191118-080 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
[ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] มันปรุงแต่งมันพัฒนามันงอกผสมเปอร์เซียกว้างออกไกลออกยาวออกมีเรื่องมากออกก็พยายามพูดถึงสิ่งที่มันเป็นนั้นจริงๆเกาหลีใช้ภาษานำไปให้ระลึกถึงได้ย่นย่อเข้ามาแล้วก็มหาราชแล้วแต่ว่าเราจะรู้เท่าทันมันหรือไม่เราจะให้จิตของเรานั้นไปเป็นธาตุมันหรือไม่หาหรือว่าสิ่งเหล่านั้นเราไปกำหนดรู้ไปเข้าใจมันยังลงไปรู้ว่าเป็นค่าเป็นของที่จำเป็นเป็นสิ่งที่เป็นสาระที่แท้จริงตรงกันโดยที่เรารู้อยู่ว่าเราจะทำสิ่งที่จำเป็นนั้นเป็นสาระนั้น ให้แก่ตนเพราะตนจำเป็นจริงๆหรือว่าทำให้แก่ตนหรือเปล่าไปเปล่าๆแล้วแม้เราจะร่วมผสมร่วมกับธรรมในสิ่งนั้นอยู่กับคนอื่นซึ่งเราก็อนุโลมตามฐานะของเขาเป็นขั้นเป็นตอนแม้เราเองเราก็ปล่อยแล้ววางแล้วล่ะแม้จะมีสิ่งนั้นเกินมาบ้างแล้วก็อนุโลมไปขาดไปบ้างแล้วก็อนุโลมไปแต่ทำเพราะเป็นฐานเป็นสาระเป็นชั้นเป็นขั้นตอนได้แก่คนอื่นเรากำหนดตรงอย่างนั้นตามจริงหรือไม่หรือว่าเราเคร่งมากไปไม่อนุโลมไม่ยอมนอกจะไม่ยอมแล้วก็ทำรุนแรงเกิน ทั้งๆที่เราเองเราก็รู้แล้วว่าเขาไม่ได้เขาทำไม่ไหวแต่เราก็ยังอุตส่าห์ทำดันทุรังไปอย่างนั้นแล้วไม่เข้าใจเลยว่าเราจะต้องทำอย่างนั้นเพื่อประโยชน์เพื่อตัดรอนไว้ก่อนหรือว่าเพื่อปล่อยกันไว้ก่อนก็ไม่รู้จะทำให้เพื่อให้เขาให้รู้สึกว่ามันเป็นพิษมันเจ็บๆคันๆนะแล้วบางทีมันแสบนะถ้าเกิดว่าเขาศรัทธาแรงๆแล้วก็ทำให้รู้ว่าเจ็บและแสบด้วยนะให้เขารู้ฤทธิ์ดูรถของมันว่ามันไม่ดีเราเรารู้อยู่อย่างนั้นถ้าเรารู้อยู่อย่างนั้นเราก็ทำถูกต้องถ้าเราไม่รู้แล้วเราทำไปโดยไม่คำนวณก็ศรัทธาพอหรือเปล่าไม่รู้ทำไป เสียหายหรือทำไปโดยที่เรียกว่าไม่มีจุดเป้าหมายทำไปยังงั้นส่งส่งแล้วเลอะเทอะอย่างนั้นเรียกว่าเป็นผู้ไม่มีวิชาหรือไม่มีความรู้ไม่มีเจตนาไม่
อ่านต่อ
มีสติสัมปชัญญะไม่มีปัญญาธรรมส่งไปมันก็เป็นผลมากที่จะเป็นดีได้บางทีก็เป็นชั่วได้มันก็เป็นไปตามเหตุปัจจัยเองอย่างนั้นทำส่งไปมันมีทุกข์ดีมีสุขชั่วตามเรื่องเพราะผู้ที่รู้ดีแล้วไม่ใช่ฟลุคเป็นผู้รู้มีมโนชัดเจนกันมามีปัญญาเข้าใจควบคุมขนาดควบคุมปริมาณพิจารณาร่างพร้อมมีกาลเทศะมีบุคคลมีหมู่กลุ่มมีการประมาณแท้จริงแม้กระทั่งตนรู้เข้าใจสาร รู้เหตุรู้ผลรู้ขนาดรู้ฉันรู้เชิงอย่างแท้จริงก็เป็นผู้ที่กระทำได้จริงแล้วก็รู้จริงเพราะเรามาเรียนรู้ทุกวันนี้มันไม่มีอะไรเลยนอกจากดูดและผลักเราจะรับมากำลังจะผลักออกไปมันมีอยู่ 2 ประเด็นเท่านั้นเองเป็นประเด็นใหญ่ๆเพราะเราเองเราจะต้องพยายามจะอยู่หรือจะผลักก็จะต้องพยายามให้รู้ขนาดพอสมควรจะตัดออกหรือยังไม่สมควรจะดูดเอาไว้พอประมาณนั้นหรือยังหรือว่าพอแล้วไม่ต้องดูดมาอีกหรอกแค่นั้นแม้มันจะผ่านเข้ามามันก็ผ่านเข้ามาเฉยๆโดยเราไม่ดูดอะไรมันก็หลุดออกไปต่อร่างกายไม่ดูดไว้อาการที่ผ่านมาแม้เอามายัดไว้ที่เรามันก็ผ่านไปต่อเพราะเราไม่ดูดไว้นั่นแหละคือ ไม่มีรูปพระและเราก็ไม่ผลักแรงแม้อะไรจะผ่านมาก็ไม่ผลักแรงรู้ว่าไม่ค่อยดีก็รู้แล้วก็ต้องทำตามจังหวะทำตามความสุภาพจะค่อยๆผลักค่อยๆปล่อยค่อยๆย้ายก็เคยเคลื่อนค่อยๆเปลี่ยนให้มันได้รูปดาราให้มันได้ลักษณะที่ดีรู้ว่าสิ่งนี้จำเป็นรู้สึกว่าจำเป็นจะต้องผลักสิ่งนี้จะต้องไม่เอาไม่รับหรอกแต่ก็รู้ไม่ใช่รีบร้อนดีดร้อนจนเกินไปขยะแขยงจนเกินควรถ้าอย่างนั้นก็มันก็มีการสะดุ้งมีการเตือนให้มีการหรือหมามีการรุนแรงเร็วและมีแรงอยู่ในตัวเกินไปเราก็ต้องทำอย่างเป็นผู้ที่มั่นคงในผู้ที่เทียนแท้เป็นผู้ที่ไม่หวั่นไหว เป็นเหมือนหลักน่ารู้ไม่ดีก็ทำเป็นออกว่าไม่ดีก็ทำออกให้เห็นชัดๆอาจจะทำเร็วๆเขาก็ไม่รู้ไม่รู้ว่ามีคนรับไว้ก็ให้รู้ว่ารับไว้มีทั้งประมาณมีทั้งคุณภาพเท่านั้นเท่านี้มีรูปร่างอย่างนั้นอย่างนี้แล้วเราก็เป็นผู้รู้ละเอียดแล้วก็เป็นพูดแสดงหรือเป็นผู้กระทำเป็นตัวอย่างจากผู้อื่นด้วยยืนยันให้รู้ทั้งมุมเหลี่ยมว่ารับไว้หรือผลักไสไปขนาดเมื่อเราเป็นผู้ที่เข้าใจมุมเหลี่ยมชั้นเชิงในละเอียดนั่นก็เป็นความรู้เพิ่มเติมเป็นปฏิภาณข้อสำคัญใจของเราที่วางเฉยไม่มีฤทธิ์ผลักแรง