201004-124 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน124-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ010.txt

ะกันด้วยสายตาแห่งความรักอยู่คิดนั้นเป็นที่ผาสุขแก่เราแม้ต้องเดินไปจะป่วยกล่าวไปใยถึงการที่เพียงแต่นึกถึงและเราย่อมแน่ใจในเรื่องนี้ว่าพวกเธอทั้งหลายที่นั่นพากันรักทำตามเสียงภาระธรรมะ 3 ประการเสียแล้วทำธรรมะอีก 3 ประกาศให้เกิดขึ้นหนาแน่น 3 ประการเหล่าไหนเล่าที่เธอพากันละ 3 ประการคือความผิดไป ไปในทางพยาบาทและความผิดไปในทางเบียดเบียน 3 ประการเหล่าไหนเล่าที่เธอพากันทำให้เกิดขึ้นหนาแน่น 3 ประการคือความผิดในอันหลีกออกจากการฝึกในอันไม่พยาบาทและความสุขในอันไม่เบียดเบียนดังนี้อันนี้เป็นเรื่องในหัวข้อที่ว่าทรงพอพระทัยความสามัคคีเป็นอย่างยิ่งซึ่งถ้าพูดกันตามผิดปกติธรรมดาแล้วแน่นอนที่สุดไม่ใช่แต่เขาจะมากับพระพุทธเจ้าจะทรงพอ ในเรื่องความสามัคคีคล้ายๆก็ต้องพาไปในความสามัคคีนอกจากคนที่มีจิตลามกต้องการที่จะให้แตกร้าวเพื่อผลประโยชน์ต้องการที่จะให้แย่ทำร้ายกันให้เป็นอะไรต่ออะไรไปเพื่อผลประโยชน์ของตนน่ะตนจะต้องหัวเราะอะไรที่จะเกิดขึ้นจากความแตกต่างนั้นถึงจะชอบความแตกร้าวหรือเห็นความแตกต่างเป็นเรื่องที่เขาจะต้องกระทำหรือว่าเขามีขึ้นมาแล้วเขาก็จะต้องพอใจอยู่ดีๆแล้วก็ถ้าเกิดไม่มีสิ่งเหล่านั้นแม้คนผู้นั้นไม่ได้นึกถึงประโยชน์อะไร ไม่ยินดีในความแตกร้าวหรอกไม่เค้าก็จะไม่ไปที่ดีให้เกิดความแตกร้าววิบากบาดหมางอะไรเกิดขึ้นเป็นแน่แท้ประมาณนี้เป็นเรื่องความรู้ธรรมดาแต่ที่พระพุทธเจ้าท่านเน้นอันนี้มันก็เป็นการเงินที่รู้ถึงว่าภิกษุแล้วเป็นผู้ที่บวชแล้วเป็นสาวกพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้วที่ไหนๆๆก็ไม่ควรเพราะว่าในเรื่องที่จะเป็นโรคโมโทรศัพท์ในเรื่องที่จะเป็นอะไรพวกนี้มันไม่ควรมีแล้วเพราะงั้นจะต้องสามัคคีจะต้องมีความสามัคคี การเลือกเบอร์โทรศัพท์ในเรื่องลาภยศเป็นเรื่องเล็กเรื่องต่ำเป็นเรื่องยากถ้ายังแย่งชิงกันแม้กระทั่งลาภยศสรรเสริญนั่นน่าอายขายขี้หน้าหากเป็น 2 ที่ไม่รู้จะพูดกันยังไงแต่ตอนนั้นก็ดีนะเราจะไม่แย่งลาบยศสรรเสริญยังย่างสิ่งที่ละเอียดยิ่งกว่านั้นแย่งความใหญ่ความโตอย่างทิฐิมานะย่อมความยึดถือเจ้าความยึดถือในความเห็นของจิตของเราเรายึดถือว่าอย่างนี้เป็นความคิดเห็นเป็นทิฐิเราจะเอาตามความคิดเห็นของเราให้ได้ ก็ทะเลาะกันได้ไม่ใช่ว่าเรื่องราวไม่ใช่ว่าแย่งยศไม่ใช่ว่าแย่งสรรเสริญแต่เรื่องความเห็นเห็นแก่ความเห็นบางทีไม่ใช่ความเห็นของเราแต่เป็นความเห็นของผู้นั้นผู้นั้นซึ่งเป็นคนที่เรานับถือเรายกย่องตามเห็นกันเราจะต้องเห็นตามผู้นั้นเอาอย่างผู้นั้นที่เราคิดเห็นตามเราเชื่อตามก็แบ่งแยกจำนวน