210109-180 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ012.txt

์เสียก่อนเป็นอภิปประมูลทะยังเป็นสภาพที่อยู่ในสภาพดียินดีร่าเริงอภิปประมาทแล้วก็ทำเข้าไปจริงๆให้มันแข็งกล้าให้มันรู้ทุกข์ ที่แท้แล้วก็ปลื้มทุกข์หมดแม้แต่สุขอีกแล้วร่าเริงจริงเราสบายจึงมีฐานที่อาศัยอย่างดีจริงอาจจะมีตัวข่มฝืนทนอยู่บ้างเราก็ยังร่าเริงใจได้แต่ก็รู้ว่าจิตข่มขืนหรือที่อดที่ทนที่ต่อสู้ที่ตั้งตนอยู่ในความลำบากนั้นเป็นการต่อสู้ระหว่างสงครามของความพยายามของเรากับจิตเป็นสงครามที่เรารู้อยู่แล้วก็เป็นการต่อสู้ที่เราได้อยู่ได้โดยไม่ยากโดยไม่ลำบากกระทำไปจริงๆเป็นฐานมีกำไรมีการประหารศัตรูในการเจริญก้าวหน้าอยู่ตลอดเวลามันต้องรู้ความจริงมีสภาวะธรรมอย่างนั้นจริงๆในจิตเราดำเนินไปอย่างแท้พูดได้มาหรือจะ เริ่มเพิ่มแรงขึ้นเพิ่มอำนาจความสมถะและความอดทนและความต่อสู้อดทนด้วยเพิ่มขึ้นหรือเพิ่มในการวิปัสสนาในการที่จะพิจารณาหาเหตุหาผลหาเหลี่ยมหามุมด้วยการค้นคว้าอ่านฟังหรือตกหรือว่าพยายามวิเคราะห์วิจัยการให้รู้เพิ่มเติมขึ้นก็เป็นผลส่งเสริมทำได้มากทำได้เร็วฝึกได้มากเราก็จะเป็นผู้มีสภาวะหลุดพ้นเองไม่ใช่ยาหลุดพ้นผู้เข้าใจแล้วว่าจุดหลุดพ้นคือที่หมายเราก็ดำเนินการกระทำมีพฤติกรรมมีการบำเพ็ญพรตมีศีลมีหลักต่างๆ กรรมวิธีต่างๆอยู่ดำเนินไปและเราก็อยู่ได้โดยทิฏฐธัมสุขกับวิหารมีสุขกับวิหารธรรมที่แท้ดำเนินไปดีมีฌานอยู่ในนั้นเสร็จมีอุบายโกศลในส่วนตนมีทั้งศีลมีทั้งการลดละได้จิตของเราเป็นจิตอันยิ่งขึ้นเรื่อยๆๆน้อยก็รู้ว่าน้อยท่านได้มากก็ดีเพิ่มมากขึ้นมีญาณปัญญาเข้าใจชัดแจ้งมีวิมุติมีอธิปัญญาสนับสนุนเสริมต่ออยู่ตลอดเวลาเราก็เป็นโยมพระโยคะไว้ก่อนที่มีกำไรอันแล้วก็รู้แล้วมันจบก็รู้จบมันมั่นใจในความสุขความแล้วนั้นแล้วเราก็ดำเนินต่อไปต่อไปเบาบางขึ้นสบายขึ้นเราจะรู้วิหารธรรมของเรามันสบายมันง่ายมันมีกิจ งานมันบันเทิงเพลิดเพลินอยู่กับการนานวันเวลาล่วงไปเหมือนอยู่ในสวนสวรรค์เร็วแล้วก็มีประโยชน์มันเหมือนมันเร็วความรู้สึกมันบอกจริงๆบอกว่ามันเร็วมันไม่มีทุกข์อะไรอึดอัดมันไม่มีอุปสรรคไม่มีธงนัดมันโปร่งโล่งง่ายไม่มีอะไรสะดุดไม่มีอะไรเคืองอะไรข้องอะไรหมองอะไรหม่นมันจึงดูเร็วดูรื่นดูราบเรียบเป็นสันติมันไปด้วยดีนั่นเป็นฐานจริงเราจะต้องรู้และต้องเห็นชัดว่าเราเองเป็นมนุษย์ได้ประสบสิ่งนี้ได้สิ่งนี้แล้วหนอมีอย่างนี้หนอเป็นอยู่ง่ายสุขภาพกายเราก็ดีสุขภาพจิตนี่แหละสำคัญที่จะอธิบายอยู่นี่คือสุขภาพจิตคือตัวจริงของจิตเราได้เรามีเราเป็นเห็นแล้วก็เดินก้าวหน้าอยู่เรื่อยๆให้กินหมดก็หมด จิ้งจกก็จบไปเราจะรู้ถึงจิตของเราส่วนที่หมดไปแล้วไปแล้วเป็นชั้นๆๆต้องสรุปลงให้ได้ว่าโสดาคุณมีเพียงเท่านี้สกิทาคามีคุณมีเพียงเท่านี้อนาคามีคุณมีเพียงเท่านี้แยกออกไปเรียกเป็นสังโยชน์ต่างๆเป็นหัวข้อง่ายเงินต่างๆอีกให้รู้แย่ก็ไปเรียกเป็นหยาบกลางละเอียดอีกก็ให้รู้ให้ชัดแล้วเราจะรู้ว่าสิ่งอ่อนสิ่งหยาบสิ่งปรางหมดก็หมดเหลือก็เหลือได้ทนได้โดยไม่ยากก็รู้ทนได้โดยไม่ยากเป็นไปด้วยสบายดีแล้วบริบูรณ์แล้วก็ตรวจแล้วเราจะทำให้เกิดโดยเจตนามีมโนสัญเจตนาจะสร้างสรรค์ก็ไม่รู้เราก็จะเป็นผู้ที่มีความพ้นได้แท้เพราะการปฏิบัติจริงเดินไปจึง ไปด้วยสัมมาอาระหัง