201005-144 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปราการอโศก-ฬ011.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันพุธที่ 5 ตุลาคมพุทธศักราช 2520 ต่อจากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์แนะนำหมู่พิจารณาธรรมเป็นเจ้าแรกณพุทธสถานปราการอักษรมาเป็นสิ่งที่มีชีวิตมีชีวิตก็ต้องกินกินแล้วก็เดินทางไปเรื่อยๆจะสูงฝังศพเพราะฉะนั้นเมื่อเรามีโอกาสกินเราก็ควรจะได้ใช้ชีวิตให้มันเป็นชีวิตและชีวิตก็ควรจะมีค่าชีวิตก็ควรจะมีบทบาทที่เป็นประโยชน์เมื่อเรากินแล้วก็ให้มันชีวิตดินอยู่ได้การดิ้นของชีวิตนั่นแหละจะเอามากระทำบทบาทจะ กิริยาจะมาทำงานการจะมาทำส่วนที่เป็นประโยชน์แก่โลกผู้ที่ถึงที่สุดแห่งจิตใจที่ไม่เห็นอะไรประหลาดไม่เห็นอะไรว่าเป็นสิ่งที่จะมายั่วย้อมมอมเมาแล้วก็มาชักจูงให้เราเกิดตัณหาราคะอะไรได้แล้วก็ไม่มีปัญหาอะไรกับชีวิตชีวิตจริงก็พอสังเคราะห์ชีวิตเมื่อมันเหนื่อยก็พักเมื่อมันมีเวลาพักเพียงพอสมควรแล้วก็ขึ้นมากระทำบทบาทที่มันจะเป็นประโยชน์สืบเนื่องไปให้แก่โลกแล้วก็จะเดินทางไปทางไปไม่มีใครที่จะหนีพ้นความตายไปได้ไม่ว่าจะไปถึงที่สุดถ้าผู้ใดเข้าใจยังไม่เพียงพอก็จะคิดรับคิดง่ายเอาแต่เพียงว่ายังไงมันก็จะ เพราะฉะนั้นเราก็รีบตายซะเถอะนั้นเป็นการคิดง่ายๆและก็คิดโง่ๆมันก็เป็นได้บางคนก็จะเห็นว่ามันเป็นสิ่งที่เราเองนั่นแหละมันโง่มาจากเดิมมันโง่มาตั้งมากไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรเราจึงได้เกิดเป็นชีวิตขึ้นมาแล้วก็มาดิ้นกันมาแข่งแย่งกันมาฆ่าแกงกันมาหลงโลกที่มันหลอกแล้วก็ตัวเรานี่แหละหลอกตัวเองซับซ้อนอยู่นักหนาเมื่อมันรู้เท่าทันแล้วเราก็จะกลายเป็นสิ่งที่ฉลาดที่สุดสิ่งที่ฉลาดสิ่งนี้จึงจะไม่มีจุดโง่อะไรเพราะเราจะรู้บทบาทที่มันดิ้นไปตามภาวะมันจะถึงที่สุดในที่สุดเราจะรู้ว่าความตายก็เป็นธรรมดาไม่ต้องทำให้แต่ตัวเองตายมันก็จะต้องตายเพราะฉะนั้น ถึงจะถึงเวลาตายสำหรับพระอริยเจ้าท่านพระอรหันต์แล้วจะรู้ว่ามันเป็นช่วงชีวิตที่สำคัญเป็นส่วนเหลือที่มี
อ่านต่อ
ประโยชน์และส่วนเนื้อที่จะต้องทำความรู้อันรู้ยอดอันนี้ให้แก่คนอื่นที่ยังไม่ได้รู้ได้รู้สิ่งนี้เพราะเป็นความรู้ที่สุดประเสริฐเป็นความรู้ที่ยอดเยี่ยมเป็นความรู้ที่มนุษย์ที่มันได้หลงไหลกันมานานนับกลับเนี่ยควรจะได้รู้วิธีจึงเป็นชีวิตช่วงชีวิตที่เหลือที่มีค่ามากที่สุดที่จะทำประโยชน์ให้แก่ชาวโลกเขาได้รู้จุดนี้ด้วยซึ่งไม่ใช่ของง่ายเลยจับยัดเข้าให้รู้ทันทีก็ไม่ได้จะให้เขารู้ได้ด้วยอย่างด้วยเย็นที่สุดเพราะเราเองเราก็ได้รู้มาแสนยากนานนักหนากว่าจะเรียนรู้สิ่ง ผู้ที่เป็นพระอริยเจ้าชั้นสูงหรือพระอรหันต์จึงจะเห็นความสำคัญของชีวิตที่จะยังอยู่เท่าที่จะเป็นไปได้จะไม่พยายามมาแกล้งตัวเองให้ตายจะไม่มีความพยายามที่จะประชดประชันชีวิตจะมีแต่การรักษาชีวิตไปโดยปริยายอย่างดีที่สุดแต่ก็ไม่ถึงกับขนาดดิ้นรนเดือดร้อนแม้จะตายก็จะห่วงหาอาวรณ์ชีวิตนั้นไม่มีแน่แต่ก็จะไม่พยายามที่จะให้ชีวิตตายโดยการแกล้งใดๆเลยเพราะรู้ข่าวว่าชีวิตช่วงนี้เป็นชีวิตของชีวิตเป็นชีวิตของชีวิตที่ประเสริฐที่สุดแล้วเราจำเป็นเหลือเกินที่จะใช้เวลาที่เหลือนี้มาทำประโยชน์ให้แก่คนอื่น