210112-183 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ012.txt

งนี้ตามที่เราได้ฟังเขาลืมมา วาล์วขาดธาตุนั้นธาตุนี้ไม่ได้เราก็จะไม่ห่วงหาอาวรณ์อะไรมากเราจะเป็นไปโดยสบายโดยง่ายของที่จะเฉลี่ยไปในวันหนึ่งที่เราจะพบมันก็จะแตกต่างเปลี่ยนไปพออยู่พออาศัยถ้าเผื่อว่าในโลกนี้ไม่ขาดแคลนสิ่งเหล่านั้นแทนมันก็จะได้พบธาตุที่หมุนเวียนมาให้แก่ร่างกายพอเพียงเราจะอยู่ได้อย่างง่ายดายและเราจะเป็นผู้เป็นอยู่ด้วยเข้าถึงแก่นของปัจจัยอย่างนี้อีกหรือแม้แต่เครื่องนุ่งห่มแล้วก็เพียงแต่ว่าการอุจาดเป็นหลักนอกคนนั้นก็หนาวถ้าร้อนแล้วไม่ใส่ก็ได้ กันอุตส่าห์นั่นน่ะมันเป็นความยึดถือของโลกถ้าเราไม่ทำเธอก็เป็นคนบ้าเป็นคนที่เขาแต่งเพลงโทษเข้าใจผิดซึ่งไม่เข้าเรื่องของเราประโยชน์ก็น้อยคนส่วนใหญ่ก็เข้าใจอย่างนั้นอย่างแท้จริงเราก็นุ่งห่มเพื่อการอุจาดให้ดูสุภาพพอสมควรนอกนั้นก็ถ้าหนาวถึงจะใช้มากถ้าไม่หนาวแล้วก็ไม่ได้ใช้มากใช้เฉพาะการบริจาคเป็นดีที่สุดและสุภาพที่สุดเท่าที่ควรทั้งนั้นแม้เสื้อผ้าทรงผมเหล่านั้นจะเป็นผ้าที่งามประดิษฐ์สีหรือไม่ก็ตามจะมีรูปไปตามทรงที่เราต้องการหรือไม่ก็ตามมันอาจจะไม่ได้ทรงได้สวดได้ส่งอะไรไม่ได้สีไม่ได้รู้อาจจะขาดขาด เพลงเก่าๆใหม่ๆผสมผสานอย่างไรเป็นผ้าบังสุกุลจะต่อกันติดกันเย็บเลอะเลอะเลือนอะไรก็ได้ที่แม้มันเพิ่มเป็นรอยด่างลอยดวงอะไรแต่ว่ามันก็ไม่ได้สกปรกเลอะเทอะเป็นไปได้ค่าของสกปรกช่วยจุลินทรีย์เน่าๆหรือว่าของอะไรที่มันเกินขอบเขตไปไม่ใช่ถึงอย่างนั้นเราก็สามารถจะใช้สิ่งนั้นอยู่ได้โดยไม่ได้น้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้อับอายอะไรเป็นไปด้วยความบริสุทธิ์ใจรู้แก่นของการนุ่งห่มอย่างแท้จริงเราก็จะเป็นผู้ง่ายที่สุดยารักษาโรคทั้งแม้ว่ามันไม่ได้ยาที่จะรักษาดีๆเป็นยาแบบเขาสกัดมามีทั้งสีทั้งกลิ่นมีทั้งรูปอะไรง่ายสะดวก เราจะสัญญาดองด้วยน้ำมูกเน่าเป็นยารักษาโรคถึงที่สุดเป็นของที่น่าเกลียดเป็นสองที่คนก็ถือของที่เขาคนเขารับไม่ได้ง่ายๆแต่เราก็สามารถรับได้เพราะงั้นยาสังเคราะห์ที่กินง่ายๆมันก็ง่ายแต่แก่นแท้และแม้ไม่ได้เราไปได้ถึงยาขนาดยาแบบน้ำยาดองด้วยน้ำหมดหนาวแล้วก็ไม่เหน็ดเหนื่อยไม่หนักหนาไม่ทุกข์ทรมานอะไรเราก็เป็นอยู่ได้ที่สุดถ้าพูดอย่างถึงแก่นเข้าถึงแก่นรู้ความเกิดความแก่ความเจ็บความตายเป็นเรื่องธรรมดามนุษย์ถึงที่ตายก็ตายหรือมนุษย์มันไม่มีอะไรมันสังเคราะห์ไว้พอเหมาะพอสมควรก็จะตายแล้วก็ตายได้เราก็รู้ว่าการตายก็เป็นการเคลื่อนที่เป็นการ เรียนไปเท่านั้นเองเราไม่ทุกข์ร้อนอย่างแท้จริงแล้วก็จะเป็นผู้ที่ไม่แคร์ต่ออะไรได้อย่างมากมีเวลาเราก็ทำงานส่วนที่จะมีเวลาพักก็พักพอสมควรพอมีเรี่ยวมีแรงพอมีสุขภาพพอหมุนเวียนไปได้อย่างดีและเราก็ทำงานถ้าทำได้มากมันก็เป็นประโยชน์มากเป็นค่าของชีวิตเพราะข้าของคนมาอยู่ที่ผลของงานแล้วเราก็ทำเราไม่ต้องการอยากได้ค้าอยากได้แต่ไม่ทำงานอยากได้แต่ไม่เป็นผู้ผลิตอยากได้แต่ไม่เป็นตัวประโยชน์ไม่เป็นผู้ที่บ่งบอกถึงการแผ่ประโยชน์หรือการผลิตประโยชน์พวกนั้นอยากได้ความดีอยากได้ค่าอยากเป็นผู้มีค่าเป็นผู้เจริญเป็นผู้สูงเป็น ดีเป็นผู้ยิ่งยงยิ่งใหญ่อะไรก็ตามมันก็ไม่มีได้แล้วก็จะมีค่าได้ก็อยู่ที่การงานมีมากก็ดีแล้วเราก็จะตายทำงานก็จะตายไม่ทำงานก็จะตายเดินทางไปสวนหลวงฝังศพด้วยกันหมดทั้งสิ้นผู้ใดเข้าใจแก่นแท้และรู้ที่จบรู้ที่พอรู้เขตขอบสบายและมีชีวิตที่มีค่าอย่างแท้จริงยังไม่สับสนเศษเหลือของจิตที่เราจะเรียนรู้เข้าไปถึงจิตท่านผู้จับจิตได้แล้วมีอารมณ์ที่มันไม่พอเหมาะพอเจาะจะปรับปรุงจิตให้เป็นจิตผู้มีความร่าเริงเบิกบานแจ่มใสและมีจิตที่มีกุศลและจิตต่างๆควรจะมีทิฏฐธัมมิกัตถประโยชน์ควรจะมีกุศลต่างๆ ศูนย์ใดๆมีบุญกิริยาวัตถุมีอัตถะต่างๆพยัญชนะต่างๆที่อธิบายไว้ในธรรมวินัยสิ่งที่เป็นส่วนกุศลเราก็จะมีพรั่งพร้อมถูกต้องลงตัวยิ่งๆขึ้นนั่นคือผู้ที่ได้ทำตนให้อยู่สบายและทำตนให้เป็นผู้เจริญเป็นผู้มีค่าได้อย่างแท้จริงก็ขอให้พิจารณาเรื่องชีวิตที่เราทรงอยู่ในโลกนี้เป็นผู้ที่นำโลกเป็นตัวอย่างของโลกเป็นผู้ที่ตัดเจียนโลกเอาไปสู่แก่นแท้สาระแท้ของชีวิตจงทำให้ได้และจงแน่ใจจริงเราจะได้กอบกู้มวลมนุษย์ชาติที่หลงใหลไปในกิเลสตัณหามากๆนี้ขึ้นมาได้บ้างความสันติที่แท้ ศุกร์เย็นที่แท้จะได้เกิดมีจริงในช่วงนี้เน้นให้เห็นสาระที่แท้ของชีวทัศน์เน้นให้เห็นสาระที่แท้ของโลกทัศน์ให้เห็นชัดๆและเราก็จะได้ปฏิบัติได้ถูกตรงไปทีเดียว