270203-683 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ010.txt
เนื้อหาในไฟล์
เขาพูดได้ศึกษาธรรมะที่ถูกต้องไม่เข้าใจในความหมายคำว่าอาหารการกินคำข้าวจะกินเข้าไปแล้วก็เราพิจารณารู้จักบทเรียนผู้จัดการฝึกฝนอบรมตนก็จะเกิดปัญญารู้ในความกว้างขวางของคำว่าอาหารเข้าไปจนถึงคำว่าบริโภคเรามีการบริโภคทั้งสิ่งที่เอามาให้แก่ตนในเรื่องของอาหารคือทำค่าเข้าป่ากินแล้วก็รู้ต่อผัสสะรู้ต่อการพิจารณามีกรรมกิริยามีสิ่งเกี่ยวข้องตั้งแต่วัตถุนอกไปจนกระทั่ง วิญญาณข้างในรู้จักวิธีการปรับเปลี่ยนเพื่อที่จะปฏิบัติประพฤติตนในรถละกิเลสตัณหาต่างๆเมื่อเข้าใจได้เรียนรู้บทบาทอย่างนั้นปัญญามีจะรู้วิธีการที่กว้างขึ้นในการที่จะปฏิบัติต่อสิ่งที่จะบริโภคอื่นไม่ว่าแต่อาหารคือคำข้าวจะเป็นการบริโภคเครื่องนุ่งห่มเป็นการบริโภคบ้านเรือนอาศัยเป็นการบริโภควัตถุสมบัติอื่นๆซึ่งเป็นการบริโภคมาให้แก่ตนเราก็จะรู้จักจะเข้าใจได้ปัญญาจะรู้จักตัดทอนจะรู้จักรถวางปล่อย จะรู้จักเลือกเฟ้นเข้าหาแก่นสารสาระที่มันพอเหมาะพอดีจะเห็นความเฟ้อความเกินของชีวิตของเราที่เราเองเราเป็นนักบริโภคเกินไปตามค่านิยมของโลกที่มันหลอกเราไปเมื่อเรามารู้สึกจะทำเรารู้ความจริงแล้วเราจึงจะได้ตัดละลดลงแล้วจึงจะเห็นความว่างความเบาความง่ายเห็นโลกที่แสนจะสะอาดขึ้นไม่รกไม่เลอะไม่เปรอะไม่ฟุ้งเฟ้อไม่มากมายอะไรและเรายิ่งจะมองเห็นโลกที่มันฟุ้งเฟ้อมันมากมายแต่ก่อนเราไม่เคยได้ศึกษาเราไม่เคยได้มีปัญญาเราก็เจริญไหลไปตามกระแสของโลกีย์ตามค่า มงคลรกโลกจนกระทั่งเราได้เห็นชัดขึ้นยิ่งตัดยิ่งเกรียนยิ่งเห็นความสำคัญตามขั้นตามฐานะที่เราสามารถละสามารถลดสามารถปลดปล่อยลงมาได้เรื่อยๆเรื่อยๆจนที่สุดเราจะรู้ถึงความสำคัญที่แท้จริงซึ่งเป็นปัจจัยหลักนอกนั้นก็เป็นองค์ประกอบย่อยบริขารเล็กน้อยแล้วเราจะรู้ขั้นตอนของสิ่งที่เกินเฟ้อไปหมดแม้แต่ปัจจัยหลักแม้แต่สิ่งที่จำเป็นที่จะร
อ่านต่อ
องรับชีวิตเราก็จะมีปัญญาลึกซึ้งละเอียดเข้าไปอีกที่จะเป็นเพียงอาศัยและรู้จักระบบรู้จักวิธีการที่มีชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่ามีประโยชน์อันมีส่วนผลิต