220305-2-047 ทางเอกภาค2-ตอน047(หน้า117)-พ่อท่าน-สันติอโศก-R999.txt

ีพอใจดีออกดีใจปราบปลื้มใหม่ๆนานๆเข้ามันก็จะลดลงแต่การลดลงของจิตใจที่ปราบปลื้มยินดีไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ดีขึ้นอาจจะดีขึ้นยิ่งกว่าเก่ามากมายกว่าตอนที่ปิติดีใจแรกๆใหม่ๆด้วยซ้ำเพราะอาจจะมีวิธีการเรียนมีวิธีการรับมีวิธีการการกระทำอะไรต่างๆที่เก่งขึ้นดีขึ้นได้มากขึ้นแต่จิตใจของเรา น้อยลงการดีใจภูมิใจก็เป็นกิเลสการตื่นเต้นปราบปลื้มก็เป็นกิเลสเป็นปิติเป็นกิเลสชั้นละเอียดเป็นอุปกิเลสแต่ทีนี้เราได้ฝึกได้เพียงได้เรียนได้ทำอะไรต่ออะไรมามันเป็นทั้งธรรมดาของมันด้วยแล้วมันก็เป็นทั้งตัวรู้ที่เรารู้ว่ามันไม่จำเป็นจะต้องมีกิเลสอย่างนี้ก็ได้เราก็ไม่กิเลสเราก็ไม่เกิดแล้วเราก็ไม่จำเป็นจะต้องมีกิเลสมันก็เป็นความก้าวหน้าเป็นความเจริญเหมือนกันเจริญยิ่งกว่าด้วยบางทีแต่ก็ไม่แน่นะบางทีก็ไม่ได้เจริญหรอกนะเรียนๆไปมากๆหรือว่ากระทำผิดอย่างนั้นมากๆจนบางทีก็เลวลงอันนี้ก็มีได้บางทีก็ไม่เลวไม่ดีอะไรล่ะก็เพราะๆเก่า เหมือนเดิมหรือบางคนก็ดีขึ้นจริงๆเก่งขึ้นจริงๆมันก็อยู่ที่ความเป็นจริงของแต่ละผู้แต่ละคนแล้วเวลาเราจะทำผิดทำเรียนทำอะไรต่ออะไรก็ต่างๆก็ตามเราพยายามกระทำการกระทำการใดๆก็ให้มีความเจริญและมีการทำวัตรทุกวันจะมีการเรียนปริยัติจะมีการอธิบายและมีการสาธยายทบทวนหรือให้ใหม่มีทั้งทบทวนมีทั้งให้ใหม่มีทั้งชี้บอกซ้ำเก่าย้ำยืนยันมีทุกลักษณะที่ทำทุกวันมันก็มีทุกลักษณะและทำทุกวันทุกวันอยู่ที่ว่าเราเองจะใส่ใจแค่ไหนหรือว่าเราเองเราสักแต่ว่าศิลปะ สักแต่ว่ามีจารีตประเพณีสักแต่ว่ามีการกระทำก็ทำไปตามจารีตไปตามแบบอย่างไปตามเรื่องของเขาไปลูกๆคลำๆและๆเล่นไปต้องลงๆแรงๆไปถึงหลุมฝังศพถึงวันตายเฉยๆไม่ได้มีอะไรก้าวหน้าไม่ได้มีอะไรเกิดผลอะไรอย่างนั้นก็เป็นได้ในมนุษย์ไม่ใช่ว่าเป็นไม่ได้เรียกว่าผู้ที่มีสีแล้วก็จับปลามากถ้าผู้ใดไม่มีศิลปะปรามาสมีศีลมีพระมีการประพฤติการกระทำมีศีลมีแบบมีหลักมีอะไรก็รู้ก็ทำเป็นจริงเป็นศีลพจน์ที่มันขัดเกลาศีลพจน์ที่ทำให้เราก้าวหน้าเจริญเดินก้าวไปเรื่อยๆเรา คนเจริญเรื่อยๆเป็นคนประเสริฐขึ้นเรื่อยๆแต่ผู้ประเสริฐและพรหมจรรย์หรือเป็นพรหมจริยาที่สูงขึ้นสูงขึ้นประเสริฐสู่ความประเสริฐดีขึ้นเรื่อยๆอย่างแท้จริงและกิจกรรมใดๆที่เราเป็นหลักอยู่เราว่าเราเรียนเนี่ยเรียนปริยัติหรือว่ากระทำวัดทำอะไรต่ออะไรกันอยู่เนี่ยเค้าถามว่าเป็นพระหรือเป็นนักบวชแล้วมีการทำวัดกันไหมล่ะเป็นคำถามที่ดีเป็นคำถามที่ถูกต้องแล้วแต่พระไม่ทำวัดแล้วมันก็จะได้อะไรพระต้องทำวัดต้องมีจิตเรียนเหมือนนักเรียนที่จะต้องเรียนจึงจะจบปริญญาจึง จุดหมายพวกฝึกก็ต้องฝึกจะเรียนด้วยวิธีฝึกเป็นส่วนใหญ่เน้นตัวฝึกหรือว่าเน้นตัวประหยัดก็ตามใจเราก็จะต้องมีทั้งตัวปริยัติมีทั้งตัวฝึกตัวปฏิบัติจริงทั้ง 