191113-076 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ004.txt

วันนี้เป็นวันที่ 13 พฤศจิกายนพุทธศักราช 2519 แต่จากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่พวกเราพิจารณาปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกพยายามรำลึกถึงประโยชน์ประโยชน์ประโยชน์ประโยชน์ประโยชน์ที่เราจะพึงได้เป็นครูก็ดีเป็นตัวอย่างก็ดีด้วยกายกรรมคดีโดยวจีกรรมก็ดีเราจะต้องพยายามใช้จิตหรือใช้มโนของเราให้เป็นที่สุดให้ใช้ปัญญารู้ว่าอย่างนี้กายกรรมที่ดีอย่างนี้ว่ากี่กรรมที่ดีจิตของเราเองก็ต้องรู้อารมณ์ของจิตและลดละอารมณ์ของจิตไปด้วยประโยชน์เราก็ได้ เมื่อเราได้ลดละจิตของเราที่มันเข้มข้นปลายรุนแรงไปมันไม่ได้ประสิทธิภาพที่เต็มมันไม่ได้ผลที่ดีมันโลภจัดอภิชาหรือว่ามันเบามันอ่อนแรงมันไม่เป็นไปโดยที่เรียกว่าได้พอเหมาะพอสมฆ่าไม่ได้เต็มค่าทำอะไรไม่ได้เต็มสมรรถนะไม่ได้ตามสมรรถภาพของมันเราก็เพิ่มขึ้นมาพอสมควรและเราทำอะไรก็เป็นไปเพียงเพื่อสิ่งนั้นมันจะทำเพื่อที่จะเสพเสวยเผาผลาญเราทำเพื่อให้สิ่งนั้นมันดีมันเจริญตัวเราเองนั้นต้องรู้ปัจจัยในชีวิตรู้ค่ารู้ราคาถูกตัวและอย่าหลงเลอะ อ่านให้ถูกอ่านให้ตรงเป็นปัจจัยก็สำคัญนอกนั้นก็เป็นสิ่งประกอบที่เราจะพึงได้ที่เราจะพึงเอามาทำงานให้มันสูงขึ้นเท่านั้นเองเป็นองค์ประกอบหรือเป็นเครื่องประกอบเท่านั้นเองโรคเพราะมากแล้วก็รักษามากและจะต้องทำมากการทำมากรับมาแล้วมาทำมากดีไม่เป็นไรรับมาแล้วรับมาสะสมรับประกันตนไว้เปล่าอย่างนี้เสียเศรษฐกิจและเสียเสียชื่อเราด้วยเขียนเสียตรงที่เป็นนักสะสมโดยที่ไม่ก่อประโยชน์เพราะฉะนั้นถ้าไม่ถึงคราวที่เราจะต้องรับมาเพื่อเป็นประโยชน์ก็อย่ารับมาถ้าเราได้มาแล้วถ้าเรายังทำประโยชน์อะไร ไม่ได้ควรถ่ายควรกระจายออกควรเอาไปให้ผู้อื่นได้รับประโยชน์ให้ได้เขาได้ทำให้ได้เขาก่อประโยชน์ไปแล้วอย่าเก็บอย่ากักไว้มันเสื่อมมันสลายมันไม่มีประโยชน์มันไม่มีบุญเพราะฉะนั้นเราจ