220210-2-031 ทางเอกภาค2-ตอน031(หน้า064)-พ่อท่าน-สันติอโศก-R999.txt

ลูกของตัวเองตัวเองเห็นของตัวเองนี่แหละตัวเองเป็นพระอริยะเองหาจะโง่ไงก็เป็นฉลาดอริยะแปลว่าฉลาดเป็นผู้ฉลาดเป็นคนสูงเป็นคนประเสริฐขึ้นมาดูตัวเองทีเดียวเห็นทุกข์เห็นเป็นทุกข์เห็นเป็นภัยเห็นเป็นความลำบากลองฟังอริยสัจให้ดีมีกำลังกล่าวถึงอริยสัจภาพผู้ใดไม่เห็นอย่างนี้ก็ไม่เห็นทุกข์อริยสัจไม่เห็นความลำบากของอริยสัจไม่เห็นความจริงจะไปท่องภาษาอริยสัจมาได้ 500 ปีแล้วเก่งสอนฉัตรๆอย่างไรก็ไม่เป็นผู้ที่เห็นอริยสัจแต่ รู้สึกตนเข้าใจในจิตวิญญาณของตนเห็นว่าจิตวิญญาณอย่างนี้นะเป็นทุกข์จิตวิญญาณอย่างเร่าร้อนนี่เป็นทุกข์จิตวิญญาณยังหยาบใคร่เนี่ยเป็นทุกข์จิตวิญญาณยังโง่เนี่ยพอรู้ว่ามันโง่มันก็มันเห็นจิตตัวนี้ว่ามันไม่ดีจิตอย่างนี้มันไม่เข้าท่ามันมีความรู้นี่เหตุผลเข้าใจยังไม่อาจจะไม่เข้าใจเหตุผลดีนักไม่มีเป็นเชิงปัญญาถึงขนาดแต่ว่าเริ่มรู้ว่านี่เป็นทุกข์ร้อนทรมานเพราะความที่ยังเกิดยังเป็นยังปรารถนาใครอย่ามาเสพสมสุขสมเห็นจริงๆมันเห็นเมื่อใดมันก็เป็นอริยะเมื่อนั้นเห็นอยู่มากก็เป็นอารยะมากเห็นตลอด จริยตลอดเห็นจนกระทั่งว่าชัดแจ้งไม่มีความสงสัยก็เป็นการรู้แจ้งเป็นสัมมาทิฏฐิไม่มีความสงสัยทีนี้ก็ต้องตามหาเหตุเหตุมันก็มาที่จิตเราเคยจิตเราชินจิตเราเคยหลงผิดจนกระทั่งเสพคุณจนกระทั่งกลายเป็นตัวอย่างนี้ก็ต้องมาแก้กลับฝึกเพียรกลับหาเหตุหาผลหาศีลหาพระธาตุกรรมฐานมาปฏิบัติกลับเพื่อที่จะดับเพื่อที่จะทำลายสมุนไพรทำลายเหตุมาที่จิตเหตุอยู่ที่จิตวิญญาณเรารู้แล้วพอมันอากาศมันเกิดก็เห็นทุกข์ทุกทีเห็นทุกข์เข้าใจว่ามันไม่ดีแม้จะเห็นทุกข์จริงแท้หรือเห็น ยังไม่จริงแท้แต่เข้าใจแล้วเรียนมาตามแผนที่ถ้าไม่เรียนมาตามแผนที่เรียนมาตามทฤษฎีเรียนมาตามหลักการของพระพุทธเจ้าชี้บอกเพราะเราเชื่อในพระปัญญาธิคุณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่าท่านชี้บอกนี้ถูกแม้เราจะยังไม่เห็นตามพระพุทธเจ้าทีเดียวที่ไม่เห็นก็เพราะว่าเราเองเราเชื่อแต่หลักการว่าท่านเป็นปราชญ์ท่านค่านี้แหละท่านสบายเราก็เชื่อตามแล้วเราก็มาปฏิบัติตามที่จริงจิตเราไม่เชื่อตามพระพุทธเจ้าเต็มที่หรอกเรายังเชื่อว่ามันอร่อยเรายังเชื่อว่าเป็นสวรรค์เรายังต้องการเรายังจะเอาอยู่ถ้าเราเชื่อจริงเห็นจริงเห็นเองเห็นจริงไม่ใช่เชื่อลำลองได้แค่คู่นั้นบอกต่อให้เป็นพระพุทธเจ้าบอกก็ตามชื่อตามเฉยๆ ที่เราไม่เชื่อเองนะมันก็ยังอยากลืมอยากลืมมันก็ยังเห็นจริงๆว่ามันอร่อยมันติดมันอยู่มันไม่ระคายไปทีเดียวจริงๆนอกจากเราจะเห็นจริงๆเลยทีนี้เห็นว่าโทรมาก็ไอ้อย่างนั้นแค่นั้นแหละแล้วก็จิตมันจางคลายเลยเคยมีอารมณ์ว่าได้ลิ้มได้เล่นด้วยเสพแล้วความสุขสมความสุขนั้นรถความสุขสมความปรารถนาชื่นอกชื่นใจฟรีเปรมอย่างที่เคยเป็นรถจริงๆลดลงลดลงเห็นความเห็นเปลี่ยนเปลี่ยนลดความผิดความยึดลดความชอบชื่นลงไปจริงๆรถที่เป็นโรคที่นิยมในโลกในโลกีย์แต่ก่อนนี้มันจางคลายการคลายจนที่สุดก่อนสนิท หลับสนิทเพชรอรไม่มีฤทธิ์จนดับสนิทได้จริงๆรถของโลกอัตราของโลกที่ปั้นมาหลอกคนเป็นมายาหลอกลวงมนุษย์มีจริงอย่างนี้และลดได้จริงและหมดได้ 0 ได้จริงอย่างนี้เป็นอันไหนฟังดูดีๆแล้วเราก็ตามให้ดีว่านี่แหละคืออัดสาธารณะหรือคืออัตตาหรือคือชาติชาติที่หลอกโลกที่หลอกมนุษย์เป็นจิตวิญญาณแฝงอยู่ในจิตวิญญาณทีเดียวเกิดเป็นสังขารธรรมปรุงร่วมปรุงร่วมตลอดเวลาเหมือนมันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับจิตมันสร้างโดยเราสัญญาก็ผิดไปกำหนดตามมนุษย์ตามโลกพอเรามากำหนดตามพระพุทธเจ้าเห็น พระพุทธเจ้าล้างพระพุทธเจ้าดูจะเห็นความจริงเจอสัจธรรมเมื่อวันนี้รอดเมื่อมันไม่มีแล้วตอนนี้ไม่เดือดร้อนแล้วไม่อยากไม่ต้องโหยหาไม่ต้องวอนเป็นประโยชน์จะต้องสัมผัสสัมผัสกันไปไม่ติดไม่เสพติดไม่อะไรอาวรณ์ไม่สงสัยเห็นจริงผู้นั้นก็มีนิโรธอริยสัจเมื่อไม่มีนิโรธอริยสัจแล้วไปปฏิบัติประพฤติเจอกระทั่งมันคงจนกระทั่งแน่ใจจนกระทั่งไปติดไปสัมผัสสิ่งที่เราเคยติดนี้เราก็เฉยๆจริงๆหรือว่ายังไม่เฉยแต่เราจะกลับไปสัมผัสดูหลักเราก็ต้องมีกำลังใจ อินทรีย์พละแน่นอนมีปัญญาประมาณตนให้ดีบางคนประมาณตนไม่ดีกลับมาสัมผัสแล้วถูกไอ้นี่มันดึงกลับถึงรถถูกรถโล่งมันแย่งชิงกลับก็ได้เราก็จะต้องมาฝึกจริงๆรู้จริงๆเห็นจริงๆเข้าใจจริงๆบางอย่างมันหยาบคายจนไม่ต้องไปฝึกไม่ต้องไปสัมผัสหรอกห่างๆเราก็รู้แล้วว่าจิตใจของเราไม่ถึงไม่เป็นไรบางอย่างจำเป็นจะต้องถึงสัมผัสสัมผัสแล้วเราก็รู้ว่าเออนี่ง่ายอันนี้ยากต่างกันด้วยเหตุปัจจัยก็มีตามอินทรีย์พละตามวาสนาบารมีแต่แน่ใจที่สุดว่าเราไม่เบียดกลับเราไม่หลงใหลสัมผัสเมื่อใดก็สบายพอไปพอเป็นทีเดียวไม่ต้องยิ่งโดยไม่ต้องเดือดร้อนไม่ ขนาดลำบากลำบนใจอะไรทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากก็เรียกว่ามันสบายแล้วมันไม่ทุกข์และการทนได้โดยไม่ยากจนได้โดยไม่ลำบากด้วยปัญญาด้วยรู้เท่าทันด้วยมีสติสัมปชัญญะสิ่งนั้นก็มาเอาเราตายไม่ได้เรามีสำนึกดีอยู่เข้าใจดีอยู่แต่ยังไม่พ้นอนุสัยถ้าผลอนุสัยก็หมายความว่าจิตและอนุสัยนี้สบายรู้เท่าทันก็สบายไม่มีอะไรไม่เดือดร้อนจริงๆไม่มีอาการทุกข์แม้จะสัมผัสสิ่งนั้นเมื่อกำหนดรู้แล้วว่าอันนี้ต้องเกี่ยวข้องต้องเกี่ยวข้องอันนี้ต้องทนหน่อยก็ทนรู้ว่าทุกข์เท่านั้นเกิดขึ้นตั้งอยู่ทนหน่อยอันนี้มันร้อนก็รู้ว่าร้อนมันร้อนมากแต่เป็นประโยชน์ต้องทำก็ทำ อันนี้สีอันนี้เป็นอย่างนี้สีนี้แก่แสบตาหน่อยเซียนนี้อ่อนเบาตาดีรถอย่างนี้เผ็ดรถอย่างนี้ผมจัดหน่อยก็ฝืดหน่อยยากหน่อยรถอย่างนี้ก่อนก็เบาดีง่ายดีไม่ยากไม่ลำบากรู้ความไม่ยากไม่ลำบากกับความยากลำบากหน่อยแต่ใจวางใจปล่อยพอรู้ความจริงก็ไม่มีอะไรแต่พอสมควรใจง่ายง่ายสบายดีอันนั้นเป็นทุกข์แต่คนไม่ติดทุกคนจะไปเอามาเกิดอะไรคุณจะอยากเกิดมาร่วมกันอีกเหรอมันไม่มีเพราะคุณเจอทุกข์อย่างนี้สิสบายมันตายจากโดยตายจากตัวทุกข์มันสบายแต่ผมก็ อาฆาตมาดร้ายไอ้สิ่งที่เราว่ามันยากหน่อยจะเกิดมาแก้แค้นไอ้แดดมันร้อนไอ้ผักนี่มันขมไอ้สีมันแสบตาควรจะเกิดมาแก้แค้นคุณก็ไม่มีจิตจะแก้แค้นอาฆาตอะไรคุณก็ไม่เวียนกลับมาเกิดมาเกิดแก้แค้นไอ้ทุกข์นี้ทุกข์ใดที่เป็นพยาบาลทุกข์นั้นคุณพยาบาลคุณภาพก็เกิดมาแก้แค้นเพราะฉะนั้นทุกข์อย่างนี้ไม่ผ่าให้เราเกิดแต่ศุกร์ที่พาให้เราสุดท้ายเราเกิดวันนี้แหละสำคัญอันนี้ก็จะชอบใจอันนี้ก็ยังชอบใจเลยอันนี้ก็ยังโหยหาอันนี้ก็แปลกดีเนาะมันดูพากลับ เกิดได้ไอ้ทุบมันไม่พาคุณเกิดหรอกคุณเห็นทุกข์อยู่บนนั้นพูดอรหันต์ถึงบอกว่าทุกข์เท่านั้นเกิดขึ้นทุกตอนนั้นตั้งอยู่ทุกข์เท่านั้นดับไปฉันเห็นทุกข์อยู่ก็ไม่ถ้าไม่เกิดเพราะอาหารเป็นเห็นเป็นตัวถูกเพราะเราอยู่กับทุกข์เราก็วางใจอันนี้เป็นประโยชน์อันนี้เป็นสิ่งที่ดีสร้างสรรค์ไปอยู่กับมันไปทุกทีกับมันไปโดยที่เราไม่ได้เดือดร้อนกับทุกข์สบายใจพอไปพอมาทีเดียวคุณไม่มีเกิดมันซ้ำซากมันเตือนให้เราเข็ดขยาดอยู่ตลอดเวลาไม่เกิดแต่คุณอยู่กับสุขแม้ที่สุดคุณติดสุขเป็นสงบก็ตามก็มาเกิดที่สงบนั่นแหละหรือไปเกิดหรือเกิดอยู่ เดี๋ยวนี้ก็พิสูจน์ได้ว่าคุณกำลังเกิดอยู่ติดอันนี้คุณก็อยู่กับอันนี้เพราะพอใจมันตัวพอใจนี่หาให้เจอตัวติดใจเนี่ยหาให้เจอมันทำเราเรื่อยแหละมันมันเล่นงานอะไรมันจะจูงดึงมันจะพยายามลากเรามาตรงนี้แหละเนี่ยตัวสุขเนี่ยตัวผีร้ายตัวสุขเนี่ยตัวรอดตัวหลอกตัวผีร้ายจริงๆตัวสำคัญแต่ว่าถ้าผู้ใดไม่รู้ตัวนี้ไม่เห็นส่วนนี้ไม่เข้าใจตัวนี้จนกระทั่งรู้จักจุดวางจุดปล่อยพอรู้เท่าทันเข้าใจแล้วก็เออมาละเราอย่าทำให้อารมณ์นั้นอารมณ์ชอบชื่นอารมณ์ติดใจเกิดขึ้นมาก็พอแล้วเออมันก็ง่ายมันก็สบายดีมันเบามันว่าง มันไม่เดือดร้อนมันไม่ขรุขระมันเลื่อนไปสบายพอประมาณตรงจิตโปร่งใจก็พอแล้วก็ประมาณตัวจบให้ดีไม่งั้นคุณคำนวณไม่ออกว่าวิมุตอยู่ตัวไหนอาการของมนุษย์อวกาศลงตัวของตัวเราเองเราจักสานจุดพอดีของเราเองมันค่อนข้างจะเอียงเข้าหาตัวเสมอเพราะฉะนั้นต้องรีบๆเพื่อให้ตัวที่เขาเหมาะพอดีแล้วก็โล่งโปร่งใจที่สุดสบายที่สุดไม่ใช่ชื่นชอบนะสบายเป็นประโยชน์บอกแล้วเคยแปลสบายมาจากภาษาบาลีมาจากสปายะเป็นตัวสปายะเราไม่เอาตัวชื่นชอบก็ยินดีเป็นตัวตัดสินเราเอาตัวประโยชน์เป็นตัวตัดสินสปายะ ปลายักษ์แปลว่าไม่เป็นประโยชน์ไม่เอาแล้วเอาสปายะเสมาชนะอะอาหารสัปปายะอาหารก็คือสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเราอยู่เป็นเครื่องอยู่กับสิ่งนี้มาหารักสัปปายะไม่ได้หมายความว่าแค่ของกินเข้าไปในกระเพาะบุคคลสบายน่าอยู่กับบุคคลอย่างนี้เป็นประโยชน์ทุกทีนะไม่ใช่ว่าไม่คลุกคลีอยู่กับบุคคลนี้เป็นบุคคลสำคัญอยู่สถานที่นี้เป็นสปายะเป็นประโยชน์สถานที่อย่างนี้แหละสิ่งแวดล้อมด้วยอาหารด้วยบุคคลอย่างนี้แหละเป็นสปายะเป็นความเจริญจึงจะเป็นผู้รู้ธรรมะเป็น