แรงงานที่เหนือเกินกว่าสิ่งที่เราจะเอามาเป็นปัจจัยเราจะอาศัยปัจจัยและเราจะมีแรงงานมีค่าของแรงงานมีผลผลิตมีพฤติกรรมของชีวิตที่จะก่อคุณค่าเกินสิ่งที่เราอาศัยเกินปัจจัยหลักที่เราเองเราใช้ยังชีวิตไปเราจะเห็นความดีซ้อนขึ้นไปอีกว่าถ้าเราเป็นผู้ที่อุ้มชูโร่เป็นประโยชน์แก่ประชาชนมวลมนุษยชาติเป็นคุณค่าให้แก่เขานั่นคือค่าของเรานั่นคือค่าของมนุษย์นั่นคือความประเสริฐของมนุษย์เราจะเห็นสัจจะพวกนี้ชัดเจนยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นยิ่งขึ้น มั่นใจยิ่งขึ้นเราจะพอใจที่จะรู้ที่จะจริงกับสิ่งเหล่านี้จนกระทั่งกล้าหาญชาญชัยปลดปล่อยตัวตนออกมาสู่ในโลกอันแสนจะมีคุณค่ามีประโยชน์และไม่เผาผลาญเป็นผู้ที่จะเรียกว่ารับใช้ประชาชนตามสำนวนสมัยใหม่ก็ถูกที่สุดจะเป็นผู้ที่สร้างคุณค่าอย่างมีคุณค่าที่เขาจะเคารพนับถือนอกฝ้ายโดยไม่สงสัยในเรื่องเขาจะมาดูดท้วงว่าเป็นเรื่องของศักดินาอย่างชัดเจนที่สุดเราจะไม่สะสมจะกล้าหาญชาญชัยมั่นใจในเรื่องคุณงามความดีมั่นใจในมนุษย์ชาติที่จะเป็นหมู่กลุ่ม ศึกษาอบรมจิตวิญญาณเป็นคนที่ช่วยเหลือเกื้อกูลมีกตัญญูกตเวทีรู้จักคุณค่ามนุษย์รู้จักบุญคุณมนุษย์จะมีคุณธรรมมีจริยธรรมที่จะเป็นสังคมกลุ่มเมื่อเราเล็กเราน้อยเราพึ่งพาอาศัยกันเล็กๆน้อยๆน้อยคนก็ยังได้แต่เมื่อยิ่งเป็นกลุ่มใหญ่ยิ่งเป็นคนที่มีจริยธรรมอันเดียวกันกว้างขวางเราก็ยิ่งจะมั่นใจว่าในโลกที่มีสังคมอย่างนี้อยู่เป็นสังคมที่พึ่งกันได้แน่นอนแต่เราจะไม่กังวลสิ่งที่จะต้องสะสมอันเป็นคุณลักษณะพิเศษที่นักปฏิบัติธรรมจะพึงเป็นพึงมีพึงยืนยันดั่งสมเด็จพระ พระพุทธเจ้าอันเป็นพระบรมศาสดาเราได้พึงแสดงอย่างชัดแจ้งตามประวัติศาสตร์ตามตำนานนักเรียนศึกษามาแล้วแม้พระมหาสาวกแม้ลูกศิษย์ในรุ่นในรุ่นขนาดอุบาสกอุบาสิกาเราก็ได้ศึกษาได้เรียนรู้และเราก็พร้อมที่จะมาปฏิบัติเป็นเช่นนั้นที่เราจะเอาเราจะยึดถือชีวิตอยู่ในทางสายนี้ก็เพราะเราได้มั่นใจในความจริงเราได้เห็นอย่างชัดแท้และเราได้พิสูจน์ว่าเป็นไปได้พร้อมกันนั้นก็มีปัญญาที่รู้ยิ่งว่าความประเสริฐของมนุษย์เป็นเช่นนี้เอง ซึ่งเราก็จะไม่มีอะไรสงสัยอีกนอกจากกิเลสของเราเท่านั้นที่เราจะพยายามศึกษาอบรมตนแล้วก็เลื่อนฐานะเลื่อนชั้นของความจริงที่จะละลดกิเลสไปตามบุญบารมีของเราของเราและความพากเพียรของเราสักวันหนึ่งชาตินี้ก็ตามชาติหน้าก็ตามอีกหลายชาติก็ตามเราจะหมดสงสัยถ้าเราหมดสงสัยในชาตินี้ได้ความมั่นคงดำเนินไปในทางทิศทางเดียวด้วยความพลาดเพียงอาจจะประสบผลถึงที่สุดได้แม้แต่ในชาตินี้ [ไม่สามารถถอดข้อความได้]