200228-095 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้เป็นวันจันทร์ที่ 28 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2520 ต่อจากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่พวกเราไปประเวศปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกนักปฏิบัติธรรมจะต้องพยายามอย่าเผลอจิตอย่าพลาดจากการพิจารณาทุกขณะจับการทดสอบตลอดเวลาไม่ว่าเราจะอยู่ในขณะอย่างไรมีกิริยาอาการมีผัสสะอะไรต้องรู้เท่าทันต้องรู้ในความประชุมที่เรียกว่าตายภายนอกกายการประชุมอย่างหยาบเมืองนอกที่เห็นได้ด้วยตาหูจมูกลิ้นกาย สัมผัสข้างนอกแล้วต้องรู้แม้กระทั่งกายที่ประชุมกันจัดจ้านอยู่ข้างในอยู่ที่ใจเป็นความประชุมของอาการหรือกิริยาของจิตเป็นอาการโทสะโลภะเป็นอาการของโมหะอย่างไรต้องรู้อาการรู้จนกระทั่งมันทำให้จิตใจของเรานั้นน่ะวาระใดเรียกว่าเวทนาที่เป็นสุขเวทนาที่เป็นทุกข์ต้องจำและปรับเปลี่ยนปรับปรุงเป็นอานาปานสติอยู่เสมอภาคเพียรเรียนปรับทุกข์นั้นเราจะต้องรู้ให้ชัดแม้แต่ในบทที่เป็นการทนฝืนข่มเราจะไปอ่านการฝืนการของการอดทนการต่อสู้ในการปราบปรามนั้นว่าทุกข์ ยังไม่ได้เดี๋ยวก็ให้รู้ว่ากาละนี้เราไม่ใช่ว่าเราทุกข์แต่กาลนี้เรากำลังทำตบะทำเรากำลังมีการต่อสู้เรากำลังมีการทำสงครามกับกิเลสตัณหามันอาจจะต้องนัดเหน็ดเหนื่อยต่อสู้เป็นภาวะสงครามเรียกว่ายึดทันตะมันกำลังการกระทำการยึดทันจะยึดท่านจะทานอันจะเราก็จะต้องรู้การทำการยึดพระหรือการต่อสู้ในขณะใดที่มันเป็นทุกข์แท้ๆก็ไม่รู้จะช้าเราเป็นทุกข์ขนาดใดที่กำลังต่อสู้เพื่อผลที่จะได้เป็นความสุขสงบในอนาคตเราก็ต้องรู้ในกระบะทำต่างๆด้วยและเมื่อผู้ใดจับจิตได้แล้วก็ ผัสสะทุกกายรูปเวทนาโดยเฉพาะลึกเข้าไปถึงจิตและอ่านถึงธรรมารมณ์หรือธรรมะรู้กุศลธรรมอกุศลธรรมทำจิตอย่างนี้จิตในขณะนี้มันกำลังอยู่ในระหว่างกำลังบำเพ็ญกำลังต่อสู้กำลังเป็นไฟและกระเทียมเองไปในทางที่จะได้ผลดีในทางที่จะทำให้เราลดละหน่ายคลายเราก็จะต้อง
อ่านต่อ
รู้ว่าเป็นกุศลอย่างนั้นอะไรที่เป็นอกุศลแท้ๆก็ต้องจับให้มันอ่านให้ชัดถึงทำในธรรมรู้ธรรมในธรรมโดยเฉพาะเป็นเรื่องของอาการจิตเป็นหลักใหญ่และจะสื่อต่อออกมาจากข้างนอกกว่าจะถึงภายนอกกายเป็นวัตถุคู่เป็นโครงสร้างเป็นแบบเป็นตัวตนรูปดาบเป็นดินน้ำ มันอยากใหญ่ก็จะต้องรู้เท่าทันว่าโยมใหญ่เข้าไปก็ไปถึงจิตตนเองถ้าเราปรับเปลี่ยนจิตอ่านจิตกระทำกับจิตของเราได้จนกระทั่งรู้เท่าทันด้วยปัญญาอันยิ่งเกิดเป็นอธิษฐานแล้วก็วางได้วิมุตได้รู้ชัดเจนเท่าทันในดินน้ำไฟลมเท่าทันในโลกกระทำต่างๆจนกระทั่งเราวางใจปล่อยใจรู้สึกที่แท้จริงเราก็จะเป็นผู้ได้ผลไปตามลำดับจริงๆการปฏิบัติธรรมนั้นเมื่อจับหลักได้ชัดและได้มีการกระทำและการฝึกปรือในการทำสติปัฏฐานหรือวิปัสสนาแพ้มีผลในการทำความระงับสงบลงเป็นปัจจัยที่เป็นสมถะซึ่งเป็นเรื่องที่กลางคลายลงเป็นนิโรธไปถึงคัน สวัสดีเราทำได้อยู่ก็เป็นผู้ที่พากเพียรอยู่หมดไม่รู้หมดจบให้รู้จบอันใดเบาบางเหลือเศษน้อยก็ให้รู้อย่าไปอิจฉาละอายใจกับมนุษย์ถ้าปรับเปลี่ยนกำลังใจเกินขอบเขตก็ไม่ควรจะต้องรู้ว่าอันนี้เบาบางไปล่ะแล้วก็ประมาทไม่ได้แม้จะเบาบางและประมาทไม่ได้ก็ต้องรู้แล้วเราก็ได้กระทำกับมันอยู่เสมอเสมอที่จะเป็นนักธรรมที่เอนเอียงเข้าไปหาฟังมีหวังถึงนิพพานหรือเราจะต้องหวังนิพพานก็เป็นอันหวังได้โดยนัยยะที่จะอธิบายมานี้เพราะแม้เราจะมีการงานอะไรอยู่ก็ตามมีการสัมผัสแตะต้องเกิดรั่วอยู่กับหมู่ชนช่วยเหลือคือไฟล์ผู้อื่นไปพลางแล้วก็ได้ปฏิบัติธรรมไปพรางเป็นประโยชน์เป็น ท่านอันบริบูรณ์อยู่ด้วยความไม่ประมาทอย่างนี้แหละเรียกว่านักปฏิบัติธรรมที่เข้า akana มัคโคของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า