ธรรมะอันเจริญเราทรงอยู่กับความเจริญมีคำกริยาอันเจริญจิตของเราก็ได้บำรุงได้ปรับปรุงเป็นกิจเจริญแล้วรู้ตัวจิตว่าจะเอาทำอารมณ์จิตอย่างนี้อารมณ์อย่างนี้เลยว่าอารมณ์นี้ผ่านด้วยซ้ำเจริญจนกระทั่งเป็นอารมณ์นิพพานทรงธรรมทรงธรรมที่เรียกว่านิพพานทำอยู่ที่เดียวมีสูญญตาธรรมมีวิมุตติธรรมมีนิโรธมีนิโรธธรรมเป็นผู้ที่ส่งอยู่หรือยังอยู่หรืออยู่อย่างพร้อมฟังอย่างนี้เราก็จะต้องเข้าใจด้วยปัญญาอันยิ่งแล้วเราก็จัดสรรแล้วเราก็ทำให้เราได้มีเรียกว่าเรารู้แล้วก็เขียนออกถ้าเพราะว่าเราไม่รู้ไม่เข้าใจเราก็หลงมันผิด เห็นว่ามันเป็นสุขเห็นว่ามันเป็นทุกข์จึงเห็นว่ามันเป็นเทวดาเห็นว่ามันเป็นนรกผู้ที่รู้ว่าตัวมีนรกมีสวรรค์อยู่ไม่ไม่ดับนรกไม่ดับสวรรค์ไม่เปลี่ยนแปลงจิตของเราเองอย่าไปหยาบเมื่อมันไม่อยากมันก็ดับนรกเมื่อมันไม่ดีล้นเร่าร้อนทุกข์ทรมานอะไรมันอยู่กันอย่างเรียบร้อยราบรื่นไปมันก็ไม่เป็นนรกมันไม่โง่แล้วมันฉลาดเพียงพอมันเข้าใจเข้าใจแล้วมันก็ปล่อยวางอยู่พอดีพอดีมันไม่เป็นสภาพโง่มันไม่เป็นเดรัจฉานมีกำลังวังชาไม่เป็นอสุรกายแล้วนอกจากไปเป็นอสุรกายแล้วยังรู้ชั้นต่อธุรกิจที่ยังมาสบายแล้วก็ยังต้องมา วัดอินดีแล้วก็ยังลดยินดีลงไปพอสมควรประมาณได้เป็นยินดีจนกระทั่งเป็นอนุโมทนาเป็นฐานอาศัยมียินดีนิดๆเป็นฐานอาศัยอยากเห็นว่าเออมันก็ดีมันมีบ้างแม้มันจะทุกข์ก็ยังดีมันก็ทุกข์น้อยๆมันก็ทนน้อยๆทนได้น้อยๆก็ดีอยู่นี่อันนี้ไม่ต้องทนเลยสบายราบรื่นดีไงไม่ต้องทนเลยนะก็ดีนี่ก็ตามรู้ดีนะลูกโมทนาอนุกรมมันมีดีในน้อยๆเป็นไปในทางดีแม้คนก็ทนไม่อยากทนไม่ลำบากอะไรนี่รู้ มีอาการดีอารมณ์ดีจิตที่ดีอันนั้นของเราเรียกว่าเกิดอนุโมทนาอยู่เห็นเมื่อไหร่ก็มีปัตตานุโมทนามัยเข้าถึงสิ้นความมีอนุโมทนามัยนั้นอยู่เป็นบุญกิริยาวัตถุบุญตัวจริงเป็นการชำระอยู่ไม่ใช่การปิดเมื่อไหร่ก็ชำระเมื่อไหร่ก็เริ่มเมื่อไหร่ก็ปล่อยถึงแม้จะเป็นตัวดีอย่างนี้ก็ไม่ได้หลงดีนี้ไม่ติดดีนี้ได้ก็ได้ไม่ได้ก็จำบางทีบางครั้งก็หนักกว่านี้หน่อยเพราะบางทีบางครั้งหนักกว่านี้มากมากด้วยซ้ำก็เข้าใจดีไม่อึดอัดใจอะไรเห็นอยู่อนิจจังถึงปานทีนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะไปเอาความเที่ยงแท้ให้มันจงเด้งเป็นเส้นตรง ไม่จริงไม่เป็นเส้นตรงไปได้มีเหมือนกันว่ามันก็จะต้องมีสภาพว่าเออทุกข์นี่แหละนะในโลกนี้มีทุกข์นั้นทุกข์นี้เห็นทุกข์อยู่ตลอดเวลาเหตุที่มันทุกข์ของเราก็ตัวจิตของเรานั่นเองไม่มั่นคงจิตของเราไอ้นี่นิดไอ้นิดหน่อยก็แปรปรวนๆวาบๆก็ไม่พูดว่าไอ้นี่จะกระทบสัมผัสแรงอันนี้จะกระทบสัมผัสเบามั่นคงและก็ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงหรือว่ากระทำกับสิ่งที่เกี่ยวข้องนั้นพอสมเหมาะสมควรทีเดียวอันใดเป็นประโยชน์รู้ในประโยคสไบประกอบพร้อมก็ทำลงตั้งขึ้นในส่วนที่เป็นประโยชน์เสมอถ้านั้นจบด้วยจงยังประโยชน์ตนประโยชน์ พร้อมด้วยความไม่ประมาทและเป็นคำจบคำศัพท์คำสุดท้ายคำศัพท์คำจบยังประโยชน์ไปจะเรียกว่าอานิสงส์จะเรียกว่าอายะห์ก็เป็นอาญาเป็นสัปดาห์เราก็ต้องรู้ประโยชน์อย่างนี้ผู้ที่ไม่เข้าใจอารมณ์ไม่รู้เลยตั้งแต่ต้นแล้วว่านี่เป็นสุขเป็นทุกข์เป็นหลงแต่ความสุขหลงแต่ความชอบใจนอกจากสุขแล้วมันเป็นสุขสมใจแบกกิเลสเลยแบบตามแบบสมมติเทพได้เสพสมสุขพอใจในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสพอใจในการปรนกลุ่มติดใจสมใจชอบชื่อแม่มึงทีอย่างไรอย่างสุขสิ่งนี้ไม่ใช่ของง่าย สูบบุหรี่ก็ไม่ใช่ของง่ายกินเหล้าก็ไม่ใช่ของง่ายแสบซ่ากินพริกเผ็ดๆรสจัดๆขึ้นมานี่ไม่ใช่ของง่ายรสกลางๆอ่อนๆมันง่ายดีด้วยซ้ำกลับไม่ชอบกลับไปชอบรสจัดๆจัดๆแล้วก็นึกว่าอร่อยติดใจเกิดสัมผัสเสียดสีตีกระทบมีอย่างนู้นอย่างนี้แรงๆชอบใจชื่นใจพวกนี้สิลำบากเหมือนชินแล้วก็แก้ไขกลับฟื้นออกยากไม่รู้อาการของจิตตนเลยต้นสนใจยิ่งสนใจยิ่งชาด้านก็ยิ่งแก่จัดยิ่งจะหารถจากรูปจากรถอะไรอะไรจัดขึ้นจัดขึ้นจัดขึ้นไปเสมอๆจึงเรียก เป็นผู้ที่ยิ่งทุกข์หนักยิ่งทรมานตนหนักยิ่งต้องหามาให้จนแก่กล้าขึ้นมันจะเห็นทิศทางชัดเจนเลยว่าตัวเองมันบ้าตัวเองตัวเองแกล้งตัวเองตัวเองหาทุกข์ให้ตัวเองทั้งนั้นแต่ถ้าใครไม่รู้เท่าทันนี้ก็จะเสพสมสุขสมคนนี้ไปเรื่อยก็พิสูจน์จริงๆจนเห็นเป็นจางคลายและจิตของคุณน่ะปล่อยคลายเองเข้าใจเองบอกแล้วว่าเชื่อว่าพระพุทธเจ้าก็เชื่อไปอย่างนั้นแหละถ้าจิตเราไม่เกิดจริงไม่เข้าใจจริงไม่เห็นแพ้ก็ต้องไปลงรถเนี่ยทำไมมันเป็นจริงเองนะที่บอกอยู่นี่คุณไปพิสูจน์ปลดปล่อยแล้วคุณสบายคุณจะรู้ความสบายของคุณเองคุณจะรู้ความเบาของคุณเองนอกจากสบายง่ายเบาว่างไม่ต้องเป็นภาระแล้ว คุณอยากจะมีความประเสริฐคุณยังจะต้องคุณจะรู้ความลับภาระความไม่ต้องไปคอยบริการตัวเองไม่ต้องคอยหนักหนาอะไรเลยมันง่ายหาง่ายจะเอาเสร็จก็เผ็ดจัดก็จัดจืดก็จืดแล้วมันง่ายไปหมดอัลเลาะห์ก็ร้อนหนาวก็หนาวได้ทั้งนั้นแหละง่ายๆอะไรที่เป็นสาระว่าอันนี้จะเอามาสังเคราะห์จะเอามาร่วมงานจะเอามาร่วมทำก็หนักก็หนักเบาก็เบาร้อนก็ร้อนหนาวก็หนาวสีจากสีอ่อนอะไรก็รู้แล้วก็ถ้าเผื่อว่ามันจะไปในทิศทางที่ดีก็รู้ความหมายของมันอยู่รู้เหตุผลอีกเออถ้ามันเป็นอย่างนี้ได้อย่างนี้จะดีกว่าเพราะอย่างนี้น่าจะดีกว่าทำอย่างนี้คือน้องนี่กรอบคนนี้ขอวีซ่าอันนี้ขึ้นจะเป็นประโยชน์กับคนอื่นไม่มอมเมามายั่วยุเขาเป็นการลดด้วยเพราะจะปรุงจะสร้างอะไรพวกนี้ก็จะสร้างโดยประมาณ ประโยคคนอื่นอย่าไปมองมาก็ให้จัดๆเพื่อจะทำสิ่งที่อ่อนบางลงเสมอมีทิศทางจะน้อมดึงเป็นตัวถ่วงอ่อนบางลงเสมอไม่ใช่อะไรอะไรก็ได้เขาให้กินก็อยู่แค่ให้ใช้ก็อะไรต่ออะไรก็ไม่ทักท้วงไม่ทัดทานไม่ทำนโยบายไม่มีอุบายในการที่จะทวงเขารถเขาให้เขารู้ตัวรู้ตนว่าอย่างนี้ไม่ควรเอาอย่างนี้ผู้รู้เปลี่ยนไปให้ผู้รู้ประท้วงไม่ทำในระยะไม่ทำอุบายไม่ทำเป็นสภาพไม่ทำเป็นรูปลอยไม่ทำให้เครื่องหมายให้รู้ว่าอย่างนี้ผู้รู้ผู้ที่เราเคารพไม่ปรารถนาไม่ต้องการนะเขาก็ไม่รู้ตัวผู้ใดเคารพ ผู้ใดที่เราเคารพท่านไม่ทำอย่างนี้เราก็อยากจะทำตามที่เป็นเรื่องจิตวิทยาธรรมดาเพราะเราเองเราเป็นผู้ที่เขาเคารพเราเป็นพระอริยะที่เขาเคารพเราก็จะต้องทำนัยยะที่ไม่นะอย่างนี้เราไม่เราประท้วงลงมาเราทำเครื่องหมายนิมิตหมายปล่อยลงมาแม้เราจะสบายเราจะรับดีอย่างนี้ก็ได้รับอร่อยหรือรับง่ายรับสิ่งที่เป็นไปด้วยดีง่ายๆได้เมื่อไหร่ก็ทำได้รับได้แต่เราต้องมีนัยยะที่จะประท้วงบอกว่าเราไม่เห็นดีไม่รับมันเป็นการแสดงเท่านั้นเองจริงๆเราก็สบายรับคนได้ง่ายๆอย่างนี้ง่ายแต่เราก็ต้องประท้วงลงมาเพราะเขาติดแสดงลงมา นี่เป็นความรู้ของพระอริยะที่รู้ว่าเราจะต้องทำนัยยะให้เป็นประโยชน์ต่อเขาท้วงเขาลงมาดึงเขาลงมาหน่วงเขาลงมาเดี๋ยวเขาลงมาพระพุทธเจ้าจึงเป็นผู้ที่ปฏิบัติตนประพฤติตนไกลกลับมาจากมโนกรรมไปในทิศที่ให้เห็นว่าต้องมักน้อยต้องสันโดษต้องทำตัวอย่างตลอดแม้กระทั่งพระชนม์ชีพสุดท้ายไปดับขันธ์อยู่ที่กุสินาราในป่าและป่าน้อยไม่ได้นอนบนมันจะถอนตายไม่ได้มีสมบัติอะไรติดมือแม้แต่สักชิ้นไม่มีอะไรแสดงถึงความยึดติดไว้ไม่มีอะไรเลยพระพุทธเจ้าเราเป็นอย่างนี้กระทำตัวอย่างอย่างสูงส่งอย่างนี้ไม่ใช่ตำ พระผู้ใหญ่ทุกวันนี้ที่ทำนอนตายบนมันจะถอนมีข้าวคล้องหอบหวงไว้เยอะแยะมีลาภยศสรรเสริญมีตัวอย่างอันไม่เข้าเรื่องของเราไม่ไม่เป็นอย่างนั้นพระพุทธเจ้าเป็นตัวอย่างอันดีจะทำให้ดีที่สุดเป็นตัวอย่างอันเหมาะสมโน้มเอนไปในทิศทางที่จะต้องดึงทวงผู้รู้ผู้เป็นใหญ่หรือว่าผู้ยิ่งใหญ่ก็จะต้องยิ่งเล็กภาษาสุดท้ายหรือตัวคำจบไปทำอันนี้ทัศนาเป็นคำที่กล่าวชี้บอกยากผู้ยิ่งโตยิ่งเล็กทำตัวเล็กผู้ยิ่งใหญ่ยิ่งน้อยผู้หญิงมีมากยิ่งไม่มีให้เห็นแสดงความไม่มีมันถ่วงอยู่อย่างนี้ เป็นไปอย่างนี้เสมออันนี้เป็นสภาพที่ซ้อนอยู่ศาลพระภูมิยังไม่รู้เลยก็ยังไม่ได้ลดเลยแม้แต่ตามแม้แต่ความเสพสมเมื่อไม่ลดมันก็เจ็บแล้วผู้ใดสบายแล้วไม่เสร็จก็ได้ก็สบายก็ไม่เสร็จจะไปเสพสิ่งที่หรือว่าจะไปสัมผัสสัมผัสกับสิ่งที่ลำบากกว่าก็ต้องพยายามไปอยู่กับความลำบากพระพุทธเจ้าตรัสเป็นคำสั่งเป็นคำจริงคำสอนว่าตั้งตนอยู่ในความลำบากกุศลธรรมเจริญยิ่งยิ่งมันของจริงอธิบายขึ้นมาเมื่อไหร่มันถึงรอบถึงขั้นถึงสภาวะเห็นจะเห็นได้ชัดพูดตั้งตนอยู่ในความลำบากกุศลธรรมเจริญยิ่งให้กฎหมายว่ามาปฏิบัติตนพ้นทุกข์ทำไมมาให้อยู่กับความ ก็อยู่กับความลำบากแล้วเราอยู่ได้มันง่ายไหมล่ะอยู่ได้ง่ายอยู่ได้โดยไม่ยากอยู่ได้โดยไม่ต้องลำบากทนของเราเนี่ยเราทนได้โดยไม่ยากจนได้โดยไม่ลำบากแต่ก็ตั้งตนอยู่ในความลำบากเหมือนกันในกุศลธรรมเจริญแล้วแต่สุดท้ายก็บอกเราจงอย่างกุศลให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทสุดท้ายก็บอกเราและหากกุศลซะด้วยแล้วกุศลก็ต้องลำบากแล้วก็ลำบากแล้วทำไมเราปฏิบัติตนจนหมดความลำบากหมดความทุกข์ร้อนภาษาเปอร์เซียพวกนี้ฟังแล้วก็วนหมดเลยตอนแรกนึกว่ามันปฏิบัติจนพ้นทุกข์อ่ะ แม่ที่สุดพระอรหันต์บางองค์บอกตรงเลยก็ทุกข์เท่านั้นแหละเกิดขึ้นทุกข์เท่านั้นแหละตั้งอยู่ทุกข์เท่านั้นแหละอ้าวทำไมพระอรหันต์พูดอย่างนี้ท่านก็อยู่กับทุกข์อ่ะสิก็ทุกข์เท่านั้นแหละมันมีที่ไหนเล่าสุขพระพุทธเจ้าเองก็บอกถูกทุกข์ก็เรียนศาสนาและมีแต่ทุกข์อริยสัจเท่านั้นก็ไม่ได้บอกว่าให้ยินดีในสุขเท่าไหร่สุขก็ให้รถอยู่ด้วยซ้ำไปหาอุเบกขาให้เฉยเลยวางให้พระปล่อยให้ปลูกถ้าไม่ได้ไปติดสุขให้มีสุขอะไรมันก็ถึงจะเหลือ 4 ขีดเดียวสุดท้ายก็มีซีกเดียวมีแต่ทุกข์สิ่งเดียว ago ธรรมไม่ได้มีสุขก็ได้เพราะผู้ใดยังหลงสุขยังเสพสุขยังติดสุขอยู่ มันก็ยังอึดอัดเชื่องช้าลำบากลำบนไปอยู่เราจึงต้องประมาณให้ชัดเจนเป็นไปด้วยดีเป็นไปโดยที่เรารู้ว่าโอวันนี้แหละก็เป็นอย่างนี้สบายดีพอไปได้แล้วก็เป็นประโยชน์อยู่ถึงยังประโยชน์หรือสัตว์ป่าอย่างประโยชน์ให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทไปแล้วก็อยู่อย่างง่ายง่ายเราเราง่ายเราไม่อึดอัดไม่ขัดไม่เคืองไม่สั่งสมความผิดอะไรเมื่อคุณไม่สั่งสมความผิดอะไรอยู่กับตัวทุกข์ที่ไปแต่ง่ายสะดวกโล่งรุ่นไปเรื่อยๆก็เป็นอันหวังได้ว่าคุณเกิดมาคุณไม่ได้คุณไม่เกิดมาอีกเพราะว่าคุณเองคุณรู้แล้วมันก็ไอ้ตัวที่ ทุกคนเห็นทุกข์คุณรู้ทุกคนจะเกิดมาหาทุกข์ไม่มีไม่มีคุณตายคุณกระโดดพอคุณตายสุดท้ายกระโดดลงไปมีเรือ 2 ลำเดือนสุขกับเรือทุกสุดพระไม่มีแค่นี้แหละในโลกสังขารธรรมมี 2 ส่วนคุณก็โดนเอาเสื้อและสุขคุณก็ติดเรือไปคุณก็โดนลงเรือทุกคนกระโดดมันออกอีกคุณจะไปอยู่ใน YouTube คุณก็ต้องโดนมันออกวันอังคารจะตายยังไงตายก็ทุกข์หรือตายก็ตายกระทู้แล้วคุณก็ไม่มาไม่เกิดอีกถ้าคุณตายก็สุขคุณมาเกิดแน่ ฟังให้ละเอียดฟังให้ชัดๆกูตายประสุขคุณมาเกิดคุณตายก็ทุกข์คุณจะรู้ว่าอ๋อนี่ทุกข์เท่านั้นทุกคนบอกเราจนกระทั่งวาระสุดท้ายมันก็เป็นอริยสัจทุกคนจิตของเราไม่หลงเราหลงเห็นเป็นสุขจึงเกิดเราหลงเห็นเป็นสุขจึงเกิดเพราะไม่หลงรู้ทีเดียวเห็นอยู่กับทุกข์ตายก็ทุกข์สุดท้ายก็ตายก็สุขแม้จะเป็นทุกข์อย่างไรเราก็เข้าใจว่าเป็นตัวอย่างนี้แหละเพราะผู้ติดธุระที่ละเอียดสุดจึงยิ่งยากยากยิ่งกว่าจับเส้นผมออกเป็นร้อยแฉกให้แต่ละแฉกนั้นเท่ากันด้วยยากเหลือเกิน ทุกละเอียดสุขุมเหลือเกินแล้วก็อยู่ได้ด้วยอย่างสนิทแนบเนียนไม่เดือดร้อนไม่ดิ้นรนทุกข์น้อยทุกข์มากทุกข์ไหนที่จะเป็นไปถึงขนาดนั้นกาละมีอย่างนั้นอย่างนี้รู้ทุกอย่างชัดเจนที่สุดไม่ใช่ของง่ายเลยยากมากแต่ทีนี้มาอธิบายไปตามนี้ง่ายๆดูนะนี่อธิบายซับซ้อนเป็นสภาพหมุนรอบเชิงซ้อนวุ่นมากหลายเรื่องวนเวียนสูงบ้างต่ำบ้างปนกันอยู่เช็คถ้าผู้ใดสามารถจับได้ไม่วนแม่นเฝ้าผู้นั้นก็มีการดีมีสัญญาอันมั่นคงกำหนดหมายถูกไม่สับสนไม่วุ่นรู้เรื่องเรียบเรียงถูกจะปวดหัวพูดการพูดไทยพูดปนกันสลับซับซ้อนยังไงมีสภาพหมุนรอบเชิงซ้อนยัง