เราจะเอาอย่างนี้เราจะเสวยอย่างนี้เราจะเสกอย่างนี้ล่ะเราจะเป็นอย่างนี้จะมีอย่างนี้มันสบายดีมันเป็นความรักแต่มันคือความรู้สึกมันเป็นอารมณ์ที่เราเสพที่เราเสวยบางทีเราก็รู้อยู่ว่าไม่ค่อยดีแต่เราจะเอาอ่ะเราจะเป็นน่ะเราจะเอาอย่างนี้เราจะเป็นอย่างนี้แต่เขามองว่าเราไม่ได้ฟังเสียงตัดไปบางทีก็รู้ๆว่ามันไม่เคยดีเท่าไหร่แล้วก็ถูกเท่าไหร่เห็นแก่ตัวอยู่ก็รู้เกินไปก็รู้แต่เราจะเอาอ่ะเราจะทำเราจะเป็นเพราะว่ามันอร่อยดี เป็นสิ่งที่เราให้เราอยากเราเซฟก็เกิดการทะเลาะกันคนนั้นคนนี้ก็บอกว่าไม่ดีทำทำไมก็ทะเลาะกันได้แต่ว่าปากหมาก็ได้ไม่ชอบใจกันได้ว่าทำจะเอาแต่ตามใจตัวเห็นแก่ตัวผู้ที่หวังดีก็บอกว่าอย่างนี้มันไม่ดีมันไม่ถูกมันเห็นแก่ตัวมันยึดถือมันแตกมันใช่มันยาวอยู่มันจะติดอยู่กูหวังดีก็ไม่เข้าใจครับคนที่ทำตามใจตัวที่ตัวเองไปติดพิเศษก็ไม่ค่อยไม่ค่อยชอบใจไม่ชอบใจก็บาดหมางก็ไม่อยากจะรู้ว่าพวกกูก็ขาดการ มีความสามัคคีก็ลดลงอย่างนี้ก็เป็นเรื่องที่มันเป็นไปได้ในครั้งพวกเรานี่แหละอยู่ในอันหลังที่ผมพูดเนี่ยมีทิฐิและการยึดถือความสุขผมเองก็พยายามที่จะไล่เรียงรายรายละเอียดต่างๆในชั้นสูงในด้านอัตราการขึ้นมามันก็ไม่มีอะไรที่จะละเอียดไม่มีอะไรละเอียดและออกไปกว่าความดีหลงความดีกับหลงความสุขและอัตราการยึดถือความดีกับยึดถือความสุขในรายละเอียดของด้านอัตรา ภาพยนตร์ถึงความเร็วก็ไม่รู้จะพูดยังไงกันแล้วยึดถือความเห็นยึดถือความดีความเห็นดีเรายึดถือความเห็นดีเป็นความเห็นของเราเห็นว่าอันนี้ดีอันนี้ถูกอันนี้สูงไม่ยึดถือความเห็นดีแต่พูดถึงความสุขความสูงเห็นแก่ตัวเลยเป็นตัวอัตราแท้เลยความสุขเป็นตัวอัตราแพ้ยึดอันนี้เราจะเราจะทำอย่างนี้เราจะเป็นอย่างนี้เราจะเสวยอย่างนี้เราจะเอางี้สบายดีใจเพราะเป็นความชอบเป็นความผิดของตนแต่พวกเรานี่ก็มาว่ากันด้วยความเห็นความเห็นด้วยว่า ความสุขก็ละอายกันอยู่พอสมควรแต่บางทีเราก็ไม่ใช่ว่าจะไปทำความสุขความเสวยอะไรมากหรอกสำหรับผู้ที่มีปัญญารู้แล้วมีหิริโอตัปปะก็ไม่ค่อยจะหายเหมือนกันแต่ศาสนานั้นก็บางคนก็ถึงแม้จะอายอยู่ก็ยังอุตส่าห์ทำอยู่นั่นแหละบางคนน่ะไม่พยายามที่จะทำก็เป็นไปด้วยการประสานเป็นไปด้วยการงานเป็นไปด้วยความช่วยเหลือเกื้อกูลเป็นไปด้วยการสร้างสรรค์อะไรก็ไม่ค่อยจะเอาถ่านเท่าไหร่จึงเรียนมันยังเป็นเดือนที่อยู่คือยังเห็นแก่ตัวยังอยู่เฉยๆยังไม่รู้จักการพักยังไม่รู้จักการเพียรยังไม่รู้จักปรารภความเพียร หายังไม่รู้พอมันเสพติดอยากจะหยุดคือมันมีจุดเราจะเต้นว่ะถ้าเผื่อว่าเราเองหยุดเนี่ยมันเบามันง่ายก็จริงๆก็เลยเข้าใจโดยทั่วไปจะเอาจะหยุดอยู่เฉยๆลอยๆส่องๆไปไม่ทำอะไรตายก็ไม่ทำอะไรปากก็ไม่จำเป็นพูดอะไรผิดก็จะไม่คิดอะไรมันก็จะตายเป็นคนฉวยเย็นเยียบไม่ใช่เย็นนิพพานมันจะเย็นได้เป็นอย่างนั้นไปเรื่อยๆแล้วกลายเป็นบทบาทอย่างนั้นอยู่แค่ไหนก็อยู่ ต้องมีความกระตือรือร้นไม่มีความขวนขวายไม่มีบุญและเป็นคนบุญเป็นคนบาปด้วยซ้ำไปบาปตรงที่เป็นตัวอย่างอันเลวเป็นคนบุญก็หมายความว่าต้องเป็นผู้ที่มีไวยะมรณะโวยยาวัจจมัยนี่เป็นบุญกิริยาวัตถุโบราณขวนขวายธรรมดาคนบุญมีเป็นคนที่มีความคุ้มครองวิริยารัมภะปรารภความเพียรอธิบาย อยู่เฉยๆมันก็เหมือนกับเราพักเนี่ยโทรศัพท์ที่เราจะไม่อยู่เฉยๆเราก็ควรจะเพี้ยนเราควรทำอะไรเราลบความผิดก็ปรารภสุดควรทำอะไรเราควรทำอะไรตอนนี้เราควรจะทำอะไรไม่รู้ว่าการลดความเพียรไม่มีความอธิบายลักษณะการขนขวายวัยยาวัจจมัยมันก็เหมือนกันนั่นแหละยาวๆว่าจะไม่มีความหมายค้นขวายมีการขวนขวายก็คือมีการพยายามหาที่ว่าเราจะทำอะไรมีสัมมาวายามะมีความพยายามมันถูกต้องมีพยายามชอบมีความพยายามที่ชอบไม่ใช่พยายามหยุดไม่ใช่พยายามเราอยู่ใต้แล้วพยายามหยุดแล้วหยุดได้ว่าเราชอบแล้วด้วยแล้วปิดแล้วรถติดหยุด ตอนนี้เราพยายามชอบก็คือพยายามที่จะทำสิ่งที่ดีขึ้นกว่านั้นหยุดได้แล้วว่าเราก็ไม่หยุดมันจะหยุดเมื่อเรามาปั๊บเลยสบายเลยไม่งั้นไม่ยากไม่เย็นทีนี้เราก็ขนขวายสิ่งใหม่แล้วก็พยายามที่จะหาพยายามที่จะคิดอ่านหนังสือสัมมาสัมพุทโธพยายามที่จะดำเนินถ้าคุณเข้าใจที่ผมพูดเนี่ยคุณมีสมาธิอธิบาย แสดงว่าคุณเกิดสัมมาทิฏฐิตามที่ผมว่าคุณเข้าใจแล้วเห็นแล้วก็ใช่คนเรานี่ไม่มีอะไรหรอกมีพรรคพวกก็มีเพียงเมื่อเวลาพักพอแล้วเราก็ควรจะมีบทบาทที่เป็นการเพียรเป็นการกระทำกระทำกรรมอะไรที่เป็นกุศลจะทำอะไรที่เป็นประโยชน์จะทำอะไรที่แล้วแต่เราทำไอ้นั่นบางทีงานบางงานหนักแล้วแต่กาลที่มันมีถ้าไม่มีมันมีงานเบาเราก็ทำงานเบามีงานหนักแล้วก็ทำงานหนักก็ไม่เคยเรียนไปหางานเบาเพราะว่าวันนี้งานหนักไปสมัครงานสบายอย่างแม้แต่ภาษาคนทั้งโลกนี้เขาก็ว่าเขาก็อธิบายแล้วก็พยายามกระทุ้งกันอยู่เหมือนกันแต่ในความรู้ของคนธรรมดาเขาก็ยังพูดเราก็ไม่ได้เรื่องงานหนักมัน แต่เรารู้ว่างานอันควรแล้วเราก็หางานนั้นทำแล้วคุณฟังแล้วคุณก็เข้าใจพระพุทธเจ้าตรัสว่าเราไม่ทักเราไม่เพียรก็จบคาบลูกค้าสงสารได้เราพักก็ได้แล้วหยุดได้เพราะไม่หยุดคำนี้หมายถึงสงบระงับเลยเราจะยึดฉันไม่ทำการงานอะไรไม่ทำกายกรรมไม่ทำวชิอะไรหยุดพูดไม่ทำผิดคิดไม่ทำจิตฟุ้งซ่านอะไรอยู่ในจุดที่สบายสบายก็ทำได้หมดแล้วเรามาเรียนรู้การหยุดมาเรียนรู้นิโรธเรียนรู้การดับสนิทการไม่มีกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมในสิ่ง เรารู้แล้วว่าเราจะหยุดเพราะฉะนั้นแม้แต่สิ่งชั่วเราหยุดได้เราหยุดถึงชั่วได้ทั้งกายและก็ไม่เกี่ยวทางวชิแล้วก็ไม่เกี่ยวทางมโนเราก็ไม่ไปเกี่ยวหยุดได้สนิทสิ่งชั่วนั้นบริสุทธิ์สะอาดถึงจิตเลยเป็นบริสุทธิ์อิจฉาอิจฉาเลยอย่างคำสั่งพระพุทธเจ้าที่ท่านตัดไว้วันละชั่วประพฤติดีทำจิตให้ผ่องใสเลือดทำจิตให้ขาวขาวสะอาดทำกิจกรรมไม่มีไม่มีชั่วคราวที่เรามีช่วยอยู่ทั้งหมดเราไม่มีเลยนั่นแหละเป็นผู้ที่ถึง