2 ส่วนการเรียนที่ไหนเขาก็เอาทั้ง 2 ส่วนเป็นแต่เพียงว่าเขาจะใช้หรือว่าเขาจะกล่าวเขาจะเอาส่วนไหนเด่นราคาการเรียนตามโรงเรียนตามมหาวิทยาลัยวิชาการมันก็เป็นส่วนของปริยัติเด่นทางการเรียนตามขอบของจริงเลยอย่างเรียนวิศวะรถยนต์เนี่ยพวกตีที่โรงเรียนอยู่กับโรงงานอยู่ที่ร้านซ่อมพวกนั้นก็เรียนฝึกปฏิบัติจริงมากเด่นส่วนพวกที่ไปนั่ง ขีดเขียนเรียนวิศวะอะไรอยู่พวกนั้นพวกนั้นมีทฤษฎีเก่งเรียนก็ไปคนละทางเท่านั้นเองแต่ก็ต้องมีนะวิศวะเขาก็ต้องหัดฝึกบ้างแต่ฉาบฉวยส่วนยังตี๋นี่เรียนหนังสือก็มีบ้างดูเหมือนจะฉาบฉวยเอาด้วยบางทีแต่บางรายเขาก็เรียนเหมือนกันนะเขาก็อ่านเขียนเค้าก็เอาตัวจริงมาท่องเรียนบางคนเรียนจะปฏิบัตินั่นแหละเรียนจากที่ร้านซ่อมร้านอะไรเก่งและเป็นงานเก่งเฉพาะอย่างเลยแกงยังรู้ดีไม่ใช่เก่งอย่างนกแก้วนกก็ทองทองไปหมดพอออกมาจากจบปริญญามาแล้วไอ้ที่ทำหายไปหมดเหมือนกันไม่ได้เหลืออะไรแต่อย่างนั้นมีเยอะ หมากไม้ปืนกลการเรียนศาสนาก็เหมือนกันทุกวันนี้เขาเรียนศาสนาไม่ได้เน้นปฏิบัติหรือปฏิบัติโดยไม่เอาภาระกับปริยัติทำไมใช้ปริญญาให้เป็นประโยชน์ประกอบกันการศึกษาของพระพุทธเจ้าปริยัติปฏิบัติปฏิเวธไปควบคู่กันไปหมดแล้วเรียนปริยัติที่เป็นผลเสียด้วยก็มีอย่างในอารักวัตถุมงคลที่ท่านบอกว่าเปลี่ยนปริยัติเหมือนงูพิษสารคดีแปลว่าโง่แต่มึงงูพิษเหมือนจะจับงูที่กำหนดทางแล้วมันก็แว้งหัวมันก็แว้ง กัดเอาตัวผู้จับตัวมันได้ตายถึงตายเรียนปริยัติเพื่อเอาไปรับอนุญาตให้ทำร้ายตัวเองรักก็โทรไปเมื่อปริยัติท่านเรียกปราสาทเหมือนงูพิษเรียนไปแล้วก็เป็นหลงตัวหลงตนลืมไปแล้วก็ไปเป็นกิเลสเสริมให้ตัวเองอย่างนั้นก็มีปฏิบัติการกล่าวว่าเรียนปฏิบัติเหมือนงูพิษก็ยังไม่เคยเจอนะแต่ว่ามันก็มีเสียวส่วนเสียการโดยปฏิบัติไม่ถูกเรื่องถูกทางมิจฉาทิฏฐิเสียปฏิบัติออกนอกทาง อันนั้นมันก็มีมีเปล่าแต่ว่าปฏิบัติเหมือนงูพิษก็ยังไม่เคยเห็นแต่ว่าปริยัติเหมือนงูพิษมีและเดี๋ยวนี้มีมีมากและปริมาตรและหลงตัวเองนึกว่าตัวเองเนี่ยมีความรู้แล้วก็เลยใช้แล้วก็เลยใช้สิ่งที่มีนี้เอาไปอ้างเอาไปแลกเอาไปถือว่าเรามีที่จริงเราไม่มีกลายเป็นเป็นหนี้เอาไปแลกค่าแลกคุณก็ไปทวงโดยเฉพาะเอาไปหลอกลวงโกหกผู้อื่นบาปมากบาปหนาแน่นและเรียกว่าเป็นงูพิษกัดตัวเองตายถึงตายไม่ใช่ตายธรรมดาตายลงนรกตายตกนรกด้วยมีมากมีเยอะ มีมากไปเยอะแล้วที่พูดกล่าวนำถึงจุดนี้อยากจะให้พวกเราได้พยายามสังวรหรือว่าตระหนักในการมาเรียนหรือการได้กระทำอยู่นี้เราพยายามใฝ่หาความประเสริฐไปหาความดีวันหนึ่งคืนหนึ่งเราพยายามตั้งแต่ต้นเริ่มต้นเช้าตื่นนอนขึ้นมาฝึกตนเองตั้งแต่ว่าเราตื่นก็ให้ตื่นเป็นอย่างนี้ตื่นแล้วขึ้นมาเรารู้หลับรู้ตื่นฝึกเป็นบททั้งปฏิบัติไปพร้อมในตัวเราตื่นแต่เช้าอย่างนี้แล้วเรายังจะได้ละกิเลสหรือไม่ก็มีความขี้เกียจขี้คร้านเรามีความรู้ดีว่าสิ่งใดควร