คุณก็เข้าใจก็เป็นการเช็คความรู้สึกผิดสัมปชัญญะปัญญาของคุณไปในตัวอ่ะลองอ่านต่อตรงนี้ดูถ้าใครยังเสพกามหลงรอเกียร์รถอยู่มากและครั้งมีสุขเพราะได้กล่าวมาเสพสมใจอีกหรือวิญญาณของคุณนั้นก็คือเทพที่อยู่ในกามาวจรภูมิอยู่ทั้งสิ้นตามสมุดขนาดที่ทำให้ตนสมใจได้เก่งหรือพร้อมมูลเท่านั้นเท่านั้นมันจะสูงเท่าใดก็เท่านั้นเท่านั้นมันจะเสพสุขเสพอร่อยเท่าไรก็เท่านั้นตามที่เราพอใจก็เป็นเทพตัวใหญ่ตัวโตเท่าที่เราเป็นเพราะมีรถสุขมากก็เป็น ตาตัวโตมากอร่อยมากชื่นใจมากติดมากก็ไม่มีทางออกไม่มีทางพ้นสมมติเทพกับความเป็นสัตว์นรกที่จริงมันก็ไม่มีทางออกอร่อยมากติดมากก็ไม่มีทางออกจากความเป็นสัตว์นรกมากก็จะต้องมาเป็นเทพตัวที่จะต้องรับถูกมากไม่มีทางออกทางพ้นเพราะตามมาจรภูมิจึงเป็นของที่ควรตายสมมติเทพอร่อยเสกชื่นเสพติดเป็นสุขสมจึงควรหน่ายควรละควรเลิกควรปลดปล่อยนี่ขนาดนี้กำลังสอนสวรรคตทิ้งสวรรค์ ธรรมะเป็นมนุษย์เป็นพระคาถาชี้ให้เห็นมีกำลังสอนเหมือนในพระพุทธเจ้าท่านสอนพระยาสัตย์บางครั้งเป็นระดับแรกๆบอกนรกบอกสวรรค์แม้สวรรค์ก็เห็นโทษสวรรค์มีกำลังบอกสวรรค์ไปจบๆๆสวรรค์คือสุขทุกข์คือนรกสำหรับคุณรู้เข้าใจสวรรค์แล้วก็ไม่ติดสวรรค์นายคนใหม่คนใหม่คนคลายผู้ที่มีจิตเข้าใจดีก็พอใจติดใจถ้าคนมีจิตที่ไม่มีภูมิสูงแต่คนยังหลงสวรรค์อยู่บอกให้นายสวรรค์ก็ไม่ชอบใจไม่ฟังธรรมไม่เข้าใกล้เป็นอนุบาล ไม่เอาความจริงต้องอย่าเพิ่งพูดบอกเขาอย่างนี้ถ้าบอกเขาว่าให้ทิ้งสุขเขาจะไม่ทิ้งเขาบอกว่าที่นี่ปราบสุขนะใครจะกลัวแล้วก็ไม่มาใกล้เพราะระวังให้ดีการที่จะกล่าวกับผู้ที่เป็นอนุสัญญาคือเป็นผู้ที่ยังไม่มีภูมิสูงยังไม่เข้าใจยังไม่รู้ฉันตอนคิดมากคิดมากถ้าเราตั้งใจจะช่วยเขาตั้งใจจะกอบกู้เขาขึ้นมาพยายามสำนานให้ดีนอกจากว่าเราจะไม่ช่วยเขาไม่ตั้งใจจะช่วยเขาก็ไม่ต้องประมาณอะไรก็ปล่อยไปแล้วแต่บอกความจริงไปก็บอกสัจธรรมไปก็ไม่เลื่อมใสศรัทธาก็ไม่เอา ตามขอให้รักเขาได้รับรู้ว่าเป็นอย่างนี้คนจริงเปล่าอย่างนี้ก็จบกันเลิกกันไปดีไม่ดีบางทีกล่าวแล้วคนนั้นอาเจียนเป็นโรคจิตตายไปเลยก็แล้วแต่หรือว่าลาสิกขาบทไปซะก่อนก็ตามใจทำไม่ค้าที่ต้องกล่าวมีประโยชน์เพราะว่าจะช่วยคนอีกหมู่นึงคนหมู่นั้นก็ได้รับฟังก็รับรู้อย่างจริงเลยบรรลุหลุดพ้นเข้าใจแท้เป็นอรหันต์ไปเลยแล้วก็ต้องช่วยคนที่เป็นอรหันต์ด้วยแม้คนบางคนจะต้องตายพร้อมก็ต้องตายกันก่อนหรือเราจะไม่อันนี้เราไม่ต้องเพราะเรามีเวลาน้อยหรือว่าเราจำเป็นที่จะเอาแค่นี้เราอาจจะทำแข็งไปเลยไม่ชอบใจไม่ชื่นใจก็แล้วไป พระพุทธเจ้าเสด็จตรัสว่าเรากล่าวแม้แต่ไม่ชอบใจเป็นความไม่ชอบใจของคนชั้นกลางมีประโยช