201101-132 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน132-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ010.txt

ครๆไม่พึงเข้าไปหาเราเว้นแต่ภิกษุผู้นำอาหารบิณฑบาต ไปให้ไปให้รูปเดียวอันนี้ท่านตรัสอันนี้สมมุติว่าท่านยกเอาสูตรนี้มาใส่ไว้อันนี้เพิ่นเอามาจากมหาวิทยาลัยพังวินัยปิฎกสระแก้วภิกษุที่ป่ามหาวันซึ่งท่านจะออกไปอีกเว้นตัดบอกไปทำตัดบอกเท่านั้นเองอาการดีขึ้นเขาเรียกว่าปฏิสันรีนะภาษาบาลีเรียกว่าปฏิสันเลยนะพระองค์ทรงเด็กเล่นบ่อยๆหลังจากต้องทรงรับแขกแทบจะหาเวลาพักผ่อนไม่ได้ตลอดเวลา 20 ชั่วโมงในวันหนึ่งอัน การหลีกวันนี้ทรงอยู่ด้วยสุขเกิดแต่วิเวกของฌานหมายความว่าในขณะที่เป็นหนี้ท่านก็ทรงอยู่อุเบกขาจะวิตกวิจารณ์ก็เป็นไปในธรรมไม่ได้วุ่นวายได้กายกรรมวจีกรรมอะไรมากเป็นสุขอยู่อย่างยิ่งคือสงบมากทั้งกายวจีมโนเบาอันนั้นมันดาวศุกร์ที่จะถือเอาได้ในเมื่อทรงอยู่ทรงมีชีวิตอยู่เป็นสุขที่มันว่างบางเบาสงบระงับแล้วทำงานมันก็จ่ายพลังงานแล้วก็มีบทบาทแต่อันนี้เดี๋ยวจะได้คุยกันแต่สำหรับสาวกผู้ไม่ต้องรับแขกมากอย่างพระองค์ ผมก็ต้องอยู่ปฏิสนธิจำกัดเด็ดขาดเช่นนี้คือไม่มีตัวอย่างที่ท่านพุทธทาสหมายเหตุเอาไว้ว่าการเป็นหนี้เห็นมีแต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าถือปฏิสนธิส่วนสาวกพุทธสาวกต่างๆนั้นไม่เห็นมีแต่ไม่มีเรื่องปฏิกิริยาเนื่องจากธรรมดาก็มีโอกาสอยู่วิเวกมากอยู่แล้วนั่นเองนี่เป็นความเห็นของพระพุทธทาสเรื่องการปฏิสนธิเป็นหรือเรียกว่าการพรรคธรรมดาคนเรานี่มีอยู่ 2 ลักษณะคือการงานกับการพักมันมีดังที่พระพุทธ กลับไวชัดว่าเราไม่พักและเราไม่เพี้ยนเราข้ามอกพระสงสารได้ที่เราพูดกันเอามายืนยันเป็นคำศัพท์ที่บอกชัดว่าการถึงนิพพานหรือการฆ่าพวกข้าสงสารนั้นคือเป็นผู้ที่ถึงพักถึงเพียรก็เป็นจบและไม่ได้หมายความว่าพักอย่างเดียวหยุดอย่างเดียวสงบอย่างเดียวและสุดตรงไปอย่างเดียวไม่รู้จักพรรคก็ไม่สุขต่อไปอีกฝั่งนึงแล้วถ้าผู้ใดไม่เข้าใจความพอดีไม่เข้าใจสภาพธรรมที่เหมาะสมผู้นั้นก็เกิดความไม่เข้าใจธรรมะและหลักธรรมะที่ ศิลป์คำสอนหรือตัดสินที่ว่าเป็นพุทธพจน์จริงหรือไม่ของพระพุทธเจ้าหรือเป็นพุทธแท้ๆหรือไม่จะมีอันนึงอยู่ว่าธรรมใดวินัยใดเป็นไปเพื่อความเกียจคร้านคำนั้นวินัยนั้นไม่ใช่ของเราตถาคตแล้วก็เป็นหลักยืนยันตัดสินอีกทำใดวินัยใดเป็นไปเพื่อความวิริยะภาพเพียรทำนั้นวินัยนั้นเป็นของเราตถาคตนี่เป็นคู่เป็นคู่ของหลักอันนึงบอกว่าถ้าเป็นอย่างนี้แล้วไม่ใช่ถ้าเป็นอย่างนี้เลยใช่ถ้าเป็นไปเพื่อความเจ็บช้ำความเฉื่อยเหนื่อยลักษณะอย่างนี้เป็นพวกศรีษะโกชักช้าคือเป็น