กว่าอะไรเป็นกุศลอะไรเป็นอกุศลเราควรจะทำอะไรแค่ไหนเราควรจะไม่ทำแค่ไหนเราควรจะลงทำวัตรหรือไม่เราไม่ควรลงหรือเหตุที่ไม่ควรอะไรดีกว่าที่เราไม่ควรก็ตรงนี้ความที่ดีกว่าที่จะลงธรรมวัดอะไรมันดีกว่าลงคำว่าถ้าอันนั้นดีกว่าลงคำวัดหรือว่าอยู่ภาวะจำเป็นในภาวะที่จะต้องกระทำสิ่งนั้นแม้จะไม่ดีกว่าแต่จำเป็นจำเป็นต้องทำการจะต้องรีบร้อนหรือจำจะต้องเป็นอื่นไปก็ให้รู้แล้วเราก็ต้องเลือกเป็นหรือเลือกส่งรูปไม่ใช่ตามใจกิเลสไม่ใช่ ทำใจตัวเองอะไรไปไม่ได้พิจารณาไม่ได้อ่านไม่ได้รู้ไม่ใช่อย่างนั้นอย่างนั้นเป็นผู้ทำโดยอวิชชาหรือโดยโมหะโดยไม่รู้กิเลสมันเล่นตัวก็ไม่เข้าใจสิ่งที่ดีกว่าเหนือกว่าอันใดที่ถูกต้องมันมีอยู่ทุกจังหวะแต่เราก็ไม่ได้พิจารณาเราไม่ได้เลือกเป็นเราไม่เห็นกุศลอกุศลอะไรดีกว่าอะไรเป็นอกุศลกรรมอะไรเป็นบ้างเป็นกุศลกรรมอะไรเราก็ไม่ได้มีธรรมะวิจัยเราก็บอกพร่องมันแม้แต่คำว่าเราก็จะต้องได้ฝึกได้เรียนรู้ไว้ในตัวตื่นเช้ามาเรามีบทอันนี้เป็นกิจวัตรประจำกิจวัตรอันนี้มันก็ไม่ใช่กระทำไม่เคยเฉยๆมันก็เป็นด้วยทำให้เคยให้ เสวนาด้วยเสพคุณเราจะปฏิเสธเวลาแล้วเราก็จะต้องมีผลรู้มีปัญญาเข้าใจแล้วก็กระทำการรัฐตัดนายพรานในกิเลสใหม่ๆเราอาจจะตั้งใจดีแล้วก็มีอะไรเข้ามาใหม่ๆได้พบได้เรียนรู้ได้ชื่นใจพอใจในการที่จะมานั่งทำวัดแต่ถ้าเราทำกันทุกวันทุกวันทุกวันทุกวันทุกวันเนี่ยไอ้ปิติยินดีปราบปลื้มปีเปรมอะไรมันน้อยนะที่กล่าวมาจากต้นแล้วมันลดลงแต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ได้ประโยชน์ขึ้นหรือได้ประโยชน์น้อยกว่าครั้งที่เราปราบปลื้มยินดีครั้งที่ปราบผู้ดีดีมีแต่กิเลสมากทนได้ก็คือกิเลสตกปลาเพิ่มยินดีนั่นแหละมากแต่ที่จริงเราได้นิดเดียวแต่หมด ใหม่ของแปลกที่จริงเราได้หน่อยเดียวก็ได้แต่ตอนหลังๆนี่เราจะทำๆๆมาเราได้เป็นเนื้อเป็นกอบเป็นกำแล้วได้อย่างมากด้วยซ้ำไปแต่เราก็ไม่ได้ปรับเครื่องยินดีเพราะเราเคยเราชินแล้วมันก็เป็นจริงเราก็มันมันเฉยต่อสิ่งนี้แล้วมันวางเฉยต่อสิ่งนี้แล้วมันเสพคุณแล้วมันไม่ได้มีแปลกเปิดอะไรหรอกมันก็เจริญงอกงามไปตามที่ความเจริญมันเป็นมันมีแล้วมันมากด้วยบางทีแต่เราก็ได้มาเรื่อยๆมากๆแล้วเราก็เคยแล้วมันก็ไม่ตื่นเต้นอะไรเหมือนคนอยู่ในหมอกเพชรบอกพลอยอยู่ประจำของตัวเองมากมายแล้วก็ไปเก็บเอาทุกวันน่ะคนไม่เคยเจอมาเจอตัวอย่างบอกเพชรน้อยๆยังไม่ทันเป็นบ่อลึกยังไม่ถึง มันด้วยซ้ำไปต้องเจอปีกอยู่ที่หน้าหลุมหน้าบ่อเมตร 2 เมตรตื่นเต้นดีใจก็แน่นอนแต่ผู้ที่เป็นเจ้าของบอกเพชรที่คุณไปถึงรังแล้วขุดไปถึงบ่อนางพญาแล้วเขาค้นพบความเข้ากรอบเอาทุกวันทุกวันเขาก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมันไม่มีความตื่นเต้นแต่เขาได้นี่เราก็จะต้องได้ด้วยแม้แต่การแต่เช้าตื่นแล้วก็ไปฝึกปรือมีบทปฏิบัติมีการบอกการชี้การให้ทำใจอย่างนั้นทำในใจอย่างนี้หาให้มีปัญญาอย่างนั้นมีแนวคิดอย่างนี้มีแนวฝึกมีแนวรู้อย่างนี้แล้วก็ทำให้ตัวเอง