้นคนตายเพราะการกินมากที่สุดทุกวันนี้แต่ไม่รู้มองเผินมองผ่านไม่เข้า ต้องการสิ่งนั้นทำลายตนไม่ต้องพิจารณาแล้วก็ต้องทดสอบการกินให้แก่ตนแล้วก็ทำให้แก่ตนได้อย่างพอดีง่ายประโยชน์สูงที่สุดและประหยัดที่สุดเท่าที่เราจะกระทำได้ดั่งพอดีและก็เลิกยึดมั่นถือมั่นด้วยตามมีตามได้ตามพอเหมาะพอจะไม่มากไปแล้วก็ในแนวโน้มจะต้องกระทำอยู่อย่างผู้ที่โน้มไปทางน้อยไว้หน่อยดีเธอเป็นตัวอย่างแต่อย่าให้ถึงขั้นทรมานตนทรมานสุขภาพร่างกายทรมานจิตใจจนเกินไปอยากจะให้ถึงขนาดนั้นจึงจะเรียกว่าเป็นผู้ที่รู้รอบแล้วกระทำตนเป็นครูกระทำตนเป็นตัวอย่างให้แก่โลกจะได้ช่วยเหลือโลกไปโดยปริยาย