สื่อธรรมะพ่อครู(ปฏิจจสมุปบาท) ตอน ผัสสะเป็นปัจจัย.docx

ผัสสะเป็นปัจจัย สรุปว่า การปฏิบัติจะต้องมี ผัสสะเป็นปัจจัย มี ตาหูจมูกลิ้นกายใจ แล้วเรียนรู้ที่เวทนา 6 ในเวทนา 6 ผัสสะ 6 ก็จะเกิด ตัณหา 6 ให้เรียน แต่คุณต้องเรียนทีละอันนะ เรียนตัณหาทางตา ยังไม่ทันได้อะไร ก็มั่วไปทางหูอีก เอาอันใดอันหนึ่งขณะปฏิบัติ แต่ไม่ใช่ปฏิบัติที่ตาอย่างเดียว หูก็ไม่เกี่ยวไม่ใช่ ต้องมีผัสสะอย่างพอเหมาะพอควร ตัวที่ถูกหรือเรียกว่า รูป คือ Object ส่วนตัวที่รู้คือ ประธานคือ subject ต้องเรียนรู้ถึงตัวใน เป็นจิตเจตสิก มาเรียนรู้ที่เวทนา ในล.9 ข. [87] ดูกรภิกษุทั้งหลาย สมณพราหมณ์เหล่าใดมีทิฏฐิว่า นิพพานในปัจจุบัน ย่อมบัญญัติว่า นิพพานปัจจุบันเป็นธรรมอย่างยิ่ง ของสัตว์ผู้ปรากฏอยู่ด้วยเหตุ 5 ประการ เขาเหล่านั้น เว้นผัสสะแล้วจะรู้สึกได้ นั่นไม่เป็นฐานะที่จะมีได้ เมื่อแตกเวทนาได้ ตั้งแต่เวทนา 2 3 5 6 18 สำคัญที่เวทนา 18 ต้องเรียนรู้ทีละอย่าง ตากระทบรูป ก็เรียนที่รูป หูกระทบเสียงก็เรียนที่เสียง ทีละอย่าง เสียงก็คือตัวที่ถูกรู้ แล้วแยกกิเลสในเสียง เสียงนี้ดังแบบนี้ คนหูที่ไม่ประสาทเสีย ได้ยินเสียงนี้เหมือนกันหมด ฝรั่ง ไทย ลาว จีน ได้ยินเสียงเหมือนกันหมด นั่นเรียกว่าเสียงแท้ แต่คนที่ฟังเสียงนี้ แล้วบอกว่าชอบสิ่งนี้ นั่นคือเสียงปลอม เสียงเก๊เกิดขึ้นแล้ว บางคนฟังเสียงเดียวกัน ก็บอกว่า ไม่เข้าท่าไม่ชอบ นั่นคือเสียงเก๊ ให้ล้างตัวนี้แหละ สองในหนึ่งตัวนี้แหละ ไปหารสในลิ้น ตัวนี้สำคัญ เรียนรู้จักใน กวฬิงการาหาร ชื่ออาหาร ที่เป็นคำข้าวที่เรากินเข้าไปเรียนรู้แล้วจะบรรลุธรรม จึงได้เรียกว่า โภชเนมัตตัญญุตา ในการปฏิบัติธรรมที่ไม่ผิด อปัณกธรรม 3 คือ สำรวมอินทรีย์ โภชเนมัตตัญญุตา ชาคริยานุโยคะ ปฏิบัติธรรมอยู่ใน 3 ข้อนี้ รับรองว่า ไม่ออกไปในทางที่ผิด ต้องสำรวมอินทรีย์