220215-2-035 ทางเอกภาค2-ตอน035(หน้า083)-พ่อท่าน-สันติอโศก-R999.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันพฤหัสบดีที่ 15 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2522 พ่อท่านพระโพธิรักษ์บรรยายทางเอกภาค 2 บทที่ 12 ที่พุทธสถานสันติอโศกถ้าเรามาทำบัตรกันต่อหน้า 83 ถ้าเรากำลังจะบอกแง่หนึ่งแต่กันและกันว่าเราจะไม่เป็นหลงเสพติดหรือว่ามันเป็นหลงแช่ คือเอาจิตใจนี่แหละเราก็ไปหลงอยู่ในจิตใจพอเราปฏิบัติพอเราเป็นผู้ที่ไม่เรียนรู้ธรรมะเป็นผู้ที่เป็นคนธรรมดาเราก็จะทำจิตใจของเราเป็นอย่างที่เรารักเราชอบจิตใจของเรามีอารมณ์อย่างนั้นอย่างนั้นเราก็ไปรักไปชอบอารมณ์อย่างนั้นอย่างนั้นอยู่ในตัวเราถ้าจิตใจอย่างนั้นแหละไปจิตใจที่เราเราเป็นหลงแค่ไปหลงผิดเสพติดมันเป็นธรรมดาถ้าใจจิตใจเราเป็นอารมณ์พิเศษสมสุขสมอย่างนี้เป็นอารมณ์จิตอย่างนี้แล้วเราก็ชอบใจแล้วก็เวียนไปเวียนมาหรือไม่ก็อยู่เรียกว่าคน อยู่หรือว่าติดอยู่กับจิตอย่างนั้นเป็นที่ชื่นชอบแล้วก็ทำอยู่อย่างนั้นน่ะตอนนี้เรากำลังแยกออกมาเป็นแง่สองแง่เท่านั้นว่าเป็นแง่ของเทวดาพาไปสู่ความเป็นเทวดา 6 ภูมิเป็นสมมติเทพกับอีกอันนึงพาไปสู่ความเป็นพรมไม่ใช่ 6 ภูมิแล้วอันนี้ถ้าจะว่าผม 20 ภูมิหรือ 20 ชั้นเลยทีเดียวก็แล้วแต่ใครจะไปหลงยึดงานไหนๆน่ะแต่สภาพที่จิตเป็นอย่างนั้นไม่ใช่รู้ง่ายๆที่มันเป็นสภาพแม้แต่แค่เศษกามเป็นเทวดาสมมติเทพกามาว่าจรซึ่งเป็นกันอยู่ทั้งนั้นทั้งโลกและทั้งมนุษย์ทุกผู้หลง ติดตามอบจกับผมนี่แหละจะเรียกด้วยภาษาง่ายๆเทวดาหรือพรหมนี่แหละเป็นพรมปริสาปุโรหิตตามหาพรหมปริตาพาอาตมาภาพอภัสราจนถึงแม้อสัญญีมาปฏิบัติแล้วก็นึกว่าตัวเองจะต้องทำจิตให้เป็นอย่างนี้อย่างนี้เป็นอสัญญีเป็นรูปพระพรหมรูปพระพรหมซึ่งมีนัยยะที่อธิบายแตกต่างแยกออกไปอีกด้วยซ้ำเป็นอาสาเป็นอากินจาอะไรต่างๆและเราก็ไปชอบไปชื่นไปแช่อยู่อย่างนั้นหากพระพุทธเจ้าท่านให้เรียนรู้จิตอะไรเราติดเราก็จะถอนทุกอันแม้ไม่ติด เราก็ไม่
อ่านต่อ
ต้องไปหลงแช่จะเรียนรู้ก็เรียนไม่เรียนรู้บางอันเลยผ่านไปเลยก็ได้จะต้องเป็นผู้ที่เดินลัดตัดตรงไปนิพพานแต่จุดเดียวจริงๆให้เร็วที่สุดให้ยิ่งยอดที่สุดคือจะต้องรู้เท่าทันจิตจึงจะเป็นอย่างนี้ก็เข้าใจสภาพจิตอย่างนี้เป็นอย่างนี้และก็ต้องรู้ด้วยว่าจิตเป็นอย่างนี้แล้วก็มันน่าติดมันน่ายินดีก็รู้ว่าน่ายินดีแล้วเราก็ไม่ยินดีเรารู้เราว่าน่ากินดีแล้วคนก็ไปติดอย่างนี้จิตอย่างนี้อย่าว่าแต่หน้ายินดีเลยหน้ายินร้ายก็ต้องให้รู้ว่าจิตอย่างนี้น่ากินร้ายเช่นเราได้อธิบายกันมามากก็ทำจิตเข้าไปแล้วก็ไปเป็นอัตรา สร้างอัตราเกินอัตราเป็นมโนอัตราเป็นโอฬาริกอัตราใหญ่ขึ้นไปใหญ่ยิ่งกว่าเก่าทั้งๆที่จิตมันไม่จำเป็นจะต้องไปปั้นรูปปั้นเรื่องปั้นอะไรเลอะเทอะเอาสังขารที่โลกเขาหลอกกันไว้มาหลงปั้นหลงเป็นทำจนเป็นทำจนได้แล้วก็เป็นหลงซ้อนลงไปอีกวันนี้เราได้เราเป็นเรามีเราเก่งยอดอะไรขึ้นไปอีกซึ่งเกินเรื่องเกินราวก็ไปมากมายและไม่น่ายินดีด้วยซ้ำหน้ายินร้ายแต่ก็กลับไปยั่วยุกันว่าเก่งนะทำได้นั่งหลับตาเขาแล้วก็ไปปั่นมโนไม่อยากตาไปท่องสวรรค์ท่องนรกทำอะไรต่ออะไรมากมายขึ้นไปได้อีกมีฤทธิ์มีอำนาจในจิตต่างๆนานาที่เขาปั้นเข้ามาเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ามากมายแล้ว