180820-G พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอนทรงเป็นลูกไก่ตัวพี่ที่สุด-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ003.txt

วามเจริญหรือก้าวหน้านั้นก็หมายความว่ากำลังจะมาเดินเดินไปสู่จุดสูงก้าวไปสู่ความเป็นข้างหน้าที่ประเสริฐที่ดีไม่ใช่ก้าวไปสู่ ผักต้มหรือเปล่าไปสู่ความสูญเสียความเร็วตามไม่ใช่เช่นนั้นเป็นสิ่งที่น่ายินดีที่ทานโมทนาหากความเจริญที่แท้จริงหรือการจุดเป้าหมายคือการที่เราจะดำเนินการก้าวหน้าไปนั้นก็เป็นสิ่งที่ทุกคนก็พยายามทำสิ่งที่เป็นคนหาแสวงหาที่เรียกว่าจุดจบสิ้นสุดสบายที่สุดเจริญอย่างที่ใช้ความหมายของมันเองเนี่ยพอมันรุ่งเรืองมันเป็นไปโดยบริบูรณ์ด้วยสภาพใดก็ตามที่เราไปกะเอาไว้ในสัญชาตญาณของเราเราจะไปสู่จุดอย่างนั้นอย่างนั้นแหละให้ได้แต่แล้วเราก็วนเวียนอยู่ วัตถุประสงค์สร้างวัตถุมาบำบัดจิตแล้วก็ก่อจิตให้เป็นกิเลสเป็นตัณหาแสวงหาสิ่งใหม่สิ่งแปลกสิ่งใดยึดไว้แล้วก็จะเอาตามยึดสิ่งใดเบื่อแล้วเซ็งแล้วก็จะเปลี่ยนเป็นสิ่งใหม่สิ่งแปลกวนเวียนอยู่กับวัตถุกับจิตเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาโดยอำนาจจิตนั่นแหละเป็นเรื่องใหญ่เราไม่รู้ความจริงว่าจิตเป็นต้นเท้าที่เป็นมโนปุพพังจิตเป็นรากเหง้าแห่งความไม่รู้จักหยุดหย่อนไม่รู้จักความพอดีไม่รู้จักความบริบูรณ์ของสภาพธรรมของโลกของความเป็นไป มันไม่รู้ก็เพราะมันไม่เข้าใจถึงวัตถุนั้นมันไม่มีบทบาทอะไรมากนักส่วนจิตนั้นน่ะเป็นความฉลาดเป็นผู้สร้างเป็นผู้ก่อเป็นผู้ที่จะดำเนินบทบาทไปให้ก้าวไปอย่างดีมีสันติสุขมีความเจริญอันสำคัญแต่เสร็จแล้วเราก็มาถูกมอมเมาไปด้วยอำนาจความอยากและสุดท้ายก็กลายเป็นอำนาจความแย่งนอกจากยาแล้วก็แย่งเสร็จแล้วก็ยึดและกลายเป็นการแข่งแย่งกันอย่างขนาดนั้นมีรันฟันแทงความสงบสติอยู่เป็นอย่างเดียวร้อนตายเร็วเกิดเร็วตายเร็วเกิดเร็วขึ้นทุกวันทุกวันทุกวันและมันจะตายเร็วเกิดเร็วจนกระทั่งต่อไปในอนาคต อายุเพียง 5 ปี 10 ปี 15 ปีเป็นสูงสุดอายุ 5 ขวบก็แต่งงานแล้วอายุสูงสุด 10 กว่าขวบก็ตายกันแล้วต่อยเมื่อคืนกินระหว่างในความเร็วดายมันก็ยิ่งเล็กขึ้นพอมันมียิ่งมีความเร็วความสั้นมันก็ยิ่งมีความเล็กมันก็เป็นธรรมดายิ่งเล็กก็ยิ่งเร็วก็ยิ่งแรงแล้วก็ธรรมดามันเป็นเรื่องจริงมันจะดำเนินไปสู่บทบาทอย่างนั้นเราจะเกิดมาในยุคไหนก็ตามเราก็จะมารู้ความจริงอันนี้แม้เราจะเกิดมาเป็นคนอายุสั้นนิดน้อยจนกระทั่งแล้วก็จะต้องมีปัญญารู้อย่างนี้แล้วก็ช่วยโลกเขาอย่างนี้ตลอดกักกันถ้ามันจะเกิดแล้วไม่รู้จบหรือมันจะเกิด