ขนาดของความเฉื่อยเหนื่อยหยุดนิ่งอยู่ว่างๆแล้วก็สรุปรวมมันก็คือขี้เกียจขี้คร้านเป็นผู้ไม่มีการงานพระศาสนาพระพุทธเจ้าสอนกัมมันตรังสีสอนการงานเป็นที่สุดธรรมะบุคคลต่างๆที่ผมพยายามยืนยันให้ฟังให้เห็นลักษณะกระสุนยะตะเป็นลักษณะที่จะต้องเรียนรู้อย่างลึกซึ้งสุญญตาหรือว่าอาจจะต้องเรียนรู้อย่างสำคัญระหว่างวางปล่อยนั้นเป็นลักษณะของจิตจิตอันยิ่งเป็นจิตเป็นสภาพจิตที่มันเป็นไปได้จริงทำได้จริงว่าจิตเราปล่อยจิตเราว่างจากคลายเรา เราไม่ยึดไม่ก่อเป็นอัตตาจิตเป็นอนัตตาแล้วเราทำได้โดยเห็นโดยรู้โดยแจ้งเป็นชานโตชา บาลีที่ว่าสุริยันโตไม่มีสัญญาณบอกตันตะไม่มีมีแต่กรรมมันโตมีแต่กรรมมีแต่การงานเป็นที่สุดอันดับแปลว่าที่สุดแปลว่าที่ปลายแสดงว่าสุดท้ายสุดท้ายก็มีการงานนั่นแหละเราถึงจะมีการงานเป็นหลักเพราะฉะนั้นเราจะเห็นแนวโน้มหรือว่าเห็นบ้านเอ็นเคของมนุษย์นั้นส่วนที่จะเห็นได้ชัดก็คือการงานจนหยุดนั้นเห็นไม่ได้ชัดส่วนว่าไม่เห็นไม่ได้ชัดแต่มีจริงเข้าใจได้แล้วก็ทำได้จริงการพักที่เป็นการปฏิสนธิของธรรมดาก็คือการนอนคนเราต้องนอนคนเราต้องตื่น เวลาตื่นก็เป็นเวลาทำงานมีเวลาเพียงพอเวลาเพียรแล้วเราก็พักพักก็คือการนอนช่วงนอนนี่เป็นวันต่อวันหนึ่งนอน 2 ตื่นแล้วก็จะเห็นได้ว่าเราใช้เวลานอนไม่มากเราใช้เวลาพักทำไมมากนี่ก็เป็นทฤษฎีหรือเป็นหลักการที่ให้เห็นชัดเจนแล้วก็พักนะไม่มากเรานอนหลับไม่ใช่ว่าเรานอนหลับในวันหนึ่ง 24 ชั่วโมงจะต้องไปนอนซะ 12 ตื่นขึ้นมาทำงาน 12 ไม่ใช่คนไม่ต้องนอนถึงอย่างนั้นเพราะมันมีพรรคในตัวที่ซ้อนอยู่แล้วที่เคยอธิบายสู่ฟังมีสูญญตาหรือมีการพักผ่อนอยู่ในตัวต้องการหลับนอน จริงๆถือว่าเป็นปฏิสันดีนะเฉพาะชีวิตประจำวันเด็กเล่นหรือหยุดดับต่างคนต่างพักไปเลยหยุดเงียบไปนี่เป็นปฏิการประจำวันของคนวันหนึ่ง 24 ชั่วโมงก็มีช่วงนอนหลับช่วงหนึ่งพระพุทธเจ้านอน 4 ชั่วโมงพระอริยเจ้าอื่นอาจจะนอนแล้วแต่ 5 ชั่วโมง 6 ชั่วโมงถ้าผู้ใดสามารถทำได้ซึ่งก็ไม่ควรแปลกเกิน 8 ชั่วโมงเป็นอย่างสูงสุดเราพักแล้วจนกว่านั้นก็เป็นเวลาตื่นก็เป็นเวลาเพียรที่เรามีพักปฏิสนธิณแท้เกินกว่าที่เรานอนแล้วใช้เราประมาณของตนแล้วผู้ใดคำนวณ ไม่ติดการนอนไม่เสพติดการนอนซึ่งท่านตรัสไว้ชัดพระพุทธเจ้าว่าการนอนเป็นอย่างหนึ่งเมถุนธรรมอย่างหนึ่งสิ่งที่มัวเมาหลงมัวเมาเสพติดอย่าง 3 อย่างนี้ไม่มีการอิ่มกันเต็มที่เราก็เคยยกขึ้นมายืนยันเป็นพระพุทธที่จะจัดให้ชัดว่าการนอน 1 เมถุน 1 การเสพติดมัวเมา 1 3 สิ่งนี้ไม่มีการกินการเต็มยิ่งทำก็ยิ่งติดยิ่งทำก็ยิ่งมากยิ่งทำยิ่งหลงไหลยิ่งสะสมหรือไปยิ่งไปมีไปเมามันก็ยิ่งมากขึ้น แล้วการนอนเราก็จะต้องคำนวณกำหนดอย่างที่เราได้เคยกำหนดการหรือการหลีกเลี่ยงประจำวันแล้วเข้าใจกันแล้วแล้วก็พยายามที่จะแก้ไขจิตที่รับเองเราไปติดพิเศษการนอนเราก็ฝึกเป็นใช้ญาติหรือเป็นไซยะหรือเป็นผีนะมีพระแล้วก็ต้องพยายามแก้ไขปรับปรุงแต่ทีนี้การเป็นหรือว่าการทำงานที่ว่าเนี่ยรัฐบาลพระพุทธเจ้ามีงานเพราะว่าท่านเป็นหัวหน้าท่านเป็นผู้ที่นำในด้านทางธรรมเป็นผู้ที่จะต้องได้รับอ่าการรับแขกจะต้องได้รับการงานที่จะต้อง ก็มาผมก็อยากมาเจอหัวหน้าหรือไม่เจอหัวยาแล้วท่านก็จะต้องทำงานกับแขกเรือกับใครต่อใครมากเป็นธรรมดาการกระทำงานที่มากจริงๆอยู่ช่วงนึงมันก็จะต้องมีอะไรที่ไปพักอีกซ้อนอยู่นี่เป็นลักษณะจริงเหมือนกันลักษณะจริงเหมือนกันอ่ะดูตัวอย่างรูปรอยสักลายอย่างผมเนี่ยไม่ต้องไปเอาถึงพระพุทธเจ้าจะเห็นได้ว่าผมเองเป็นหัวหน้าแล้วก็เป็นผู้นำอยู่ก็มีแขกเรือมีการงานมีทั้งการงานกับแขกการงานส่วนที่เราจะขยับขยายการงานที่เราจะทำอันนู้นอันนี้อะไรต่างๆนานาซึ่งบางคนเข้าใจดีอยู่ เดี๋ยวมันมากหลายอย่างที่เราจะต้องพยายามกระทำขึ้นไปทั้งการวางแผนวางนโยบายทั้งการที่จะคิดอ่านทั้งการที่จะทำออกมาโดยส่วนตนออกมาเพื่อที่จะให้มันมีผลมากก็ทำอยู่อย่างผมนี่ไม่ต้องเอาถึงพระพุทธเจ้าก็จะเห็นได้ชัดคือพวกคุณก็เข้าใจเพราะบางครั้งบางคราวพวกคุณก็เอื้อมอนุเคราะห์ให้ผมได้พักบางคราวบางครั้งผมเองผมถ้าเกิดว่าไม่สบายจริงๆเราก็ผมเองไม่สบายจริงๆผมก็ทำพยายามผมก็ไม่ใช่ว่าไม่จริงใจผมไม่มีจริงๆเพราะมีแต่จริงใจก็รู้ว่าอันนี้ควรควรบางทีก็ยังรู้สึกว่าหน้ามันจะเป็นประโยชน์และบางทีจะเมื่อย บางทีจะเตี้ยบ้างถ้าเตี้ยจริงๆผมก็ไม่ทำนะมันเป็นการทรมานตนเป็นอัตตกิลมถานุโยคก็ไม่ทำถ้าเปลี่ยนถ้าไม่เปลี่ยนก็พยายามทำจะเห็นว่าเป็นประโยชน์ที่ควรมันไม่น่าจะขาดตอนนี้มันไม่น่าจะเสียไปควรจะทำผมก็พยายามทำซึ่งเป็นธรรมดาซึ่งคุณก็จะเข้าใจอยู่ไม่ใช่ว่าจะแกล้งทำเป็นเลขเป็นเลขอะไรไม่มีจงใจทำอยู่แล้วก็เคยอย่างปฏิกิริยาหรือว่าเป็นผลิตภัณฑ์อะไรผมก็เคยแม้แต่เดี๋ยวนี้ขณะทุกวันนี้มันก็น่าจะได้พักผ่อนอยู่บ้านในบางครั้งบางคราวแต่ผมไม่ได้พักผ่อนติดต่อกันมานี่ต้อง ปีที่ทำงานมาเนี่ยเคยออกไปพักปฏิสนธินะอยู่ครั้งเดียวที่ออกเขาไปออกป่าไปครั้งเดียวตั้งแต่ผมทำงานกับหมู่มาแล้วต่อจากนั้นก็ไม่ได้ออกไปปฏิสนธิหน้าที่ไหนอีกเลยจนเป็นปฏิกิริยาโดยธรรมคือตับทรุดเลยแล้วก็เลยเขาก็เลยจับให้ปฏิสนธิไปไม่ไกลอ่ะมันควรจะแล้วทีนี้มันก็ไม่ได้เป็นเพราะมันไม่ได้เป็นมันก็เลยเป็นตัวเองเลยมันมันเป็นไปโดยทำอ่ะก็เลยทรุดและก็ได้พักพอสมควร ก็ดีเหมือนกันอันนี้ก็เป็นของจริงเป็นธรรมะที่เราเห็นได้ว่าเป็นสัจธรรมที่มันไปหักโค่นไปฝืนไปทำอะไรไม่ลงต้องลงช่องไม่ได้สัมมาไม่ได้มัชฌิมาไม่ได้ประมาณอธิบดีมันก็ที่มักจะเป็นอย่างนั้นนะแล้วทีนี้ก็มาถึงพวกเราที่ทำงานมีเพียงเป็นการงานเป็นสัมมากรที่เราทำอยู่ขณะนี้ก็อยากให้พวกเราพยายามพิจารณาอ่านไปหมดถึงจิตใจของเราในขณะเราทำงานในจิตใจของเราในขณะที่เรา ถ้าเราไม่ทำอะไรเราอยู่ว่างๆเราไม่ได้ทำอะไรนั่งเฉยๆให้เราพยายามอ่านจิตของเราว่าเราจะเฉยๆเนี่ยเรามีใจอร่อยมีใจโน้มน้าวไปในการเสพติดเท่าไหร่ผมไม่ถามพวกคุณเพราะผมรู้แล้วว่ากูปวดสมองผมไม่ๆไม่ถามพวกคุณผมไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่เชื่อว่าพวกคุณจะไม่รู้ในประโยคที่ว่านัตถิสันติพลังสมองไม่ถามพวกคุณเพราะผมแน่ใจและรู้แน่ว่าคุณเข้าใจอย่างดีซาบซึ้ง