จะปรับปรุงตนไปทุกวันทุกวันทุกวันแล้วก็จะได้มาจะเกิดขึ้นมามีผลขึ้นมาเปิดได้ผลเราก็จะเป็นผู้ที่ก้าวหน้าอยู่เสมอๆเมื่อเขามานั่งเรียนเมื่อเข้ามานั่งทำวัดมาพยายามที่จะรับหรือว่าพยายามที่จะเช็คพยายามที่จะเพิ่มภูมิอย่างที่ว่าที่ว่าการทำวัดคืออะไรที่มันนั่งอะไรเราก็จะต้องได้จะต้องได้บอกแล้วว่าแม้แต่เราตื่น ลุกขึ้นมาตั้งแต่ตี 3 ตี 4 อะไรของเราเนี่ยแล้วก็ต้องเป็นการได้ได้แม้จะมานั่งทำให้เราก็ต้องได้แล้วใฝ่หาความประเสริฐจากนี้ไปเราก็มีกิจอื่นที่เราก็จะต้องได้เป็นการฝึกการปฏิบัติการประพฤติการเรียนรู้แม้แต่เราจะไปทำจิตอื่นหรือจิตรับประทานเป็นกิจฉันเป็นกิจทำงานเป็นกิจทำการเป็นกิจที่จะต้องฝึกปรือแม้แต่เราจะลงฉันนั่นแหละเอาก่อนแม้แต่จะเราจะลงฉันแล้วก็ควรจะศึกษาและควรจะทำความควรความเหมาะควรจะลงฉันหรือไม่การลงขัน เป็นกิจวัตรเหมือนกันเป็นกิจวัตรเราควรจะลงฉันหรือไม่หรือว่าเราตามใจฉันอยู่เรื่อยอีกก็กิเลสที่เรามาลงฉันมารูปแบบทำอย่างนี้ก็ต่างคนต่างฉันบางคนสบายไม่มีอะไรแต่เรามาลงฉันนี่เรามีการเรียนในตัวบ้างเรามีทั้งสิ่งที่จะต้องประกอบผลประกอบแบบประกอบรูปเป็นการทำงานช่วยศาสนาการมานั่งมีรูปแบบมีตัวพระอย่างน้อยที่สุดอย่างวันพระวันพระของเราญาติโยมเข้ามาเมื่อวานนี้เกือบไม่เหลือพระเกือบไม่เหลือคน ญาติโยมมาถ้าไม่เห็นพระมากๆนั่งกันอบอุ่นการได้เห็นแต่หน้าพระนั่งกันอย่างสงบเรียบร้อยมีพระกันหนาแน่นมีเนื้อมีมวลที่พังพร้อมมันก็อบอุ่นชวนใจทำมาแล้วโอ้ยที่นี่โรงเรียนไม่มีอะไรน้อยๆแห้งๆศรัทธาก็ตกความอบอุ่นก็น้อยมีวิเคราะห์ให้ฟังเห็นให้ชัดๆเพราะฉะนั้นถ้าเผื่อว่าเราเห็นว่าเออการอันนี้เป็นค่าไม่ใช่ว่ามีเป็นประโยชน์ตนเข้ามานั่งนี่ก็ได้ฝึกปรือได้มาเรียนประโยคตอนนั้นไม่ใช่มีประโยชน์ท่านด้วยการลงศาลานี่ก็เป็นประโยชน์ท่านด้วยเป็นการงานเป็นการทำงานทำงานให้ผู้อื่นด้วยเป็นการเสียสละด้วยเป็นบุญเป็นกุศล แต่เราจะมักน้อยไม่อยากได้บุญได้กุศลก็เถอะอย่างน้อยมันก็เป็นการปฏิบัติเพื่อตนฝึกตนทีนี้ถ้าเราจะได้ทำประโยชน์ผู้อื่นด้วยก็เป็นผู้หญิงหลอกผู้อื่นจริงๆเราควรจะลงหรือไม่เราควรสอดส่องหรือไม่เรามีกิจส่วนนั้นส่วนนี้จิตส่วนนั้นส่วนนี้ของเราสมควรพอเหมาะพอสมหรือไม่เราก็ควรจะรู้ควรจะเข้าใจที่ทำกันอยู่นี่ถ้าไม่จำเป็นจริงๆแล้วก็ควรจะรู้ว่าเออมันก็เป็นกิจวัตรอย่างน้อยก็เป็นเป็นรูปแบบให้แก่รุ่นน้องให้แก่อะไรบ้างเป็นการเรียนสอดร้อยไปในตัวแถมมีประโยชน์ตนมีประโยชน์ท่านจะประกอบอยู่อย่างที่แนะขึ้น