200216-093 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้เป็นเวลาก่อนฉันของวันที่ 16 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2520 ต่อจากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่พวกเราปัจจะเวกปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกผู้รู้ในประโยชน์และผู้กระทำจนสำเร็จสำเร็จประโยชน์นั้นๆให้แก่ตนเองได้ถือว่าเป็นพิธีกรผู้ที่มีอะไรสิ่งหนึ่งที่เป็นแล้วมีแล้วแต่ไม่รู้เหตุผลว่าตนมีตนเป็นตนได้แล้ว ทิ้งเสียเปลี่ยนไปเป็นอื่นหมุนไปเวียนมาโดยไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนเองต้องการนั้นคือสิ่งที่ตนเองมีอยู่คนพูดอย่างนี้น่าสงสารและมีอยู่มากมายผู้ที่มีความไม่ดีหรือเราต้องการจะละความไม่ดีออกจากตนได้นั้นก็ดียิ่งแต่ผู้ไม่มีความไม่ดีอยู่ในตัวแต่ไม่รู้ว่าตัวเองไม่มีความไม่ดีกลับไปเอาความไม่ดีมาใส่ตัวซ้ำซะอีกจนเป็นที่น่าสงสารมากดังนั้นจึงขอให้พวกเราสวดกันเองอะไรที่เรามีดีอยู่แล้วเพราะว่าสิ่งที่เลอะเทอะอะไรที่มันไม่เข้าท่าเราก็ไม่ หาเราตรวจตัวเราเองให้รู้แน่ใจว่าเรามีสิ่งที่ดีนั้นแล้วอยู่ในตัวเป็นการไม่ต้องไปยุ่งยากมากมายจะได้ไม่หลงเลอะเทอะเวียนกลับไปเลอะเทอะกับเขาเขายั่วโลกมันยั่วยวนโยกโลกมันมอมเมาโลกมันเป็นยั่วยุตลอดเวลานานเท่านานหรือนิรันดรส่วนตัวผู้ที่มีอยู่เขาก็ถูกโลกหลอกมาแล้วไปติดมาจากโลกแล้วไปถูกก็มอมเมามาแล้วจนกระทั่งเราไปหลงใหลไปติดยึดก็เข้าไปจริงๆก็มารู้เสียแล้วก็มากระทำของไม่สำเร็จพอรู้แล้วแล้วก็ทำได้สำเร็จผลจน นอนเที่ยงแท้เข้าใจชัดเห็นในความที่หมดร่อนหรือแม้แต่เห็นในความบางเบาการผ่อนคลายการลดความจัดจ้านลงไปได้เขาเรียกว่าผลแต่มันจะพ้นเสด็จหรือผลเด็ดขาดผลสนิทจนกระทั่งเราเข้าใจแน่แท้ว่าหมดแหละไม่มีอารมณ์หรือไม่มีสุขไม่มีทุกข์ไม่มีโลภะโทสะอยู่ได้โดยไม่ยากอยู่ได้โดยไม่ลำบากไม่หวงหาอาวรณ์ไม่ต้องแสวงหาแม้จะมีก็ไม่ติดใจเร่งเร้าใจฉันจะต้องอยากอีกหรือว่าทำให้ตัวเราเองปรารถนาอีกไม่มีผลประโยชน์ไม่มีด
อ่านต่อ
ูเป็นไปโดยอยู่กับมันสังเคราะห์กันไปชวนสังเคราะห์กับสังเคราะห์ไปไม่ได้ชวน จดแต่จำเป็นที่จะต้องสังเคราะห์ร่วมกันก็สังเคราะห์ไปไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรือได้ก็ไม่เป็นไรในส่วนที่จำเป็นส่วนที่ไม่จำเป็นเลยเราก็ไม่ต้องเอามาสังเคราะห์อะไรกับชีวิตเป็นแต่เพียงเราอยู่ร่วมไปด้วยเพื่อที่จะให้คนอื่นเขารู้ถึงพริกไทยหรือโทษของมันแล้วเราก็ช่วยเขาไปนั่นเป็นผลของผู้ที่ได้แล้วแล้วก็เป็นผลสืบต่อคือเป็นประโยชน์ท่านจะช่วยเขาไม่ต้องการต่อไปแล้วผู้ใดเกิดตนแล้วว่าตัวเองไม่มีสิ่งที่ไม่ดีนั้นก็ปล่อยเบาว่างอยู่ได้สบายไม่ยึดไม่ห่วงหาอาวรณ์ไม่เดือดร้อนไม่ต้องไปปลดปล่อยอะไรอีกก็ให้รู้ตนผู้ใดมีอะไรอยู่แล้วเราก็พยายาม ปล่อยเบาบางคลายจนรู้เท่ารู้ทันว่านี่จำเป็นหรือไม่จำเป็นอย่างไรสำหรับตนเพราะรู้ชัดเจนแล้วก็เป็นอยู่ได้กับสิ่งนั้นอย่างง่ายดายไม่ต้องดีดดิ้นไม่ต้องวุ่นวายไม่ต้องแสวงหาแม้ไม่มีที่สุดถึงที่สุดก็ไม่ต้องลำบากลำบนอะไรเพราะเข้าใจถึงความตายเข้าใจด้วยความถึงที่สุดมันก็มีตายนั่นแหละเป็นที่สุดเป็นสุดท้ายเราก็เข้าใจแต่ธรรมะจะสอนเราหรือจะให้เราพิสูจน์ได้ว่าคนมันไม่ตายง่ายๆยิ่งคนมีความดีแล้วจะไม่ตายง่ายๆเลยถ้าเราจงเป็นผู้มีความดีเราจงเป็นผู้มีประโยชน์ยิ่งมีประโยชน์มากก็ยิ่งถ้ามาเราเองจะ ทำตนให้เป็นมนุษย์ที่เกิดมามีประโยชน์ที่สุดมีค่าที่สุดและมีจุดเบาสบายว่าด้วยอำนาจของกิเลสที่ถูกโลกมอมเมาดังกล่าวแล้วที่เราได้พูดกันสาธยายกันมากกว่ามากแล้วก็พยายามรู้จักจุดสบายจุดเบาบางหรือว่าจุดเป็นที่กระทำสุดพระวิหารของเราและยังชีวิตให้เป็นประโยชน์ที่สุดโลกต้องการมนุษย์ที่จะช่วยเขาให้รู้จักสัจธรรมที่เราเรียนรู้อันนี้มากที่สุดต้องช่วยกัน