570313_พ่อครูและอ.กฤษฎา เรื่อง การศึกษาอาริยะ.doc.docx

คนิคเป็นเรื่องที่คนต้องฝึกฝน เป็นกสิกรรม วิศวกรรม หรืออื่นๆ ส่วนเรื่องจิตศาสตร์ เป็นเรื่องตรงของพุทธศาสนา เป็นแก่นเลย เศรษฐศาสตร์เป็นเรื่องว่าด้วยการจัดการทรัพยากรณ์ของคนเลย ไม่ให้เหลื่อมล้ำ เอาเปรียบ ซึ่งตรงกับพุทธศาสตร์เลย เพราะจะรู้เรื่องความเดือดร้อนของคน เมื่อเราศึกษาธรรมได้ ก็จะจัดบริหารสังคมหมู่กลุ่มได้ ยกตัวอย่างเรื่องสื่อสาร FMTV เราไม่ได้ตั้งมาเพื่อการค้าหรือหารายได้ แต่ตั้งมาเพื่อรับใช้มวลมนุษยชาติ เราพิจารณาว่าอันไหนควรช่วยก็ทำ แม้เราไม่ถ่ายทำเอง แต่เราก็ได้ขอเกี่ยวสัญญาณช่องอื่นมาออก ถ้าเป็นสิ่งดี ทำให้ฟรีเลย หากเป็นประโยชน์ต่อสังคม เป็นสาระ ส่วนของเราใครจะเอาของเราไปออกก็ฟรีเลย บางคนอาจเอาไปหาเงินบ้าง พอเป็นไปเราก็ให้ แต่อย่าขูดรีด เราก็ท้วงได้ สังคม มีทั้งการสื่อสาร เศรษฐศาสตร์ รัฐศาสตร์ นิติศาสตร์ เป็นความเป็นอยู่ของสังคม พระพุทธเจ้าศึกษามนุษย์กับความเป็นอยู่ของสังคม ศาสตร์ไหนเทคนิคไหนก็ศึกษาได้ขึ้นอยู่กับการฝึกฝน ส่วนสังคมศาสตร์ เศรษฐศาสตร์นั้นอยู่ที่จิตวิญญาณแท้ๆ ตอนนี้เราต้องการที่จะพัฒนาปฏิรูปประเทศไทยใหม่ จะเป็นเรื่องดีงาม เรื่องสำคัญที่จะต้องทำคือเรื่องการเมือง แต่เรื่องสำคัญ ที่สำคัญมาก คือการศึกษา การศึกษาขาดบ้าน วัด โรงเรียน คือการศึกษาหมาหางด้วน การศึกษาไทยที่รับมาจากต่างประเทศปนเปไปหมดก็ไม่ได้ผล การศึกษาต้องอยู่ในขอบเขต มรรคองค์ 8 สัมมาทิฏฐิ (ความเห็นชอบ) เป็นประธานไปทุกมรรค สัมมาสังกัปปะ (ความดำริชอบ) เป็นประธานปฏิบัติ สัมมาวาจา (เจรจาชอบ) เป็นตัวปฏิบัติ สัมมากัมมันตะ (ทำการงานชอบ) เป็นตัวปฏิบัติ สัมมาอาชีวะ (เลี้ยงชีพชอบ) เป็นตัวปฏิบัติ สัมมาวายามะ (ความเพียรชอบ) เป็นตัวเร่งห้อมล้อม สัมมาสติ (ความระลึกชอบ) เป็นดวงตาห้อมล้อม สัมมาสมาธิ (สะสมลงเป็นจิตใจที่ตั้งมั่น) เป็นผล

ไม่มีข้อไหนที่ว่าจะให้ไปนั่งหลับตาทำสมาธิเลย เพราะเหตุที่ ครูบาอาจารย์มีมิจฉาทิฏฐิ ลูกศิษย์ลูกหารุ่นนี้ จึงไม่แข็งแรงทางจริยธรรม กลัวตาย ไม่กล้าหาญทางจริยธรรม อ.กฤษฎา … เมื่อสักครู่นี้ผมนึกถึงตลาดอาริยะ ซึ่งแสดงถึงความเข้มแข็งทางจริยธรรมของชุมชน พ่อครูว่า … เราทำมาตั้งแต่ 2525 ทำมาแต่บัดโน้น ถ้าจะนับว่าเป็นรูปร่างจริงก็ ปี 2525 เราเอาใบไม้มาแทนธนบัติ พอต่อมาก็มาจัดที่ บ้านราชฯ สรุปคือ ถ้าใจเราพอ เราก็จะกินน้อยใช้น้อยไม่โลภ น้อยลงกว่านี้ก็ได้ คนที่มีพลังงานสร้างสรร ความรู้สามารถ ปฏิบัติไม่ได้ไปป่าเขาถ้ำ ใครมีความรู้ความสามารถก็ต่อกับโลกเขาได้เลย มีสมรรถภาพอย่างไรก็ใช้ เป็นสัมมาอาชีวะ กัมมันตะ ทำแล้วเราก็ไม่เอาหน้า ไม่เอาเงินกำไรด้วย เราไม่อยากได้ จึงเป็นประสิทธิภาพ แรงงานไม่ต้องเสียไปกับการคิดเอาเปรียบ จึงทำงานสร้างสรรเต็มที่เลย เป็นเศรษฐศาสตร์ ที่คอมมิวนิสต์ก็ต้องการแบบนี้ หรือสังคมนิยม หรือประชาธิปไตย ก็ต้องการเช่นนี้ให้ส่วนรวมมีมาก แล้วสะพัดไปสู่สังคม ในมหาจักรวาลไม่มีอะไรเท่าเทียมเสมอภาคกันจริงๆ คำว่าเสมอภาคเป็นเรื่องลอยลม มันมีฐานะที่เสอมกัน เรียกว่า สมานนัตตา โสดาฯ เสมอโสดาฯ สกิทาฯ เสมอสกิทาฯ แต่ว่า โสดาฯ กับสกิทาฯ จะไม่เท่ากัน แต่จะสมานกัน สมานอัตตา จะเคารพกันด้วยปัญญา เป็นสัจจะ นะ เคารพกันด้วยไม่ต้องบังคับ จิตมันรู้มันยอมรับเอง เรื่องเสมอภาค เป็นเรื่องจิตยอมรับกัน อรหันต์ธรรมดา กับอรหันต์สารีบุตร หรือ อรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ไม่เท่ากัน แต่ว่ากิเลสหมดเท่ากัน ฝ่ายแดงก็ว่าเสมอภาคในการเลือกตั้งนิดเดียว แต่เราเสมอภาคในการเลือกตั้งจะดีกว่าคุณด้วย ที่เราต้านนี่ เพราะคุณมีเหลี่ยมโกงมากมายเลย แต่เขาก็เอามาพูดกัน มันน่าเขกกระบาล ทำอวดดีอวดรู้ เรื่องความเสมอภาคนั้นไม่มีจริง แต่ความเสมอสมานอัตตา มีจริง อรหันต์หมดตัวตน จึงเสมอสมานได้ด้วยสนิท ตามฐานะ ว่า คนนี้ควรได้น้อย คนนี้ควรได้มาก กำลังน้อยก็ทำได้น้อย กำลังน้อยทำได้น้อย ก็เฉลี่ยสัดส่วนไป เด็กเฉลี่ยให้น้อย คนแก่คนป่วยก็ได้มากหน่อย จัดสรรให้เสมอสมาน เป็นเรื่องลึกซึ้ง การอยู่อย่างสาธารณโภคี แต่ละคนประสงค์เพื่อเสียสละ ลดละกิเลสตน จึงไม่เอาเปรียบ ผู้มีความตั้งใจจะทำเช่นนั้น ผู้กิเลสไม่หมดก็ตั้งใจสมาทาน ลดละ เกิดฝึกฝนจริง จะเกิดการไม่แย่งชิง แม้เขาจะฝึกฝนอยู่ ส่วนคนหมดกิเลสก็เสียสละจริง ยิ่งเขากิเลสไม่มี แข็งแรงกว่าก็เสียสละได้มากกว่า อดทนได้มากกว่า ทำได้มากกว่า ก็ทำให้คนอื่นได้มาก อ.กฤษฎา … กลับด้านกว่ากิเลสหนา ที่แข็งแรงมากก็ยิ่งเอาเปรียบ พ่อครูว่า … การศึกษาที่รู้มาก สามารถมาก แทนที่จะไปเอาความรู้ไปเสียสละ แต่กลับไปเอาเปรียบ ความรู้จึงเป็นศาสตราอาวุธไปทำลายคนอื่น นี่คือการศึกษาล้มเหลว เราจึงมาปรับให้เป็นการศึกษาที่มี มรรคองค์ 8 เรียนรู้โดยตรง เป็นเวทีประชาธิปไตยก็มาเรียนที่นี่ ค้าขายตลาดอาริยะ ตอนนี้ปฏิรูปการเมือง การเมืองมีผลต่อสังคมมาก ทุกอย่างก็เกี่ยวกับการเมือง จึงมีความสำคัญมาก ที่เราต้องมาทำงาน เราทำงานกับสังคมก็ไม่อวดอ้าง ไม่ได้อยากดีเด่นดัง