200811-121 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ009.txt

11 สิงหาคมพุทธศักราช 2520 ในระยะที่เราเข้าพรรษานี้เคยกล่าวบอกไว้แล้วว่าเราจะพยายามเน้นสมรรถนะนั่นคืออยากจะให้พวกเราได้พยายามสัมผัสสภาวะธรรมที่เป็นสภาพสงบสภาพปล่อยวางสภาพเบาง่ายเป็นรสชาติไม่มีรถให้สัมผัสสิ่งนั้นให้มาและลดงานลดการงานลดการปรุงรสวุ่นวายอะไรมากลงไปเพื่อที่จะให้ได้มีจิตว่างลงบ้างเบาบางบ้างจะได้สัมผัสจะได้อ่านสภาพเย็นที่ว่างที่เบาที่ง่ายที่เป็นจุดสำคัญ ขอสมรรถนะรถหรือว่าวิมุติรถหรือว่าความเป็นไปอยู่อย่างสบายอย่างสะดวกของความเป็นจริงคนเราเมื่อมีจิตอย่างนั้นแล้วก็รู้ว่าจิตอย่างนั้นมันถี่ได้แล้วก็มันหยาบๆได้เมื่อจิตเหล่านั้นมีแล้วแม้เราจะไม่มีการงานอะไรอื่นเข้าไปอีก 2% คิดอย่างนั้นยังมีแทรกอยู่ในบทบาททุกๆบทบาทก็เป็นผู้ที่มีที่พักมีความปล่อยวางอยู่ในตัวไม่ยึดถือไม่ยึดมั่นถือมั่นไม่เป็นไปโดยอัดโดยเก็บโดยสะสมโดยหมักดองเพราะฉะนั้นสภาพของความไม่มีความหมักดองไม่มีการสั่งสมลงจึงเรียกว่าไม่มีอาสวะผู้ได้ทำแล้วก็รู้ว่า สักแต่ว่าธรรมเป็นกตัตตากรรมเป็นการงานหรือเป็นการกระทำที่ทำให้มันแล้วให้มันเสร็จอย่างดีมีหลักวิเคราะห์ที่จะทำอย่างเต็มใจจริงใจให้ดีสิ่งนั้นก็เกิดดีแล้วในโลกไม่จำเป็นจะต้องยึดถือว่าเป็นของของเราถ้าเราไม่ได้ยึดถือว่าเป็นของของเราความโลภก็ไม่มีด้วยความโลภไม่มีความโกรธก็ไม่มีความเสียสละก็เป็นอยู่ในตัวตัวเราเองก็สบายไม่ยึดไม่ถือไม่หนักไม่ห่วงโดยสัจธรรมมันก็เป็นสิทธิ์ของเราเองนั่นแหละเราเป็นคนทำเราเป็นคนขอมันก็เป็นสิทธิ์ของเราเขาจะแบ่งกินแบ่งใช้เหลือนั้นก็แจกจ่ายได้อย่างง่ายดายเมื่อโลกมีการไม่เห็นมีการไม่ยึดมั่นถือมั่นเป็นแต่ของของคนหรือว่าสะสมกักตัวเอาแต่เป็นความเป็นของตนไม่มีความ โลกก็อยู่อย่างเกื้อกูลอย่างเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ช่วยเหลือโปรไฟล์กันได้การแก่งแย่งไม่มีความทุก