วันศุกร์อะไรมันจะไปสุขเท่าสงบเงียบอยู่นิ่งๆเฉยๆนะเป็นไม่มีใจนมน้องอันนี้ยินดีในความสงบผมไม่ถามยินดีจะยินดีในความสงบของพวกคุณคุณแม่ว่าคุณยินดีในความสงบนี่ผมแน่ใจจนป่านนี้คุณก็ต้องรู้แล้วว่าความสงบนั้นมันสุขอย่างยิ่งมันเบาอย่างยิ่งมันง่ายอย่างยิ่งมันว่างอย่างยิ่งมันเป็นสภาพๆนึงที่มันลักษณะภาษามันก็บอกแล้วมันเมามันง่ายมันว่างมันไม่มีภาระทั้งสิ้นคิดอันนี้แน่ๆแต่พระพุทธเจ้าไม่ได้ยืนยัน ทานคือการหยุดง่ายๆดื้อๆเห็นตรงเป็นแผน 2 บาทอย่างนี้ไม่ใช่ไม่ใช่มานั่งว่างๆเดี๋ยวๆลอยๆไอ้อย่างนั้นมันกลายเป็นคนทำคนให้เป็นหินอย่างที่เราเคยยืนยันกันเพราะการเรียนรู้โดยจิตยินดีในความสงบก็ดีเข้าใจซาบซึ้งในนัตถิสันติปะรังสุขังก็ดีเข้าใจว่ารู้พุทธศาสนาหรืออุปสมบทสมองถ้าได้หยุดอยู่เฉยๆไม่ต้องวุ่นวายอะไรกับใครจิตโน้มน้าวได้ยินดีในเรื่องที่ไม่วุ่นเรื่องที่ไม่ต้องไปเกี่ยวข้องทุกทีไม่ต้องไปทำงานทำการไม่ต้องมีบทบาทอะไร ไก่หนุ่มๆแน่ผมแน่ใจว่าพวกคุณมีสิทธิ์โน้มน้อมถึงเห็นแล้วเข้าใจแล้วและค่อนๆจะเห็นชัดจนกระทั่งติดเอาตัวนี้แหละตัวจิตติดนี่แหละเราเรียกว่ามัทฉะเราเรียกว่าเมาเมาเมาความผิดเอ้ยเมาความสงบหรือเมาความหยุดนะจุดนี้เป็นจุดพูดกับชั้นสูงพูดกันชั้นที่รู้ความสงบเข้าใจความสงบแล้วโดยธรรมดานั้นคนมันติดในการงานติดในการสร้างผลผลิตซึ่งผลผลิตมันจะก่อรากก็ยศก่อสรรเสริญหรือแม้ที่สุดเขาก็มีนโยบาย หลอกกันว่าแม้แต่สุขก็เป็นสุขอย่างปรุงเป็นโลกีย์รสทุกอย่างที่จะต้องปรุงแต่งสุขอย่างที่จะต้องทำอย่างนี้เป็นอย่างนี้มีปฏิกิริยาอย่างนี้เกิดแล้วคุณก็ทราบๆใจสมใจไม่ใช่สุขเพราะพักลงไม่ใช่สุขเพราะหยุดลงเขาไม่ได้อธิบายถูกว่าหยุดที่พักที่สุดก็ไม่ได้อธิบายอยู่เฉยๆสงบนี่แหละสุขสมหวังอธิบายอย่างมีโลกเขาอธิบายเป็นเส้นสิเป็นดินสิไปปรุงแต่งสิว่าให้ตาได้พบสีพบลูกที่ชอบใจที่เราไปยึดถือไว้เป็นอุปทานถ้าได้ตามที่คุณยึดถือไว้ปั้นไว้แล้วคุณจะ ได้เสพสมสุขส่งได้สัมผัสสิ่งนั้นได้สัมผัสด้วยหูไปสัมผัสเสียงที่หมายเสียงอย่างนี้แหละนี่แหละมันมีแต่อร่อยไปสัมผัสได้กลิ่นได้กลิ่นอย่างนี้แหละอร่อยเพลิดเพลินสนุกเป็นรถเป็นสุขไปสัมผัสรถอย่างนี้สิบางทีแสบซาบซ่าเผ็ดผีอย่างนี้แหละสุขนะอร่อยอย่างนี้เป็นโรคทีเดียวรถเป็นรถที่จะต้องไปแตะไปสัมผัสและสัมผัสเย็นร้อนอ่อนแข็งอย่างนั้นอย่างนี้สิแล้วเราจะอร่อยแล้วจะเพลิดเพลินเป็นสุขไม่รู้แล้วแต่สุขด้วยการสังหารสุขได้ปฏิกิริยาสุขด้วยการมีบทบาทมีการกระทำมีการปรุงการแต่งขึ้นโรคเขาจะหลอกวันศุกร์จะเป็น