200211-090 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้เป็นวันที่ 11 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2520 ต่อจากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่พวกเราปัจจะเวกปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกทุกคนพยายามหาจุดสบายหรือว่าจุดที่เราตัดสินได้จุดที่มีสิทธิ์ของเรามีปัญญารู้รอบในสภาพของจิตสภาวะของจิตที่มันเป็นจิตเบาสบายผ่อนคลายถ้าจะใช้ภาษาเรียกว่าทนก็ทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากอะไร จิตในขณะนั้นตั้งตนอยู่ในความลำบากก็เรียกได้ว่าตั้งตนอยู่ในความลำบากได้มีความพยายามและมีความเพียรและมีความอุตสาหะผสมอยู่ในนั้นจริงมากเท่าที่เราจะทนได้เพราะฉะนั้นมันลงตัวไปหมดกับที่ภาษาพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านเองก็ตามตนอยู่ในความลำบากเถิดกุศลธรรมเจริญยิ่งและเราก็ทนได้ตามที่เราเองเป็นผู้กำหนดเป็นผู้ประพันธ์เป็นผู้กระทำเอาโดยไม่ย่อหย่อนโดยรู้อยู่ว่าไม่ให้เป็นไปในอุปกิเลสทั้งหลายซึ่งอยู่พอสมควรพอดีในภาคเรียนอยู่จิตอย่างนั้นแต่เราจะต้องรู้กำลังของเราเองเราจนได้โดยไม่ยากจนได้โดยไม่ลำบากอยู่ 4 มีการงานอย่างดีมีจิตใจของเราไม่ถูกคับแค้นและก็ทำได้อยู่เรื่อยๆมีลักษณะปล่อยวางอยู่ในตัวมีลักษณะรู้ดีเข้าใจดีและไม่กังวลแทงทะลุรอบอยู่อุตสาหะวิริยะอะไรก็มีอยู่ความหวังความปลอดภัยก็มีอยู่ความเป็นไปโดยราบรื่นของจิตมีอยู่การงานเกิดอยู่เป็นไปได้ดีอยู่จิตอย่างนี้เป็นไปในสภาพตื่นเป็นไปในสภาพที่เราเองกำลังมีการงานมีตาหูจมูกลิ้นกายใจศัลยกรรมครบทั้ง 6 ทวารและมีมรรคสมังคีเต็ม เป็นสัมมาสมาธิของพระอัจฉริยะเรียกว่าสัมมาสมาธิของพระอริยะเพราะประกอบไปด้วยองค์ 7 ของสัมมาอะระหังทั้งหมดตั้งแต่สมัยสัมมาทิฏฐิไปจนกระทั่งถึงสัมมาสติมีองค์ 7 คล่องพร้อมอยู่จึงเรียกว่าสัมมาสมาธิของพระอริยะเพราะฉะนั้นจะมีสัมมาวาจาจะมีสัมมากัมมันตะจะมีสัมมาอาชีโวอะไรก็ย่อมมีอยู่จริงมีทั้งภาษามีทั้งการงานมีทั้งการยังชีพเลี้ยงชีพอยู่จร
อ่านต่อ
ิงมีจิตสำนึกมีความพยายามมีสติอยู่ในนั้นท่านพร้อมทำงานห้อมล้อมกันอยู่อย่างที่เราเคยได้เทียบเคียงกับหลักฐานของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาแล้วเพราะลักษณะจิตที่เป็น ตื่นอย่างนี้แหละที่เป็นนิโรธหรือเป็นนิพพานหรือเป็นจิตที่เราเป็นสุริยะวิหารโดยธรรมมีทิฏฐธรรมสกินหายมีสันตะวิหารซึ่งรับอาศัยชื่อต่างๆเรียกพวกนี้จะขยายแก่กันและกันมันร้อยเรียงอยู่มันดูดีผู้ที่รู้จุดจบหรือรู้จุดที่จัดว่าจิตอย่างนี้เป็นของเราที่ดีที่สุดแล้วและเราก็สบายอยู่เป็นผู้ดำเนินไปถึงเวลาพักก็พักถึงเวลาเพียงพอเพียงเราไม่พักเราไม่เพี้ยนเราก็ข้ามโอฆสงสารได้นี่เป็นการอ่านจิตต้องการเน้นให้พวกเราได้พยายามรู้ชัดเจนแล้วเราจะเดินทางต่อไปเสร็จหรืออะไรมีอยู่ก็ให้มีให้รู้ว่ามี แสบไม่มีแล้วปฏิญาณตนเป็นพระอรหันต์ได้ก็ปฏิญาณหรือแม่มีเศษแต่เพียงสังโยชน์เบื้องสูงเป็นอนาคามีก็เราก็จะรู้ชัดแล้วเราจะไม่มีปัญหาอะไรเลยส่วนต่ำๆที่ตัดได้หรือยังมีเหลือเชื้ออยู่บ้างอะไรเราจะรู้โดยความผิดหนาเราอาจใจแล้วเราก็เดินทางไปเดินทางไปย่อมอาศัยเวลาบ้างไม่ต้องมีอธิษฐานจนเกิดการเราจะต้องใช้เวลาบ้างในเวลาที่เราเดินทางไปไกลแล้วได้ผ่านไปเวลานานแล้วย้อนกลับมาดูของเก่าที่เราเคยเป็นมนุษย์ย้อนดูสภาพเดิมและสภาพปัจจุบันเราจะรู้ได้ว่าเราลดลงตามพรายและตัดปล่อยขาดไปอีกเยอะเราจะรู้จริงๆเมื่อเวลามันมีผ่านไปได้นี่คือความ พวกเราด้านรสกิเลสตัณหาชัดเจนและเราก็เป็นอยู่สุขด้วยเรารู้ทิฏฐธัมสุขกับวิหารแท้อันมีฌานมีสมาธิอันจริงของพระอริยะอย่างแท้มีสมาธิมากนี่แหละเป็นองค์สัมมานะอริยมรรคเป็นองค์ที่จะนำเราไปสู่ผลอรหันต์หรืออรหัตผลสุดท้ายเป็นแน่นอนเพียงพอ