อาการไม่ลงไม่เป็นกิจวัตรที่ทำวัดต่างคนต่างทำต่างคนต่างไปต่างมามันก็แตกก็แยกมันก็ไม่เป็นเรื่องเป็นรูปอันนี้มันเป็นเรื่องเป็นรูปโดยเฉพาะวันอาทิตย์หรือวันพระเนี่ยมันเป็นกิจวัตรที่น่าจะได้คำนึงเออเราควรส่งเสริมไม่เราควรจะดูเราควรจะรู้สึกไหมเราจะเข้าใจความสำคัญไหมว่าวันนี้เป็นวันพระวันพระเนี่ยเราควรจะมีอะไรเพิ่มเติมขึ้นมามากกว่ากันหน่อยนะแต่เธอก็จะมากก็เป็นการเผยแพร่เป็นการกตัญญูกตเวทีต่อศาสนาในการช่วยเหลือศาสนาในการทำงานของเราเรามีอาชีพนี้เรามีหน้าที่นี้เราจะเรียนรู้ศาสนาให้ยิ่งยิ่งขึ้นแล้วก็เผยแพร่ศาสนาออกไปเป็นกิจ คนเราแท้ๆแล้วเราคงไม่เข้าใจจิตของเราเราจะเป็นผู้ฉลาดหรือผู้มีปัญญาหรือผู้ที่รู้ได้อย่างไรเราก็จะต้องเป็นผู้รู้ผู้ที่เข้าใจสอดส่องความควรความไม่ควรถ้าตราบใดที่เรายังทำอะไรตามแต่ใจตนเอาแต่ตามตนที่มันอยากเป็นอยากมีโดยไม่วิเคราะห์ตัวอย่างเป็นอยากมีพวกเราตราบนั้นเราไม่ได้ฆ่ากิเลสหรอกเราหมดตัวหมดตัวนี้เรารู้จักกาลเทศะรู้แต่กรรมกิริยาอะไรที่มันสมเหมาะสมควรแล้วเราก็ทำอะไรที่มันดีกว่ากายกรรมวจีกรรมใดที่ดีกว่าจิตที่ว่างแล้วจิตของพระอริยะพระอรหันต์แล้วท่านก็มีแต่ รหัสปัจจะเวกที่จะปัจจะเวกอยู่ทบทวนอยู่ไตร่ตรองอยู่ว่าอะไรควรกว่าอะไรและถ้าเกิดทำเพื่อให้มีกายกรรมก็ไม่มีกรรมที่เป็นสมมติฐานที่ดีที่สุดเพราะจิตว่างแล้วไม่ได้ทำอะไรตามใจตัวเองสั่งและอยากไว้ถ้าทำตามใจตัวเองสั่งหรืออยากไปมันก็คือการตามกิเลสหรือเลี้ยงกิเลสให้อ้วนอยู่เสมออย่างเดียวมีการเลี้ยงกิเลสให้อ้วนอยู่อย่างเดียวเรากำลังจะมาละกิเลสมาล้างกิเลสเพราะฉะนั้นเราก็จะต้องพยายามรู้เท่าทันตัวกิเลสนี้แล้วก็ปรับปรุงให้สิ่งที่สิ่งที่ดีกว่านี้ยังมีอีกเพราะฉะนั้นความหมายก็เอาเป็นอาหารประจวบข้อที่บอกว่ากายกรรมวจี ดีกว่านี้ยังมีอีกนะทำไมถ้าไม่กล่าวถึงมโนกรรมเคยตั้งข้อสังเกตให้ฟังถ้าไม่กล่าวเพราะว่ากายกรรมวจีกรรมมันเกิดมาแต่มโนทั้งสิ้นเมื่อมโนรู้ดีได้วิเคราะห์และมีธรรมะวิจัยจริงแล้วเลือกเฟ้นที่ถูกต้องก็จะต้องทำกรรมกายกรรมของพิธีกรรมที่สุจริตที่ดีกว่านั้นถูกต้องแน่ถ้าใครยังไม่เจอมโนยังไม่ดีก็แน่นอนก็ต้องไม่ดีแน่กายกรรมวจีกรรมที่น่าจะดีกว่านั้นก็ผิดไปไอ้ผิดมันก็ผิดไปหมดแหละมิจฉาชีพไปตั้งแต่ต้นมิจฉาสังกัปปะไปหมดเพราะฉะนั้นมิจฉาวาจาวิชาการตามไปหมดแม้แต่วิชาอาญาแม้แต่จะพยายามก็ ความผิดไปพากเพียรผิดไปแน่เพราะมันผิดมาตั้งแต่ต้นวิชาแต่ถ้าตัวประธานถูกแล้วสมาชิกที่แล้วมันก็ถูกต้องมันก็ดีกรรมดีกายกรรมวจีกรรมดีหมดมาจากสัมมากัมมันตะเกิดแน่นอนเพราะสติธรรมวิทยาวิริยะจึงเป็นรากเหง้าแห่งการเดินเป็นร่างกายจะสู่ความตรัสรู้ความเป็นไปด้วยดีอย่างแท้จริงเราจะทำอะไรตามใจพระพุทธเจ้าท่านบอกให้พยายามตั้งตนอยู่ในความลำบากทำอะไรให้เกิดการทัศนะเห็นแก่แล้วก็สังวรพระสังวรแล้วก็ปฏิเสธนะเสพคุณคุณจนเคยคุณจนเป็นอัตโนมัติ จนเป็นปกติเราไม่ได้เดือดร้อนอะไรเราจะทำอะไรเราก็ทำได้กายกรรมจะเป็นอย่างนี้ไว้กี่กรัมจะเป็นอย่างนี้เมื่อประมาณแล้วเหมาะสมควรที่จะทำอะไรขนาดนี้มากขนาดนี้ก็ยังได้มากกว่านี้ก็ยังได้สามีอินทรีย์มีภาระเพียงพอทำได้เพื่อประโยชน์คือแก่นสารเพื่อความสุขของชนเป็นอันมากสุดท้ายไม่ใช่เราเราเป็นอะไรก็ได้เราไม่มีอะไรมากมายแบบที่มันจะไปหาหมดเราตามขั้นตอนจริงๆ เดินทางไปสู่จุดอย่างนั้นอย่างนั้นอย่างนั้นขอกำชับย้ำยืนยันว่าทำอะไรตามใจตัวนั่นแหละคือตัวผีร้ายมันอยากอะไรมันทำอะไรมันอยากเป็นอย่างนั้นอยากเป็นอย่างนี้อยากอันนู้นอันนี้ท่านซึ่งไม่มีเหตุผลเพียงพอวิเคราะห์ดูเถอะไม่มีเหตุผลเพียงพอหรอกตามใจตัวมันจะทำอย่างนี้มันดูเหมือนเป็นความสุขหรือมันเป็นความพอใจของเราวิเคราะห์ปั๊บตามันดีๆวิจัยพับตามมันจะเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องไม่มีเหตุผลอะไรไม่ใช่จุดที่ดีที่ควรอะไรเท่าไหร่ก็จะตายจะทำวจีกรรมที่ดีกว่าอะไรนักหนาเลยในวาระนั้นในขณะนั้นในเหตุผลนั้นไม่มีแต่ทีนี้มันมีตัวฉลาดเฉโปอีกตัวนึงมันพยายามจะหาเหตุ ตัวเองเพื่อเลี่ยงตามใจตัวกิเลสที่เป็นสระสังขารด้วยกันที่เป็นตัวคุมอำนาจหรือบงการอยู่ทำผู้ที่มีความฉลาดมันจะหาให้ทีเดียวยิ่งมีฉลาดมากยิ่งจะหาช่องได้มาด้วยเสมอเพราะต้องรู้ตัวจิตที่แก้ตัวหาเรื่องแก้ตัวให้ตัวเองกับจิตที่ซื่อตรงจะติดที่รู้สัจจะที่แท้จริงให้ดีถ้าเราไม่รู้จิตที่แท้จริงจิตที่ซื่อตรงที่แท้จริงเราไม่เราก็ไม่ก้าวหน้าเพราะเราหลอกตัวเองอยู่เป็นโมหะไปเองแก้ตัวไปเองเรื่อยๆมันก็ไม่เร็วมันก็ไม่จริงจังมันก็เสียหายเพราะเราเองทำความเสียหาย อยู่นั่นแหละไม่มีอื่นเพราะความควรความเหมาะควรเราก็จะต้องรู้ความทวนความเหมาะควรที่จริงที่ชัดทำหมดอคติยิ่งไม่มีอคติมากเท่าใดๆมันก็ยิ่งจะสะอาดบริสุทธิ์ได้มากเท่านั้นเท่านั้นเราปรับปรุงไม่ได้ปรับปรุงอะไรเราปรับปรุงอคติความที่เอียงเองก็หาตัวนั่นน่ะเป็นตัวใหญ่อำนาจเจริญแม้แต่ความกลัวความเกรง มันก็เอี้ยวหาตัวระเบียงเข้าหาตนเสมอจะแก้ตัวแก้ตนให้แก่ตนเสมอเราจะต้องพยายามหัดฉลาดออกหรือหัดที่จะวางปลดปล่อยเป็นกลางแล้วก็ทำไปอะไรถึงจะเห็นเราถึงจะรู้เราถึงจะเข้าใจถึงทุกอย่างแล้วมันก็จะเป็นบทปฏิบัติที่ขัดเกลาไปได้จริงๆไม่เสมอๆแม้แต่ทุกข์วาระที่เราเป็นไปอยู่เป็นปฏิบัติไปทุกจิตทุกรายเราจะเห็นได้ว่ามีรายละเอียดฟังตามไปดีๆจะเห็นว่าโอ้กิเลสนี่มันซอกแซกภาคปฏิบัติมันมีอยู่แต่เราไม่ได้รู้ว่าเราปฏิบัติกิจวัตรที่พาปฏิบัติสืบคุ้นเคยชินแต่ตามกฎตามระเบียบตามรูปอันนั้นก็เป็นหลักกลางๆเหมือนยากลาง เป็นกติกาใหญ่ๆสิ่งเหล่านั้นก็เป็นยากลางบ้านที่จะขัดเกลาเราเท่านั้นแต่เราก็มองเผินกลายเป็นศิลปะปรามาสไปซะอีกเราก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรจากศีลพรตหรือหลักหรือวินัยหรือระเบียบหรือกติกาเหล่านั้นเราก็สูญเปล่าอีกแต่ถ้าเราให้มันได้ประโยชน์เราสำนึกเราตระหนักเรารู้ว่าเกิดเข้าใจเกิดสังวรเกิดปฏิเสธเวลาเกิดอธิษฐานเกิดปัญญาควบคู่ไปไม่ใช่สักแต่ว่ามีรูปมีแบบมีสิ่งที่เคยที่คุ้นไปเฉยๆลอยๆต้องๆแรงๆไปไม่เห็นประโยชน์ไม่เห็นความจริงไม่เห็นความได้ไม่เห็นสิ่งที่เจริญเราก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรมากมายแต่ถ้าเราเห็นเรารู้เราเข้าใจอยู่ตลอดเวลาที่พาทำพามีพาเป็นบางอย่างบางอันดูเหมือนจะตั้งกติกาขึ้นเองตั้งกฎขึ้น