แล้วก็รู้จักจบแล้วก็ทำความสุขของเราไม่ได้พอเราจบได้สนิทใจในที่นี้เมื่อนี้เดี๋ยวนี้ปัจจุบันนี้ทุกอย่างก็สนิทไม่มีที่อื่นจะจบเท่าสิ่งที่เราจบของเราขณะนี้เราจะจบจิตของเราให้ได้เกิดปัญญาอันยิ่งรู้ให้ชัดว่าจิตเป็นมโนปุพพังติดกันได้เป็นเหตุใหญ่ทีเดียวเป็นสมุนไพรหยาบจนกว่าก่อความเกิดก่อความไม่สบายบอกความไม่เป็นไปโดยดีของเราให้แก่เราและให้แก่โลกด้วยเมื่อเราทำความเจริญเมื่อเราเองเป็นผู้ไม่เผาผลาญแต่เราเป็นผู้รับสารเป็นผู้ที่จะลงเป็นผู้ที่กระทำสิ่งทุกสิ่งทุกอย่างให้มันก้าวหน้าพัฒนาไปในทางยิ่งขึ้นยิ่งขึ้น ที่เรียกว่าอภิวัชร์ก็ตามเราก็เป็นผู้ที่ต้องมีปัญญาจึงจะเป็นผู้ที่รังสรรค์จรรโลงอภิวัฒน์ก้าวหน้าดำเนินไปอย่างเจริญยิ่งยิ่งขึ้นได้ตกลงกันถ้าผู้ใดเข้าใจชีวิตเข้าใจผิดและก็เข้าใจกลายจนกระทั่งไม่หน่วงเหนี่ยวไม่ห่วงตายจนเกินควรมีแต่จิตอิสระที่เป็นปัญญาเพื่อเรียนรู้และเพื่อที่จะปลดปล่อยสิ่งที่ไม่ควรเกาะเกี่ยวยึดถือไว้ ไพจิตรมันทำหน้าที่ได้เต็มรู้ก็ให้มันเป็นทาสรู้ที่มีกำลังคิดก็มีเป็นภาพคิดที่มีประสิทธิภาพสามารถวิเคราะห์สามารถแยกแยะความละเอียดลึกซึ้งมีเหตุผลติดต่อรับทราบไปได้ลึกไม่ได้ไกลไม่ได้ละเอียดคุณนั้นก็สามารถที่จะทำงานให้แก่โลกเป็นผู้ที่กว้างขวางในสิ่งที่ปัญญาจะสามารถช่วยโลกได้อย่างดียิ่งตัวตนนั้นเมื่อเข้าใจถึงความเป็นจริงแล้วว่าเราก็คือท่านก่อนความเป็นชุมชนก็ขึ้นมาแม้จะมีสิทธิ์แฝงมีจิตอาศัยมีจิตสำนึกบทบาทใช้งานอยู่ได้จะเป็นสิ่งที่ละเอียดสูง ปัญญายิ่งเท่าใดๆก็ตามที่อาศัยอยู่ในเรือนร่างของเรานี้ก็เป็นเพียงความประชุมทั้งสิ้นที่ไม่ใช่ตัวตนที่เสี่ยงแพ้แน่นอนยึดมั่นถือมั่นเอาเป็นเอาตายเอาจริงเอาจังอะไรไม่ได้มันเป็นอนัตตาจริงๆเป็นสิ่งที่กำลังเดินทางไปอยู่แล้วมันก็จะไปสู่จุดหนึ่งคือจุดศูนย์ตามวาระของมันถ้าเรายิ่งไม่ยึดมากมันก็จะไปสู่ศูนย์ได้อย่างเร็วเร็วที่สุดเท่าที่เราจะสามารถทำให้ไขมันได้ตามความสามารถเพราะว่าถ้ามันจะไปสู่จุดศูนย์นั้นมันไม่ใช่ 0.0 โดยที่เรียกว่ามีความหนามันจะเป็นจุดจุดศูนย์ด้วยความปลอดโปร่งง่ายดายเบา ปลอดโปร่งง่ายดายเบาไม่มีปากไม่มีหนามนั่นคือสันติที่ยิ่งลึกคือความสบายความเรียบความสงบความไม่ขัดไม่แย้งความไม่ร้อนไม่รนความไม่บาดเจ็บคนทุกคนต้องการเราก็จะต้องทำสิ่งนี้จึงเรียกว่าความเจริญสูงสุดของมนุษย์เมื่อเรารู้บทบาทของชีวิตรู้ปัจจัยของชีวิตรู้องค์ประกอบของความเป็นรูปขันพระองค์ประกอบของความเป็นนามขันธ์ซึ่งมันเป็นอัจฉริยะมันไม่มีตัวไม่มีตนอะไรแต่เราเองเราก็ไปยึดมันมีตัวมีตนให้มีอยู่บทบาทไม่มีสัญญาไม่มีการสั่งสมไม่มีการยึดจนกลายเป็นอุปทาน กลายเป็นสิ่งที่แตกตัวไม่ได้ง่ายๆถอดตัวถอดตนไม่ได้ง่ายๆเราจะต้องเข้าใจไม่เข้าใจพอแล้วว่าเป็นแต่เพียงมีอาหารให้มันพอสมควรเท่านั้นแหละมันก็เดินไปเดินเครื่องไปได้แม้จะแก้ผ้าอยู่ก็ไม่มีปัญหาอะไรมากมายแต่ก็มีปัญหาสังคมเพราะฉะนั้นก็ปลดปล่อยปัญหาสังคมเล็กน้อยให้มันนุ่งผ้านิดหน่อยหรือแม้แต่ประโยชน์ตนพอสมควรกันร้อนกันหนาวอะไรก็พอสมควรนิดหน่อยก็แล้วไปแล้วเนี่ยปัญหาเท่านั้นที่อยู่ที่อยู่ที่พอสมควรไม่ต้องไปหลงใหลหลงตัวไม่ต้องเป็นลม