อย่าพูดให้ถึงที่สุดแล้วได้แล้วชั่วในขั้นหยาบก็นิพพานสัญญาช่วยในขั้นกลางพระนิพพานท่านกลางชั่วในขั้นสูงสุดท่านอัตรานี่แหละถ้าบอกว่าถามพวกเราเนี่ยอยู่ในขั้นอัตราไม่เยอะยังมีชั่วในขั้นอัตราเรายังไม่ขาวสะอาดยังไม่ขาวรอบยังไม่บริสุทธิ์แล้วเราจะทำอยู่เงินทำอยู่โดยการปิดหยุดเนี่ยมันตีกลับติดเชื้อติดไม่เอาถ่านไม่เอาไม่รู้จักประโยชน์ที่ดีเสพติดบ้างถ้าไม่เกิดหยุดเยอะก็ไปทำงานไปทำงาน ฟังดูดีๆไม่ว่างตอนนี้ไม่ว่างล่ะไม่เสพติดกว่าจะไปทำงานอวดดีคือไปแสดงความคิดเห็นแล้วก็จะเอาเป็นเอาตายกับความคิดเห็นแสดงความคิดเห็นไปหน่อยก็เขียนกันเขียนกันว่าความคิดเห็นของฉันถูกนะความคิดเห็นของเธอผิดเธอก็ไปเถียงกันมาทะเลาะกันไม่สามัคคีกันก็อยู่ที่อัตราส่วนนี้อยู่ที่ความเห็นยึดถือความเห็นเนี่ยจะไปทำงานอะไรไปทำงานแสดงความคิดเห็นเป็นแสดงแต่แสดงภูมิปัญญากันไปเถียงกันฟ้าประทาน แม้ที่สุดไม่ออกมาทางกายกรรมว่าเราจะต้องตีกันมันก็ตีกันทางออกปากทิ่มแทงกันและกันอยู่เดินออกไปเมื่อวันที่ 9 ปากแล้วจิตใจมันทะเลาะกันน่ะมันไม่สามัคคีกันแหละมันเกิดความเห็นคนละความเห็นมันแยกกันในทีละไม่แตกแยกและคนหลายครั้งหลายคราวก็ชักไม่ออกครับไม่สบายใจไม่ประสานตัวจริงเป็นจริงยังเหลือตัวอัตเก่งฉันรู้ฉันถูกฉันเอาตามความเห็นฉันใหญ่มากอันนี้มาก สรรพคุณใบที่รู้รสรถความเห็นเรารู้แล้วล่ะว่าความเห็นอันนี้ว่าเราฟังความเห็นเขาบ้างแล้วก็อนุโลมกันบ้างว่าตามความเห็นเขาเขายึดเป็นรองแล้วขัดเราก็ต้องฉลาดขัดตาเขาทีหลังจากนั้นเราก็ฉลาดที่จะยอมกันคราวนี้เอาหน่อยพอไปพอมาแต่มันก็เกิดการรักษาเป็นขึ้นได้ทำบุญร่วมกันยังอยู่อาศัยมันก็ต้องมีผู้เสียชีวิตและถูกกว่าด้วยเป็นปัญญากว่า ยอมอนุโลมได้ยอมเสียได้ยอมที่จะให้เขานั่นแหละยืนหยัดของเขาเอาของเขาและเราเองเราก็อยากให้เขาทำอย่างนั้นหรือเรายอมทำตามเขาด้วยซ้ำไปเป็นได้เป็นพระเอาทำอย่างนี้แล้วเขาก็มีขึ้นนโยบายในการที่จะฉลาดขึ้นมาดึงขึ้นมาได้รู้เลยว่าเป็นผู้ที่สูงกว่าจะต้องมีอย่างนี้มันถึงจะกล้าเพราะว่ามานะกิเลสการถือความเห็นแก่ตัวความเห็นดีของตัวเนี่ยความยิ่งดื้อด้านโดยการมันเป็นสมบัติของสัตว์โลกกิเลสตัณหาแท้มันมีมา เราจะสังเกตได้จากเด็กตัวเล็กๆเด็กตัวเล็กๆนี่จะแสดงออกมาบริสุทธิ์จะออกมาเต็มเด็กตัวเล็กๆแกจะเอายังไงจะเอางี้มีความเป็นของฉันไม่มีอารมณ์ไม่มีอะไรดีคนไหนที่ยิงมีความเห็นแก่ตัวแรงเลยสบายปากไม่ได้แม้จะต้องตีกันแกก็จะเอาอยู่นั่นแหละเก็บยังไงก็ต้องยอมทำร้ายทำแรงตีความนู่นทำนี่แบบออกมาเลยนั่นแหละคือความเอาฉันเป็นใหญ่ฉันต้องเอาตังค์ตามใจฉันให้ได้ตัวเล็กๆเกิดมาก็ง่ายๆออกมาก็มีแล้ว เมื่อไหร่เมื่อไหร่มันก็มีถ้าจะไปสัตว์โลกมันก็มีมันมีมาแล้วมันติดตัวมายิ่งคนไหนมีมากมันยิ่งมากยิ่งโตยิ่งใหญ่ยิ่งเป็นผู้ใหญ่แล้วยิ่งมากถ้าไม่ได้เรียนรู้ในการรบไม่พยายามฝึกหัดรถกิเลสอันนี้มันเป็นการเอาเข็มแก่ตัวยึดจะเอาตัวเป็นใหญ่ไปตัดตาที่จะไปเอาตามความคิดความเห็นความต้องการของฉันหนักเท่าที่สุดไม่มีปัญญาในทางธรรมไม่รู้ผิดไม่รู้ถูกไม่รู้ดีไม่รู้ชั่วแม้จะผิดอยู่ฉันก็จะเอาตามใจฉันแม้จะชั่วเท่าไรฉันก็จะเอาตามใจฉันอันนี้ก็เสียไปเลยแย่ไปเลยไม่มีไม่มีโอ ไม่มีปัญญารู้ชั่วรู้ดีเสียหายไปเลยแล้วผู้ที่จะประสานสามัคคีบ้านจะต้องเป็นพระอนุโลมรู้ดีแล้วเข้าใจดีแล้วมีความเห็นที่ถูกต้องแล้วด้วยแต่ก็ยอมอนุโลมก็เอาละเอาคนนี้ได้ขนาดนี้คนนี้ได้ขนาดนี้คนนี้มีผิดขนาดนี้คนนี้เอาให้ขนาดนี้แต่ผมเนี่ยผมรู้ว่าคุณคุณคุณคุณคุณคุณคุณแต่ละคนบ้างหลายคนคุณเห็นแก่ความเห็นของคุณเองคนเห็นแก่ตัวของคุณเองนั่นแหละคุณยึดถือของคุณเองคุณจะเอาอย่างนี้คุณจะเอางี้คุณจะเอางี้คุณจะเอางี้คุณจะเอางี้ผมก็รู้ว่าคุณจะเอาตามใจคุณน่ะบางอันผมก็เห็นว่าคุณ อย่าทำแต่ของคุณเองคุณเอาตามจิตของคุณเองคุณทำแล้วคุณก็เสพคุณสิ่งนั้นส่วนนั้นของคุณเองมากไปผมก็รู้แต่ผมก็ต้องอนุโลมยอมบางทีแต่ผมก็มีนัยยะที่จะอย่างนู้นอย่างนี้ผมรู้แล้วจุดคนนี้มีอันนี้จุดคนนี้มีอันนี้ผมก็จะพยายามทำโน่นทางนี้บางทีก็พูดแต่ในเชิงยั่วๆบางทีก็สรุปเชิงเล่นให้รู้สึกตัวบางทีก็ใช้นโยบายเปลี่ยนแปลงใหม่ปรับปรุงกันไป ผมเองถือมั่นถือแข็งเอาไปอย่างที่ผมเห็นดีอย่างนี้ไม่ได้คุณต้องทำอย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้ไปทั้งหมดเลยทุกอย่างในน้ำแข็งขืนเลยนะอยู่กันไม่ได้พวกคุณไม่ยอมหรอกเพราะว่าคิดผิดนี่มันกิเลสนะมันกิเลสมามันเอาเอาเป็นเอาตามยิ่งโตๆด้วยกันนะคุณไม่ใช่อะไรญาติที่โตโยต้าอย่างที่คุณถือสายมาจริงๆไม่ใช่อะไรกับผมนี่ผมก็ไม่ได้ใหญ่ได้โตอะไรที่จะมีอำนาจเหมือนกับพระเจ้าแผ่นดินเหมือนอย่างไรก็ตามเพราะฉะนั้นผมจะไปตัดแขนอยู่ในความฉลาด ด้วยความเห็นด้วยความสงสารด้วยความเมตตาด้วยความเกื้อกูลเออนี่ก็เยอะอยู่นะเหมือนเด็กจะเอาบางทีก็ให้นิดหน่อยบางทีให้ไปพร้อมกับตีไปสักทีนึงตีทันทีจนกว่าแล้วก็ค่อยให้บางทีก็อย่างนั้นแหละทีนี้เราก็ต้องพยายามตะล่อมช่วยกันขึ้นมาเพื่อแก้ยากที่สุดก็คือแก้ความเห็นสูงที่สุดก็คือการยึดความเห็นของตนเองเป็นตัวตนสมาธิบรรจบปลาย คนเจ้าชู้ทุกทีของตนนี่แหละเป็นตัวตนทั้งบ้านคือความเห็นแล้วก็ถือสมาธินี่แหละเป็นตัวปลาหรือเป็นตัวต้นก็แล้วแต่จะถืออันไหนเป็นต้นหรือเป็นอันนั้นเป็นปลาก็ได้สมาธิในแปลคำว่าเป็นความสงบระงับแต่ปลามันเหมือนสมถะแล้วก็ถือความสมถะความพลังงานจึงรวมแล้วก็มันก็มี 2 จุดปลายว่ามีความเห็นแสงความหยุดความรักความไม่เอาอะไรเสพติดมี 2 อันนี้เป็นใหญ่ๆเพราะเราจะต้องมาพยายามทำความเข้าใจตนขอบคุณทุกคนพยายามเข้าใจคนนี้ชัดมี ความเห็นนี่เรายังหลงทางอยู่เรามีการถือดีอยู่กิเลสอันสุดท้ายกิเลสที่เขารวมลงไปที่เขาบอกว่ายังมีโลภะโทสะโมหะและยังมีทิฐิอันหนึ่งมีราคะโทสะโมหะทิฐิก็ยังมาแผนที่โทรศัพท์ในความเห็นของตนถ้าไม่ได้สมความเห็นของตนก็โทรสั่งยังไม่รู้ว่าตัวความเห็นเนี่ยเป็นตัวร้ายเหมือนกัน การต่อสามัคคีการที่รวมไม่ได้ก็เพราะว่าไม่เชื่อไม่เห็นแก่กันและกันไม่อนุโลมกันพยายามลดราวาศอกตัวเองบ้างแล้วปู่นั้นทำอย่างนั้นทำอย่างนี้แสดงความเห็นนั้นแสดงความเห็นนี้ถ้าเราทำวันนี้กันเถอะเรามีไอ้นี่กันเถอะเราเป็นหนี้กันเถอะแต่บางคนก็บอกเราไม่ใช่ผู้นำเราไม่ได้ผู้นำเราไม่เอาเราจะต้องซื้อดีว่าเราจะต้องเป็นผู้นำทำตามเราที่นำดีกว่าคนนั้นคนนี้นำเราไม่เอาด้วยถือเด่นถือก็ถือจะต้องฉันจะต้องเป็นคนนำทำตามฉันในการที่จะเอาไปอย่างนี้แล้วก็พูดกันยากที่สุดแต่อยู่ด้วยกันยากที่สุดแบบนี้อยากจ่ายคนเดียวจากใจจริงๆ ลำบากตอนนี้นักบวชของเรานี่มีไม่ยอมนอนไม่ยอมอะไรเราจะต้องเดียวเด่นเป็นอยู่อย่างนั้นน่ะมันบ้าจริงๆมันลำบากจริงๆมันไม่สามารถขี่มันเป็นไปได้ยากที่สุดถ้าจำยอมจำยอมอย่างเพื่อให้รู้ว่าฉันยอมให้ฉันยอมได้เท่านั้นที่จริงจิตใจฉันไม่ยอมนะยังแข็งก็ได้แข็งคืนนี้ให้เห็นเลยว่าฉันไม่ได้ยอมหรอกต้องมีท่าทีบอกว่าฉันไม่ได้อยากที่ฉันยอมเลยฉันไม่ได้ยอมนะที่ฉันยอมก็ไม่ได้ยาวหรอกฉันไม่ได้ยาวหรอก ไอ้เหี้ยรถกลับบ้านๆมันแข็งๆมันดุ๊กดิ๊กเห็นชัดๆก็ไม่มีความสนิทเดือนอะไรเลยเป็นความแตกร้าวให้เห็นอยู่ไม่มีความสามัคคีไม่มีแต่ความสามารถที่เห็นรอยชัดอยู่อย่างนั้นแล้วพวกเรานี่มีบางคนทำอยู่เสมอทุกวันนี้ก็ยังทำอยู่เสมอไม่เข้าไม่รวมไม่ ขี่ไม่เป็นไปอันหนึ่งจะอันเดียวไม่มีเอโกธัมโมไม่ประสานเพราะความเห็นของเขาเป็นจริงแล้วเขาก็แสดงออกมาจริงที่จริงน่ะรู้ง่ายนะที่จริงดีเหมือนกันดีตรงที่ว่ารู้ง่ายเห็นง่ายเข้าใจง่ายแต่มันไม่ดีตรงที่ว่ามันไม่ฉลาดมันโง่มันไม่ฉลาดที่จะพยายามตกอยู่หน่อยมันน่าอายหรอกความแข็งกระด้างอย่างเงี้ยความไม่ลงกันความไม่อยู่ด้วยกันทั้งๆที่อยู่ด้วยกันเป็นอันเดียวกันแต่ก็ไม่เป็นอันเดียวกันมันเป็นการทะเลาะมันเป็นการไม่สามัคคีมันเป็นการแตกแยกและแสดงความแตกแยกอย่างนี้ก็ไม่ถือว่าเป็นธรรมะชั้นสูงแสดงความไม่ลงรอยแสดงความแปลกแยกวิวาทปราบ อย่างนี้ก็ไม่ถือเป็นธรรมะชั้นสูงคนสูงก็ต้องมีความสามัคคีกลมกลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียวมีความประสานนี่เป็นระบบธรรมะชั้นสูงเพราะยังมีธรรมะทั้งปื้นๆต่ำๆเหมือนเด็กๆทะเลาะกันบางอย่างมีรออยู่งั้นทำบ้านเด็กๆมันฉันเด็กเด็กเป็นความเป็นเด็กไม่มีภูมิรู้เราจะต้องแม้ว่าเรารู้แล้วว่าเราไม่ค่อยเห็นด้วยกับเราก็แสดงความสงสารซะจำในใจจำยอมในใจถ้าเราไม่ยอมนี้เราไม่มีปัญญารู้ว่าอานนท์รวมก็ทำไปก็แล้วกันเรามีปัญญาอะไรจะจัดการยังไงมีท่าทีพิการเราไม่ได้ใช้ท่าทีแข็งกระดก อยู่อย่างนั้นไม่ใช่ฉันขืนอยู่อย่างนั้นมันท่าทีของคนผมเด็กๆเป็นภาพที่เด็กๆเป็นผ้าสีผู้ไม่มีปัญญาไม่ใช่มีปัญญาทางธรรมเลยอันนี้ก็ไม่รู้จะทำยังไงเราก็มีตัวอย่างแล้วก็มีเห็นอยู่ในบางคนบางคนก็มีมากเสมอบ่อยๆบางคนก็มีน้อยแต่เราก็เห็นได้เหมือนกันในหมู่พระพวกเราก็มีบ้างแต่ไม่ชัดครับก็มีบ้างมีบางคนกระดกกับเด็กแข็งขืนเห็นเสมอเห็นเสมอนี่ไม่ได้ระบุแต่ว่าให้คิดหาเอา