สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน สัมมาวาจากับสาธารณโภคี.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน สัมมาวาจากับสาธารณโภคี นอกจากนั้นการพูดจา หนึ่งอาชีพกุหนา ลปนาเราไม่ทำ แล้วไม่มอบตัวในทางที่ผิด ทำงานฟรีนี่สูงสุดแล้วในอาชีพ กัมมันตะก็ครบพร้อมสูงสุดแล้ว วาจาก็ไม่วาจาทำให้เสียหาย ผลเสียหายมากสุดคือโกหก โกหกนี้เลวสุด คนที่โกหกทั้งๆที่รู้ว่าตนเองโกหก คนนี้ไม่มีความเลวชนิดใดที่เขาจะทำไม่ได้...พระพุทธเจ้าตรัสไว้ รู้ด้วยว่าการโกหกนี่มันเลวแต่ก็ยังทำ เพราะฉะนั้นอันนี้ลึกซึ้งซับซ้อนมันไม่เป็นวัตถุที่เดียว คนก็เข้าใจยาก ว่า คนโกหกทั้งทั้งที่รู้แล้วทำด้วยความเห็นแก่ตัวไป ทำไมถึงเลวได้สุด การ export ชาวอโศกเราทำได้เท่านี้แรงงานสมบัติวัตถุ เราได้เท่านี้ก็ค่อยๆเพิ่มไป ของดี ราคาถูก ซื่อสัตย์ มีน้ำใจ ขายสดงดเชื่อ ไม่เอาแบบสินเชื่อ เพราะว่า เป็นสิ่งที่ทำลายสังคมได้อย่างมาก พวกเราถึงต้องไม่เอา เรื่องเงินเชื่อ สินเชื่อ การเป็นหนี้เราไม่เอา เรายืมกันไปใช้ หากสินเชื่อจะมีดอกเบี้ย แต่พวกเรายืมกันแล้วไม่มีดอกเบี้ย หรือบางคนสุดวิสัยก็ไม่ใช่กันก็เอาความบริสุทธิ์ใจเป็นที่ตั้ง การพูดจาก็ปฏิบัติ“ศีลข้อที่ 4”กันจริงๆทั้งชุมชน และต่างก็ปฏิบัติธรรมเป็นเศรษฐกิจ “สาธารณโภคี” เกิดในสังคมฆราวาสยุคนี้แท้ๆ ซึ่งในยุคพระพุทธเจ้า“สังคมฆราวาส”ก็ยังเป็น“สาธารณโภคี”ไม่ได้ ยุคนั้นสังคมสงฆ์สังคมนักบวชเท่านั้นที่เป็น“สาธารณโภคี”ได้ เพราะข้อจำกัดในสังคมยุคนั้นฆราวาสเป็นไม่ได้ แต่ยุคนี้ชาวพุทธกลุ่มหนึ่งอยู่กันเป็นชุมชนหมู่บ้าน เราไม่พูดส่อเสียด คือพูดให้เกิดความเดือดร้อนวุ่นวายทะเลาะเบาะแว้ง เราไม่ทำ เราพูดให้หยุดทะเลาะกัน ส่วนพูดหยาบแบบแรงทิ่มแทงคนจะโกรธเคืองร้ายแรง ก็อย่าไปทำให้ถึงขั้นที่คำพูดของเรา อย่างเก่งกระทบคนอื่นก็เป็นหอก หอกต้องแหลมนะ แหลมจนแทงเข้าไปแล