มากมายอะไรเดินนอนตามคนมากคนใส่อะไรก็สะดวกได้เมื่อผู้ใดทำความเข้าใจและก็ซ้ำๆจิตปัญญาให้รู้ว่าร่างกายนี้ถ้าจะพักมันก็เป็นแต่เพียงมีที่รองรับก็พักถ้าไม่พักก็ดำเนินการไปต่อซึ่งมันอยู่ที่ไหนก็ได้มันก็ง่ายหากป่วยเจ็บก็มีอุปกรณ์ที่จะรักษามันหรือว่ามีเครื่องที่จะเปลี่ยนแปลงขับถ่ายทดแทนเรียกว่ายาให้กับมันบ้างและปัจจัยสำคัญนอกนั้นเป็นสิ่งประกอบที่เราจะเอามาใช้ให้เกิดประโยชน์ให้แก่ผู้อื่นเป็นประโยชน์ที่เป็น ใช้ผู้หญิงนอกกลายเป็นคนนอกความจำเป็นที่สุดไปไกลๆๆยิ่งขึ้นจนถ้าเรารู้ได้ถึงวัตถุที่ไกลที่ห่างที่คนอย่างเราไม่ต้องไปแตะต้องเลยไม่ต้องไปวุ่นวายได้เลยก็มีอ่อมผมอยู่ในโลกส่วนที่เราจะเอามาใช้ประกอบเพื่อที่จะรังสรรค์เพื่อที่จะประกอบสิ่งที่เจริญพัฒนาให้แก่โลกอยู่เราต้องมีคนบอกว่าตามความจำเป็นตามติดตามหน้าที่อุปกรณ์ที่มีเกิดขึ้นทุกวันวิทยาศาสตร์เจริญอุปกรณ์มากขึ้นเพราะฉะนั้นอุปกรณ์ใดที่เป็นไปได้โดยควรที่จะเห็นบทบาทในการเผยแพร่ในการที่จะช่วยโลกในการที่จะสร้างรังสรรค์ให้แก่โลกเขาเจริญพัฒนาไปพอสมควรแล้วก็ใช้อุปกรณ์นั้น ควรเป็นคนกดได้ไม่เดือดร้อนจนเกินไปไม่เบียดเบียนกันเกินไปประโยชน์ที่จะคุ้มกันแล้วก็ใช้อุปกรณ์กันบ้างองค์ประกอบนั้นก็จะมีขึ้นพอสมควรอันนี้เป็นต้นถ้าเราก็อยู่โดยบทบาทการทำงานโดยการที่จะดังนั้นโดยการที่จะประกอบส่วนนั้นสิ่งนี้และเราก็รู้ด้วยว่าโลกมันพัฒนาไปแค่ไหนมันมีวัตถุมากขึ้นมาแค่ใดมันมีสิ่งใดที่แต่ก่อนนี้ถ้าเป็นสมัยก่อนรู้สึกว่ามันลำบากรู้สึกว่ามันยากมันเปลืองมันแพงมันเป็นไปได้โดยยากเบียดเบียนแต่เดี๋ยวนี้มันไม่ใช่แล้วมันเป็นของธรรมดาเป็นของที่ใช้ประโยชน์ได้คุ้มค่ากันเราก็ต้องรู้เท่าทันจริงๆแล้วก็เป็นไปด้วยความไม่มีเปลี่ยนให้มันเป็นไปไม่ได้แล้วก็ไม่ฟื้นไม่ทำก็เป็นไปไม่ได้เราก็เอา แล้วก็ได้ประโยชน์อยู่ก็เห็นอยู่แล้วก็ทำแล้วก็มีมีโดยที่เรียกว่าเกิดจากศรัทธาเลื่อมใสของปวงชนที่เป็นไปเองดีแล้วก็เราก็เป็นผู้รู้คือผู้ตัดสินด้วยว่ามากไปแล้วเราไม่เอาประชาชนเขาก็เข้าใจได้ยากเราเองจะเป็นผู้ที่เป็นผู้นำเป็นผู้ตัดสินเป็นผู้จัดให้มีอยู่ในระเบียบอยู่ในวินัยอยู่ในระบบที่มันเป็นไปด้วยความพอดีพองามเจริญก้าวหน้าได้อย่างเหมาะสมควรไม่เบียดเบียนเราก็จะพยายามตกใจหรือว่าทำความเจริญให้แก่โลกไปด้วยนายอย่างที่ว่าส่วนตัวสำคัญของเรานั้นไม่รู้จะทำให้ลูกค้าพอมันแค่นี้แหละ ฉันมันไม่ยากอะไรมันเลี้ยงมันไว้เป็นข่าวส่งขนมสดหรือเกวลีกะลาหาญรูปขันก็สบายแล้วนอนก่อนนะเราก็หาเครื่องอยู่ที่เป็นความคิดจะต้องประสบอยู่เสมอคือภาษาแล้วก็พยายามมีปัญญาอันสูงส่งที่จะใช้มโนสังเกตนะอาหารที่ดีที่สุดที่จะกระทำส่วนตัวก็เอาอีกสักอันนึงที่เหลือคือวิญญาณนั้นก็รู้ซึ่งวิญญาณอาหารบางควรจะเป็นผาสุกวิหารเท่าไรแล้วเราก็เพิ่งอยู่กับพระวิหารนั้นตามกาละเทศะฐานะอันควร