250729-569 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-อ031.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันพฤหัสบดีวันที่ 29 กรกฎาคม 2525 พ่อท่านนำปัจจะเวกปัจจัยหรือปฏิสังขาโยก่อนฉันที่พุทธสถานประถมอโศกขอให้พวกเราได้สังวรระวังเรื่องภวตัณหาเรื่องภพให้สำคัญยิ่งถ้าเรื่องการมาพบก็พูดก็มามากแล้วก็มีนโยบายเยอะแยะที่เราได้กระทำแม้แต่เขาเป็นฆราวาสเขาก็รักกามันได้แล้วยิ่งเราถ้าผู้ใดยังไม่แน่ใจก็ต้องค่อยๆแต่ถึงแม้การเป็นอยู่ทุกวันนี้ได้สอดส่องดูแลอยู่แล้ว ตามันก็มีเศษส่วนเหลือดังที่เคยแนะนำก็ดูไปอีกในภาวะที่เรามีอินทรีย์ทั้ง 6 ต้องรอสังวรสำรวมอินทรีย์ทั้ง 6 เสมอเป็นอยู่กันตามธรรมดาแม้ในเวลานึกคิดก็ให้ระวังความลึกคิดอย่าให้เป็นตามมาวิตกแม้แต่การทำการงานอะไรก็ตามก็จะต้องระมัดระวังไม่ให้มีแม้แต่ปานาอธิบายอย่างละเอียดเมตุนสังโยคต้องมีสภาวะธรรมรองรับจะต้องรู้ในเมถุนสังโยคอย่างลึกซึ้งละเอียดนั่นเป็นเรื่องของกามก็จะรับความช้าเพิ่มเติมอีกส่วนคำว่าตัณหานั้นต้องเอาให้ชัดเจนเราเสพพบทุกวันนี้หยาบคายเช่น เกษตรกรรมถ้าเราไม่รู้จักฐานะของตัวเราเราทำหยาบในเรื่องของฐานที่มันสูงขึ้นประมาณอย่างนี้เราไม่รู้จักศักยะไม่รู้ความใหญ่ความโตของเราไม่รู้ว่านี่เราอยากใหญ่หยาบโตแล้วเราก็ไม่สามารถที่จะล้างมันออกได้เราต้องสังวรระวังมีหิริมีโอตัปปะในความหยาบของเราให้ชัดเจนเพราะว่าตัณหาเสพพบเราอยู่ในอวัยวะ 4 อย่างมีเศษพบง่ายที่สุดต้องแก้ด้วยการที่ขยันหมั่นเพียรใช้อิทธิบาทแก้การตกพบเราจะต้องอ่านต้องชัดอย่าให้เราเสพสมใส่กระป๋องออมสินอย่าให้เราเสียพบโดยการที่ให้อาหารแก่มันเป็นอันขาดไม่เช่นนั้นเราจะ ตายคลายได้อย่างไรหากเราเกื้อกูลมันด้วยอาหารและด้วยความเสพคุณเคยชินเราไม่มีการอดกลั้นเราไม่มีการเว้นขาดเราไม่มีการบรรเทาได้เราไม่พิจารณาแม้กระทั่งเวลาที่เราจะเป็นอยู่ว่าเรากำลังเสวยอารมณ์อะไรถ้าเราไม่รู้ในอารมณ์เสวยอารมณ์เราไม่รู้เ
อ่านต่อ
ราไม่รู้ธรรมารมณ์เราไม่รู้แม้แต่ความเกี่ยวข้องมาข้างนอกเข้าไปสู่อารมณ์จิตถ้าเราแก้ไขไม่ได้ไม่ชัดเจนไม่กระจ่างวันนี้เราตกพบแล้วนี่จะเสวยอารมณ์แล้วเสพสมสุขสมอารมณ์ภวตัณหาแล้วเป็นภาวะพบแล้วสมสู่อยู่อย่างก็เสพสมเมถุนเมถุนของหยาบเมถุนของละเอียดต้องรู้ได้ชัดเจนถ้าเราพิจารณาไม่ออกไม่รู้เท่าทันไม่รู้เป็นปร ไม่รู้เหตุไม่รู้ต้นเหตุของตัณหาภวตัณหาของเราจับจิตตัวลึกตัวในที่จะเป็นตัวถอดถอนออกไม่ได้พยายามละลายคลายตัวตัณหาในภพไม่ได้เพราะเราไม่มีปริญญาเราไม่รู้ทุกข์ตัวทุกข์ทุกข์เพราะตัวที่เราเสร็จพบและเราก็เป็นลมสุขเป็นสุขารมณ์แต่อาการเสพเสวยภพและก็เป็นความสุขด้วยเราก็ให้อาหารมันด้วยเมื่ออาหารของนิวรณ์มันสูงสูงเสียพื้นที่ในเกษตรอุทธัจจะกุกกุจจะและเราก็ไม่เข้าใจอารมณ์ออกจากฟุ้งซ่านอยู่ไม่อาจเข้าใจอารมณ์ของจิตตกตรีตกกลับไม่เข้าใจจริงๆแล้วเราก็ให้อาหารแก่มันเราแก้มันไม่ได้ต้องตายเป็นตาย เมื่อเราเองเราออกจากกามมาได้ปานฉะนั้นเราก็เบาว่างขนาดนั้นถ้าเรามาทางนี้เรารักษาภพเราพยายามปราบตัณหาในภพไม่ได้แล้วก็ไม่ได้คิดดีๆอะไรกว่านั้นเป็นโมฆะบุรุษอีกชาติหนึ่งอยู่อย่างนั้นไปถ้าเศษกามก็ไม่ละเอียดแล้วจะรู้สึกกรรมละเอียดได้เพราะเราฆ่าปัญหาในภพที่ตัวฟุ้งซ่านฟุ้งซ่านอย่าฟุ้งซ่านทำให้รำคาญใจมันก็มีพวกนี้กวนถ้าเราฆ่าตัวฟุ้งซ่านหยาบพุทธคุณจะไม่ได้เราจะไปถอนอาสวะอนุสัยไม่ได้เลยและกามราคะที่เป็นรูปราคะอรูปราคะซ่อนในเราก็จะไม่เข้าใจหรือไม่เข้าใจเราถอดถอนอะไรไม่หมดเราก็ต้องวิ่งกลับไปเป็นมนุษย์โลกสัตว์เดรัจฉานอีกอย่างเดิมถ้าเราถอนการถอน ราคะรูปรักราคะได้แล้วเราก็รู้จักตัณหาในภพถอนพบสิ้นซากอยู่ปกติธรรมดาเป็นมนุษย์ที่ขยันขันแข็งหมั่นเพียรเป็นผู้ที่ทำทั้งความดีและความชั่วชนิดทำความดีสร้างสรรค์จิตบริสุทธิ์จิตสะอาดจิตขาวรอบเป็นสจิตตกะ ขอให้พวกเราได้มันศึกษาสังวรระวังและประพฤติจริงๆถ้าปราบเพราะว่าพบนี่ไม่ได้ศาสนาไม่เดินติดขัดอยู่มากที่พระวาสนากามตัญหาเดี๋ยวนี้เราก็ช่วยเหลือเฟือฝ่ายฆราวาสรู้เท่าทันและเขามาเป็นลูกศิษย์มากแล้วแต่เราก็ยังติดแป้นเราก็ยังไม่เลื่อนภูมิเลื่อนพบถ้าเราไม่เลื่อนภูมิเลื่อนพบฆราวาสนั่นแหละเขาจะเลยหน้าเราแล้วเขาจะขี่หัวเราเพราะเขาทำงานฆราวาสเขาทำงานแต่เรากลายเป็นเดรัจฉานฤาษีเรากลับไม่ทำงานแล้วเราไม่ได้ล้างส่วนละเอียดฆราวาสนั่นแหละเขาจะเป็นอริยะที่สูงกว่าคุณในอนาคตถ้าคุณไม่สังวรไม่ระวังและไม่เอาจริงเอาจังเราก็จะเป็นผู้ที่เวียนกลับไปสู่โลกแต่ฆราวาสเขาจะกลับมาเป็นผู้ที่เป็นหัวหน้าคุณอีกต่อไปในอนาคต ขอให้สังวรขอให้สมนึกและเอาจริงให้ได้ถ้าเราปราบจริงไม่ได้เราก็ทำศาสนานี้ถึงที่สูงสุดบริบูรณ์ไม่ได้โดยแท้