แม้จะร้อนแม้จะทุกข์แม้จะหยาบแม่จะลำบากลำบนยังไงก็ไม่มีไม่มีการผลักแรงทันทีจนเกินไปมีความมั่นคงมีความแข็งแรงมีแรงต้านทานมีสิ่งที่จะเป็นไปได้บางทีอาจจะแรงแต่ก็ทำประโยชน์ได้เป็นประโยชน์ได้ต่อกรรมหรือการกระทำนั้นหรือต่องานนั้นในบางครั้งบางคราวเราก็ยังต้องรับก็ยังต้องทำด้วยเลยบางอย่างก็ง่ายๆและบางอย่างรู้ชัดเจนว่าเบาไปน้อยไปอ่อนไปเราก็ต้องดูดขึ้นมาเพิ่มขึ้นมากระทำให้มันมีเนื้อมีขามีเนื้อหาสาระมากขึ้นมาให้เราก็ต้องพยายาม รู้แล้วก็กระทำให้มันตรงสัดส่วนให้มีสัดส่วนให้มีผลที่ดีรับผู้รู้ฉันรู้เธอมากเลยว่าผู้มีปัญญาและเป็นประมูลผู้มีประโยชน์มีปัญญาแท้จริงและทำประโยชน์ที่สมบูรณ์แท้จริงไม่เฟ้อไปไม่มากไปไม่น้อยไปจริงๆเราจะเรียนรู้อย่างนี้แหละและข้อสำคัญตัวเราก็คือไม่หวั่นไหวง่ายมั่นคงไม่หวือหวาไม่รีบเร่งรีบร้อนอะไรเป็นไปอย่างมีแม่นายรู้แล้วก็เป็นไปจะผลักออกจะดูดเข้าเป็นไปตามจังหวะจะโคนที่ดีอย่างนี้ก็เป็นผู้รู้แท้แล้วจะมาปรับปรุงจิตใจของเราให้ทนต่อสิ่งที่ สายแปลงที่คนก็ทนไม่ได้และเราก็จะรู้ว่าการทนนั้นก็เป็นแต่พอเพียงเฉพาะว่าเจ็บเมื่อมันไม่รู้มันทนถ้าจิตมันรู้แล้วมันทนน้อยลงน้อยลงและจะมีวิธีมาฝึกหัดวิธีให้มันทนน้อยลงได้การที่ทนได้ก็เพราะว่ามีทั้งรูปและทั้งนามประกอบกันเข้าไปพบบริบูรณ์มันก็ทนได้น้ำก็ช่วยได้มากลูกก็ช่วยได้มากดังนั้นถ้าเราฝึกเข้าแล้วมันก็เป็นจริงได้จึงเรียกว่าสัจธรรมหรือเป็นความเป็นจริงเรามาเรียนรู้ทั้งวิธีมาเข้าใจชั้นเชิงไม่เข้าใจสิ่งที่ได้อธิบายไปแล้วนั้นให้แก่ทั้งหมดแล้วก็เป็นผู้จัดแจงเป็นผู้กระทำเป็นผู้ประสงค์ ปรุงเป็นผู้ประกอบอะไรก็ตามแต่ที่ใช้ภาษาเรียกให้เกิดขึ้นในโลกเพื่อเป็นประโยชน์แก่โลกและตนก็สบายทุกประการแม้จะหนักก็สบายแม่จะเบาก็สบายและเราก็รู้เรื่องในทางที่เราทนได้อย่างดีในบางขณะมันอาจจะร้ายมันอาจจะแรงหน่อยก็มีเป็นบางคราวแล้วเราก็ฉลาดในการที่จะลดพอทนได้แต่เราจะเก่งขึ้นเก่งขึ้นจนทนได้มากทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากพูดแล้วก็ยิ่งทำได้กว้างขวางทำได้อย่างมากทำได้ตลอดทุกกาลเทศะทุกสถานที่ประดิษฐานตลอด