270304-687 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ010.txt

เพราะงั้นก็คุณจะเอาไปปฏิบัติที่บ้านก็เอาแล้วระวังหน่อยที่บ้านเขายังไม่เข้าใจอย่างเราเขาไม่ง่ายนักหรอกเราว่าเราเข้าใจเราจะเอาไงเราก็ค่อยเป็นไปอย่างน้อยที่สุดก็ทำของเราขนาดเราทำของเราบางทีก็ยังไม่ยอมเลยที่บ้านผมไม่ได้มากินมื้อเดียวกินสองมือไม่ได้ก็กินได้กินไม่กินเนื้อสัตว์ไม่ได้อะไรเงี้ยทะเลาะกันมาไม่รู้กี่ครอบครัวพวกเราปฏิบัติธรรมเขาก็ค่อยๆเป็นค่อยๆไปจนเขาเข้าใจดีเห็นด้วยก็จูงก็ค่อยดึงกันกว่าจะได้ไม่ใช่เรื่องเล่นจนกระทั่งเห็นด้วยเห็นตามกันแต่ก่อนก็ขัดแย้งกันจนกระทั่งสุดท้ายทั้งครอบครัวมาหมดเลยทั้งครอบครัวมากินมาอยู่มาปฏิบัติธรรมอะไรต่ออะไรกันไปก็เกิดการสุขเย็นอาตมากล้าท้าทายนะว่าครอบครัวที่ปฏิบัติธรรมอย่างสมพร้อมไปไป ครัวกันจริงๆไม่ผัดไม่แย่งกันแล้วจนได้เลยนะที่เกิดผลดีเกิดความสามารถทำได้ถึงปานนั้นครอบครัวนั้นๆจะรู้เลยว่าครอบครัวเขาสุขเย็นสุขเย็นสอดคล้องไปเลยสบายและฐานะดีขึ้นแต่ทำบุญทำทานจริงๆมากขึ้นไม่วันไม่ไหวไม่เกรงไม่กลัวไม่โลภโมโทสันอะไรก็ไม่กลัวแม้ที่สุดจนกระทั่งมีครอบครัวก็ยังกล้าที่จะไม่สะสมกล้าที่จะลดละจางคลายกล้าที่จะให้จะแจกจะทานซะด้วยซ้ำอย่างนี้เป็นต้นมันไปไกลถึงป่านนั้นน่ะแต่ก็ไม่ต้องไปคิดไกลว่าเจ้าจะต้องได้ถึงประมาณนั้นก่อนหรือว่ากลัวกลัวจะไปเป็นอนุบาลนั้นก็ไม่เป็นไรกลัวก็คุณก็ได้มาขนาดนึงได้สบายขนาดนึงแล้วคุณปฏิบัติเป็นขั้นเป็นตอนคุณก็จะรู้ว่าเราไม่ต่อ จะเอาแค่นั้นก็แค่นั้นสูงกว่านั้นมีอีกคุณไม่เอาก็เป็นติดแป้นอยู่แค่นั้นก็เอาแต่ถ้าคนที่รู้ดีแล้วก็อยากจะเจริญกว่านั้นมันจะเป็นเองเพราะใจมันถึงเองมันเป็นเองใจมันไม่ถึงมันไม่กล้ามันก็เอาแค่นั้นแหละมนุษย์น่ะเอาแค่นั้นก็ยังดียังได้ดีมาบ้างเบื้องต้นก็ยังดีถ้าจะต่อไปอีกได้ก็เอาต่อไม่ได้เอาแค่นั้นแค่นั้นก็เอาก่อนเดี๋ยวมัน