หลงสิ่งที่เกินเฟ้อไม่ใช่ของจริงแล้วก็ไปหลงว่ามันเป็นจริงเป็นจังเข้าไปอีกถ้าอย่างนี้ไม่จำเป็นจะต้องไปที่ดีวุ่นวายเลยมันน่ายินร้ายไม่ใช่สิ่งน่ายินดีด้วยซ้ำแต่ก็กลับไปยินดีในสิ่งที่น่ายินร้ายไม่ลองคิดดูซ้อนกันยุแหย่กันอย่างนี้ไม่ต้องเสียเวลาเลยผ่านได้ด้วยซ้ำตัดรับตรงไปนิพพานไม่น่ารู้ไม่น่าเห็นไม่น่ายินดีหาที่นี่สิ่งที่น่ายินดีบางอย่างซึ่งยังจะต้องรู้จิตผ่านองค์ฌานมีปิติมีสุขมีอุเบกขาอย่างนี้เป็นอารมณ์จิตที่เราจะต้องผ่านตรงนี้ต้องใช้ พอเป็นไปเป็นพวกแพ้อาศัยเราก็รู้ว่าเอออันนี้ก็ยังพอเป็นพอไปหน้ายินดีรู้ดีแต่หน้ายินดีแล้วเราก็ยังไม่ติดไม่เป็นหลงยินดีเราได้แล้วก็รู้ว่าเราได้เราเป็นรู้เราเป็นเราจะต้องใช้ก็รู้ว่าเราจะต้องใช้มีวิตกวิจารมีปิติมีสุขที่จริงเขามาผิดนะเป็นคำยินดีโดยตรงเป็นคำว่าน่ายินดีแต่คำว่าก็เป็นสภาพที่เป็นไม่ใช่คำไม่ใช่ภาษาอย่างเดียวแต่เป็นสภาวะธรรมเป็นจิตที่มันเป็นอย่างนั้นอย่างนั้นได้บ้างเพราะฉะนั้นบางทีเราสัมผัสหรือว่าเราเป็นเรารู้สัมผัสไอ้นั่นไอ้นี่เข้าแล้วเราก็รู้ว่าเราเป็นอย่างนี้จิตใจเราก็ ไหนดีเป็นกุศลเมื่อกุศลเราก็อนุโมทนาหรือมุทิตาเราเป็นผู้สร้างเป็นผู้กรุณาก็สั่งสร้างแล้วก็ดีก็ยินดีเราก็ยินดีด้วยว่าเราก็รู้ว่าหน้าที่ดีแล้วอนุโมทนาหรือน่ายินดีด้วยมันก็ต้องใช้มันก็ต้องมีมีมันก็ต้องมีในจิตมนุษย์น่ะก็รู้ว่านี่ดีน่ายินดีจะทำด้วยความเข้าใจว่ามันน่าสนับสนุนเรามีแรงเรายังใช้แรงให้เลยเรามีเวลาเรายังเสียสละเวลาให้เลยเสียสละแรงเสียสละเวลาเสียสละความคิดความอ่านทุนร้อนที่มีก็ยังให้ได้สร้างสรรค์ พ่อเป็นสิ่งดีน่ายินดีแต่เราก็ไม่หลงแค่หลงติดไม่หลงยึดถือว่านี่เป็นของเรานี่ไม่ลืมเลือนแต่ไอ้นี่จะต้องยึดมั่นถือมั่นไปทีเดียวถ้าไม่ได้ทำอย่างนี้ไม่เป็นอย่างนี้ไม่มีอย่างนี้แล้วก็เป็นคนเสียค่าเป็นคนไม่มีค่าไปหมดทีเดียวยึดติดเอาจนตายตัวอะไรเราก็ไม่หลงไม่หลงสิ่งดีที่มีอยู่ในโลกมีมากมายสิ่งที่จะสร้างสรรค์สิ่งที่เธอกระทำตามกาลเทศะตามองค์ประกอบมันมีเยอะแยะเราทำได้ทั้งนั้นไม่ยึดมั่นถือมั่นไปทีเดียวแต่เราก็จะต้องเข้าใจจุดหมายที่ว่าเราเองรู้ อารมณ์ของจิตอย่าว่าแต่องค์ประกอบของวัตถุคุณนอกรรมกิริยาหรืออะไรต่างๆเลยแม้แต่อารมณ์ของจิตเราเราก็มายึดหมายพฤติกรรมของจิตถ้าเผื่อว่าเราไม่รู้เราก็ไปสร้างภวตัณหาเข้าไว้เยอะไปพบเป็นชาติชนิดลงเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้จะต้องได้สัมผัสสัมผัสในอารมณ์ของธรรมารมณ์ของจิตแต่เราจะต้องได้ไปเป็นอย่างงดผ่านเทวดาอย่างนั้นจะต้องไปเป็นสภาพอย่างงดไปเป็นพระพรหมอย่างนั้นตามนั้นฉันตอนนี้ชั้นยังงดอย่างนี้อะไรที่อธิบายกันมาแล้วเราก็จะต้องเป็นไรเลี้ยงเบียร์ลงไปไม่ใช่เราไม่ต้องผ่านเรารู้เท่าทันเข้าใจและเราส่วนมากมันจะเป็นมาทั้งนั้นแหละจิตแม้แต่ที่สุดจิตจะเป็นอสัญญีพรหมแล้วก็เป็น