มาทำงาน คุณก็ไม่รู้จักเขาหรอก ถ้าสังเกตดีๆ ก็จะพบว่าชาวอโศกทำงานอยู่ในนี้ ไม่ต้องห่วงหารายได้ทรัพย์สิน มีสาธารณโภคี ไม่ต้องมีทรัพย์สมบัติส่วนตัว เป็นสมบัติส่วนกลางเป็นเศรษฐศาสตร์ที่เยี่ยมยอดเลย ไม่ว่าจะเผด็จการ หรือประชาธิปไตยเขาก็อยากได้อันนี้ ต้องการรวมทรัพย์สินส่วนกลางไว้ให้มาก แล้วเอาไปเฉลี่ยให้แก่สังคมทุกคน เผด็จการ ถ้ามีทศพิธราชธรรม มีทาน ศีล จริงเลย ซึ่งคอมมิวนิสต์ไม่เข้าใจจิตวิญญาณก็ตีทิ้งศาสนา เพราะเป็นการศึกษา บริหาร แบบขาดวิญญาณ เป็นขาเดียว ชีวิตขาเดียว ไม่ใช่สองขาที่มีทั้งรูปและนาม วัตถุนิยม ถ้าพวกเรียนจิตนิยมก็ไปเรียนแต่จิต เอาแต่จิตสบาย เป็นการศึกษาไม่สมบูรณ์ เขาก็มองว่า พวกจิตนิยมเป็นส ิ่ งเสพติด ไม่เป็นประโยชน์ต่อโลก แต่ของพระพุทธเจ้าต้องอาศัยจิตเป็นประธาน แต่ก็ช่วยเหลือโลกด้วย จิตวิญญาณที่สูงส่งจะไม่หลงวัตถุ ใช้วัตถุเป็นเครื่องอาศัย ทำประโยชน์ ขออภัย ที่ต้องบอกว่าอาตมาเป็นโพธิสัตว์ มีภูมิรู้มากเก่า มาต่อเชื่อพุทธให้ยาวนานไปอีกถึงห้าพันปี

อ.กฤษฎา … เราท่องบทสวด พระพุทธเจ้าตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง พ่อครูว่า … ก็เป็นของพระองค์เอง ท่านเป็นใหญ่ที่สุดแล้วในยุคกาล ไม่มีใครจะมีธรรมสมบัติที่ดีสุดยอดเท่าท่านแล้ว ท่านมี พุทธการกธรรม สุดยอดแล้ว ได้มากจากพระพุทธเจ้าองค์ก่อนๆ มา พระพุทธเจ้าสมณโคดม ก็บอกว่าพบพระพุทธเจ้าองค์ก่อนๆ มากว่า ห้าแสนพระองค์ ท่านสูงสุดแล้วไม่มีใครเทียบท่าน คนไม่เข้าใจฟังไม่ออก แต่อาตมามีสยังอภิญญา ไม่ใช่สยัมภู นะ ในสัมมาทิฏฐิ 10 ข้อที่ 10 สมณพราหมณ์ทั้งหลาย เป็นผู้ดำเนินชอบ ปฏิบัติชอบ ซึ่งประกาศโลกนี้ โลกหน้า ให้แจ่มแจ้ง เพราะรู้ยิ่งด้วย ตนเอง ในโลกนี้ มีอยู่ (อัตถิ โลเก สมณพราหมณา สัมมัคคตา สัมมาปฏิปันนา เย อิมัญ จ โลกัง ปรัญ จ โลกัง สยัง อภิญญา สัจฉิกัตวา ปเวเทนตีติ) อ.กฤษฎา … เคยบอกลูกว่า การที่เราได้เกิดมานี่เรามีบุญเก่านะ เราควรสร้างบุญใหม่สะสม ทุกคนมีของดีสะสม มีโอกาสเกิดในดินแดนสยามเทวาธิราช คุณต้องรู้และสะสมบุญ พ่อครูว่า … สำนวนกินบุญเก่า คือผู้ใช้แต่เงินเก่า มันก็มีหมด ไม่เที่ยง แต่อาริยธรร มไ ม่มีหมด ได้แล้วได้เลย กิเลสลดด้วยปัญญาของพุทธ รู้ละดับกิเลสได้แท้จริง จะรู้ว่าจิตเราเข้ากระแส รู้ว่าอย่างใดคือโลกียะ อย่างใดคือโลกุตระ ก็ค่อยๆ หักเข้าหาโลกุตระ กว่าจะได้ 180 องศา นี่อรหันต์ก็ค่อยเดินทาง อย่างรู้ทิศทางว่าจิตเรามีทิศทางอย่างไร ไม่สงสัยลังเล โสดาบัน ส่วนที่เกิดทางจิต (โอปปาติกโยนิ) โสตาปันนะ (เข้าสู่กระแสโลกใหม่คือโลกุตระ) อวินิปาตธัมโม (ไม่ตกต่ำเป็นธรรมดา) นิยตะ (เที่ยงแท้แน่นอนสู่มรรคผลที่สูงขึ้น) สัมโพธิปรายนะ (มุ่งตรัสรู้ในภายหน้า)

