180000-B พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอนทรงทำผู้มุ่งร้ายให้แพ้ภัยตัวเอง-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ003.txt

งานขึ้นมาแล้วมันก็เลยเกิดการไม่ชอบช้างผลักดันตีกลับทำให้เราเสียหายเลิกไปหมดเลยแล้วก็หันกลับไปสู่ทิศอีกทิศนึง โรคเลยก็จะทำให้เราขาดทุนแทนที่จะได้เพิ่มเติมอีกฤทธิ์เดชของสิ่งนี้มันเกิดขึ้นมาชั่วครั้งชั่วคราวแต่ทำให้เราแพ้ภัยตัวรุนแรงโดยไม่มีอะไรหล่อเลี้ยงไว้เลยมันลืมหมดแหละสิ่งที่เคยได้เคยมีเคยเป็นก็ลืมหมดแล้วในช่วงที่มันแรงมันเป็นโทสะก็ดีหรือมันเป็นโรคจัดก็ดีมันไม่ได้สมใจแล้วก็เกิดการรุนแรงขึ้นมาได้จะทำให้เราเสียหายเราจะต้องมีความจริงจะต้องไม่มีจิตใจที่จะต้องเลอะๆเลอะเทอะจนกระทั่งสิ่งที่ได้ก็ไม่รู้สิ่งที่ไม่ได้ก็ไม่รู้สิ่งนี้เป็นสิ่งนี้ซึ่งมันออกฤทธิ์ออกเดทด้วยเรื่องนี้เหล่านี้เท่านี้ ความเย็นเพียงพองั้นก็จะทำร้ายชีวิตหรือทำร้ายการศึกษาอย่างเราๆนี้ได้เหมือนกันแต่ถึงอย่างนั้นก็ตามถึงแม้ว่ามันจะเกิดบางครั้งบางคราวมันทำให้เราวู่วามกลับตาลปัตรไปพอเวลามันเย็นทุกอย่างหลงใหลเจริญเรามีอะไรเราได้อะไรนึกดูตั้งแต่เราสามารถที่จะเป็นไปได้มีสีลานุสติมีราคาด้วยสติมีเทวตานุสติกลึกให้ชัดเจนไปทีเดียวระลึกถึงสิ่งที่มันสละออกได้เรียกว่าจาคานุสสติมี อนุสติระลึกถึงกฎข้อต่างๆที่เราเคยเอามาประพฤติปฏิบัติแต่ก่อนนี้ลำบากหนอเดี๋ยวนี้เบาบางแม้จะจะใช้กฎนี้ใช้ระเบียบนี้ใช้วินัยนี้ใช้หลักเกณฑ์นี้มาเทียบเคียงแล้วเราก็ยังเป็นไปได้อยู่โดยสบายโดยปกติหรือว่ายังไม่ปกติยังมีเศษเสี้ยวอยู่ยังมีสิ่งที่ยังต้องกดกดข่มๆต้องละเมิดเล็กๆน้อยๆอยู่ยังไม่เป็นอริยะการตัดสินยังไม่เป็นศีลของพระอริยะที่บริสุทธิ์จริงๆก็ระลึกดูตามกฎตามข้อตามขั้นตอนอะไรที่สละไปได้จ่ายไปได้เลิกไม่ได้วางขายไปได้เว้นขาดไปได้ Ninja Kawasaki บอกให้รู้จิตของเราเมื่อเป็นจิตที่จางคลายไปได้เป็นจิตที่ปลดปล่อยไปได้หมดสงสัยหรือมีปัญญาขึ้นเป็นเทวตานุสสติตัวระลึกถึงเทวดานั้นหรือว่านึกถึงจิตนั้นจิตที่เจริญขึ้นจิตที่ดียิ่งขึ้นนั้นให้จริงจังให้ชัดเจนอย่าหลงอย่าเลอะเทอะเออร้านจิตของเราแล้วเราจะระลึกยอลงไปถึงสิ่งอื่นๆที่เราได้กระทำไปอีกแม้จะเป็นจิตถึงแม้จะรู้ว่าสิ่งนั้นสิ่งนี้ได้ดับสูญเป็น อานิสงส์ถึงสิ่งที่มันเป็นอันตายไปแล้วอย่างแน่นอนโดยเฉพาะที่มันเป็นข้าศึกอยู่ในจิตของเราเนี่ยมันได้ดับสูญไปแล้วมันหมดค่าสึกไปแล้วไม่มีแล้วเป็นอันตรายเป็นจริงระลึกถึงสิ่งอันเป็นที่ที่มันตายที่มันดับมันสูงนั้นไปให้จริงด้วยแต่ผมมรณานุสติเกิดความตายของสิ่งที่มันได้ตายจากเราไปแล้วอย่างเด็ดขาดไม่เกิดอีกไม่มีอารมณ์เกิดอีกหรือไม่มีสิ่งนั้นเกิดในจิตเราอีกน้าเรียกว่ามรณานุสติและลึกถึงความตายอย่างนั้นหรือจะเอาคร่าวๆแต่แค่ว่าระลึกกล่าวถึงความตาย