ตามปัจจัยแห่งรูปสมุดเปรียบเทียบตามปรมาแห่งจิตหรือปัญญาของเรารู้ว่าเราปล่อยเราวางเราไม่ยึดมั่นถือมั่นแม้จะร้อนก็รู้ว่าร้อนอยู่แม้จะหนักก็รู้ว่าหนักอยู่แม้จะทนได้ยากก็รู้ว่าทนได้ยากอยู่แต่ถ้าเราทนได้ตามฐานะอินทรีย์พละของเราเราก็ทนทานต้องทนเพื่อกุศลต้องทนเพื่อความก้าวหน้าเจริญให้แก่โลกเราจึงเป็นตัวอุดมคติหรือเป็นตัวผู้ที่ก่อประโยชน์เป็นตัวข้าคุณค่าที่มีให้แก่โลกไม่ใช่ตัวจุดๆๆตัวที่ไม่มีค่า ไม่มีแรงไม่มีบทบาทไม่มีน้ำยาอะไรให้แก่โลกเราไม่ใช่เราเป็นตัวมีน้ำยาเป็นตัวน้ำยาใหญ่ด้วยที่จะหยดๆให้แก่โลกเป็นตัวคุณภาพที่จะพยายามที่จะสร้างคุณค่าทั้งรูปประธรรมนามธรรมให้แก่โลกเราจะเป็นตัวอย่างอันดีงามเราจะเป็นครูเราจะเป็นสะระณังคัจฉามิเราจะเป็นที่พึ่งที่นับถือที่ควรยกย่องชูเชิดที่ควรที่จะชี้ชวนให้คนอื่นเขาเอาตามอย่างเราจะเป็นคนอย่างนั้นเมื่อเราเป็นผู้ที่เสียสละได้อย่างแท้จริงเป็นคนที่ไม่เห็นแก่ตัวเป็นคนที่ไม่เห็นกันเลยเป็นคนที่ ออกจากคุณงามความดีสิ่งที่เจริญละเอียดลึกซึ้งสุขุมประณีตเป็นไปโดยถูกกาลเทศะและเศรษฐกิจอันดีงามแล้วก็ทำอยู่ตลอดเวลาเราก็เป็นคนอาจเป็นจริงโดยสัจธรรมไม่ใช่มาแกล้งยกไม่ใช่ไปแกล้งพูดไม่ใช่มาพูดหวานๆเฉยๆแต่ต้องมีเนื้อมีตัวต้องมีความจริงอันนั้นเกิดขึ้นจริงๆโลกนี้ต้องการคนอย่างนี้และมนุษย์ก็ควรเป็นคนอย่างนี้มนุษย์ที่คำว่ามนุษย์ตัวผู้มีสิทธิ์สูงปัญญาสูงควรเป็นคนอย่างนี้ไม่ใช่เป็นคนที่ขี้โรคมากโรคโมโนสังกัดทุนแก่งแย่งเบียดเบียนเห็นแก่ตัวแล้วก็เผาผลาญเกิดมาก็เผาผลาญเผาผลาญหลงวัตถุหลงจิตแล้วอำนาจวิญญาณที่เป็นวิญญาณผีวิญญาณซา ยานห่อหุ้มไปด้วยอารมณ์หล่อต่างๆเราก็จะหลงงมงายอยู่กับวัตถุประสงค์จิตวิญญาณที่เป็นผีเป็นสามีมาตลอดเวลาแต่สำหรับว่าเข้าใจได้เรารู้เท่าทันแล้วแล้วก็ทำตนให้พ้นก็ถูกคนอำนาจของจิตผีจิตวิญญาณผีมีวิญญาณอันบริสุทธิ์เป็นวิญญาณนางนันทนาอนังคโณก็พังธาตุอะไรในโลกเราก็ไม่เป็นภาพมันไม่ว่าท่านไม่ว่ายาวไม่ว่าน้ำไม่ว่าไม่งามไม่ว่าอยากเป็นวันละเอียดไม่ว่าเป็นนามเป็นรูปเป็นว่าเป็นจุดไฟใส่น้ำเป็นดินน้ำไฟลมอะไรจะเป็นสภาพอย่างไรเราก็ไม่ได้ไปหลงไหลมันแต่รู้ความจริงของมันประกอบกันขึ้นมันก็มีความเกิดถ้ารู้ความจริงดังนี้แล้วเราก็ใช้มันให้เป็นประโยชน์ด้วย เรากำลังเรียนรู้ด้วยไปในตำราในหลักฐานในสิ่งที่ยืนยันว่าเป็นคำซ้อนมันเป็นคำกล่าวหรือว่าเป็นสิ่งที่สูงที่ผู้ที่ได้ผลปฏิบัติสู่ความสูงรู้ความสูงมาเป็นตัวอย่างแล้วเราก็พยายามที่จะทำความเข้าใจของเราให้เห็นชัดเพราะมันสูงจริงหรือเปล่าถ้าสูงจริงมีการกระทำยังไงไปสู่ความสูงเราพิสูจน์ผลว่าผลที่สูงจริงหรือเปล่าเรียนรู้ด้วยการคำนึงคำนวณด้วยอำนาจความคิดคือพลังงานในตัวของเราด้วยเรื่องของจิตวิญญาณเมื่อรู้จริงเห็นจริงแล้วเข้าใจอย่างแน่แท้แล้วถ้าเราก็ตั้งเป้าหมายเป็นบ้างอ๋ออันนี้เป็นเป้าหมายที่สูงอันนี้เป็นความเจริญที่แท้ อันนี้เป็นความควรก้าวไปสู่บุญก้าวหน้าไปหาจุดนี้แล้วเราก็จะก้าวเข้าไปจะก้าวไปได้อย่างไรจะบุกฝ่าอุปสรรคต่างๆไปได้อย่างไรมีมรรคถูกวิธีอย่างไรเราก็เรียนรู้จากหลักฐานที่ผู้รู้ท่านไม่รู้ไว้แล้วฉันจะมาพระพุทธเจ้าเป็นต้นหรือเปล่าท่านต่างๆที่จะทำมาเราก็เรียนรู้บ้างเราไม่ยึดเรายึดเขาแต่เราเองเราเรียนรู้และยึดเอาที่ดีมาข้อมูลให้กับตนอาจารย์ผู้ที่ต้องมีคุณอาจารย์คุณที่เขารู้ว่ากวีจีนต่างๆมาก่อนไม่จำเป็นจะต้องเป็นพระพุทธเจ้าองค์เดียวใครก็ได้ถ้าเกิดว่าเรามีปัญญาพอที่จะไปวิเคราะห์ประเด็น ถ้าเราเป็นคนที่ไม่มีอำนาจของตนเองเพียงพอเพื่อที่จะกีดกั้นหรือว่าทำให้ตนเองเนี่ยไม่ถูกอำนาจอาจารย์หรือว่าครูหรือว่าผู้ที่เขาเก่งมีฤทธิ์จูงนำเราไปเราก็ไม่ต้องไปวุ่นวายครับอาการอะไรมากนักและเมื่อเราเลือกเป็นแล้วอาจารย์คนนี้จะพาเราไปได้ทางที่มีทางที่ดีมีสิ่งที่จะให้แก่เราได้เราก็เลือกอาจารย์คนนี้แล้วก็แสวงหาผลประโยชน์ด้วยการก้าวหน้าคือการเจริญจากอาจารย์ผู้นำคนนี้คนเดียวก็ได้เมื่อเราไม่แน่ใจว่าเราจะสลายเรื่องแล้วเราก็จะวุ่นวายเราก็จะลำบากตัดสินก็ไม่ได้แย่ก็ไม่ออกกำลังศรัทธากำลังปัญญาอะไรก็มีมากแล้วก็ศรัทธาองค์เดียวอาจารย์คนเดียว จบแล้วประมาณแล้วก็อารมณ์ต้องเข้าใจเราต้องมีความสามารถของเราขอให้มีจิตมุ่งหมายดีที่จะเจริญก้าวหน้าไปสู่ทางที่เรามันไม่เป็นไปเพื่อการเดือดร้อนรุนแรงกระหรี่ยุคเบียดเบียนทารุณเจ็บปวดพอเข้าใจความหมายหรือว่าเน็ตเหนื่อยหรือเปล่าถ้าสักคนเราไม่รู้ว่าเราจะสูญเปล่าไปดูโดยไม่เข้ายาแล้วก็เผาผลาญกลายเป็นคนเผา 3 จุดนี้แหละสำคัญมากสำหรับคนเป็นอยู่ทุกวันที่เราพูดกันทุกวันนี้ก็พูดกันให้รู้เรื่องที่มันเผาผลาญเปล่าได้เรารู้แล้วว่า เปล่าได้อยู่เป็นเศษไปทำลายวัตถุที่มันเกิดขึ้นมาก็ยากโดยไม่มีจิตมุ่งหมายเป็นอุปทานที่ไม่ดีไปยึดเป็นหลงทางเขาหลอกว่าสิ่งนั้นและควรจะมีอย่างนั้นจะเป็นรสชาติอย่างนี้จะเป็นอารมณ์ในจิตอย่างนั้นอย่างนี้ก็เป็นสิริขอยืมเอาไว้ไม่เอาแล้วไม่ลืมแล้วจะต้องเอาอย่างงี้ยึดมั่นอย่างนี้จะต้องเที่ยงแท้ให้ได้อย่างนี้เป็นอย่างนี้มีอย่างนี้อยู่ต่างๆนานๆเรามาเรียนรู้และเราก็มาเลิกมันเสียไม่ต้องไปคิดยึดอะไรกับพวกสิ่งเหล่านั้นอะไรที่เป็นความจำเป็นจริงๆในรูปนั้นก็ให้รู้ตามฉันได้มีแต่นางขันที่เป็นสติปัญญาเป็นธาตุรู้ธาตุคิดพร้อมที่จะคิดในปัจจุบันนี้อย่างยิ่งพร้อมที่จะวิเคราะห์พร้อมที่จะอ่านสิ่งที่มาสัมผัสกับเรา แล้วเราก็จะพยายามถ้าเผื่อว่าจะต่ออีกสักใบจะมีมโนสัญเจตนาใดก็เป็นกุศลและเจตนาให้ฟังพร้อมไม่เป็นไปเพื่อเป็นแก่ตัวแก่ตนเป็นไปเพื่อความเสียสละเป็นไปเพื่อคุณภาพที่จะช่วยยั้งโลกนี้ให้สุขเย็นพระรามรณภาพสันติภาพจะเป็นมิตรเป็นที่เป็นน้องเป็นญาติเป็นหมดทั้งโลกแล้วก็อยู่เย็นๆไม่เบียดเบียนสัตว์มีสันติสงบสุขสร้างความเจริญเป็นหน้าที่แบ่งกันไปใครสนับอย่างไรก็ตามกันให้ทุกคันอันใดที่มันไม่ควรจะเฟ้อก็หยุดกันอันใดที่ควรทำอยู่เป็นสาธารณะแต่ทีนี้เราก็หารกันมาถึงบทเรียน