เหมือนก็ไม่เหมือนกับพระพุทธเจ้าพาทำเหมือนกับพระหมู่ใหญ่ก็ไม่ทำแต่ที่นี่ทำไมทำอย่างนี้ไม่มีอะไรอะไรต่างๆนานาซอกแซกละเอียดมากมายถ้าได้ทำวันนี้ขนาดนี้ก็มีรูปแบบมีศีลมีพรตมีกติกามีเรื่องมีราวมีอะไรที่กระทำอยู่เนี่ยตั้งเยอะตั้งแยะไม่ได้ไล่ไม่ได้เลี้ยงไม่ได้เรียบเรียงไว้สำหรับแต่ก็พาเป็นพามีอยู่ตลอดเวลาช่วงนั้นช่วงนี้รูปนั้นรูปนี้อันนั้นอันนี้ช่วยกันคิดบ้างคิดเองขึ้นมาจริงๆบ้างพยายามประกอบขึ้นให้มันได้อันนั้นอันนี้บ้างเพื่อที่จะเอามา 3 จุดนั้นจุดนี้คนนั้นคนนี้ก็ช่วยกันทำร้ายผู้ร้ายคนพวกเราบางคนก็ทำขึ้นช่วยกันขึ้นมาผม พยายามเห็นผมก็พยายามรู้พยายามดูที่ไอ้นี่มันเกิดแล้วมันใช้ได้ไหมใช้ได้ผมก็สวมรอยต่อเอามาใช้อันนี้ใช้ไม่ได้เกิดขึ้นมานี่ไม่ค่อยดีอันนี้ดูท่าดีลองดูซิลองดูใช้ไม่ได้ตัดทิ้งเลยไปอะไรดีได้ประโยชน์ยิ่งอยู่ก็ต่อไปไว้เรื่อยๆเรื่อยๆเรื่อยๆก็เป็นอยู่มีลูกมีแบบมีกติกามีวินัยมีอะไรต่ออะไรของเราเรียบเรียงไปเองเรื่อยๆตามชีวิตจังหวะชีวิตที่มันดำเนินอยู่ทุกวันทุกวันทุกวันทุกวันทุกวันแม้แต่จากนอกจากฉันแล้วรั้งฉันแล้วมีอะไรต่ออะไรไปอีกมีกิจส่วนกิจส่วนการบางคนก็ทำผิดทำการที่เกิดประโยชน์ตนเกิดประโยชน์หมู่อะไร ไปด้วยดีวันทั้งวันก็ได้ตั้งแต่การปฏิบัติการประพฤติบางคนก็เอนเอียงเข้าไปในจุดที่การปฏิบัติการประพฤติน้อยกลายเป็นตามใจตัวเองเอาเศรษฐกิจตัวเองเสพแล้วก็ได้แต่ของตัวเองเสพนี่แหละตามใจตัวเองอยู่แล้วก็ไม่ได้รู้ว่าเอ๊ะไอ้นี่เราได้ประโยชน์อะไรจากการตามใจตัวเองตรงนี้พระธาตุใจตัวเองมันบอกว่าให้ทำอย่างนี้เราอ่านใจตัวนั้นของเราใจตัวนั้นมันวงการมันสั่งให้เราทำอย่างนั้นแล้วเราก็ทำตามมันแม้จะทำอย่างที่กำลังพึ่งทำใหม่หรือว่ามันทำจนเคยชินในระบบที่เราเคยชินภาพจ่ายมันก็เป็นอย่างนั้นมันพาทำไอ้ตัวเคยชินรูป ขณะที่เรากำลังทำอยู่นั้นเป็นกายกรรมวจีกรรมที่เห็นอยู่นั้นดีอยู่หรือได้ประโยชน์ดีอยู่หรือดีกว่านี้มีอีกไหมถ้าดีกว่านี้มีอีกเกรียนซะบ้างปฏินิสสัคโค ที่เราจะต้องรู้ว่าเราจบแล้วจะปิดจะปิดสิ้นภาระส่วนตนไม่จบกิจสิ้นพระส่วนตนกายกรรมวจีกรรมใดจึงมีแต่คิดเพื่อผู้อื่นเท่านั้นไม่ได้คิดเพื่อตัวเลยแล้วผู้ที่ไม่มีจิตเพื่อตนเลยไม่ได้มองอยู่ที่อะไรของตัวเองหรอเราจะทำอะไรแค่ไหนก็ได้มีแต่คนอื่นถึงจะทำด้วยซ้ำไปหยุดเถอะท่านพักเถอะพอเถอะเขาจะช่วยบอกเราอีกซ้ำไปไม่ใช่ว่าท่านตื่นสักทีสิลุกออกมาสักทีสิหลับอยู่นั่นแหละเดี๋ยวนี้นี่ชาวบ้านพวกปัญญาชนปลุกไม่ใช่เราจะนั่งท้อหันหน้าเข้ามุมแล้วก็สดส่วนท่องบ่นพึมพำบริกรรมตื่นออกมาเฉยๆท่านฤาษีทั้งหลายเอ๋ยเดือน