ผู้ได้แล้วแม้จะอยู่ในโลกสัมผัสกับโลกธรรม อยู่ก็ไม่มีสุขทุกข์ เป็นภาวะที่หยุด เป็นกลาง อุเบกขา ฐานนิพพาน ไม่ไปไม่มาไม่หมุนไม่ซ้ายไม่ขวา มันกลางไม่เอาอะไร การไปเปรียบลักษณะนิพพานนั้นเปรียบยาก ท่านว่า นัตถิอุปมา ไม่ชอบไม่ชัง แต่รู้ว่าควรอาศัยหรือไม่ ถ้าผู้มีความจริง ก็จะรู้ความจริงจากคนจริง อาตมาทำงานก็รู้ความจริงจากที่เขาเป็น ย ิ่ งนานวันก็ย ิ่ งจริง ชัดขึ้นๆ ก็เข้าใจว่า ความเที่ยงแท้ของกิเลส ถ้าคนเข้าเขตนิยตะ ก็เหมือนกับการเมืองปัจจุบัน ไม่ตกต่ำ มีแต่เดินหน้าสู่ชัยชนะ นี่คือสัจธรรมที่มีเหตุปัจจัยถึงขีด ไม่ได้โมเมนะ คนไม่มีความรู้ก็ยังประมาณออกเลยว่า ประชาชนทำมาขนาดนี้ ไม่มีแพ้ มีแต่ชนะลูกเดียว แต่จะเมื่อไหร่เท่านั้น เพราะเดายาก เจอคนอย่างนี้ ดื้อด้านดึงดันโง่เง่า ทั้งโง่เง่า และฉลาดเฉโกด้วยนะ ฉลาดอวิชชา ความฉลาดนี้คือไม่รู้เท่าทัน ส ฬายตนะ ไม่รู้ว่ากระทบสัมผัสแล้วมีกิเลสหรือไม่? มี แต่จะเอาหมด ฉลาดในการเอา สำนวนเขาคือ เอาอยู่ แพ้ไม่เป็น ยอมตายคาสนามรบเอา ไม่มีสนามรบวางปล่อยไม่มี นี่คือสัจจะ เขาไม่มีความรู้ในด้าน การกระทบสัมผัสส ิ่ งภายนอกแล้วจิตเขาเป็นอย่างไร เขามีแต่จะเอา อาตมาขอฝากเรื่องการศึกษาไว้ ให้เป็น บวร ในหลวงเป็นพระเจ้าแผ่นดิน จะตรัสออกมาได้อย่างไร ว่าขาดทุนของเราคือกำไรของเรา แบบคนจน อย่างนี้ท่านไม่ได้ตรัสเล่นนะ ต้องมีสัจจะย ิ่ ง ท่านเป็นโพธิสัตว์ มีทศพิธราชธรรม ทาน (การให้) . ศีล (ความประพฤติดีงาม) ปริจจาคะ (การบริจาค) ใจต้องให้ด้วย ลด โลภ รสราคะได้ ทำทานอย่างนี้เข้าข่ายจาคะ อาชชวะ (ความซื่อตรง) มัททวะ (ความอ่อนโยน) อ.กฤษฎา … อย่างฆราวาสธรรม 4 สัจจะ (ความจริง) ทมะ (ข่มใจฝืนสู้กับความอยาก ฯลฯ) จาคะ (เสียสละ) ขันติ (อดทนต่อความไม่ชอบใจ ฯลฯ)

พ่อครูว่า … ก็ให้สัญญาณการปฏิรูปว่า การเมืองจะต้องไม่ใจร้อน แต่เรื่องการศึกษาให้เน้นศีลธรรม ศีลเด่นเป็นงาน ชาญวิชา ทำงานไม่ใช่ว่าฉลาดชี้ใช้ได้เปรียบ เล่ห์กลซับซ้อน อย่างเช่นสังคมเล่นแชร์ ปั่นหุ้น หลอกล่อ เขามีวิธีการเอาชนะฉลาดได้เปรียบ นักเล่นการเงิน ในระบบการเงินทั่วโลก ซับซ้อน วันนี้เราได้พูดถึงสังคมอาริยะ บ้าน วัด โรงเรียน ขอเน้น เรื่องการศึกษาถ้าได้อย่างนี้สังคมไทยไปรอด เพราะตั้งแต่เกิดจนตายเราก็เป็นนักศึกษา …