คนต้องสงสารกันไหนๆก็มาฝึกปรือแล้วก็สงสารกันเราเห็นความจริงในส่วนนี้ก็รู้ว่าเออเด็กยังเด็กอยู่ยังเล็กอยู่ยังยาวยังไม่เก่งยังไม่เดียงสายังไม่รู้แม้แต่สิ่งที่มันแข็งกุ๊กกิ๊กนี้ก็ยังไม่รู้ว่ามันแข็งมันกระด้างมันไม่ดียังไม่รู้เราก็ต้องสงสารกันมีเป็นต้นเราจะต้องรู้จักการที่จะไปศาลสามัคคีจะรวมสามัคคีถามว่าพระพุทธเจ้าตรัสประโยคนี้เอาไว้มีให้เห็นว่าท่านเองเนี่ยท่านท่านกล่าวถึงบอกว่าท่านเองท่านไม่อยากจะไปหาเลยคิดนั้นไม่เป็น ที่ผาสุขแก่เราเลยที่ใดที่มีภิกษุเมื่อแตกร้าวกันเกิดการวุ่นวายกันทะเลาะวิวาทกันทิ่มแทงกันและกันอยู่ด้วยหอกปากคลิปนั้นไม่เป็นทิศที่ผาสุดแก่เราเลยแม้แต่เพียงนึกถึงแม้แต่เพียงลึกแต่มันก็จริงเขาบอกว่าคิดนั้นมันนึกถึงแล้วมันเมื่อยนึกถึงน้ำมันเป็นงานนึกถึงแล้วมันเป็นภาระหนักต้องใครจะไปอยากนึกถึงแม้แต่เสียงนึกถึงมันไม่เป็นความผาสุกแท้คือความเย็นสบายเห็นแล้วก็ชื่นใจน่าอนุโมทนา น้อยเป็นไปได้ดีเจริญแต่มันก็น่านึกถึงอดีตผมนึกถึงหน้าร้านเหล้าเลยนึกถึงจะทำยังไงดีไว้ในงานมองไปในสิ่งที่อยู่ในที่นั้นฟ้าลงไปอีกโอ้โหแต่ละคนจะต้องหาวิธีการอะไรเข้าไปก็ไปแล้วจะทำยังไงกับอันนี้อันนี้อันนี้มีจุดไหนที่จะต้องทำกับคนนี้คนนี้คนนี้จะประสานคนนี้จะทำอย่างนี้คนนี้จะหาอุบายข้อไหนไปทำอย่างนี้กับอันนี้มันก็ไม่ผาสุกแม้แต่นึกถึงจะต้องกล่าวไปทำไมถึงเรื่องไปจนถึงที่นั่นเพราะบางทีก็ไม่ไม่ปรารถนาจะไปละไปแล้วก็ไม่ธรรมดา มีแต่ความแข็งขืนไม่ใช่ความไม่ลงรอยมีแต่ความสามไม่ได้ทำไม่เคยร่อนเป็นงานหนักเป็นงานซ้ำซากเป็นงานไม่มีผลทำแล้วไม่ค่อยมีผลบางทีก็แก้ไปจุดเก่านั่นแหละแก้ไม่ค่อยออกอยู่นั่นเองแต่เรายังแน่ใจว่าเรื่องนั้นว่าพวกเธอทั้งหลายนั้นพากันละเลยธรรมะ 3 ประการเสียแล้วก็ทำธรรมะอีกสามประการให้เกิดขึ้นหนาแน่นเป็นแน่แท้ 3 ประการเหล่าไหนเล่าที่เธอพากันละเลยเสีย 3 ประการก็คือ 1 ความผิดอันดีออกจาก บริจาคแปลจากคำบาลีว่าวิตกกามก็คือตามมาวิตกชาวตะวันตกหรือในการผลิต United สัปดาห์แรกของ ความผิดในอันไม่พยาบาทพัทยากลางทวีปตกในการดีดออกหรือว่าการไม่มันกลับกันเกิดความผูกพันไม่พยาบาทอัธยาศัยและความอึดอัดไม่เบียดเบียนผู้หญิงสาววิตก rov ออกเห็นเรียกว่าธรรมะ 3 ประการนี้หลักเลยไม่มีธรรมะ 3 ประการนี้ละเลยไม่พยายามจะไม่พยายามปรับผู้หญิงอีสานคือ มันไม่มีที่ปิดละเลยเสียก็คือไม่มีที่จริงไม่มีวิตกวันนี้วิตกวิจารณ์นี่แหละวิตกคือมันจะอยู่ที่จิตนะมันมีที่จิตสิ่งที่วิตกก็คือสิ่งนั้นเป็นรูปอยู่ที่จิตได้สิ่งนั้นเป็นรอยสิ่งนั้นมีอยู่ที่ 10 