พูดอย่างนี้เคยได้ยินบ้างไหมภาษาของพวกผัวใหม่จงหยุดเพ่งบนบริกรรมของท่านอยู่ในมุมมืดนั้นเสียเถิดเคยได้ฟังทวีบทนี้ไหมล่ะหรือมันจะเป็นของรับผิดชอบมีบทเรียนท่านนักพรตนักบวชทั้งหลายจงหยุดเพ่งบนบริกรรมอยู่ในมุมมืดของท่านเสียเถิดมันกลายเป็นอะไรอันนึงที่มันไม่ได้เรื่องแล้วมันกลายเป็นสีแล้วก็จะสามารถนำปลากลายเป็นสิ่งที่ไม่เกิดผลไร้ผลอะไรมากแล้วเราก็จะต้องพยายามหาประโยชน์ทำประโยชน์ไม่ว่ากิจอะไรก็ตามที่มัน เป็นการเป็นอะไรต่ออะไรที่จะได้ประโยชน์ประโยชน์ประโยชน์ประโยชน์ประโยชน์ในการฝึกปรือด้วยประโยชน์ในการเป็นประโยชน์ในการให้ผู้อื่นได้ประโยชน์แก่ผู้อื่นด้วยเรามีบทปฏิบัติดังนี้ด้วยหลักของสติปัฏฐานวันหนึ่งคือ 1 เราเป็นผู้ที่มีทิศทางไม่กระทบประโยชน์มีการขยันหมั่นเพียรมีการรักษาบูรณะแม้แต่ที่นั่งที่นอนของเราในบูรณะได้เช็ดถูถ้าเราจะใช้มันเช็ดถูจนเกินจนเฟ้อหรือไม่หรือว่าเราแค่เช็ดถูรักษาดูแลแค่นี้มันก็เรียบร้อยพอเหมาะพอเจาะแล้วเจาะจิตเช็ดถูที่นั่งที่นอนคิดอื่นมีอีกไหมกว่าออกไปแม้แต่ที่เดินทางเดินของน้ำ มีรอบบริเวณนีออนที่ใช้เป็นประโยชน์เป็นอารามเป็นประโยชน์ที่จะอย่างน้อยที่สุดปรับปรุงอารามไว้ให้เป็นประโยชน์แก่ญาติโยมเพราะเขาจะต้องใช้ถึงขนาดนี้ก็จะต้องเป็นถึงขนาดนี้อารมณ์อยู่ในจิตอยู่ในสัดส่วนที่จะต้องช่วยทำกระทำหรือมีกิจอะไรอยู่ในอารามนี้มีอะไรเดินดูที่มีกงจักรมีแรงคนมีจุดกลไกอะไรที่เขามีอะไรอ๋อตรงนี้พับกระดาษเป็นพับไปทำไมตรงนี้เช็ดอันนี้กันตรงนี้กว่าอันนี้เรียบเรียงตรงนี้ไม่มีแล้วก็มาหาไอ้นี่มันจัดช่วยก็จัดห้องสมุดสมุดดูนั่นดูนี่ทำมันทำได้ทั้งนั้นมันมีจิตที่จะเป็นประโยชน์เพื่อเราเพื่อเขาอยู่ในนี้ทั้งนั้นเยอะแยะแต่เราก็จะมานั่งเฉยๆลองไปลอยมาวันนึงก็นั่งไปลอยไปเฉยไปวันนึงก็ ไปวันนี้ก็ผ่านไปวันนี้ก็ผ่านไปผ่านไปเราก็จะได้ความเฉยๆเหมือนกันปฏิบัติสุดท้ายอุเบกขาฐานเหมือนกันแต่อุเบกขาฐานแบบนั้นคุณเองคุณลุงนึกให้ละเอียดสุขุมประณีตดูดีที่ว่าคุณได้อะไรบ้างมันจะได้เดินมากกว่ามันเฉยเหมือนกันแต่มันจะได้ไอ้เด๋อมากกว่าที่จะมาเกิดประโยชน์ถ้ามาฝึกนึกฝึกคิดก็ฝึกขาจะเละเล่ห์เหลี่ยมที่จะหาจุดมุมมาแก้ตัวไว้ปัญญาจะมากขึ้นเพราะเล่ห์เหลี่ยมมาแก้ตัวถ้าจะบอกว่าจะลองให้ฝึกปรือที่สิ่งเหล่านี้มันเป็นประโยชน์นะมันเป็นจิตประโยชน์ในโลกประโยชน์ในหมู่ชนประโยชน์ในอะไรก็ได้เรามันเป็นจุดหนึ่งของแรงคนเราเป็นเครื่องคนที่มีประสิทธิภาพ เราเป็นตัวพลังงานจุดพลังงานที่มีพลังงานและเกินเป็นโรคลูกหนึ่งเป็นดาวดวงหนึ่งที่มีรังสีมีพลังสีมีรังสีมีอะไรรัศมีมีอะไรทุกอย่างแรงเหลือเกินโรคลูกหนึ่งของเราประจุหนึ่งนี่แรงมากแต่เราเองกลับไม่เข้าใจความจริงกลับทำให้ประจุอันนี้ไร้ค่าเราคนนึงหรือว่าร่างหนึ่งหรือโลกลูกหนึ่งหรือประจ