เราไม่รู้ก็อ่านไม่ออกเฉยๆหรอกแล้วเราก็ไปปิดตัวเองไปติดโดยที่เราไม่ให้เราก็ไม่รู้ตัวว่าเราเป็นบางขณะเราก็ฉันมีบางขณะเราก็จะมีสภาพเป็นตั้งแต่พรมรูปพระพรหม 16 ชั้นมีอารมณ์ปริสาอารมณ์ปุโรหิตตาอารมณ์มหาพรหมแล้วมันก็มีสภาพจริงๆอธิบายพร้อมนี้อธิบายสภาพเป็นปริศนาพาเป็นอัปปมานาภาเป็นอภัสรามีอยู่ในลักษณะนั้นอย่างนั้นจริงๆที่จะมากกว่านั้นเป็นปริศนาสุภาษิตประมาณนั้นสุภาษิตมหามันก็มีอยู่ในนั้นจริงๆนะสภาพพวกนี้เดี๋ยวก็จะขยายอธิบายว่าเป็นอย่างไรบ้างเปอร์เซ็นต์อยู่จริงๆก็จะเป็นเวรเป็นอสัญญีมันก็เป็น เดี๋ยวไปหาเอารูปไปหารูปกับผมชั้นสูงขั้นอภินิหารจับปลาสุทัสสาสุทัสสีอรรคพลสืบไปหลงเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาเราก็เคยมีไม่เคยหลงก็มีไม่เคยเป็นแต่ไม่เคยลงแต่พระพุทธเจ้าท่านบอกว่าถ้าไม่เคยไปเกิดท่านไม่เคยไปเกิดก็หมายความว่าถ้าไม่เคยไปสถิตหรือว่าเคยไปหยั่งลงเป็นสัตว์โลกเมืองพรหมสุทธาวาสไม่เกิดแค่นี้ติดใจในเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาท่านไม่เคยไปติดท่านไม่เคยไปหลงใหลไปยินดีปราบปลื้มไปติดใจแต่ไม่ได้หมายความว่าท่านไม่ เป็นไม่เคยมีคำว่าเกิดคำว่าไปที่สิงสถิตหรือว่าไปติดใจมันเป็นสภาพสภาพหนึ่งพระพุทธเจ้าท่านบำเพ็ญเป็นโพธิสัตว์มาท่านบอกว่าท่านไม่เคยเกิดก็เป็นเรื่องของการผิดพลาดเอาไว้ตามพุทธวจนสายไม่ติดของท่านเป็นอย่างนั้นแล้วแล้วผมก็ได้อธิบายยกตัวอย่างของตัวเองให้ฟังคือเรารู้ว่าเป็นคุณงามความดีน่าทำนะเราก็น่าทำแล้วจะเอาไว้จอเราจะไปเป็นเอาไว้จอนหมายความว่าผ่านไปเกิดผ่านไปเป็นแต่เราก็ไม่ได้ไปยึดมั่นถือมั่นกับไปเกิดนี่ไม่มีนัยยะซ้อนไม่ใช่ว่าเราไม่รู้ไม่เห็นรู้เห็นเป็นได้ก็เป็นแต่เราไม่ติดเป็นได้ก็เป็นแต่เราไม่ติดแต่เราไม่ได้ สตริงอยู่ก็อยู่ที่ตรงวัดหลงเราไม่ได้หลงแล้วเรารู้ด้วยว่าดีในจุดที่ดีแต่สุดท้ายว่าทำไมไม่ดีสุดท้ายว่าทำไมไม่ดีแต่เราไม่ได้ไปยึดเป็นอาวาสแล้วไม่ได้ยึดเป็นวาสะแล้วไม่ได้ไปสิงสู่เราไม่ได้ไปอยู่อย่างยั่งยืนเราไม่ได้ไปอยู่อย่างยั่งยืนเราไม่ได้เป็นหลงจมอยู่ที่นั่นไม่ได้ลงจมพระพุทธเจ้าก็บอกว่าท่านเองท่านไม่ได้เป็นถ้าไม่ได้ไปอยู่เกิดท่านจะไปที่สุดถ้าว่าเธอก็ไปท่านก็รอพอเราตั้งใจไปก็ชั่วเท่ากับเหยียดแขนออกเราก็ถึงซึ่งสุดท้ายจับปลาปลอมถึง สีสุดศึกษาพรมอะไรก็ไปเท่ากับเร็วเท่ากับเราเหยียดแขนออกคุกเข่าก็เล่าไว้ก็ไปก็เป็นจิตอย่างนั้นคือจิตของท่านเองนั่นแหละจะว่าไปว่ามานี่มันก็เป็นโวหารเป็นภาษาจิตของท่านเป็นอารมณ์อย่างนั้นให้เป็นไปอย่างนั้นมันก็เป็นทันทีเป็นได้เพราะท่านเป็นผู้ที่เหนือจิตและมีเจโตว่า 10 ปัตโตอันนี้จิตอันเหนือเข้าถึงซึ่งความเหนือจิตจิตของท่านจะเป็นอย่างไรท่านก็เป็นไปได้โดยไม่ยากโดยไม่ลำบากอย่างนี้เป็นต้นน่ะเพราะว่าเราต้องเข้าใจให้ชาติต้องไปถึงว่าอารมณ์จิตของเราเนี่ยเราไปเกาะไปติดอะไรต้องรู้ แล้วเราก็ถอนออกมาอะไรที่จะต้องผ่านต้องเป็นต้องไปต้องอาศัยอยู่ก็รู้ว่าอันนี้เป็นเครื่องอาศัยเป็นสภาพสภาวะอาศัยไม่ยึดมั่นถือมั่นอะไรจรไปหรือเป็นไปตามหมอตามกฎอารมณ์ไหนที่มันเป็นอารมณ์ที่ดีเช่นแม่ที่สุดบอกว่าเราจะเป็นผู้ที่มีอารมณ์เบิกบานแจ่มใสมีอารมณ์อุเบกขาหรือทุกข์เข้ามาสุขนี่แหละเป็นฐานยิ่งเราติดคุกหรือเป็นอุเบกขานี่ก็ไม่ได้ติดใจเกาะเกี่ยวถ้าไม่ได้อุเบกขาถ้าไม่เป็นอารมณ์อุเบกขาแล้วก็เศร้าสร้อยโศกทุกทรมานไม่ได้เราจะเป็นสิทธิ์อย่างนั้นก็ไม่ได้อารมณ์จิตบางทีมันไม่เป็นอุเบกขามันจะต้องปรุงมันจะต้องคิดอยู่มากมันจะต้องทำงานอะไรต่ออะไรอยู่เยอะแยะก็ได้แต่ซ้อน ไปอีกแล้วว่ะอัดทุกข์ก็มาสุขหรืออุเบกขานี่วางเฉยไม่หวั่นไหวไม่มีอารมณ์โลกไม่มีอารมณ์โกรธเข้ามาแผ้วพานมันก็ไม่แปลกมันก็ดีอย่างนั้นตายสนิทอยู่ในโลกที่เรียกว่าโลกโลกุตระที่แท้ไม่ต้องมีอารมณ์โลกโกรธหลงมาแผ้วพานอีกเลยเฉยต่ออารมณ์โลภโกรธหลงที่อยู่ในโลกมีขจรกระจายมากมายยั่วยวนกันอยู่คนนั้นก็เกิดคนนี้ก็มีอารมณ์นั้นอารมณ์นี้อยู่บางคนก็จะพยายามที่จะยั่วยุพยายามที่จะกระแทกกับท่านพยายามที่จะทำให้เรากระเทือนตามที่เป็นที่เขาเป็นด้วยซ้ำไปแต่เราก็ยังเฉยอุ หาคำนี้มีความหมายว่าเฉยอย่างนี้แล้วเราก็นิรันดรจะบอกว่าเราติดเราแช่อยู่ที่โลกุตระอ่ะตอนนี้ก็จะต้องเข้าใจแล้วเราไม่สงสัยเราไม่หลงใหลเราจะแชร์อยู่ที่โลกุตระเราจะเกิดอยู่โลกุตระฟังดีๆไม่ได้ปิดความหมายเป็นบัญญัติเป็นโวหารเราเกิดอยู่ในโลกกฎกระทะไม่เปลี่ยนแปลงไม่หมุนกลับไม่เวียนวนลงไปหาโลกโลกียะโดยจะต้องไม่ตายหรอกไม่ได้ยึดมั่นถือมั่นเราจะต้องกลายเป็นเราจะต้องกลับไปโกรธบ้างต้องกลับเป็นโลกมั่งอย่าโมหะนะอันนี้แหละอย่าโมหะนะต้องรู้นี้จะต้องรู้ความที่เป็นได้อย่างเที่ยงแท้ความที่เด็ดเดี่ยวในส่วนสัตว์ที่สูงสุดสวนสัตว์ที่เป็นจริงแล้วเราก็จะ จริงตามที่มันเป็นยอดอย่าไปหลงใหลสับสนแล้วเราก็ไม่เรียกเราก็ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่พลาดต้องให้ชัดแจ้งว่าถ้าอย่างนี้เราต้องการโลกุตระเราก็ต้องลงอุจจาระอุเบกขาที่ว่านี่เอามาอธิบายความอย่างที่เข้าใจละเอียดสุขุมเข้าไปเป็นชั้นเชิงอย่างนี้เราก็ต้องแน่ใจให้แน่ๆก็บอกว่าอย่างนี้ก็เกาะยึดมั่นในอ่าวก็จะมั่นอย่างนี้แล้วมันเสียหายอะไรเราสูญน่ะอุเบกขาแบบนี้อุเบกขาศูนย์น่ะแล้วศูนย์จากโรงพักโทรศัพท์สบายไม่ต้องเกิดเลยเมื่อไหร่เราก็ไม่ต้องไปไม่ต้องมีอะไรพอพูดด้วยซ้ำไม่ต้องมีโอปปาติก คอยหลอกอยู่ว่างๆก็มีอารมณ์ขุ่นหมองอะไรปุ๊บก็มาอีกไม่รู้ตอนรู้ตัวไม่ต้องไม่ต้องคุณต้องมองไม่ต้องขัดต้องเคืองโปร่งโล่งสบายตลอดเวลาเมื่อไหร่เมื่อไหร่จิตเราก็จะรู้มีสติรู้อาการรู้อารมณ์รู้กิริยาของจิตของเราเสมอสบายอะไรกระทบต่อไปสัมผัสเมื่อไหร่ก็เราก็จะเอาธาตุรู้นี่แหละวิญญาณของเรานี่รู้อะไรก็รับรู้ถ้าร่วมด้วยได้ก็ร่วมด้วยร่วมด้วยไม่ได้จะปลีกเสียด้วยปัญญาของเราก็ปลีกไปถ้าร่วมด้วยไม่ดีขึ้นแล้วเอากุศลเป็นที่ตั้งอย่างกุศลให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทไม่ได้เอาเข้าข้างตัวแต่ดูตัวตัวเองรู้อัตโนมัติ ดีอะไรเกินไปแล้วช่วยไม่ได้ทำไม่ได้เราก็ไม่ทำทำแล้วเสียทั้งคู่ไม่เอาถ้าเราทำแล้วแม้เราจะเสียเสียแรงเสียเวลาเสียอะไรบ้างแต่คนอื่นดีสร้างสรรค์เรายังจะเสียถ้าอย่างนี้ไม่มีปัญหาเสียสละอย่างนี้เราไม่มีปัญหาแต่ไม่ใช่เสียทำที่ว่าเสียนี่ไม่ใช่ว่าเราเสียทำไม่เสียทำเราเสียแรงเสียทุนรองเสียสิ่งที่เป็นประโยชน์เสียจ่ายทุนลงไปจากที่ตัวเราจะเสียวัตถุส่วนตัวของเราจะเสียแรงกายส่วนตัวของเราจะเสียแรงปัญญาส่วนตัวของเราเป็นสร้างสรรค์สิ่งนั้นเพื่อผู้อื่นมันไม่เสียหายอะไรเราก็จะทำแต่ถ้าเสียธรรมะไม่เอาก็ประมาณแล้ว