เตือนใจคนเราเกิดมาต้องตายแล้วก็เป็นหยาบๆใหญ่ๆเป็นเรื่องง่ายๆเราจะได้ไม่กลัวอะไรเพราะว่าคนเรานะถึงที่สุดมันก็คือแค่ตายแค่สุดท้ายตายตายแล้วเราก็จะรู้อะไรอีกเราไม่ค่อยละเอียดเพราะว่าไม่มีอุปกรณ์หรือว่าไม่มีเครื่องที่จะทำให้เราสามารถรู้ได้อะไรมากมายนักและมรณานุสติคือเราจะรู้ในความเป็นดูในอานาปานสติถ้ารู้ในขอบเขตของชีวิตต่างๆอันใดที่ดับไปแล้ว ตายไปแล้วอะไรที่พอดีแล้วอะไรที่ยังไม่พอดีเรารู้ในอานาปานสติจะไม่เรียกว่าอานาปานสติที่เป็นตัวจริงๆที่เป็นรูปเลยว่านี่ขอบเขตแห่งชีวิตทั้งหลายที่เรากำหนดรู้รู้ว่าขนาดนี้เป็นชีวิตของปุถุชนที่ยังหลงอยู่อย่างมากมายขอบเขตของมันต่ำชั่วเป็นชีวิตจะต้องดิ้นหาเข้านรกเข้าหาความชั่วก็หาอบายมุขก็หาอะไรต่ออะไรเราก็รู้กำหนดขอบเขตนั้นรู้เราตายมาแล้วจากสิ่งเหล่านั้นหรือว่ายังไม่ตายยังวนเวียนไปบ้างดูแลบ้างหรือว่าตายไม่ได้สนิทจาก นั้นหมดชีวิตจากความเป็นอย่างนั้นขึ้นมาจนกระทั่งถึงโลกอื่นๆอีกโรคกามโลกธรรม 8 เราหลงลาภยศสรรเสริญหรือว่าเรายังมีชีวิตที่จะต้องหลงใหลยินดีอยู่กับลาภยศสรรเสริญเสพสุขอยู่ด้วยโลกียสุขเสพสุขก็หลงในโลกของหูตาจมูกลิ้นกายใจเองก็ตามอย่างหยาบๆเป็นโรคของใจที่จะต้องได้อย่างนี้เป็นอย่างนี้ยึดมั่นถือมั่นอยู่เราก็พยายามดูขอบเขตของชีวิตพวกนี้ชีวิตของเรานี่แหละเราทดสอบทบทวนคิดอ่านเห็นให้ชัดเข้าใจให้ชัดว่าเราตายมา มันจริงหรือไม่หรือเรายังไม่ตายแล้วเรายังเป็นเป็นอยู่ไอ้สิ่งเหล่านั้นดูอนาคตระลึกย้อนดูอานาปานสตินะนี่เป็นการระลึกย้อนไปจนกระทั่งถึงรอบของจิตเป็นชีวิตของจิตเป็นชีวิตของจิตที่ยังยึดมั่นถือมั่นอย่าไปอัตภาพหรือยังเป็นอัตตาอยู่แม้แต่แค่โลกของอาตมาโลกของอัตราจิตมันละเอียดเหลือเกินจิตมันเป็นยึดไปถือจิตมันจะต้องเอาเป็นชีวิตชีวาอยู่มากหลายขนาดใดก็ต้องรู้ให้ได้เราได้ตายมัน ขนาดใดตายมาจากโลกแห่งจิตมีขอบเขตเล็กลงเล็กลงเล็กลงหรือมีขอบเขตที่อิสระขึ้นอิสระขึ้นไม่ถูกผูกไว้ในโลกไม่ถูกผูกไว้ในโลกียะเหล่านั้นเหล่านั้นหลุดมาได้อย่างไรตายมาจริงตายมาสนิทขึ้นมาได้มากขนาดไหนดูขอบเขตของจิตดูความกว้างขวางของที่ที่เราอิสระหรือดูความแคบที่เราถูกผูกมัดเอาไว้หรือว่าเราถูกผูกมัดเอาไว้หลายแห่งเหลือเกินมากเรื่องเหลือเกินไม่เอาภาษาพยายามที่จะอธิบายด้วยภาษาให้พวกคุณเข้าใจหรือไปให้ถึงว่ามันเป็นอย่างไรคนเราที่บอกว่าเราจะทำตนให้เป็นอริยะ หลุดร่อนมาหมดสุดเป็นผู้อิสระแท้และผู้ที่มีจิตใจปราศจากความผูกยึดปราศจากสังโยชน์มันมีอย่างไรหรือโจรระลึกทบทวนให้ดีเราจะอยู่คนเดียวหรือว่าเราจะอยู่อย่างไรก็พยายามไตร่ตรองทบทวนสิ่งพวกนี้แหละเป็นการเรียนเรียกว่าจิตสิกขาปัญญาสิกขาถือศีลสิกขาของเราเรียนรู้เราก็ทำแม้กระทั่งการงานก็มีประสบการณ์ที่เราจะได้รู้จักที่แท้จริงในปัจจุบันและทำเป็นสิ่งที่หัดละหัดวางหัดปล่อยหัดเลิกเป็นเพราะว่าปัจจัยเป็นอุปการะเป็นสิ่งได้สิ่งมีสิ่งเป็นอยู่แท้ๆจริงๆเราจะกระทำการรู้ถึงพวกขอบเขตของอะไรต่ออะไรสิ่งต่างๆพวก