เราได้เรียนกันอยู่โดยเราเอาไปดมที่ของพระพุทธเจ้าท่านได้ศึกษามกวิธีต่างๆที่จะกระทํา ปัญญาว่าเราจะทนให้มันมีทุกข์อยู่มากยิ่งขึ้นก็เพราะว่าเรารู้ว่าเรากำลังก่อกำลังสร้างกำลังพลกำลังแต่งสิ่งที่ดีที่เป็นประโยชน์ที่เรียกว่ากุศลท่านกุศลนี้ให้จรรโลงให้ดำเนินไปในโลกเป็นสิ่งที่ควรขอบคุณเขาไม่ได้ทำด้วยอำนาจกิเลสหรืออำนาจตัณหาที่อยากจะทำเพื่อที่จะเป็นแร่ลาภยศสรรเสริญและยิ่งความสุขและเรายิ่งรู้ชัดอยู่ด้วยไม่ใช่ความสุขมันเป็นความทุกข์มันเป็นบทบาทมันเป็นสิ่งที่จะต้องกระทำอยู่หนักเหน็ดเหนื่อยแต่ก็หนักเหนื่อยที่เรามีความสามารถมีอินทรีย์พระราชทานได้ก็ทำได้ก็ทำไปจะมาอยู่กับเปลี่ยนโลกทำไม ก็เดินไปหาต่ายทำมากหน่อยก็ตายเร็วทำไม่มากก็ตายช้าหน่อยหรือทำไม่ทำมากเลยตายไวเหมือนกันตายเร็วอยู่เหมือนกันเพราะฉะนั้นเราก็ทำให้พอดีทำให้มีกำลังพอดีจะอยู่ได้นานถ้าอยากอยู่นานถ้าจะอยู่นานหรือไม่นานก็ช่างมันเถอะไม่ต้องไปยึดถือมันจะอยู่นานก็ตามมาอยู่นานก็ตามแต่เราก็เป็นผู้มีประโยชน์อยู่แม้จะทำประโยชน์นั้นได้มากๆๆมันจะเสื่อมสลายไปเร็วมันจะต้องตายไปเร็วกว่าปกติบ้างเล็กน้อยตามอำนาจของความเป็นจริงความปรุงแต่งและความสุขสบายก็ไม่เห็นจะเป็นปัญหาอะไรถ้าเราอยู่โดยการสร้างประโยชน์ทิ้งไว้ให้แก่โลกได้ทันใจให้มันได้ทันทีให้มันได้มากสะสมอยู่เราจะตายเร็วลงไปกว่าปกติเล็กน้อยแต่เราได้ทำงานที่ จรรโลงรังสรรค์สิ่งที่ดีที่เกิดขึ้นในโลกก็ไม่เห็นแก่หน้าไม่เห็นจะหน้าต่อรองอะไรแล้วก็ควรจะทำเมื่อเราเข้าใจถึงบทบาทของสมุนไพรก็เข้าใจว่าเหตุแห่งทุกข์ถ้าเราจะดับเมื่อไหร่จะดับได้เพราะเราจะทำงานต่ออยู่ก็ทำต่อไปเราก็รู้ได้แล้วเราก็เป็นผู้สร้างเป็นผู้กำหนดเองให้มันเดินไปก็รู้เราจะหยุดเมื่อไหร่เราก็รู้เห็นข้อความที่ควรเรียนอยู่แล้วก็เพี้ยนไปก็ทำไปรู้สภาพของจิตของเราที่มันเป็นสิ่งที่สบาย แล้วจะทำงานอยู่ก็สบายเราไม่ยึดมั่นถือมั่นไม่อึดอัดขัดเคืองไม่เดือดร้อนมีโสมนัสก็หักสตางค์มีจิตใจยินดีในสิ่งที่เราทำอยู่เห็นผลเป็นกุศลเป็นของที่ควรเป็นคนมีในโลกเข้าใจอยู่แล้วเราก็ทำให้สมณศักดิ์สตางค์ประกอบไปด้วยความยินดีพอควรตั้งใจดีเจตจำนงดีเรียกว่าอย่างไรโดยภาษาพูดได้ว่าอย่างไรในขณะทำก็มีแนวโน้มไปในทางยินดีไม่ได้ทำอย่างการกระจายฝืนทำลำบากทำไม่มีไม่ใช่ฝืนไม่ใช่ลำบากทำซ้ำด้วยความยินดีทำได้สมนัดทำด้วยจิตที่มีเจตนามีเจตจำนงอันเข้าใจอยู่ตลอดบรรลุเป็นปัญญาอันยิ่งกว่า