270125-680 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ010.txt

ไม่ชื่นชมอะไรนักหนาหรอกได้ยินเสียงทหารไม่ค่อยมีเสียงตาได้กลิ่นตาเห็นรูปจมูกได้กลิ่นกายสัมผัสแต่ต้องอย่างไรก็ตามนั้นก็จะไม่ค่อยเท่าไหร่แต่พอแตก ถึงรถเนี่ยจะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่มันมีนัยยะที่ลึกซึ้งละเอียดที่เราจะรู้ว่าอาหารกับรถที่แตะทางลิ้นแล้วทำให้เราเกิดมีอาการของกิเลสมากบ้างน้อยบ้างมีเยอะเพราะในฐานนอกแล้วไม่ต้องยุ่งเกี่ยวเท่าไหร่ด้วยตาด้วยกลิ่นรูปหรือกลิ่นทั้งจมูกแม้จะสัมผัสจะผ่านจะอะไรก็เฉยเมยก็พอได้จะไม่รบเร้าจะไม่รบกวนอะไรมากมายแต่พอเราสัมผัสกับลิ้นเรารับประทานจะผลักหรือจะดูจริงๆเป็นกิเลสในเชิงลบเชิงบวกเชิงชอบหรือเชิงชังเนี่ย มันจะมีจริงๆที่ให้เราศึกษามันเป็นส่วนที่แยบคายละเอียดละออเพราะฉะนั้นผู้ใดถ้าเผื่อว่าปลดปลงได้ว่าไม่ผลักแม้อาหารที่เราไม่เคยชอบนอกจากไม่ชอบแล้วจะชังมาด้วยก็ไม่ได้ผลักอะไรมากมายขนาดใดเราจะรู้เพราะว่าในภาพของอาหารมันมีทั้งสิ่งที่มันเป็นจริงว่ายังเพชรเช่นนี้เป็นต้นคุณเคยชอบหรือคุณเคยชังก็ตามมันก็เผ็ดของมันอยู่อย่างนั้นแม้จะเคยชอบแต่เวลามารับประทานแล้วมันก็ผิดแม้จะเคยชังคุณก็จะต้องพยายามรับให้ได้พอสมควรเคยชอบแล้วคุณก็มารับไม่ได้พอสมควรคุณจะรู้ว่าเรายังมีอาการดูดการผลักหลุด แต่ถึงจะมีอาการดูดอาการผลักหรือไม่มีก็ตามพริกมันก็เผ็ดมันเป็นเชิงชวนผลักอยู่นั่นเองอย่างนี้เป็นต้นก็ปฏิเสธไม่ได้แม้คุณเองคุณจะมีความชอบอยู่นิดๆเท่าไรถ้ามันเผ็ดมากเกินกว่าเหตุกว่าควรขึ้นไปแล้วคุณต้องผลักคุณสู้ไม่ได้หรอกถ้าเผื่อว่าเราไม่ได้ไปมีจิตใจหยาบๆก็ชอบเผ็ดชอบอร่อยได้รสเผ็ดแล้วล่ะก็คุณก็จะรู้ว่าปฏิกิริยาของมันมันแสบมันร้อนมันทุกข์แล้วอย่าไปห้ามปฏิกิริยาที่มันแสบมันร้อนมันทุกข์นั้นน่ะห้ามไม่ให้มันเกิดห้ามไม่ได้มันต้องมีอย่างนี้เป็นต้นรถอื่นก็เช่นเดียวกันจะเป็นรถของเป็นรถฟอร์ดเป็นรถเฟืองเป็นรถหวานเป็นรสเปรี้ยวเป็น อะไรถ้ามันจัดจ้านแล้วมันก็มีนัยยะคล้ายกันถ้าเราเองเรารู้แล้วเปรี้ยวจะจัดก็มันก็มันก็ทำให้เราเองเรามีปฏิกิริยาที่ไม่เคยจะดีเหมือนกันหวานจัดๆก็เหมือนกันผมจะจัดก็เหมือนกันมีปฏิกิริยาผลักหรือมีปฏิกิริยาที่มันมันไม่ค่อยลื่นมันก็ฝืดเพราะงั้นเราจะสังเกตในขณะที่เราไปพิจารณาอย่างลึกซึ้งแล้วเนี่ยเราจะสังเกตได้ยากเพราะสิ่งเหล่านี้ธาตุของมันเป็นทาสที่แรงที่กล้าจัดจ้านแต่เราจะรู้สึกว่าจิตของเรามันยังรู้สึกแปลกๆที่จริงจิตไม่ผลักก็ได้แต่ว่าปฏิกิริยาที่ทำให้ฝืดทำให้ต้องฝืนต้องลำบากอยู่บ้างเนี่ยอันนี้ไม่ใช่ สภาพของจิตพลังจิตเรารับนะแต่ว่ามันฝืดมันยากเพราะมันเผ็ดจัดเพราะมันร้อนมากเพราะมันร้อนก็ดีมันเย็นจัดพอดีมันขมก็ดีมันเปรี้ยวมากก็ดีมันหวานมากหรืออะไรก็แล้วแต่มันเป็นรถที่มันเกินที่เราจะพอเหมาะพอดีเพราะฉะนั้นในสิ่งเหล่านี้ก็ต้องอ่านจิตให้ชัดๆให้เห็นว่ามันเป็นการฝืดแต่ไม่ใช่เป็นเป็นสภาพจิตของเราผลักเมื่อจิตเราไม่มีพลังจิตของเราก็พอเป็นไปแต่ว่าปฏิกิริยาของธาตุมันเกิดเป็นเช่นนั้นจริงว่ามันก็ยากหน่อยมันฝืดหน่อยแล้วก็ให้รู้ของจริงว่ามันก็ไปได้แล้วล่ะมันพอแล้วอย่าไปหลงผิดถ้าหลงผิดแล้วก็ไม่รู้ตัว