แท้จริงงานนี้ก็เป็นอานาปานสติเป็นอนุสติอีกอันนึงอนุสติอีกอันนึงหากมีกายชะตาสติอันหนึ่งให้รู้ความเป็นไปของสิ่งที่ประชุมกันที่มันยังเป็นความเกิดอยู่โดยหลงหวัดดีรายละเอียดของคำว่าตายก็ตายก็ตายหรือมันตายมันจะเป็นไปอยู่ไกลแค่ปะกายก็ตาสิ่งที่มันยังเป็นไปอยู่ให้ชัดเจนที่มันยังประชุมกันอยู่กายเป็นความประชุม [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] ไม่มีแม้อุปทานจิตนั้นยังจะเป็นไปอยู่ด้วยดีเป็นจิตแท้ๆเป็นธาตุผิดพลาดวิญญาณที่บริสุทธิ์เป็นวิญญาณังนิทรรศน์อนันตังสรรพคุณแท้ๆเลยก็ไม่รู้ว่าเรามีแต่จิตแท้ๆอย่างนี้หรือเรามีจิตแท้ๆอย่างชัดๆชัดเจนอย่างนี้หรือหรือว่าจิตของเรายังมีตัวกายก็ตาที่ไม่ใช่จิตแต่เป็นตัวที่แฝงอยู่ร่วมกับจิตยังเป็นเศษกิเลสเป็นความประชุมที่เห็นได้อยู่อย่างชัดเจนการจะรู้สิ่งที่อยู่ซอกซ่อนอยู่ในจิตของเราอย่างชัดเจนนั้นก็คือเราจะต้องมีปัญญาอันแหลมลึกเข้าไปรู้ แม้ว่ากิเลสตัวนั้นจะตัวเล็กปานใดกิเลสตัวนั้นจะตัวเล็กปานใดละเอียดวันใดถ้าเรามีปัญญาอันแหลมลึกสามารถเข้าไปกำหนดรู้เป็นไปด้วยอำนาจมีอำนาจเหนือที่จะรู้เท่าทันซึ่งกิเลสตัวนั้นได้ความมีอำนาจเหนือนั่นแหละเราเรียกว่าอธิปัญญาพอมันมีอำนาจเหนือมันจึงจะเห็นตัวกิเลสที่เล็กละเอียดนั้นเป็นตัวชัดเจนเป็นอยู่การเห็นชัดเจนเด่นอยู่เราเรียกได้ว่ากายเป็นความประชุมอยู่ เล็กน้อยเท่าใดเราก็เห็นมันได้อย่างชัดเจนเด่นใหญ่ในการเห็นเด่นใหญ่ชัดในความสามารถของอธิปัญญามีความสามารถของจิตของเราถ้าเราจิตของเราถ้าเราจิตของเราไม่เก่งอังกฤษของเราไม่เป็นอธิปัญญาอันยิ่งเราจะไม่สามารถที่จะไปจับขโมยตัวที่เก่งหรือไปจับกิเลสตัวที่สอบซ่อนอยู่อย่างซ่อนเร้นหรือว่าอย่างบางเบาหรืออย่างไรนี่ภาษาเรียกมันทั้งนั้นด้วยความจริงมันเก่งอยู่ในจิตของเราเนี่ยเราจะไม่สามารถรู้มันเพราะฉะนั้นเราจะต้องสร้างอธิปัญญาหรือว่าเราจะต้องกระทำความละเอียดละออของจิตลงไปให้ประณีตสุขุมวิทเสมอจึงจะไปเห็นกายชะตาจะไปเห็นกาย ตัวที่ยังเป็นเสือร้ายที่ยังเป็นกิเลสตัณหาส่วนที่เหลือสุดท้ายหรือว่าเล็กละเอียดในชั้นเชิงคั่นท้ายนี่ได้เราจะสามารถเข้าไปดูนี่เป็นความละเอียดกายก็ตาสติเราก็จะมีสติหยั่งรู้ในกายชะตาเข้าไปถึงขั้นนี้ตายก็ตายก็ตายอย่างตัวโตๆมันก็ไม่ยากอะไรเราจะระลึกรู้กายอยู่เขาเรียกว่ากายเอามาเรียกกายมาเรียกร่างกายของเราเลยก็ยิ่งมันก็ยิ่งไม่ยากใหญ่เพราะว่าเรื่องของร่างกายของเรานั้นน่ะมันก็เท่านี้ร่างกายของเราจะมีกายกรรมอย่างไรวิธีกรรมอย่างไรเป็นเรื่องหยาบๆ สายอันนั้นง่ายและต้องระลึกรู้ในกายของเราทั้งมวลแล้วก็ต้องพยายามพิจารณาว่ากายก็ไม่เที่ยงกายก็ไม่ใช่ของเรายึดเอาตามใจเราก็ไม่ได้เพราะฉะนั้นก็จะรักษาเลี้ยงดูมันก็ให้เป็นไปโดยควรไม่ต้องไปเป็นทาสกายมากนักไม่ต้องไปประคบประหงมซะจนเกินขอบเขตมันจะมีการตายเป็นที่สุดการพรากเป็นที่สุดอะไรพวกนี้ให้พิจารณากายก็ตายอย่างนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรมันเป็นแต่เพียงความประชุมของดินน้ำไฟลมอันนี้หยาบๆละเอียดลงไปที่กระทั่งถึงกายในกายหรือจิตดังที่กล่าวแล้วก็พยายามพิจารณาให้ถึงลึกลงไปให้ได้และเข้าใจคำว่ากายให้ได้ชัดๆว่าไม้เอาความประชุมที่เราสามารถรู้อย่างชัดแจ้งอย่างชัด อยากจัดจ้านจึงเรียกว่าสัตว์กายะและยิ่งใหญ่จัดชัดเจนเลยทีเดียวเพราะฉะนั้นกายะนี่ก็คือความชัดเจนส่วนที่เราจะต้องรู้ให้ได้อยู่แล้วเราหลงมันแม้กระทั่งว่ามันเป็นของดีกายก็ตายยังเป็นไปด้วยดีด้วยซ้ำไปจิตเรานี่เองประกอบสิ่งดีไม่มีความร้ายแล้วไม่มีความโง่เขลาแล้วมีแต่ความฉลาดมีแต่ความที่เป็นกุศลมีแต่ความหมายดีมีแต่กุศลและเจตนาก็อย่าพึงนึกเอาว่าแม้แต่เจตนาดีอย่างนั้นกระทำดีอยู่ให้แก่ผู้อื่นก็อย่าไปหมายเอาว่านั่นเป็นเรา หรือถ้าเป็นของของเราไม่ใช่ของของเราแม้อย่างนั้นก็เป็นแต่เพียงความดีของความดีเป็นความดีของความดีเท่านั้นไม่ใช่ของเราเราทำความดีนี้ขึ้นไว้ในโลกได้เท่าใดเท่าที่สามารถให้เบียดเบียนเขาจนเกินไปไม่ทารุณโหดร้ายเขาจนเกินไปถึงแม้ว่าจะกระทำบางทีนี้เป็นการฆ่าทำลายด้วยและแตกหักจะทำงานเพิ่มเติมขึ้นไปอีกไม่ได้ผลก็ไม่เอาก็ต้องรู้ขอบเขตของอันนี้ด้วยและจะไปยึดหลงดิบหลงดีอันนี้อยู่ก็ไม่ได้กายก็ตามสถิติออกไปนี้ก็ต้องพิจารณาเห็นไม่เช่นนั้นเราจะเป็นผู้ที่ไปหลงกายก็ตาม ด้วยความเป็นไปของจิตแม้ที่สุดกำลังอธิบายอยู่นี่คือจิตที่เกลียดเจียนเอามาขั้นสูงสุดแล้วว่าแม้แต่จิตที่เป็นเจตนาเป็นกุศลและเจตนาที่ดีเป็นตัวสุดท้ายของปานนี้เราก็จะไปยึดเอาเป็นเอาตายคิดเอาเป็นเราเป็นของของเราจะต้องเอาให้ได้สมใจจะต้องเป็นไปตามที่เราหมายยึดมั่นถือมั่นเข้ารุนแรงเกินขอบเขตจนไม่รู้ว่าสิ่งที่เรากระทำด้วยนั้นน่ะมันไม่ไหวแล้วแตกหักทำลายแล้วก็ไม่ดีไม่ดีอีกเลยไม่มีผลอะไรดีมีแต่ผลเสียแต่นับวันจะต้องจากกันหรือว่าพลาดกันช่วยกันไม่ได้อย่างนี้เราจะไม่ทำเราจะไม่ทำรู้ขอบเขตไปที่สุดแล้วบอกว่าได้มัน มันจะแตกมันจะสลายมันจะหลุดไปมากเกินไปแล้วหยุดซะเถอะแล้วมันจะเหวี่ยงคืนมาจะเวียนคืนมาเรารู้จักจุดจับยาเสพติดมาฟังดูละเอียดๆสุดท้ายอุปสมานุสสติเป็นการระลึกถึงสิ่งที่ได้ความสงบสิ่งที่ได้ความจบได้ความหยุดความฮักมันแปลเอาความว่าระลึกถึงนิพพานคืออันสุดท้ายนั่นแหละอนุสสติ 10 เนี่ยอันสุดท้ายอุปสมานุสสตินี่คือตัวนิพพานหรือว่าตัวที่มันเป็นความลงตัวรอบไหนก็ตามนิพพานน้อยนิพพานใหญ่อันไหนก็ตามจุดสุดท้ายที่มันบริบูรณ์แล้วให้ระลึกถึง