แล้ววิจารณ์ก็คือเห็นเห็นในสิ่งนี้ของเราเพราะถ้าเรารู้ว่าจิตของเรายังมีอันนี้อยู่ก็แสดงว่าเราเองไม่ได้รักเลยเสียเรามีเลขคำว่าตกเรามีอัธยาศัยอยู่หรือไม่แต่สามารถรักษาประกาศใหญ่เลยจริงๆทั้งหมด 3 ประ ตั้งแต่เมื่อยไข้ในการเลิกคำว่าวิตกไม่ใกล้ไม่อยากถ้ามันใกล้มันหยาบเราก็พยายามมันใกล้มันยาวมันมีแต่มันมีความปรารถนาแต่ในหูตาจมูกลิ้นกายต่างๆมันเป็นใครอยากมากมายยิ่งไปอย่าอธิบายไปเกี่ยวกับวัตถุที่เป็นชลดาไปยิ่งแย่ใหญ่หรือแม้แต่ลาบยศก็ไม่ใช่บางอย่างได้ลาภยศสรรเสริญหรือแม้แต่ที่เป็นโลกียสุขแบบหยาบถ้าเราไม่มีโรงเรียนถูกจับยาไม่มีใครสรรเสริญแบบหยาบๆศีรษะแล้วก็เบาบาง ก็เป็นตามตะวันตกเบาบางจะดูปลาชะโดปลาครับเพราะฉะนั้นกามราคะเป็นของพระขั้นต้นพระโสดาพระราชฎีกาขอเป็นพระนานพระสังโยชน์หมดนี่เป็นหลักการหลักการเทียบเคียงตามราคาสังโยชน์หมดสังโยชน์หมายความว่าไม่เกี่ยวพันไม่ห่วงหาอาวรณ์อะไรไม่เป็นไปได้เห็นเด่นชัดแล้วนะลูกมีการอายจะทำลายทำรูปทำ สัญญาณอะไรออกมาให้คนอื่นเขาเห็นว่าเป็นฉันยังมีกามราคะพระอนาคามีไม่ทำไม่ทำเป็นเด็ดขาดละอายทีเดียวราคาจริงๆเพราะฉะนั้นก็จะเหลืออยู่ราคะอรูปราคะอยู่บ้างเป็นผีเป็นโปรประกาศิตเก่ามันหลอกตัวเองอยู่สำหรับตัวเองเท่านั้นเองเกิดขึ้นมาพร้อมกับแล้วก็จะอยู่ที่รู้ที่เราเท่านั้นคนอื่นรู้ไม่ได้เห็นไม่ได้รบกวนปิดบังแล้วคนอื่นรู้อยู่มันอยู่ที่เราแล้วเราก็ตายแต่บาปนี้ก็ปกปิดอยู่แล้วเราก็พยายามฆ่ามันรู้แล้วเป็นต้นไม้แล้วก็พยายามฆ่ามันอยู่ ธนาคารมีไม่พูดล่ะอร่อยนี่ก็มีสติ ให้เห็นว่าเดี๋ยวเราจะชมวันนี้เฉพาะอันนี้ตามสมมตินะไม่ใช่ใจเราไปงานไปติดประยุทธ์และอร่อยก็ระวังควบคุมดูแลไม่ว่ารู้ตัวว่ารถไม่ว่ากินไม่ว่าเสียงไม่ว่าสัมผัสมีจะมีรูปลอยที่เราเห็นได้เลยว่าเป็นรูปดาวที่สะอาดจากเบื้องต้น 5 ประการไม่มีออกมาเห็นแต่ว่าจะมีหลุดร่อนบ้างก็ถือว่าเป็นพระอนาคามีที่ยังเข้าใจไม่ละเอียดและสติสตางค์ยังไม่แข็งแรงถ้าสติมีรู้ตัวไม่มีใครจะไปแสดงใช่มีแค่มีเธอก็ทำเด็ดขาดตายมีสติควบคุมจริงๆมันๆๆไม่เห็น มันจะไปแสดงยังไงมันเรารู้แล้วว่าแค่นี้ยังประทับใจพูดถึงหยาบเลยพูดถึงโสดาบันอังคารมีก็ต้องรู้จุดหนึ่งจริงๆไม่มีลูกแล้วตามอะไรไม่มีรูปเราก็ตัดติดขัดปฏิพัทธ์แปลว่าโกรธเคืองปฏิพัทธ์แปลว่าไม่ชอบใจอาการไม่ชอบใจหรือโกรธเคืองอะไรขึ้นมาแสดงรูปลอยออกมาเนี่ยต้องระวังมากเพราะแม้แต่จะพูดไม่ได้เจอที่ไม่ชอบคนอย่างนี้อย่างนู้นอย่างนี้เป็นรอยที่ชัดๆเด่นๆต้องปรับเปลี่ยนจะรู้ตัวเรื่อยๆอาจจะมีไม่ชอบอยู่บ้างเกิดในใจปฏิฆะอยู่ในใจคือไม่ชอบในใจไม่ใช่ไม่ชอบออกมาในรูปรอยหยัก แต่ความไม่ชอบยังมีจะมีบางเบาอยู่ในใจนั่นแหละในจุดนั้นจุดนี้เรื่องนั้นเรื่องยาวๆทำตามแม่แล้วเราไม่ต้องเราไม่เราไปเรื่องเกี่ยวกับรูปรถส่งเสียงแบบหยาบมันก็เหลือรออยู่ในใจที่เป็นปกติอันนี้เราไม่ค่อยชอบเท่าไหร่แต่ก็แสดงเฉยพยายามเฉยๆจุดดำก็พยายามพากเพียรที่จะปรับปรุงมันไม่ชอบเรารู