แล้วก็จะชี้นกเป็นสุขอย่างนี้ทำการงานเป็นสุขเขาจะให้ทำการงานเป็นสุขที่นี่มายอดตรงที่เราต้องการงานถ้าได้ทำการงานและเพลิดเพลินเป็นสุขในโลกก็นมนอนแถวนี้เพราะเขาจะสร้างผลผลิตอย่างมากผลผลิตมันถึงจะเกิดรากเกิดยศขนมน้องมาทางนี้ซึ่งเราก็จะต้องรู้สมมติฐานการงานเป็นสุขก็จริงแต่เพ้อก็การงานนั้นก็ไปหลงเสพรูปรถเป็นเสียงสัมผัสแบ่งให้ดีนะการงานการทำงานตามความเป็นจริงงานนี้ควรทำงานนี้ควรจะลงคนที่ควรบวชคนเกิดเป็นกรรมพันธุ์เป็นการงาน งานที่คนเกิดเมื่อเรามีชีวิตมีอาชีวะเราก็ต้องมีสัมมาอาชีวะมีอาชีพมีการกระทำถ้าเราเป็นอาชีพในข่าวบุคคลเป็นอาชีพนักเรียนแล้วก็เรียนการทำให้ได้โดยการพยายามหัดรู้ความสงบยังไม่ยินดีในความสงบหากรู้ความสงบแล้วก็ยินดีในความสงบให้ได้และเข้าใจแล้วก็พอแล้วเราก็เข้าใจความเพียรเรารู้ความรักแล้วทำความพรรคเป็นแล้วเราก็รู้ความเพียรทำความเพียรให้เป็นเรามีเพียงเรามีพรรคถูกจังหวะถูกสัดส่วนตอนนี้เราก็จบเป็นพระอรหันต์เจ้าได้ห้ามอกพระสงฆ์ศาลได้เป็นนิพพานได้เรารู้จิตของเราอย่างชัด ของเรามีปฏิกิริยาอย่างไรกิริยาอย่างนี้ดีกว่าโลภพระกิริยาอย่างนี้เรียกว่าเสพเรียกว่าติดกิริยาอย่างนี้เรียกว่ามัทฉะมัชชะหรือจะเรียกว่าสุราหรือเรียกว่ามีระยะก็ได้ในเรื่องของมัจฉริยะก็ได้มันติดมันเสพมันติดมันเมามันถอนไม่ขึ้นมันแตกไม่ออกมันถูกดูดนมไปหาอันนั้นถ้าคุณติดสงบเสียของคุณก็เผลอไม่ได้ว่าไม่ได้มันจะดึงดูดเข้าไปหาไอ้สงบถ้าเราไม่มีอะไรปรุงขึ้นมาถ้าเรามีไม่มีอะไรที่ชู้ชี้ชวนชูมันออกมามันก็จะถูกดึงดูดปล่อยไว้เฉยๆมันจะมีแรงดูดไปเองถ้าคุณทำจิตกลางๆวางไว้เฉยๆนะคุณจะรู้ว่าเสียงของคุณนี่ยังเอียงๆไปข้าง ถ้าอยู่เฉยๆถ้าจิตมนุษย์น้องไม่ได้ทางติดหลับติดอยู่ติดพระมันก็จะอยู่เฉยๆคนเดียวเดี๋ยวถ้าจิตผู้ใดติดไปในการงานติดไปในทางเพียรถ้าว่างอยู่เฉยๆปั๊บมันจะอึดอัดแล้วพอดีมันก็อึดอัดมันจะดิ้นหาเรื่องคิดอ่านเป็นสมาชิกดีกว่าก็ไปทำเพราะการแก้สีนั้นมีพระผมจึงพยายามเน้นวิทยาทำพระเน้นปรารภความเพียรให้เพราะถ้าคุณเองคุณรู้จิตของคุณวางเมื่อไหร่อยู่เฉยๆเมื่อไหร่คุณกายกรรมก็ไม่มีอะไรไว้ดีกันก็ไม่มีอะไรแล้วมโนกรรมมันก็จะเฉย มันไม่มันไม่มันไม่มีจังหวะง่ายนะมันติดกันนะเพราะว่าไกลกันก็ไม่ค่อยมีวจีกรรมก็ไม่เคยมีแล้วก็เดี๋ยวจิตมันรู้ไปหาเลยนะผู้บริหารทางด้านผีน่ะมีพระเลยนะมันดึงปุ๊บไปเลยจะแสดงว่าเรายังยินดีด้วยความสงบมากติดความสงบมากหรือเรายังมีมรรคชนะในจิตสงบมากเพียงยังมีเวลายังมีราคะยังมีรายังมีรายังมีฉันทาครับยินดีอย่าเอียงเอียงไปด้วยฉันพากันเอียงไปด้วยความยินดีน้ำมันเอียงไปหาความสงบเพราะเรามีฉันทะเรามีความยินดียินดีไปในความสงบเอียงเป็น แล้วเราก็เลยพอปล่อยวางปั๊บมันก็ดูดจะหาสิ่งที่เสี่ยงมันเป็นเองจิตมันก็เป็นส่วนที่ถูกดูดหรือส่วนที่จะเอียงเป็นอคติไปอคติยังไม่ทันที่จริงนั่นน่ะเรายินดีในความสงบนั้นดีแล้วจิตของพระอรหันต์จิตของผู้ไม่เกิดเป็นไปในทางนี้ดีแล้วให้รู้เท่าทันเพราะเรายินดีความสงบและดีแล้วล่ะแต่เราต้องรู้เวลาว่าขณะนี้เราสงบเราพักเรานอนเราอยู่นิ่งหรือว่าในเวลาที่เราควรจะเป็นการงานเราควรจะเพียรจนควรจะตายเพราะความเพียรหรือว่าควรจะเป็นผู้หลักผู้พรรคผู้ผลิตเราต้องรู้กาล