วิธีการจำลองมันเป็นการรังสรรค์มีเมตตากรุณามุทิตาจิตสุดท้ายก็อุเบกขาทำแล้วก็วางทำแล้วก็ปล่อยทำแล้วก็ตัดอย่าไปที่จะยุ่งยากมากมายตามไปจะได้ดีใจเสียใจกับมันเป็นบทเป็นบาทอีกแล้วมันไม่ค่อยอยากทำแล้วถ้ามันดีก็ตามรู้มันบ้างเล็กน้อยก็ได้ว่าเออดีดีแล้วก็เป็นมุทิตาก็ดีแล้วก็ดีแล้วยินดีคำว่ายินดีนี่ก็เป็นแต่เพียงภาษาอีกแหละรู้ว่าดีแล้วก็ดีนะเดินต่อไปอยู่แล้วก็ทรงสิ่งดีนั้นไว้ให้เป็นเรียกว่าธรรมะทรงไว้ซึ่งตัวดีจิตของเราก็รู้แล้วเจตนาดีแล้วก็เกิดผลดีและดีนั้นก็เดินต่อไปตามอำนาจที่เราปั้นได้ตามแรงที่เราทำได้มันก็เดินดีไปแล้วก็มีมุทิตาไปแล้วก็เลิกกัน 10 เสร็จ จิตของเราก็อุเบกขาวางเฉยปล่อยดีก็ดีแต่ถ้ามันเกิดแล้วเราเป็นสิ่งเป็นผู้สร้างสิ่งนี้ขึ้นมันไม่ดีก็ตามรู้ว่าอ๋อยังไม่ดีบกพร่องยังไม่งามพร้อมเราก็หาทางแก้ไขปรับปรุงเราก็จะได้ปัญญามากขึ้นเท่าไหร่ถึงแค่นั้นเองถ้าเรารู้แก้ไขรูปปรับปรุงรู้ดำเนินไปได้ดีที่บาปอยู่อย่างนี้ประกอบอยู่สิ่งที่ดีแล้วก็ดีไปสิ่งที่ไม่ดีปรับปรุงและมันจะไม่เจริญได้ยังไงในโลกคนอย่างนี้มันก็จะไม่ก้าวหน้าไปสู่ความสูงมันก็กล้าไปสู่ความสูงจากพื้นก็คือไม่มีทางกลับเมื่อเราเป็นผู้ที่มีความรู้อะไรเป็นความขยันหมั่นเพียรเจตนาอัน อยู่อย่างนี้แล้วก็จะทำความเจริญให้กับลูกได้จริงเพราะฉะนั้นสิ่งที่ผู้ใดรู้แม้แต่กระทั่งสัมภาษณ์จิตที่เรียกว่านิพพานะหรือจิตที่เราอยู่ได้โดยดีทนโดยไม่ได้โดยไม่ยากจนได้โดยไม่ลำบากไม่ให้มีแม้แต่ฉันพระที่เป็นความใคร่อยากจนเกินควรที่เรียกว่าปากเป็นปัญหาปัญหาก็หายล่วงล้ำเกินไปก็ไม่เอาเราจะมีเจตจำนงจะเรียกว่าตัณหาโดยภาษาไทยจะถูกว่าเอาก็เอาใครจะบอกว่าความต้องการความปรารถนาเจตจำนงพวกนี้ก็ยังเป็นปัญหาถ้าจะถูกจะว่าเราก็รู้โดยหลักของภาษาอย่างนั้นแหละแต่ถ้าเรามีเจตจำนงดีอยู่อย่างนี้แล้วก็ทำโดยไม่ได้เพื่อประโยชน์ตนไม่ได้เห็นแก่ตนแก่ตัวเลยจริงๆทำเพื่อสร้าง ถ้าเราจะร่วมใช้ด้วยร่วมใจเพื่อนบ้างเล็กๆน้อยๆมันก็ไม่ใช่ทุจริตอะไรเพราะเราเป็นผู้กระทำเป็นผลิตภัณฑ์ของเราเราจะร่วมแบ่งเสพแบ่งกินแบ่งใช้บ้างเล็กๆน้อยๆก็ดีแล้วมันก็เป็นสุจริตแล้วแต่เราก็ยังมีส่วนเหลือด้วยซ้ำไปแม้สิ่งที่เราก่อผลผลิตที่เราก่อแล้วเนี่ยเราได้เสพบ้างกินบ้างอาศัยใช้มันบ้างมันก็ยังมีส่วนเหลือที่จะแบ่งสะพัดไปให้แก่ชาวโลกก็ให้แก่ผู้อื่นได้รับผลผลิตของเราด้วยมันก็เพิ่งเป็นคนมีค่าแล้วมีคุณแล้วมีประโยชน์แล้วในโลกแม้สิ่งที่เราสร้างนั้นจะไม่ใช่รูปกระทำอันที่เขาหลงกันชัดๆว่าเรา ขอเงินก่อนทองเราไม่ก่อวัตถุที่มันเป็นสิ่งที่เขารู้ว่าไอ้นี่สำคัญไอ้นี่ไม่สำคัญสำคัญสิ่งที่เป็นนามธรรมที่เรารู้อยู่ก็ตามก็ต้องเข้าใจนางมาทำให้ได้ว่าเป็นค่าอาจจะเสียเศรษฐกิจที่จำเป็นที่สุดของโลกจึงไม่ถ้าเป็นข้าจึงเป็นความสำคัญเป็นเศรษฐกิจที่ดีจริงๆที่เราจะพึ่งสร้างให้แก่โลกแล้วตีราคาแล้วเทียบกันก็ได้กับวัตถุทางโลกสำคัญยิ่งกว่าด้วยราคาแพงกว่าด้วยถ้าเป็น demand