ให้เขาได้รู้สิ่งนี้มันยอดยากที่จะรู้มันยอดเยี่ยมที่มนุษย์ควรจะได้ถึงมันประเสริฐที่สุดที่มนุษย์ควรจะได้พบได้เห็นได้เข้าใจอย่างแทงทะลุทุกสิ่งทุกอย่างเพราะความเป็นจริงของผู้ที่บรรลุอรหันต์จริงจึงจะไม่มีการฆ่าตัวตายจะไม่มีแกล้งประชดประชันชีวิตจะไม่มีอยากตายเร็วเพราะถ้าจะอยู่ได้นานเท่าใดถ้ามันแข็งแรงถ้ามันมีส่วนประกอบมีองค์ประกอบของสังขารรูปนามขันธ์ 5 นี้แข็งแรงอยู่ได้นานเท่าใดก็จะทำไปจนสุดที่เพราะฉะนั้นพระอรหันต์เจ้าจึงอยู่ได้นานสำหรับท่านที่มีกำลังกายกำลังปัญญามีอินทรีย์พระที่ไปได้นานแล้วก็จะอยู่นานเท่าที่เป็นไปได้เป็นร้อยปีกว่า ปีดังที่มีปรากฏในประวัติศาสตร์อย่างนี้เป็นต้นแล้วท่านก็ทำงานตลอดมาเพราะว่างานเหล่านั้นไม่ใช่ของใครงานเป็นงานสุดประเสริฐเป็นงานที่จะทำให้คนได้รู้ถึงสัจธรรมสูงสุดเป็นสิ่งดีเยี่ยมซึ่งยากเหลือเกินที่จะให้รู้ Message เที่ยวส่วนหนึ่งให้คนประเสริฐขึ้นมาเป็นระดับท่านเป็นพระโสดาเป็นสัตว์ที่เป็นอนาคาจนถึงจุดอรหันต์จริงไม่ใช่ของง่ายๆทุกขั้นตอนเป็นของยากเหลือเกินท่านที่จะต้องพยายามกระทำงานอย่างประณีตอย่างสุขุมอย่างที่จะเป็นไปด้วยความชาญฉลาดเรายังไม่ฉลาดเราก็จะหาความฉลาดเราจะหาปัญญาเพื่อที่จะทำประโยชน์ให้กับผู้อื่นได้อย่างดีเรารู้ความ พระอริยเจ้ากัณฑ์พระอรหันต์จะรู้ความจริงว่าคนที่ยังไม่บรรลุสุดยอดนั้นแสนร้ายร้ายทั้งๆที่จะเอาอาหารดีให้เขาเขาก็จะปัดทิ้งเขาก็จะพยายามตีโต้กลับย้อนทวนคืนทุกอย่างตามอำนาจแห่งอวิชชาของเขานั่นเป็นเรื่องจริงท่านจึงจะมีเมตตาสุดเมตตาท่านจึงจะมีการที่จะต้องคอยอนุโลมปฏิญาณคอยปลดปล่อยคอยช่วยเหลือเขาด้วยกรรมวิธีที่ลึกลับซับซ้อนยอกย้อนไปมาแรงบ้างเบาบ้างอย่างโน้นอย่างนี้กลับไปกลับมาอย่างยากเห็นที่สุดสำหรับผู้ที่ยิ่งโง่ที่สุดยิ่งหนักที่สุดและลำบากที่สุดในการที่จะช่วยเหลือผู้ที่ยังฉลาดยังพอเบาบางยังพอเอื้อเฟื้อยังพอช่วยตัวเองไม่ให้เป็นภาระไม่ให้หนัก อ้ายหน่อยถ้าผู้ที่ยังโง่ก็เป็นภาระหนักหนาลำบากลำบนทุกข์ยากทรมานและก็ผูกพันให้เป็นผู้ที่ดึงเอาไว้เวลาดึงดึงเอาแรงงานดึงเอาการอะไรไปไปพัวพันแทนที่จะไปเป็นประโยชน์กับผู้อื่นไปก็เป็นคนสิ้นเปลืองเป็นคนทำร้ายแรงงานของพระอริยเจ้าไปเปล่าๆมากซึ่งเป็นบาปติดตัวอย่างร้ายแรงเหมือนกันอันนี้พูดไปหลายๆอันชักจะมีหลายอย่างหลายอันเท่าก็เพื่อผู้ที่จะรู้ตัวผู้ที่อยู่ในสถานที่นี้เป็นบุคคลอย่างที่พูดไปพูดที่มีอะไรที่ตรงกับตัวจะเข้าใจได้ผู้ที่ยังไม่รู้ก็ฟังกันผ่านไปก่อนผู้ที่ กะหรี่จัดการแก้ไขเราจะได้สิ่งประเสริฐเราจะได้เป็นประโยชน์แก่โลกแก่บุคคลจะได้เป็นบุญที่สุดและเราก็จะถึงจุดที่สุดได้ผู้ที่ถึงที่สุดแล้วมีแต่ความสบายเท่านั้นสบายไม่มีอะไรเลยแล้วก็ไม่มีความสงสัยในชีวิตที่ตั้งอยู่ไม่ว่ามันจะตั้งอยู่ณที่หนใดไม่ว่ามันจะตั้งอยู่ในการงานอย่างไรไม่ว่าจะตั้งอยู่ในสิ่งแวดล้อมมีคนร้ายมีคนดีอย่างไรผู้นั้นก็เป็นอยู่สุขสบายทุกประการ