สื่อธรรมะพ่อครู(ความเสื่อมชาวพุทธ) ตอน อัมพัฏฐสูตร ความเสื่อมข้อ 1.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(ความเสื่อมชาวพุทธ) ตอน อัมพัฏฐสูตร ความเสื่อมข้อ 1 มาสู่บทเรียน ความเสื่อมสี่ประการของชาวพุทธ จะบอกว่าเก่งก็เก่ง อย่างเช่นเอาหัวเดินต่างตีนก็เก่ง แต่ไม่รู้จะทำไปทำไม? อาตมาไม่ฝึกทำหรอก ก็คงยากน่าดูนะแต่คนทำได้ก็ยกให้ว่าเก่ง แต่จะทำไปทำไมวะ? อาตมาก็ไม่มีปัญหา ประเด็นความเสื่อมในศาสนาพุทธ ทางเสื่อมวิชชาและจรณะ ๔ ดูกรอัมพัฏฐะ วิชชาสมบัติและจรณสมบัติอันเป็นคุณยอดเยี่ยมนี้แล มีทางเสื่อมอยู่ ๔ ประการ ๔ ประการเป็นไฉน? ๑. ดูกรอัมพัฏฐะ สมณพราหมณ์บางคนในโลกนี้ เมื่อไม่บรรลุวิชชาสมบัติ และ จรณสมบัติอันเป็นคุณยอดเยี่ยมนี้ หาบบริขารดาบสเข้าไปสู่ราวป่าด้วยตั้งใจว่า จักบริโภคผลไม้ {น.๑๑๐} ที่หล่น สมณพราหมณ์นั้นต้องเป็นคนบำเรอท่านที่ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะโดยแท้ นี้เป็น ทางเสื่อมข้อที่หนึ่ง. พ่อครูว่า...ถ้าคุณจะไปปฏิบัติอยู่แต่ในป่า ต่อให้เจออาจารย์ที่พร้อมไปด้วยจรณะสมบัติวิชชาเป็นอาจารย์ที่อยู่ในป่าคนใดคนหนึ่ง คุณก็ไปปฏิบัติกับอาจารย์นี้ คุณจะไม่ได้บรรลุ คุณจะได้แต่บำเรอ เพราะคุณจะไม่ได้รู้จักรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสลาภยศสรรเสริญโลกียสุขที่ไม่ได้อยู่ในป่า แล้วลาภยศสรรเสริญ นี่แหละเป็นเรื่องหนักของคน ในโลกที่ฆ่าแกงกันอยู่ในเมืองไม่ได้อยู่ในป่า พบในป่าก็มีแต่เสือกินตาย ตกเหวตายหรือหมดอายุตายไปเท่านั้น แต่ที่วุ่นวายเพราะ ตาหูจมูกลิ้นกาย ลาภยศสรรเสริญโลกียสุขถ้าออกป่าไม่ได้บรรลุอรหันต์สรุปเช่นนี้เลย แม้จะพบกับอาจารย์ที่พร้อมด้วยวิชชาจรณะสมบัติ แต่คุณก็ฝึกอยู่กับป่านั่นแหละ คุณหนีไปจากลาภยศสรรเสริญโลกียสุขรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสทำไม ต้องฝึกอยู่กับพวกนี้ และทุกวันนี้คุณออกจากพวกนี้ได้หรือไม่ นอกจากไปนั่งหลับตากดข่ม จะต้องอยู่กับมันจนเห็นว่ามันไม่เที่ยง มันเป็นทุกข์ ม