เราทำไม่เก่งเท่ากว่าไม่เป็นไปได้ขัดขืนเราไปร่วมทำร่วมอะไรเขาแล้วเสียหายธรรมะตกต่ำทำให้ธรรมะเสื่อมลงเขามีอำนาจมีฤทธิ์มีเดชมีอะไรต่ออะไรที่เขาจะต้องทำให้เราบังคับบีบบังคับหรือว่าเราจะต้องตกอยู่ในภาวะจำยอมอะไรต่างๆหลายๆอย่างไม่เอาเลิกอะไรนี่เป็นความรู้ซ้อนๆอยู่อีกเชิงอธิบายเขาไปเป็นพิสดารลึกซึ้งเข้าไปอย่างนี้อีกแล้วเราก็จะต้องใช้ปัญญาในหลักฝึกหัดและเรียนรู้และมีของจริงพยายามกระทำอย่างน้อยที่สุดเราก็จะต้องรู้ทุกข์รู้สุขเราไม่ทำให้จิตของเรามีโทสะเป็นอย่างนี้เรียกว่าเรา จริงๆเราไม่บ่นไม่มองไม่อึดไม่อาจไม่ขัดไม่เคืองไม่เว้าไม่แหว่งอะไรในใจของเราจะเต็มเบิกบานรู้อาการรูปกิริยาของจิตจริงๆวันต่อวัน 24 ชั่วโมงถ้าเรามีสติสัมปชัญญะได้เราก็จะเป็นผู้ที่เบิกบานแจ่มใสไม่อึดอัดขัดเคืองไม่ทุกข์ไม่ทรมานเบาๆแบ่งๆจิตใจอะไรต่างๆนานาที่ใช้สำนวนใช้ภาษาอะไรพวกนี้เรียกไปเนี่ยไม่เอาอ่ะอย่างน้อยเราก็จะเป็นผู้ที่ไม่เอาอารมณ์อย่างนั้นมาใส่ใจมันมีตัดออกเราจะเที่ยงด้วยเราจะเที่ยงด้วยเราจะเกิดอยู่อย่างนี้แหละเกิดอยู่อย่างนี้ศูนย์เกิดจากศูนย์จากโทรศัพท์โมจิแล้วเราก็มาไล่ราคามูลนิธิเราจะ ก็เราจะยึดศูนย์น่ะยึดศูนย์แล้วจะให้จิตของเราสะอาดผุดผ่องจากราคะโทสะโมหะมูลทั้งหมดเราจะรู้ไม่หลงไหลไม่โมหะแล้วจะเห็นแล้วจะเข้าใจจริงๆในจิตของเราเมื่ออย่างต่ำไม่มีแล้วแม้จะมาเป็นกามาวจรเป็นสมมติเทพแล้วก็จะรู้อาการกิริยาของจิตให้ชัดว่าเราจะเป็นอย่างไรพอเป็นพอไปถ้าเป็นกามาวจรสมมติเทพเสพสมสุขสมเราจะตัดอีกเหมือนกันเราจะไม่เป็นอาการอย่างนั้นไปแช่อิ่มไปติดไปยึดแต่ก่อนนี้เราไม่รู้นะเรานึกว่านี่แหละเป็นของควรได้ควรมีควรเป็นจะต้องคอยเสพสมสุขสมพงษ์ได้ลาภได้จดอร่อย ได้รูปรถขึ้นเสียงสมใจอร่อยติดยึดไปอยู่นั่นแล้วให้ได้นานๆให้ได้มากๆทำบางทีก็แช่อิ่มคอยสั่งสมไว้น่ะอยากจะยกตัวอย่างอันนึงให้ฟังง่ายๆแต่เห็นชัดเจนแต่ก่อนผมเคยเล่าสู่ฟังกันหรอกชอบมีขนมอย่างถั่วกวนหรือว่าพืชเผือกกวนอะไรปั่นเป็นก้อนๆใส่กระเป๋าแล้วก็แหมอร่อยแล้วก็ค่อยกินชื่นใจอร่อยสุดนะเออซุปก็อร่อยกลัวจะหมดง่ายอยู่ในที่นอนก็ยังกินนะยังอยู่ในกระเป๋านะ อยู่ในที่นอนก็ยังออกไปให้มันสุกอยู่สบายมันชอบใจมันได้สุกแม้กลัวจะหมดต้องค่อยๆจะเปลี่ยนเกษียณกินกลัวจะหมดง่ายๆมันอร่อยแล้วมันก็สุขใจชื่นใจเนี่ยอารมณ์เด็กๆคนทุกวันนี้ก็อารมณ์เดียวกันจะๆสุดๆอยู่นั่นน่ะสูบบุหรี่ก็สุขพอเวลาสูบไปแล้วมันมีปฏิกิริยามันมันร้อนหรือว่ามันมีปฏิกิริยามันลำบากอยู่แต่เขาไม่รู้ตัวเขาก็ต้องพักเป็นคู่นึงก่อนพอเดี๋ยวก็อยากสุขอีกก็ต้องเอามาอีกจะหิวอีกแล้วก็พักไปอีกเพราะไม่มีปฏิกิริยาที่จะต้องพักถ้าขืนต่อๆๆกันมากไม่ ใช้เลยนะสูบบุหรี่นี่ม้วนทองคนนั้นเรียกว่ากิเลสมันจัดแล้วก็ทำลายปฏิกิริยาที่จะทำลายเซลล์ประสาททำลายอะไรก็ได้อย่างมีธาตุเคมีนั้นมีธาตุแท้ๆนะมีนิโคตินมีอะไรต่ออะไรในบุหรี่นั่นน่ะแต่เขาเองก็สู้ทนแล้วเขาอดไม่ได้ต่อรถผ่อนไม่ได้ต่อรถเขาต้องทำคนพวกนี้แต่ผู้ใดที่ไม่มีกิเลสจัดมันก็ต้องพักมันทนไม่ได้ต่อปฏิกิริยาตรงนั้นต้องพักไปชั่วครู่แต่เสร็จแล้วเขาก็ยังติดรถประเดี๋ยวก็เอารถไปมาทุนอีกละเหมือนกันก็ยกตัวอย่างที่ตัวเองติดขนมเนี่ยมันก็เป็นอารมณ์สุขมันหลงอรรถสาธารณสุขโรงเรียนให้มีอยู่เรื่อย เนี่ยมันก็เกิดก็เป็นก็มีอย่างนี้นี่โลกิยะสมมติเทพแท้ๆเป็นเทวดากามาวจรเสพสมสุขสมในอารมณ์สมใจที่ไปติดสมมุติอย่างนั้นอย่างนั้นเมื่อเราเลิกมันได้แล้วนี่เรามาหามาฝึกอะไรแล้วอยากกินขนมอย่างเด็กๆแต่ก่อนมีเหมือนกันผมนึกถึงเดี๋ยวนี้แล้วก็บอกเออมันก็เป็นจริงๆนะเป็นได้จำได้แม่นยำยังจำได้จริงๆโอ๊ยสุขดีอะไรดีแต่เดี๋ยวนี้มันมันก็ไม่ได้เกิดรถกันเลยถึงพูดเดี๋ยวนี้ก็ยังไม่ได้เกิดลอตเตอรี่ไม่ใช่เพราะความอายที่จะต้องทำอย่างนั้นนะไม่ใช่แม้เราจะมาเป็นอย่างโตแล้วเราก็คล้ายๆกันนั่นแหละไม่จำเป็นจะต้องอาศัยแอบกระเป๋าลองเอาไว้ข้างๆ ชื่นใจโอเลี้ยงหมดเมื่อไหร่ก็สั่งมีเพื่อนอยู่คนนึงกินโอเลี้ยงนี่โอ้โหอย่าให้โอเลี้ยงจืดจางอย่าให้เวลาเค้าสั่งมากินเนี่ยน้ำโอเลี้ยงเค้าเนี่ยถ้าแม้ว่าเขาสั่งทิ้งไว้เราต้องไปทำงานติดงานในนี้นะแล้วมันก็ละลายเด็กส่งของเด็กส่งเขาเลี้ยงนี่ถ้าไม่เห็นมีแต่ตูดโดนด่านะโดนดุไม่ได้มันต้องเปลี่ยนแก้วไม่ว่างเงินจ่ายไม่ว่าเอาใหม่มาไอ้กล่องนั้นก็ชอบใจที่จะไปกลัวอะไรมันขายของมันทิ้งไว้ละลายเมื่อไหร่ละลายสักหน่อยนึงพอไม่ได้เข้าท่าไม่ได้รถที่เขาต้องการนะเขาจะต้องดูต้องเปลี่ยนแก้วที่ได้รถอยู่ในขนาดที่เขาปรุงขนาดต้องขนาดนั้น จุดๆจังๆก็ไม่กินด้วยเพราะว่ามาไว้แล้วมันละลายมันละลายจืดจางต้องเปลี่ยนแก้วมาให้เป็นอย่างนั้นอยู่ตลอดเวลาวันนึงกินไม่ได้ไม่ได้เขินถามแน่ๆแท้ๆแต่ทุกคนก็รู้ดีว่าไอ้ 20 แก้วนี่ไม่ได้น้อยกว่านั้นเลยวันๆนึง 29 นี่ไม่ได้ต่ำกว่านั้นเลยกินจริงๆเลยออกชื่อเดือนนี้พวกคุณก็คงจะรู้จักชื่อพูนลาภอนุมานกินๆๆกินโอเลี้ยงโอ้โหแล้วดุเด็กๆจะเป็นทรงนี้ทำไมเด็กอย่างนั้นไม่ได้กินถ้าเขาติดงานก็ติดไปไม่ติดงานก็มานั่งดูดมันอยู่นั่นแหละเศษสวรรค์เศษสวรรค์เป็นสวรรค์ของเขา เศษสวรรค์นี่มันยิ่งกว่าเราเอาขนมใส่กระเป๋าก็กินอย่างนี้แหละต่อหน้าต่อตาเปิดเผยมันก็ติดมันก็เป็นอย่างนั้นมันก็อยากขายให้เห็นมันความวนเวียนที่ชัดเจนเป็นโลกิยะเป็นกามาวจรที่ชัดเจนวนเวียนเห็นชัดๆเอาไว้จอนไปอยู่บนต่อหน้าต่อตาถ้าเรารู้แล้วเราเลิกเราละมันขาดอารมณ์นี้มันไม่ต้องสุขอะไรหรอกสุขก็หายไปเราก็ไม่ต้องติดศุกร์นี้แม้แต่วนเวียนจะต้องมีกรรมกิริยาอย่างนี้ต้องมีอันนั้นอันนี้มาคอยบำบัดมันก็ไม่ต้องไม่ต้องบำบัดบำบัดอะไรสบายหลุดไปได้เราก็จะต้องรู้ทุกๆอย่างที่เราเป็นอยู่ที่รถติดอยู่อะไรจำเป็น