หรือว่าเป็นความต้องการของโลกที่สำคัญมีราคาสูงด้วยเราก็ยิ่งจะทำค่าดีๆแล้วก็ยิ่งจะเป็นผู้ที่มีความเจริญจริง บุคคลผู้ที่สูงจริงๆถูกตามสัจธรรมข้อสำคัญเราก็มีนิพพานในจิตความสำคัญเราก็รู้ด้วยแล้วรู้ได้อย่างแท้จริงเมื่อสภาพของนิพพานคือความรักความว่างความไม่ยึดถือและความเกิดก็ตามที่เป็นมนุษย์เจตนาอันดีเราก็เกิดเป็นสิ่งที่ดีกว่าในสิ่งที่ดีมีจิตที่ปรารถนาดีเจตจำนงดีและก็รังสรรค์ต่อไปตามหน้าที่ต่างๆและดำเนินด้วยบทบาทขององค์พระสัมมามีความเห็นก็ดีถูกต้องมีทิศทางที่แน่นอนมีความดำริมีความคิดที่จะสร้างสรรค์สิ่งใดสิ่งใดก็คิดโดยบริสุทธิ์ ในที่สุดไม่เอนเอียงไปในทางผิดเพียงเพราะรักโทสาคติเพียงพอเพียงเพราะเคืองไม่เพราะไม่ชอบมองหาคติเอียงเพราะว่าเรายังไม่มีปัญญาอันยิ่งยอดยังไม่คิดแล้วคิดอีกยังไม่ไตร่ตรองอย่างละเอียดถี่ถ้วนหรือแม้แต่เอียงไปเพราะว่ายังมีการหวาดหวั่นจิตใจยังไม่เป็นตัวของตัวเองอิสระและสัตว์สะท้านดีใจไปมากเสียใจไปมากเกรงกลัวมากอะไรก็ตามเราก็จะทำด้วยจิตใจที่ไม่บกพร่องเราจะทำด้วยอำนาจเต็มไม่ลำเอียงไปในฝั่งไหนอะไรมันถึงไม่ได้จึงเรียกว่าสัมมาทุกสิ่งทุกอย่าง การงานที่กระทำก็ทำให้ลงช่อง 1 ล่องให้มันสัมมาให้มันบริบูรณ์เป็นไปด้วยอย่างนั้นเสมอเสมออย่าให้อ่อนแรงลงอย่าให้ย่อหย่อนลงให้เป็นดำเนินไปในทางสู่ทางสูงเจริญพระเจ้าหน้าหลังฉันไปเรื่อยๆแม้แต่เราจะยังชีวิตอยู่ก็เป็นชีวิตที่เสียสละให้เห็นชัดเจนขึ้นเขาไม่ใช่อยู่อย่างผู้เอาเปรียบเราเป็นผู้เสียสละเขารู้แล้วว่าชีวิตใครทั้งนั้นเองไม่รู้เรื่องไม่ยิ่งไม่ใหญ่ไม่ต้องเป็นภาระอะไรมากมายเลยง่ายๆถูกๆทำงานได้เต็มที่ใช้เวลาเป็น 24 ชั่วโมงไม่มีเวลาที่จะใช้ประโยชน์ มากประกอบผลผลิตได้สูงแม้เราจะเน้นในรูปธรรมก็ตามเน้นในนามธรรมก็ตามถ้าเราจะเน้นในนามมาทำเราก็ทำนามธรรมที่อันควรจะทำรูปประธรรมบ้างทางจิตสามารถทำได้ตามหลักตามเกณฑ์ตามวินัยทางขอบเขตเราก็ทำกันอะไรจะอนุโลมออกไปอีกเราก็ปรึกษาหมู่กันว่าจะลดลงมาอีกก็เอาทำไมอนุโลมนะเอาเท่านี้ก็เอาเพราะฉะนั้นแม้แต่ยังชีวิตไปด้วยว่าสัมมาอาชีวะก็ยังทิ้งขยะที่จะต้องมีสติเสมอเรียกว่าสัมมาสติจะต้องมีความพยายามเสมอเรียกว่ามีสัมมาความหมายที่จะกระทำในส่วนที่เป็นสภาพนี้ตั้งแต่เห็นมีจริง คลิปตำรวจไทยลาวให้เจริญวาจาก็รู้นี่วาจาที่มีปั้นออกมาการงานคือการงานที่ดียังชีวิตอยู่ก็ให้ดีจิตของเราจะมั่นคงเที่ยงแท้จะเป็นการดำเนินไปอย่างนี้จริงๆเรียกว่าสัมมาสมาธิหรืออธิษฐานจิตที่ดำเนินอยู่อย่างเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญหรือจีรังแบบนี้แหละเที่ยงแท้ก็เที่ยงแท้ในอำนาจความบริบูรณ์อย่างนี้แต่ไม่เที่ยงโดยที่เรียกว่ายึดอยู่ได้เท่าเก่าไม่หาความเจริญอื่นไม่ใช่เจริญแล้วเจริญเจริญเที่ยงที่สุดโดยการเจริญไปทิศเดียวความเที่ยงของพระพุทธเจ้าจึงไม่ใช่เที่ยงอย่างยึดมั่นถือมั่นเพียงที่ท่านบอกว่าแ