กังวลอู้เราไอ้นี่ไม่ได้เพราะงั้นกินพริกก็จะต้องให้ใจมันเฉยไม่มีฝืดไม่มีอะไรเลยจัดๆเข้ามาก็ยิ่งไม่เข้าใจใหญ่เลยตายพอดีก็เลยจะต้องไปทดสอบทดลองกินพริกเผ็ดๆแล้วก็จะให้มันเฉยจะตายมันก็ตายเปล่าไปแล้วมันไม่รู้จะขนาดนี้เป็นต้นสิ่งอื่นก็เช่นเดียวกันมีนัยยะที่คล้ายๆเช่นมีอยู่มากในเรื่องของอาหารมันถ้าเกิดว่าเราเองเรารู้ความพอเหมาะพอดีแล้วเราก็จะเข้าใจในการเกี่ยวข้องเป็นอยู่แล้วก็จะไม่เกิดการทุกข์เรารู้ที่จบเรารู้สภาพพอเหมาะลงตัวพอดีได้เราก็จะเป็นคนสบายเพราะแม้จะเป็นพระอรหันต์ก็ต้องกินแล้วเราก็เลือกไม่ได้บางทีเขาก็เอาสิ่งนั้นสิ่งนี้มาให้เรา ถึงเราจะไปไปเลือกเฟ้นกินอะไรเกินการก็ไม่ได้เผ็ดบางทีก็ให้เป็ดมามากก็ได้ต้องให้เปรี้ยวมามากก็ได้ก็ให้หวานมากๆบางทีก็ได้มันมีพอจะเป็นไปสงเคราะห์ไปได้เราก็ต้องกินต้องอาศัยให้พอเหมาะพอดีจึงจะเป็นผู้ที่ไม่ทุกข์เพราะสิ่งเหล่านั้นมันย่อมเป็นย่อมมีอยู่ไม่ได้ดังเราประสงค์ไม่ได้ทางเราที่ต้องการให้พอดีนั่นแน่นอนมันก็มีมากไปไม่น้อยไปอะไรอยู่ตามสังขารของโลกตามที่มันเป็นภาวะการที่เราจะต้องอยู่กับโลกอันนี้ก็เป็นแง่เชิงหนึ่งที่ให้เราเห็นว่าการพิจารณาเรื่องอาหารไม่มีสภาพลึกซึ้งมีเหรียญมีมุมอะไรที่เราจะต้องศึกษาดังที่กล่าวนี้อยู่อีกมากมัน ไปทุกทีเราก็จะต้องแนะนำกันไปแนะนำเชิงอื่นไม่เกี่ยวกับอาหารเลยก็ได้แนะนำเชิงอาหารอีกซ้ำซากไปก็ต้องยอมจะเห็นว่ามันเป็นเรื่องเหินมันเป็นเรื่องที่เรารู้แล้วเราไม่ได้อะไรประโยชน์อะไรเพิ่มเติมอย่าคิดเช่นนั้นเราจะต้องพยายามศึกษาจริงๆแล้วก็ปฏิบัติให้มีสติปัฏฐานให้มีการรู้เท่าทันพิจารณาวิจัยแล้วก็พยายามหาวิธีลดละปล่อยไปจริงๆแล้วเราก็จะแข็งแรงแยบคายแยกลึกซึ้งละเอียดทั้งการกระทำให้จิตมันตรงวางได้ทั้งสภาพรู้ที่เป็นญาณทัศนะอันแยบคายเพราะฉะนั้นการปฏิบัติธรรมโดยอาหารจึงเป็นเอกกระทำหรือเป็นธรรมะ ขั้นที่ 1 เรื่องที่ 1 เรื่องเอกเรื่องสำคัญเรื่องเลิศที่เราจะใช้เป็นเรื่องปฏิบัติธรรมของเราของเราไปได้อย่างจริงจังเลยถ้าเผื่อว่าผู้ใดไม่เชื่อก็ลองๆปฏิบัติเพื่อเธอแล้วเราจะรู้ว่าคนเข้ามาเลยปลายว่าที่นี่ปฏิบัติธรรมอะไรกันเอาเรื่องกินทักษะตะกรามหุ้นในเรื่องกินเราไม่ได้วุ่นหรอกเราทำให้เบาบางเราทำให้จางคลายเราทำให้มันง่ายเป็นคนเลี้ยงง่ายเป็นคนที่รู้คุณค่าด้วยบอกแล้วว่าจะมีชีวิตทั้งพลังกายทั้งความเป็นอยู่สุขผาสุขไม่มีโรคไม่มีภัยมันมีความรู้อยู่ในนั้นเสร็จความที่เราออกหนังสือเรื่องอาหาร 3 เล่มศึกษากันดูมันมีมุมมีเหลี่ยมอะไรก็ได้เกี่ยวกับอาหารการกินด้วยแม้ที่สุดอาหารเกี่ยวไปถึงนามธรรมเป็นอาหาร 4 ก็ได้อธิบายให้แยบคายลึกซึ้งไปอีกด้วยคอยศึกษาเพิ่มเติมแล้วเราจะได้ประโยชน์ในการปฏิบัติธรรมด้วยอาหาร [ไม่สามารถถอดข้อความได้]