แม่จะกินข้าวแล้วก็ว่าต้องเสกรถกินข้าวมีอาหารรสนั้นรสนี้ต้องเสพรสอย่างนั้นอย่างนี้สุดท้ายแม้เราจะต้องกินข้าวเราจะต้องกินกับเราก็จะต้องมาล้างโลกที่จะต้องเป็นกลางมาไว้ก่อนไม่เห็นต้องไปสุขเพราะว่าเราจะได้กินกับในนี้แล้วก็ต้องไปแช่ต้องเวียนวนต้องอยากได้มาสักวาระนั้นแหม่นี่มันก็ไม่ได้กินแกงส้มมานานแล้ววันนี้จะต้องกินแกงส้มให้อร่อยไม่ต้องเวียนวนอาจจะนานหน่อยไม่เหมือนที่จะเทียวกินโอเลี้ยงอย่างที่ยกตัวอย่างวันนี้ต้องแกงส้มกินอร่อยๆกินสมใจอร่อยนี่เรียกว่าเราไปเกิดหรือเราไปติดเรายังมีโรคอย่างนี้อยู่โลกนี้ ไปไม่วันหนึ่งก็ต้องวันหนึ่งเราต้องไปเนี่ยมันเหมือนกับไอ้ที่มันๆเพราะมาไม่ใช่ไม่ใช่เราไปแต่มันมามีโวหารว่าอย่างนี้ไม่ใช่เราไปเที่ยวเมืองนั้นหรอกแต่มันจะมาเกิดที่เราเหมือนโอปปาติกะมันมาโผล่เพราะอะไรเราไม่เอาแล้วเรารู้แล้วว่าเราไม่ผิดไปเกิดแล้วแต่มันก็มาโผล่ที่ในจิตเราเป็นอารมณ์อ่ามันเกิดนี่มันอารมณ์ร้อนอันนี้ก็เหมือนกันกับเราไปอันนั้นเป็นอารมณ์เกิดขึ้นจริงๆโผล่เพื่อเป็นตัวประปาที่กะก็เหมือนกับเราไปก็เหมือนอย่างเงี้ยเราจะต้องแกงส้มกินสักหน่อยนี่เราไปเลยโคจรชัดๆเลยเราไปเป็นเลยนะกินแกงเอาไปเอาแกงส้มปรุงมาแล้วเอามากิน รสชาติสบายชื่นใจได้ขึ้นสวรรค์ 1 เที่ยวกินซะเจ็บถ้าบอกว่ายังติดใจอยู่ก็กินกันอีกถ้าบอกว่ากินแล้วมันเบื่อมันต้องพักก็พักไปไม่กินให้กิน 3 วัน 4 วันติดกันก็ไม่กินอีกแล้วเบื่อไปหาอื่นใหม่เสพสวรรค์เมืองใหม่จอนอยู่อย่างนี้แหละเรียกว่าวนเวียนวัดตาสงสารถ้าเราไม่ติดแล้วเราล้างที่เป็นปรมัตถ์รู้เท่ารู้ทันเออไม่ต้องสุขอะไรมันอาจจะเคยชินว่าไอ้แกงส้มนี่มันง่ายต่อลิ้นง่ายต่อความเคยแม้ตอนหลังมาเนี่ยเราล้างความคิดไม่หลงไหลไม่ต้องอยาก รับได้แล้วรู้แล้วอื่นแทนก็ได้ไม่เจอกันอีกเลยก็ได้แกงส้มถึงเจอมันอีกก็จำได้อยู่ว่าไอ้นี่เคยเป็นเพื่อนรักเคยเป็นสิ่งที่น่าเคยยินดีเราก็จำได้ว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่เคยยินดีแม้เดี๋ยวนี้เราคบหามันอยู่เราก็เออมันก็ยังรู้ว่ามันมันดีมันเคยง่ายเพราะเราเคยรู้จักกันเนี่ยมันสนิทสนมนะมันคลุกคลีเกี่ยวข้องกันสะดวกไม่ผ่านไม่ใส่ง่ายคราวนี้เขาก็ไม่แรงโดยสัจจะอะไรอย่างนี้แกงส้มแต่บางคนมาหัดมันจะหักเคยหัดกินแกงเผ็ดแกงเผ็ดกินดีในใจแกงเผ็ดมาตั้งนานและง่ายต่อการเป็นตอนหลัง พอเลิกแล้วมากินแกงเผ็ดอีกทีได้ไหมมันแสบมันยากมันชักลำบากกว่าปกติเราก็รู้ว่ามันลำบากสัมผัสแล้วมันไม่ง่ายเพราะเหตุปัจจัยเพราะมันเป็นตัวมีฤทธิ์แรงนะแม้แต่ก่อนนี้ทำไมเราคบหากันง่ายจังเลยดูสะดวกมันอย่างผมเคยพูดถึงเรื่องพริกเนี่ยผมกินพริกไปก่อนกินง่ายสะดวกคบหากันแหมรู้เหลี่ยมรู้ครูกันยินดีทีเดียวอร่อยๆซะด้วยชื่นใจเดี๋ยวนี้คบหากันแล้วก็รู้ว่าพลิกไอ้เพื่อนเก่าเพื่อนยากแหมเดี๋ยวนี้ยากเพื่อนเอ้ยคบกันไม่ค่อยสนิทแตะกันก็ทีไรมันไม่มันไม่มันไม่มันแสบมันไม่เหมือนเก่าแล้วก็ สัจจะของจริงมันเป็นอย่างนั้นจริงๆสัจจะอันนั้นแต่ก่อนนี้หลงเราจะเห็นความหลงชัดว่าแหมมันยากเย็นนะมันไม่ใช่ของง่ายแล้วยังหลงงอนดีมันดิบมันไปสวรรค์มันไปเมืองสวรรค์เมืองฟ้ามันหลงจริงๆเลยเห็นความหลงของเราลงแท้ๆมันสัจจะมันไม่ใช่ของง่ายคบหากันไม่ง่ายเดี๋ยวนี้คบหากันแล้วเห็นชัดเด่นไม่งามนั่นเป็นเหตุปัจจัยเป็นตัวจริงเป็นตัวจริงเป็นของจริงอ่ะเราเองเราก็เข้าใจเราจำเป็นไหมมันไม่จำเป็นถ้ามันจำเป็นเราก็เอาอย่างเช่นผมเองผมกินพริกนี่ทุกวันนี้เขากินพริกผมก็กินอย่างบางทีผมก็ร้องสด