จริงสัจจะการรู้จักจัดการละเป็นการจัดการจริงขณะนิการร้านนี้เป็นอย่างนี้เราควรทำวันนี้ตามจริงตามความเป็นจริงเพราะตอนนี้เราเป็นผู้ตื่นแล้วจะเป็นผู้รับมันจะเป็นผู้พักตอนนี้เราเป็นธูปเทียนในขณะที่เรียนบอกแล้วว่ายังมีพักซ้อนอยู่มันยังมีสุญญตามันยังมีชีวิตเต่าวิหารมีทิฏฐธัมสุดของวิหารซ้อนอยู่ในตัวเราเรามีทิศทางสู่พระวิหารอยู่เรามีศูนย์เรามีชั้นต่ำวิหารอยู่มีสุริยะวิหารอันเป็นเครื่องอยู่ของเราในตัวเนี่ยอธิบายตอนนั้นเราย่อมเจริญเราจะทำอย่างอื่นทีนี้ผมก็พยายามแยกให้คุณฟังจิต ขณะที่เราไม่มีแล้วไม่มีกายกรรมไม่มีวจีกรรมเราก็ควรจะเออควรจะรู้ตัวแล้วก็ปรารภความเพียรมีวิทยาทำพระให้เราควรจะทำอะไรดีเราควรมีงานอะไรดีงานอะไรที่มันจะเหมาะสมที่สุดดีที่สุดเราก็เลือกดูในขณะนี้ตรวจพร้อมถ้าไม่มีที่ในที่ใกล้แล้วก็มองตัวออกไปหาที่ไกลควรจะไปทำงานไกลโปรดคนนั้นคนนี้ไม่มีสิทธิ์อะไรที่ออกไปข้างนอกไกลตัวก็จากใกล้ก่อนแล้วก็ไปหาใครนี่เป็นระดับเป็นขั้นตอนที่เราควรจะได้พากเพียรเรียกว่าควรจะได้รับรู้ระดับระบบอะไรต่างๆเราก็กระทำเพราะจิตผู้ใดที่น้องไปหาการ นอนหนูไปหาการพักน้องไปหาการหยุดมากมันก็เป็นอย่างที่ว่านี้จริงเราจึงแก้ลำด้วยการปรารภความเพียรที่ผมว่าหางานหางานหาการมีงานนั้นๆนี่ๆอะไรก็ได้เราไม่ใช่ว่าเราเองเราทรมานตนกันแล้วสุขภาพร่างกายของเราทุกคนเนี่ยมันมันฟ้องมันฟ้องมันบอกว่าเราเองเนี่ยอยู่ในส่วนสัตว์ที่ดีแล้วสมบูรณ์อ้วนผมจะได้บอกว่าพวกเรานี่ช้างทีนะช้างขี่ต่างๆในแดนชาวแดนอโศกเขาฤาษีผอมช้าลงโทษฤาษีผอมเราเองมันช่างจับปลามาเข้าหาทางด้านช้างทีนะถ้าไม่ใช่ดาบ จะไม่ใช่สมรรถนะถ้ายังอ้วนตีบานเลยอะไรมันก็ไม่ใช่สมรรถนะเป็นพวกที่นอนกินนอนเหมือนกับพวกคือหัดที่มีวิชาเป็นยักษ์ชนิดหนึ่งยักษ์ร่างกายพิการมีรูปภาพเป็นรูปที่คนพิการรูปไม่เป็นมนุษย์มนาที่เป็นมนุษย์ของมนุษย์และมนุษย์ที่รักษาทรวดทรงได้เป็นมนุษย์ที่แท้หรือว่าเป็นพระเป็นผู้ประเสริฐเป็นผู้ที่รู้ขนาดเราก็จะต้องเข้าใจนี่เป็นความรู้ที่ละเอียดเป็นความรู้ละเมียดละมัยแล้วเราเพิ่งทำเอาเองเราถึงปฏิบัติให้แก่ตนได้เพราะเราอ้วนท้วนสมบูรณ์ยืนยันที่จริงมันก็ดีถ้าเราไม่พยายาม การพักหรือว่าทำให้เขาเห็นว่าการง่วงการดื่มการหยุดมากเกินไปจนออกลูกกายกรรมก็เห็นนั่งๆเผลอๆรู้แล้วน่าว่าคุณกำลังทำงานและคุณกำลังเสพถึงจะตายจะออกมาทั้งลูกออกมาทางกายกรรมมันก็ชัดมันแม้จะออกมาถึงกายกรรมนี้เขาก็รู้แล้วล่ะว่าเรายินดีในทางสงบไม่ต้องโฆษณาก็ได้ไม่ต้องอวดก็ได้พอเรายินดีในความสงบเราจึงต้องแก้ให้งามเพราะถ้าเราเข้าใจแล้วเราจะเกิดเหตุอย่างพวกเราเข้าใจเราเองมันแสดงการง่วงการหลับแต่ถ้าที่ไม่ใช่เวลาหลับ แล้วเราก็ต้องพยายามแสดงแก้ไขโดยการแก้ไขเราเองนี่มันยังมีฉันทาคติไปในทางรักกันรักการพักมากไปไม่มีฉันพากันติดทางนี้นะแก้ซะจะแก้ให้ด้วยการว่าถ้าเผื่อว่าแรงอ่อนไม่มีกำลังที่จะปรุงเกิดขึ้นมาให้กระตุกให้มีแรงเคลื่อนที่แรงหน่อยมันก็จะชักหย่อนแต่เบาเหมือนเครื่องรถยนต์ที่ไม่มีกำลังมันมีอะไรต่อต้านไม่มีแรงดึงไว้เป็น resistance ผ่านไปมันก็จะหยุดไปทิศทางดับเครื่องถ้าแรงที่มันเกิดจากแรงพอแรงมันก็ขึ้นเป็นพังงา เด้งขึ้นเด้งขึ้นเพราะเราจะให้แนวโน้มจะเร่งขึ้นอันนี้มันจะได้ไม่ไปสู่จุดดับแล้วก็ต้องให้มันเคลื่อนไหวให้มันกระตุกแรงให้มีแรงเคลื่อนที่เกินเขตที่มันไม่ได้ก็ปล่อยไว้เขตนี้ก็ดีพอตัวเขตนี้ไปมันจะไม่ลืมเดี๋ยวผมอธิบายเป็นภาษานะนี่มันเวลามันทำมากแล้วแต่ต้องใช้ภาษาอธิบายคนอื่นไม่ได้นามธรรมมันก็นามธรรมใช้ภาษาแทนแม้จะยกตัวอย่างว่าเราจะต้องพยายามแก้ไขด้วยอย่างที่ว่านี้ก็มีบทบาทการงานผมคิดว่าเราได้ผ่านผมคิดว่าเราได้พวกเรานี้ได้ผ่านประสบการณ์และผมเห็นว่า ที่สำคัญที่จะแก้กันมานานผมก็พยายามพยายามมากแก้ไขจุดนี้ขึ้นมานานเพราะเราเองเราเข้าเขตเรียกว่ายินดีในความสงบปันปันจากชัยนาทสนังมีแล้วเราไม่มีปัญหาเข้าใจแล้วผมเชื่อจุดนี้ผมพึ่งเชื่อหรือใครยังไม่ยินดีในความสงบว่าไงยินดีมั้ยไม่ยินดีในความสงบไม่เชื่อหรอกเพราะว่ายินดีในความสงบอยู่แล้วเอนเอียงอยู่แล้วเพราะงั้นต้องแก้มันติดเนี่ยมันจะเป็นมัชชะมีระยะสุระมันจะเป็นสุราเมระยะมัชชะมันจะเป็นเสพติดและก็เมามายเมาในความสงบเหล่านี้ เราเมาไม่ได้ประมานไม่ได้บอกแล้วพระพุทธเจ้าท่านตรัสว่าการนอน 1 เมถุน 1 มัดชะหรือการเสกเมาเมาสิ่งใดที่ไปติดเมาแล้วถ้าไปให้มันมันมีแต่หนักหน้าไม่มีความจบไม่มีความพอไม่มีข้อจบไม่มีความพอ 3 สิ่งนี้ไม่มีความเต็มไม่มีความอิ่มให้มันไม่มีความจริงความจริงมันติดนอนให้นอนไปเรื่อยๆไม่มีไม่มีทางอิ่มมันมีแต่จะบานปลายมีแต่จะโตวันโตคืนไม่ได้ต้องแก้หลังติดสงบเมาสงบเอาสงบให้มันเมาใหญ่อีกไม่มีเอกสิทธิ์ไม่มีเต็มเนี่ยเป็นการคำสอนนี้เป็นการย้อนแย้ง การตีกลับหมดจบ 3 อันนี้ก็เป็นการหมดจบยังโลกเขานี่เมถุนกับการนอนเขาไม่รู้นี่ง่ายๆเมถุนก็คือการปรุงอย่างมากการนอนก็คือการพักของโลกขี้เกียจขี้คร้านไปเลยในถุงเป็นราคะไปเลยนี่ของเขาแต่พระพุทธเจ้าท่านเอาหลักใหญ่ 3 หลักหลักบัญชาก็คือต้องมีผู้ที่มีปัญญารู้มัจฉะคืออะไรไม่มีปัญญารู้รู้ไม่ได้นะสุระมีระยะมัชชะบอกแล้วว่าศาลเพียงข้อที่ 5 ฐานจิตถ้าไม่รู้ว่ามีรถติดและเมาแล้วนี่เสพติดอย่างหยาบในเรื่องของหยาบมีระยะหนึ่งก็สูงขึ้นมามัดชักสิ่งที่เศรษฐกิจขั้นละเอียดขั้นจิตใจจิตคราวนี้ ในจิตมันรู้เรื่องเบาบางมันเรื่องสุขุมประณีตถ้าเราไม่แก้ลำมันไม่พยายามใช้อุบายอุบัติเหตุส่วนต่างๆไม่ใช่กรรมฐานต่างๆมาแก้มันก็จะไม่ดีขึ้นเราจะต้องพยายามเข้าใจและก็การกระทำงานของพวกเราก็ดูให้มันดูมัชฌิมาให้มันดูเป็นไปพอดีถ้าทรมานจนเกินไปมันก็จะออกผลเห็นได้ร่างกายมันก็จะผอมสู้หรือว่าพิการหรือว่าป่วยเจ็บมันก็เป็นแต่ถ้ามันไม่เกินไปมันไม่ป่วยไม่เจ็บแม้มันจะผอมก็ยังแข็งแรงพออยู่ในลักษณะ ไม่เจ็บป่วยอ่ะไม่เจ็บไม่ป่วยแต่ผอมบางเป็นฤาษีผอมบำเพ็ญกันเสียงระฆังยิ่งเวลานอนเวลาพักก็ไม่นอนกันอย่างหลงตีระฆังกันจบทุกคนน่ะที่เอาไปเลยโอ้โหตีกันเจ๊งเลยตีกันทุกชั่วโมงเป็นยามกันทุกชั่วโมงรู้สึกตัวก็ดีครับตลอดเวลาที่ 4 ไปแล้วก็ไม่ได้เข้าเพราะว่าลุงทำวัดกันแล้วก็เข้ามาเรื่อยแหละ 3 ทุ่ม 4 ทุ่ม 5 ทุ่มอะไรก็ไล่ เหนื่อยกันไม่ได้บอกคนดนตรียังไม่ทันจบอีกเสียงหนึ่งขึ้นทางด่วนแต่ก็เอาละคือมันก็เข้าใจแล้วถ้าใครนั่นก็คงเข้าใจว่าเสียงมันคนละอันนี้มันคนละเสียงมันไม่ใช่เสียงเดียวกันถ้าใครฉลาดก็จับรู้ไอ้นี่เสียงบางทีก็มีทั้งกระบอกไม้ไผ่มีทั้งเหล็กมีทั้งเหล็กแน่นมีทั้งเหล็กกล่องมีทั้งเหล็กที่เราทำไปให้บำเพ็ญอยู่ซึ่งที่จริงแล้วอยู่ที่แดนเนี่ยงานที่จะใช้กำลังงานจ่ายมันก็ที่นี่ต่างกันที่นี่เราจ่ายงานมากทั้งคิดคนทั้งทำงานทางด้านติดต่อทำงานแบบงานขนทั้งงานออก ตายต่างๆนานานี้ยังทำโรงพิมพ์ทำเรื่องนั้นเรื่องนี้ติดต่อประสานไปเทศน์ไปบรรยายไปอะไรต่ออะไรต่างๆนานาวิ่งเส้นรับนิมนต์ทำนู่นทำนี่อะไรเราอยู่ที่นี่หมู่ที่อยู่ที่นี่มีงานพวกนี้มากกว่าจ่ายพลังงานมากกว่าด้วยซ้ำไปอยู่ที่แดนน่ะจ่ายพลังงานน้อยกว่าแต่เขาก็ยังผอมได้ก็ผอมได้เพราะเขาระวังหมดทุกอย่างหมดที่มันจะอ้วนมันก็จากโภชนาการโยคะที่ไม่ได้สัดส่วนเท่านั้นแหละเราพอจะมีมัดจำอยู่ตาประมาณเหมือนกันแต่ประมาณใหญ่ประมาณมากมันก็อ้วน ชาพี่ยาไม่โยคะมีสติเหมือนกันแต่มีสติรู้ว่าตอนนี้ควรนอนมากๆหน่อยตอนนี้ควรนอนมากๆหน่อยผู้ที่มีอาหารมากมีการนอนมากมันก็อ้วนน่ะที่มันจะยากอะไรใครสงสัยไม่เห็นสงสัยตรงไหนเลยมันไม่ยากหรอกในการทำให้อ้วนไม่ยากเลยตอนนั้นต้องนอนเขาเองเขาแม่ก็กินมื้อเดียวเหมือนดาวและการจ่ายพลังงานออกซึ่งเป็นสัดส่วนอีกอันนึงที่มันจะทำให้ผอมเขาเองเขาไม่มีเหมือนเราก็ตามเขาก็ยังรักษาขี้ยานะคะซึ่งไปจ่ายในการสมัครทำเพลงในพวกนี้จนสัดส่วนร่างกาย พระสรีระทองก็ดูได้ไม่เผลอไปไม่ปล่อยปละละเลยจนเบี่ยงบานอ้วนพีเป็นช้างพี่นะแต่เราซะอีกทีนี้กลับกันจ่ายพวกนี้มากในสถานที่นี้มีโอกาสจ่ายพลังงานถึงจะต้องกินเนื้อกินตัวเราไปมากกินร่างกินสรีระลงไปมากกับสรีระเหลือเยอะสรีระกับบานเบ่งไม่ได้เพราะว่าเราประมาณการกินคงจะมากหน่อยประมาณการนอนคงจะมากหน่อยนี่มัดกันอยู่ตาก็ประมาณคนมากไปหน่อยไม่นอนมากก็ตามเถอะถึงจริงๆพวกเราก็ไม่ใช่นอนมากนอนมาย เท่าไหร่นะแต่ไปเอานอนไอ้ตรงที่กลางวันนี้สิไปเอาบอกแล้วมันมีนะมีพักมีนอนอยู่ในกลางวันนี่แหละในตื่นนี่มันมีไม่งั้นมั