นิพพานนั้นเสมอบางทีเกิดจิตอะไรวู่วามขึ้นมาก็ระลึกถึงสิ่งที่เราเคยได้เคยมีเคยเป็นถึงขั้นสุดยอดออกป่านนี้เป็นความสงบระงับเอามาใช้เมื่อระลึกแล้วทำได้อยู่เอามาใช้อยู่ได้ดึงเข้ามาที่จิตได้ใช้ได้ใช้ได้ผู้นั้นก็เป็นผู้ที่ฉลาดสุดเพราะเกิดอะไรรุนแรงขึ้นมาแล้วก็ระลึกถึงอุปมาความสงบมันเป็นยอดอุปสมบทนึกถึงอันนั้นได้แล้วเอาอันนั้นมาใช้ได้ตอนนั้นก็กำไรกำไรสุดยอดเพราะจิตนั้นมาใช้แล้วก็ใช้จิตนั้นสบายคือจิตตัวที่สบายสบายที่สุดอุปมาและภูมิปัญญาเป็นตัวที่ ยอดสะพายยอดสุดยอดสุขถ้าเรียกลูกๆกับวันศุกร์หรือยิ่งกว่าสุขเป็นตัวสันติเป็นตัวสงบเป็นตัวระงับเป็นตัวที่ทำให้ได้อยู่ใกล้เราที่สุดใกล้ชีวิตมันจะต้องมีส่วนที่จะต้องใช้กันเรียกว่าใกล้กันเคียงกันอยู่ด้วยกันตัวที่ตั้งลงแล้วเพราะฉะนั้นตั้งลงแล้วตัวใดที่สามารถตั้งลงได้เป็นตัวที่ยอดที่สุดเรียกว่าตัวนั้นแหละเป็นตัวที่ปฏิหรือพอดีเป็นตัวอย่างยิ่งเป็นตัวสำเร็จที่เยี่ยมยอดไว้ที่เราพอจะต้องมีตัวเกิดอยู่ในสถานะที่เรายังไม่ตายยังไม่ตายจึงจะโดย โดยอะไรก็ตามเราก็จะต้องทำให้ได้เสมอก็อยู่ใกล้ตัวที่ยอดที่สุดไปเยี่ยมที่สุดอยู่กับตัวที่ยอดเยี่ยมที่สุดนี่แหละเสมอๆอุปสมะเสมอๆดูยอดเยี่ยมที่สุดตัวอะไรที่เราแสวงหาก็คือความสงบคือความรักคือความหยุดโดนัทเป็นตัวเหยียบยอดที่สุดที่เราแสวงหาแล้วก็ทำให้ได้จิตตัวนั้นอ่านให้ชัดแล้วก็พยายามรู้มันไว้ชัดอยู่ใกล้ตัวเราเสมออยู่ไหนก็อยู่ด้วยอยู่ไหนก็อยู่ด้วยแล้วใช้ได้เสมออุปสมะใช้ได้เสมอมีตัวนี้เกิดอยู่กับเราจะมีตัวนี้มีอะไรเกิดที่เป็นอุ ถ้าที่บ้านอุนั้นเป็นตัวเกิดปะเป็นตัวของเราที่เป็นตัวสงบก็ให้รู้ว่าเราอยู่สงบแล้วเราก็มีตัวเกิดตัวหนึ่งที่ร่วมรู้ร่วมเกิดอยู่ด้วยในฐานะที่เรายังไม่ตายจริงเรายังเป็นผู้ที่ยังเหลือขันธ์ 5 แล้วก็จะอยู่กับอุปสรรคตัวนี้เขาเรียกว่าความใกล้ชิดสนิทที่สุดถึงแปลเอาความคำว่าอุปสรรคว่าใกล้แปลความหมายว่าใกล้สะพานวัดที่ใกล้ที่สุดก็ได้เอาโอกาสนี้มาใช้ว่าใกล้แล้วเราก็จะอยู่กับอุปสรรคนี้ไปอย่างนี้แหละแล้วก็เป็นตัวสงบเพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดได้นิพพานมาแล้วได้จิตที่เป็นนิพพานมาแล้วก็เอานิพพานนี้ไว้ใกล้ๆตัวอย่างนิพพานอะไรแป๊บก็อยู่กันที่ผ่านมาใช้แทนเสมอ อะไรที่มันไม่ดีมันเกิดทุกข์ร้อนมันเกิดลำบากอะไรปั๊บก็มาอยู่ที่สงบดีเสมอกลับมาอยู่ที่สงบที่ทันทีผู้มีความสามารถอย่างนี้ผู้มีสติและรู้จิตที่มันเรียกว่าอุปสมะจิตที่เรียกว่านิพพานและจิตที่เรียกว่าสุดยอดสงบนี้แล้วก็เอามาใช้ได้ทันทีพวกนั้นก็กำไรวันนั้นก็ไปพูดที่แน่นอนสบายอนุสติ 10 นี้บริบูรณ์สติปัญญาพุทธะได้อะไรพระพุทธเจ้าก็ได้อันนี้ทำมาด้วยคำสอนต่างๆสอนอะไรสอนมาก็พูดให้ได้อันนี้สังฆานุสติบุญทั้งหลายแหล่หรือว่าความสำเร็จลงในที่จะขยายขอบเขตออกไปเป็นก้อนเป็นหมู่ใหญ่ การอะไรก็ต้องการอันนี้ระลึกถึงอันนี้หัดเข้าตั้งแต่มีศีลเป็นสีลานุสติผัดข้าวจนกระทั่งสามารถสละสิ่งที่ควรสละออกไปได้เป็นจาคานุสสติหัดเข้าจนสามารถทำจิตของเราเป็นไปได้ดีขึ้นสูงขึ้นเรื่อยๆยิ่งขึ้นถ้าหากเข้าไปฝึกเข้าไปเรื่อยๆสูงขึ้นสูงขึ้นเกินกว่าเทวดาอนุสติแล้วก็จะมีความรู้แทรกซ้อนเข้าไปถึงมรณานุสติซึ่งสิ่งที่จะตายสนิทแล้วไปอย่างไรมีอย่างไรชัดเจนเรื่องย้อนก็รู้ไอ้ที่จำได้เอออันนั้นแต่ก่อนเคยมีที่ดาวเดี๋ยวนี้ที่เราไม่มีแล้วตายสนิทแล้วดับสนิทแล้วหมดแล้วก็รู้ได้อาณาเขตของสิ่งที่เป็นไปได้เลยว่าอานาปานสติเรื่อง นอนดูมะกอกเขตของชีวิตขณะนี้มีชีวิตอยู่อย่างไรเป็นชีวิตที่อิสระแค่ไหนถูกๆไว้มากหรือถูกผูกไว้น้อยแต่ก่อนนี้ถูกผูกไว้มากเยอะแยะไม่อิสระเลยเดี๋ยวนี้หลุดพ้นมาได้ถูกผูกไว้น้อยเหลือเกินสิ่งที่มันถูกผูกไว้แล้วได้ฆ่าตายไปหมดแล้วที่มันมาปลุกเราหรือว่าเราไปติดมันอะไรก็ตามแต่จะอธิบายเป็นภาษาพ้นมาได้แม้ที่สุดกายก็ตาสติดังกล่าวแล้วอย่าอธิบายไปแล้วเพราะสิ่งใดมันยังเป็นไปอยู่จะเป็นไปโดยยังมีเชื้อเลวหรือว่าเป็นไปโดยหมดความเลวอย่างหยาบใหญ่แค่ไหนอย่างชัดเจนแค่ไหนเราก็เป็นคนอยู่อย่างเดิมเป็นผู้ที่มีกายอยู่อย่างเดิมแล้วก็มีจิตอยู่อย่างเดิมแต่จิต เปลี่ยนป้ายของเราก็จะเปลี่ยนไปด้วยกายของเราจะเปลี่ยนไปในทางที่บริบูรณ์ไม่ได้เปลี่ยนไปในทางที่เลวร้ายอะไรจิตใจของเราบริบูรณ์กายบริบูรณ์ตามได้อย่างแท้จริงจนกระทั่งถึงอุปสมานุสสติระลึกถึงนิพพานได้อยู่เสมอมีนิพพานอยู่ใกล้ตัวเราแล้วเราก็มีชีวิตอยู่ด้วยนิพพานเป็นที่สุดอนุสติ 10 ที่ถึงนิพพานด้วยประการอย่างนี้เอามาใช้ได้เนี่ยเขาพระพุทธเจ้าสอนอนุสิทธิ์นี้สอนอยู่ที่เดียวรึไงเอามาใช้ให้ได้ผลงานที่นี้เราฟังดูที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสเอาไว้ในสูตรต่อไปถ้าทรงธรรมผู้มุ่งร้ายให้แพ้ภัยตัวเอง พูดจมูกได้มีแม้กระทั่งพระพุทธเจ้าหรือศาสนาเราก็มีผู้มุ่งร้ายผู้ที่เขายังไม่เข้าใจก็นึกว่าเราจะไปทำร้ายทำเลวอะไรขึ้นเราไม่ได้ไปทำร้ายทำเลวแต่มันก็เป็นสิ่งที่ทำให้เขาหวาดระแวงเมื่อเขารักสิ่งที่คนเขารักเขาก็ไม่อยากให้เราไปแก้ไขหรือไปยกใหญ่ของเขาหรือไปอะไรก็ตามแต่เป็นเรื่องของอำนาจกิเลสมันก็เป็นจริงเขาก็ยังมุ่งร้ายเราได้อยู่เราก็ไม่เป็นไรเราก็พยายามแก้ไขนี่เป็นอุบายหนึ่งที่พระพุทธเจ้าท่านแก้ไขอ่าท่านผู้การพวกนิคมนักบวชอีกคนคนหนึ่งชื่อว่าอาคิดเวทนาท่านสำคัญว่าอย่างไร ในข้อที่ท่านกล่าวว่ารูปเป็นตัวตนของเราดังนี้ก็อำนาจของท่านอาจจะเป็นไปได้ในรูปนั้นว่ารูปจงเป็นอย่างนี้อย่างนี้เถิดอย่าได้เป็นอย่างนั้นเลยดังนี้หรืออาทิตย์หน้าเนี่ยมันยกลูกยังไงก็ไม่รู้เรื่องต้นสำคัญสำคัญว่าลูกเป็นตัวตนของเราพระพุทธเจ้าก็เลยถามว่าอำนาจของท่านจะเป็นไปได้ยังไงในรูปรูปจงเป็นของเราอย่างนี้อย่างนี้รูปอย่างนี้ก็จงเป็นของเราอย่างนี้อย่าเสื่อมสลายอย่าเป็นยังไงไปนี่มันจะเป็นไปได้ยังไงสัตว์จักรยานได้นิ่งเฉยเสียทรงถามถึง 3 ครั้งจึงได้ทูลตอบว่าข้อนี้ไม่เป็นอย่างนั้นดอกพระโคนม