อร่อยพริกนี่นะเลิกล้างมาง่ายเพราะมันแสบจริงๆมันแรงมากอาทิตย์นี้สะเดาผมไม่เคยร้องแต่มันก็ไม่ง่ายเท่าไหร่เหมือนกันสะเดามันก็ยากเหมือนกันบางคนอาจจะบอกว่าแหมกินพริกดีกว่ากินสะเดายากไปกินพริกนักหนาเลยบางคนอาจจะบอกแต่ทำไมผมไม่พูดไปในเชิงปล่อยปละผลักไสผมกลับไม่พูดอะไรสะเดากินสิเขียวหัดเพราะอะไรเพราะว่าสะเดาเป็นมันไม่ทำให้คุณเองทรมานอะไรมันไม่อาจปฏิเสธมันถามโยมคุณกินโซดาแล้วแม้คุณกินคุณฝืนกินเข้าไปก็ไปก็ไปคุณจะกินมากยังไงมันก็ไม่ได้มันก็ไม่ได้ทำให้คุณชักดิ้นชักงอแต่พริกก็คือกินเข้าไปเนี่ย จะไม่ร้อนนอกร้อนในเข้าไปอีกแล้วเผ็ดมากๆค่ะคุณบ้าๆบอๆกินมากๆแล้วตายแล้วโอ้โหแสบร้อนพริกนี่ไม่ใช่เรื่องเล่นมันอาจจะมีมาถามเลยโยกได้แต่สะเดามันไม่เป็นถึงอย่างนั้นนอกจากไม่เป็นแล้วคุณก็ผลักไสมันมากด้วยซ้ำไปน้อยคนคนติดพริกมีง่ายมีทั่วแต่คนติดสะเดามีน้อยมีส่วนหนึ่งยิ่งกินสะเดาเล่นๆกินสะเดาเปล่าๆนี่พากินด้วยกันเนี่ยไม่ใช่ของง่ายๆคุณจะมานั่งติดมันไม่ได้ง่ายๆเพราะเดี๋ยวจะกลายเป็นผักสายเพราะฉะนั้นจึงไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ให้คุณมีความรู้สึกอย่างนั้นถ้าเรามีเราเป็นเราไปเราก็หาเขาเอามาช่วยเหลือเกินสังเคราะห์ร่างกายเรากินก็เอาหัดฝึกด้วยแล้วก็ต้องรู้ตัวเราเองด้วยหัดฝึกอย่าให้มัน ความยากเกิดความลำบากถ้ารหัสเราฝึกมีปฏิเสธว่านาเคยชินมันก็เป็นไปได้โดยไม่ยากโดยไม่ลำบากนักแต่ก็รู้แล้วว่ามันก็ไม่ง่ายนักแต่สภาพของเหตุปัจจัยในสภาพของมันเองมีตัวทาสอย่างนี้มันไม่ใช่ของเล่นของรากของที่ไหนมันดีมันง่ายมันไม่ใช่มันไม่เป็นจริงๆก็ไม่เป็นจริงๆก็รู้แต่เราก็ปล่อยใจตรงจิตเจตสิกเจตสิกกับทุกข์เราไม่มีเราปล่อยเมื่อมันจะต้องรับก็รับว่าเรารู้แล้วตัวรู้ก็ปล่อยวางก็ปล่อยวางแล้วมันก็ฝืนบ้างแล้วก็สำรวมระวังประคองไปตามที่เรารู้แล้วเราก็แตะสัมผัสตามสติสัมปชัญญะของเราแล้วก็ฝึกไปอันนี้จะต้องไปเดินร้อนตากแดดที่จะต้องพื้น โอ้โหถนนดอนจั่นแล้วก็รู้ว่ามันร้อนแต่เราก็ไม่ต้องทุกข์ไม่ต้องอึดอัดขัดเคืองอะไรนี่เราจะต้องไปก็ไปเราจะต้องตากแดดตอนนี้ฝนตกหนาวมันหนาวก็หนาวถ้าเรามีจิตอื่นที่สำคัญกว่าเราจะต้องทำอย่างนี้จะต้องเป็นอย่างนี้อยู่ก็หนาวก็หนาวแต่ตอนนี้เราจะต้องมานั่งพับหนังสืออยากจะนอนอยากจะหลับแล้วเมื่อยแต่เราต้องทนก็ทนก็รู้ว่านี่เป็นเหตุปัจจัยที่จะต้องทำเหมือนกันเหตุปัจจัยนิคมเหตุปัจจัยที่ผิดเผ็ดเหตุปัจจัยนี้โอ้โหหนักเหตุปัจจัยที่โอ้โหปวดแขนแย่แล้วก็ทำแล้วก็รู้ว่าเราทำเพื่อสุขภาพไหมไม่ถึงทุกคนสภาพเหนื่อยโดยจริง แล้วก็รู้ว่านี่เป็นเหตุปัจจัยแท้ตอนนี้ต้องไปจารึกขาแทบขาดเมื่อยจังเลยแล้วก็รู้ว่ามันเป็นเหตุปัจจัยอย่างนี้นะเท่านี้แต่จิตที่อึดอัดขัดเคืองเป็นโทสะไอ้ราคะไม่ต้องพูดถึงตอนนี้มันไม่ติดใจอะไรหรอกมันไม่ติดใจหรอกแต่มันเป็นสิ่งที่จะทำให้เราเองไม่ชอบไอ้เรื่องชอบไม่ต้องพูดถึงแม้มันไม่ชอบนี่แหละเราก็ต้องรู้เหตุปัจจัยและก็วางมันการที่จะชอบเพราะการที่จะไปผลักไ
แสดงเฉพาะช่วงต้นของไฟล์ — อ่านฉบับเต็มได้ใน Google Drive