สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน แก่นชาติต้องมีธรรมาธิปไตย.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน แก่นชาติต้องมีธรรมาธิปไตย เราปฏิบัติมา ได้บรรลุเนื้อหาธรรมะ ธรรมะย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม ธัมโมหเวรักขติ ธัมมจาริง อาตมาไม่ได้ผิดไม่ได้เพลี่ยงพล้ำ แต่โดนกระทืบ หรือโดนสับจนแหลก แต่อาตมาก็ถือว่าอยู่ยงคงกระพันเพราะ ธัมโมหเวรักขติ ธัมมจาริง อาตมายิ่งซาบซึ้งอาริยธรรมของพระพุทธเจ้า จึงตั้งใจรักษาขันธ์เพื่อทำงานสืบทอดธรรมะที่อาตมามั่นใจว่าถูกต้องนี้ต่อไป เพื่อให้สิ่งที่ไม่ใช่สัทธรรมของพระพุทธเจ้าให้ปราศนาการให้จางคลายให้หายให้หมดไป ไม่เก่งขนาดให้หมดไป แต่ให้จางไปไม่มีอำนาจในประเทศไทยให้ได้ ผู้ที่มีปัญญา ปรารถนาดี ก็ช่วยกันด้วย ร่วมมือกันเถิด พยายาม ตอนนี้อาตมาว่าเหตุการณ์สุกงอม เหมือนกล้วยสองหวีนี้ นี่เป็นนิมิตหมายนะ เมื่อถึงขีดจะลงตัว อาตมาใช้สิ่งนี้เป็นเครื่องเช็คว่าเป็นสิ่งปรากฏจริง มี phenomena มีหลายเหตุการณ์ยืนยันได้ สำหรับอาตมาโพธิสัตว์ระดับ ๗+ ไม่ใช่ ๗- ต่างกันอย่างไรระดับ ๗- จะทำอะไรสำเร็จบ้างไม่สำเร็จบ้าง แต่ระดับ ๗+ คือทำแล้วสำเร็จ ยิ่งไม่มีไม่สำเร็จเลยวิ่งบวกชัด แม้อาตมาถูกพิพากษาว่าแพ้ แพ้ก็แพ้ชะตาทราม ผู้มาคุมประพฤติก็มาเห็นดีแล้วประพฤติตามอีก อยู่ได้เพราะธรรมที่รักษาผู้ประพฤติธรรม คราวนี้ก็เหลือแต่ว่าการร่วมมือระหว่างภาคฆราวาสกับสัจธรรม ถ้าประเทศชาติไม่อาศัยธรรมะ เป็นประชาธิปไตยขาเดียวไม่ประสีประสากับธรรมะ อวดตัวเองเป็นใหญ่ไม่ขึ้นกับสัจธรรม ไม่ยกให้ธรรมะเป็นใหญ่ โดยสัจจะธรรมะต้องเป็นใหญ่กว่าสามัญ ในมนุษย์ที่เป็นเวไนยสัตว์ ก็ต้องให้สิ่งถูกต้องอยู่เหนืออสัจธรรม เมืองไทยมีคุณค่ามีสิ่งประเสริฐอยู่ ขอยืนยันว่ามีของจริงเกิดจริง ไม่ใช่แค่วิมาน แม้ที่สุดอาตมาพาออกไปทำงานสังคม ไปใช้ธรรมาวุธขั้นสงบสยบความรุนแรง อาตมาพาทำ ทำแล้วคนก
อ่านต่อ
็ไม่เชื่อ หาว่าบังเอิญอีก แต่ทุกอย่างต้องประกอบจากเหตุปัจจัย มีคนมาช่วย อาตมาไม่เคยไปจ้างหรือขอร้องคนมาช่วยด้วย เขามาช่วยด้วยปัญญาเต็มใจของเขา เราไม่ได้ไปจ้างเขาช่วยจริง ไม่ได้ใช้อามิส ตอนนี้สรุป ประเทศไทยขณะนี้เหตุการณ์บ้านเมืองในโลกกำลังเข้าขีดการรวมตัว ตอนนี้ อาเซี่ยนรวมเป็น AEC โลกเปิดกว้างต้องมีแก่นชาติ และแก่นชาตินั้นคือแก่นใจ เป็นแก่นธรรม ถ้าชาติไม่มีแก่น แก่นของชาติคือแก่นใจกับแก่นธรรม