นักบวชสมัยก่อนเขารู้คำว่ารูปังคำว่าอะไรภาษาบาลีเขานี่รู้แต่ทีนี้มาแปลเป็นภาษาไทยแล้วเดี๋ยวนี้คำว่ารูปนี้มันมีความหมายกว้างเกินไปสมัยก่อนมันแค่ไม่เข้าใจได้เดี๋ยวนี้มีมากขยับขยายอะไรเป็นอะไรพูดกันไม่ค่อยรู้เรื่องทีนี้พอถามแล้วเนี่ยเขารู้ว่ามันไม่จริงอ่ะถ้าบอกว่ารูปอย่างนี้หรือว่าสิ่งเหล่านี้ส่งไว้อย่างนี้แล้วจะต้องเป็นอย่างนี้นะตั้งมั่นนะไม่เสื่อมคลายไม่ลดถอยนะไม่เปลี่ยนแปลงนะไม่มีเสือไม่มีแกจะเป็นไปได้เหรอหรือว่าต้องการให้ได้อย่างนี้ตามใจชอบนะลูกอย่างนี้ก็เป็นที่กำหนดไว้แล้วเนี่ยจะต้องได้อย่างนี้นะเป็นอย่างนี้นะไม่เป็นอย่างนี้ไม่ได้นะสำหรับเอาได้เหรอแล้วไปยืนยันเอาได้เลยเพราะคิดในเวทนาก็รู้ได้ว่ามันไม่ได้มันเป็นอย่างนั้นหรอกท่านจงใคร ใครกวนแล้วจึงกล่าวแก้คำหลังของท่านไม่เข้ากันได้กับคำกลอนคำก่อนไม่เข้ากับคำหลังเสียแล้วรูปเที่ยงหรือไม่เที่ยงไม่เที่ยงพระโคดมพระพุทธเจ้าท่านตรัสเตือนซะก่อนว่าคิดให้ดีนะผักที่มีลักษณะคำแรกที่ท่านบอกว่ารูปน่ะเป็นเป็นตัวตนของเราเป็นอย่างนี้จะต้องได้อย่างนี้เพราะตอนหลังท่านซัดเข้าพระพุทธเจ้าตรัสเข้าไปอีกทีนึงก็ตอบว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้นหรอกถ้าฉันเตือนว่าฟังดีๆนะครับก่อนที่เธอพูดอย่างนี้พบคำตอบคำถามของเธอขัดกันเองแล้วนะถ้าเตือนให้เห็นว่าเนี่ยเราแลแล้วนะกลับไปกลับมาแล้วนะไม่จริงแล้วนะที่เป็นแต้มแพ้แล้วนะถ้าพูดกันอย่างคนก็บอกแพ้แล้วนะพูดไม่จริงแล้วเห็นไหม แล้วก็ตัดถามต่อไปว่ารูปเที่ยงหรือไม่เที่ยงไม่เที่ยงพระโคดมตอนนี้ก็ยอมแพ้พอท่านเตือนอีกทีย้ำอีกทีก็กลับตอบว่าไม่เที่ยงแล้วแต่ก่อนที่ว่าลูกเป็นของตัวตนของเราเป็นสิ่งที่จะต้องเป็นไปได้เราอยู่เหนือมันเราจะต้องเอาชนะมันได้เราจะต้องเป็นไปอย่างนี้พระพุทธองค์ก็ตัดภาวะเที่ยงหรือไม่เที่ยงตอนนี้ก็ตอบว่าไม่เที่ยงผักที่เป็นชนะสิ่งใดไม่เที่ยงสิ่งนั้นสอบทุกข์หรือสุข 2 ทุ่มสิ่งใดที่ไม่เที่ยงมั่นหมายเอาไม่ได้ยื้อแย่งเอาเป็นจริงเป็นจังไปทีเดียวไม่ได้เราไม่กำหนดอะไรเที่ยงเราไม่กำหนดอะไรเราจะต้องสนใจเราทุกอย่างถ้าเราเป็นกำหนดอะไรว่าจะต้องเอาให้ได้สมใจเราทุกอย่าง อย่างนั้นก็แย่อย่างนั้นเราก็จะต้องทุกข์เพราะมันจะไม่ได้เพราะมันจะไม่เที่ยงเลยที่ว่าดังนั้นพอไล่ๆพี่ก็มาสิ่งนี้ไม่เที่ยงไม่ได้ดั่งใจไม่ได้สมใจนี่มันจะต้องทุกข์จริงๆคนเห็นอย่างนั้นแล้วก็ไม่มีปัญหาเพราะฉะนั้นแม้เราจะเพ่งกว่านี้ดีได้เจตนาดีจะทำวันนี้ให้ได้ดั่งใจเนี่ยจิตคิดเข้าแล้วเป็นตนทำไมไม่ได้ดีดังนี้เราจะโกรธอึดอัดขัดเคืองเลยมานะมันใหญ่จริงๆจิตมันเอาเงินจริงๆถ้าๆที่เราเห็นว่าถูกก็ดีและให้ถูกให้ดีด้วยก็ไม่เที่ยงไม่เที่ยงแต่ว่าเราจะเอาไปใช้ได้ตลอดทั้งหมดจะต้องเด็ดขาดทั้งหมดไม่ใช่ เราจะต้องอึดอัดขัดเคืองแล้วเราจะต้องรุนแรงต่อไปในต่อไปด้วยเพราะฉะนั้นอย่าไปยึดอย่างนั้นเป็นอันขาดไม่เที่ยงเราต้องเห็นให้ได้ว่าไม่เที่ยงไม่ต้องรอรอบที่ไหนๆๆเราจะเก่งปานใดก็ไม่เที่ยงพระพุทธเจ้าเองท่านยังท่านเก่งสามารถที่จะเอาความดีอันนี้เรียกว่าสิ่งดีนี้ไปขยายขยายให้ได้ท่านยังไม่ยึดว่าเที่ยงเลยยกพระพุทธเจ้าท่านเก่งเอาปลานั้นท่านยังไม่ยึดมาเที่ยงเลยว่าจะต้องเป็นไปตามที่เราเป็นนี่นะอย่างนี้นะถ้ายังไม่หยุดถ้าท่านยึดท่านทุกข์อีกเหมือนกันถ้าไม่ยึดผ่านจึงไม่ทุกข์ก็เราจะเอาไปแสดงว่าจะเอาไปแจกจ่ายก็แจกแล้วจะเอาไปทำอย่างนั้นก็ทำผลที่เกิดต่อมาจะต้องเป็นอันนั้นจริงๆ คนนี้เห็นด้วยก็เขาเห็นด้วยมีเขานะเขาเห็นด้วยเขาเข้าใจเขาเป็นไปเราก็เป็นไปก็ดีถ้าเราตรวจแล้วว่าสิ่งที่เป็นความดีจริงต่างคนก็ต่างจะได้ดีเราคิดว่าเราดีแล้วเราทำดีที่ถูกแล้วเราได้แล้วแล้วเราเอาไปแจกเขาเขาเห็นด้วยก็เอาไปขัดแยกไม่ต่อร้านเลยแล้วเขาก็พยายามทำให้เขาให้ได้ด้วยก็แล้วไปถ้าเป็นเรื่องที่เรียกว่าเป็นไปได้บางสิ่งบางส่วนเท่านั้นเองไปเจอบางคนให้เค้าเค้าไม่เห็นดีเขาต่อต้านเลยแล้วเราจะทำให้ได้เอางี้ๆก็ไม่ได้อย่างนั้นไม่ถูกทำไมถึงไม่รู้นะไม่มีปัญญานะไม่ใช่ไม่ได้แล้วจะรุนแรงเพราะฉะนั้นจะไม่มีการลดหย่อน ยึดมั่นเข้ามาๆๆจนกลายเป็นโต้เถียงวิวาทแตกแยกโคนขาไม่รู้รอบแห่งความแตกแยกเป็นที่สุดตกลงก็จะไม่มีหยุดผู้รู้เท่านั้นจะหยุดพูดไม่รู้จะไม่หยุดจะว่าเลยไปเลยต่อไปเรื่อยแตกแล้วตีกันจนตายแล้วข้าก็จนสิ้นแล้วก็ไม่รู้เรารู้ว่าขอบเขตที่จะตัดตกลงตัดปากคนต่างอยู่ต่างคนต่างเอาไม่ช่วยกันไม่ได้แล้วแล้วเราก็กระทำสิ่งนี้เป็นสิ่งดีทางโน้นก็ขัดขวางเขาทำลายเขาพยายามที่จะไม่เอาจากที่เราว่ายังไงเขาก็ไม่ยืนยันเขาก็ไม่ยอมรับไม่ยอมรับก็เอาต่างคนต่างทำก็แล้วกันครับจะมาเกี่ยวข้องกันบ้างแบ่งกันใช้บ้างก็ได้สิ่งใดเรามีร้องไห้ถ้าบอกว่าเราเห็นแล้วว่าสิ่งนั้นเรา เอาแล้วไม่ใช่เราก็ไม่เอาของเขาเราก็ไม่เบียดเบียนเขาแล้วเราก็ไม่ช่วยกันอีกไม่พูดอีกไม่ต้องไปยุ่งกันอีกเราไปยุ่งกับเขาแต่เขาจะยุ่งเราไม่เป็นไรเรามายุ่งเขาแต่เขาจะยุ่งเราบ้างไม่เป็นไรแล้วเราก็พยายามเข้าใจให้ได้ว่าเขามายุ่งเรานั้นน่ะเราช่วยเขาได้หรือไม่ถ้าช่วยได้ก็ช่วยแล้วก็มายุ่งกับเราช่วยไม่ได้แล้วก็ตัดขอบอีกเฉยอีกก็จะยุ่งยังไงก็ยุ่งเราก็เฉยเฉยเลยไปแต่ถ้าเขายุ่งเราแล้วเราเองเราช่วยเขาได้เป็นประโยชน์ก็ช่วยก็ให้ก็ทำเท่าที่เราจะเป็นไปได้ถ้าเห็นว่าจะช่วยแล้วเขาก็จะไปทำเลวอย่างเก่าแล้วก็ตัดสินว่าไม่ช่วยหรอกถ้าไปช่วยแล้วเขาก็ยังไปเป็นในทางที่เลวลงไปอีกแล้วลงไปอีกแล้วก็ไม่ช่วยแล้วก็เฉย สวยไปเรื่อยมันจะซ้อนอย่างนี้สภาพจะซ้อนๆๆตัดสินให้ดีแล้วก็กระทำ 100 แม้แต่พระพุทธเจ้าเองท่านก็มีจิตตัวไม่ยึดมั่นถือมั่นไม่ถือว่าเที่ยงไม่ถือว่าจะเอาเป็นไปได้ดั่งใจเราไหมท่านจึงไม่มีการลำบากไม่มีทุกข์ไม่สอดทุกข์นะสิ่งใดไม่เที่ยงส่อทุกข์มีความแปรปรวนเป็นธรรมดาควรหรือจะเห็นตามสิ่งนั้นว่าของเราเป็นเร