โลกที่เปิดกว้าง แก่นชาติต้องมีธรรมาธิปไตย (๑) เอ.อี.ซี.เปิดแล้ว เป็นไป จักเผล็ดผลอย่างไร เกิดบ้าง วาดหวังสุดสวยใส เลอเลิศ โดยเริ่มหัวข้ออ้าง ยกขึ้นชูประเด็น (๒) เป็นคำความเรียกโก้ ประชาคม เศรษฐกิจอาเซี่ยนรม เยศรื้น จักสร้างเศรษฐกิจสม ใจวาด หวังฤา เมื่อโลกยังครึกครื้น อยู่ด้วยโลกีย์ (๓) เศรษฐกิจมีแบบให้ ศึกษา แบบหนึ่งโลกุตรา ใหม่แท้ ซึ่งต่างจากโลกิยา โลกเก่า หากไม่เปลี่ยนแบบแล้ เก่าซ้ำบ่สม (๔) รมเยศคงล่มะย้ำ เยี่ยงเดิม (ล่มะย้ำ=ล่มย้ำ..ออกเสียงล้อคำรมะเยศ) เศรษฐกิจอำนาจเหิม มหะหล้า โลกาธิปไตยเสริม ความใหญ่ เซลฟิชก็เก่งกล้า ยึดข้า..อธิปไตย (เซลฟิช=selfish=เห็นแก่ตัว) (๕) แก่นใจคือแก่นแท้ ชาติตน เป็นแก่นแห่งใจคน ทุกผู้ หากสร้างแก่นใจผล แก่นชาติ เลยแล อำนาจจึงจักกู้ โลกไว้ดังหวัง (๖) หากใจยังไป่แท้ แก่นจริง แก่นชาติใดก็อิง เก่าแล้ว อาเซี่ยนก็คงชิง กันใหญ่ เศรษฐกิจจึงบ่แคล้ว วิบัติซ้ำคงเดิม (๗) ถ้าเสริมสร้างแก่นให้ ภายใน ตรงแก่นคือมุ่งใจ วิสุทธิ์ได้ บรรลุอธิปไตย จนครบ สามเฮย โลก,อัตตา,ธรรม ไซร้ อำนาจนี้แก่นชัย (๘) ไทยพาอาเซี่ยนให้ ลุผล เศรษฐกิจแบบคนจน วิเศษฟ้า โลกมหัศจรรย์สน- ธาดั่ง หวังเลย *(สนธา=คำมั่นสัญญา,ปรองดอง) อาเซี่ยนเรืองรุ่งหล้า แน่แท้จริงจริง (๙) หยุดอิงอำนาจค้า โลกีย์ ทีเทอญ กถาวัตถุธรรมมี สิบข้อ อัปปิจฉะ,สันตุฏฐี, (มักน้อย,พอเพียง) ปวิเวก,อสังสัคค์, (สงบ,ไม่สร้างสวรรค์) วิริยารัมภะ (เพียรอยู่เสมอ) ก้อ ครบห้ากถาธรรม (๑๐) สำหรับผู้ใฝ่รู้ ศึกษา ผลทวิ-ไตรสิกขา อีกห้า ศีล,สมาธิ,ปัญญา, วิมุติ,แจ้งวิมุตติ (วิมุตติญาณทัสสนะ) ปฏิบัติให้กาจกล้า จักได้ดังหวัง (๑๑) สมดังพระวจนะผู้ อยู่เศียร เศรษฐกิจพอเพียงเพียร สำเร็จได้ ขาดทุนสู่ทางเธียร ผลยิ่ง กำไรแฮ ระบอบแบบคนจนไซร้ ทิฏฐิต้องสัมมา (๑๒) ศึกษาลำดับให้ สำคัญ ฝึกมักน้อยกำหนดกัน ต่างผู้ เหมาะสำหรับใครสรร กำหนดแก่ ตนแล สันโดษ-ใจพอรู้ อ่านด้วยอาการกาย (๑๓) อุบายพาสงบได้ ตามมา ใช่สงบ (ปวิเวก) ด้วยวิชา สะกดไว้ ยิ่งสัคคะอสวรรคา อุตตริ ไปเลย ไม่ทุกข์ไม่สุขไซร้ สงบฟ้าเกินสวรรค์ (๑๔) สุดขยันสรรค่าสร้าง คุณวิเศษ วิริยารัมภะเหตุ วิศิษฏ์แท้ เศรษฐกิจจึ่งเกินเกรด (grade) ชาวโลก เป็นโลกเหนือโลก (โลกุตระ) แล้ แต่ล้วนเป็นจริง (๑๕) พิงธรรมพิเศษไซร้ โลกุตระ โลกอธิปไตยะ หลุดพ้น อัตตาธิปัตย์ชนะ ในจิต ตนเฮย ธรรมอธิปไตยต้น ธาตุแท้บริหาร สไมย์ จำปาแพง ๔ ม.ค. ๒๕๕๙
[นัยปก เราคิดอะไร ฉบับ ๓๐๗ ประจำเดือน กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙] 590214_วิถีอาริยธรรม บ้านราชฯ ทุติยปาราชิกกัณฑ์