201011-125 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน125-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ010.txt

นพักได้หยุด 7 วัน 7 คืน ง่ายกว่าได้ยิ่งกว่าไปทำอย่างนั้นติดต่อกันคำว่าทำให้ทำจริงๆก็ทำอยู่เรื่อยเลยคำว่าพักก็พักจริงๆนะหยุดไม่ต้องทำ 7 วัน 7 คืนมันได้ยิ่งกว่านะไอ้ธรรมๆอย่าหยุดนะเจ็บมาเจ็บตายก่อนเลยตายก่อนพักนะตายก่อนนี่มันซ้อนแผนซ้อนแฟนที่สุดเพราะอ้าว 7 วัน 7 คืนนี้พิสูจน์ชัดจัดมันแรงแต่กูทำไปทำนะอย่าหยุดอย่าหยุดทำอย่างที่คุณว่าคุณอร่อยคุณเสกคุณสุขคุณสนุกยังไงคุณว่าไปเลย 7 วัน 7 คืนจะพักไม่ได้แต่ถ้าพัก 7 วัน 7 คืนนี้ง่ายกว่า ใครก็ง่ายกว่าไม่มีซ้อนแขวนเพราะถ้าทำได้แม้ 1 วัน 1 คืนไล่มาเอา 7 วัน 7 คืนไม่ได้ก็ 6 วัน 6 คืน 6 วัน 6 คืนไม่ได้ก็ 5 วัน 5 คืน 5 วัน 5 คืนไม่ได้ก็ 4 วัน 4 คืน 4 วัน 4 คืนไม่ได้ 3 วัน 3 คืน LINE ลงมาจนกระทั่ง 1 วัน 1 คืนนี้เรียกว่ามีสุขเรียกว่ายิ่งกว่าสุขเรียกว่าเป็นความสุขอย่างเดียวส่วนเดียวเด่นๆไม่หวั่นไหวสงบถ้ายิ่งจะให้มาสงบให้หยุดอยู่เฉยๆสำหรับคนที่ติดทางโล่งๆทำได้ไหมล่ะมันจะเอามาเอา 1 วัน 1 คืนได้ไหมไม่ได้ วิ่ง 2 วัน 2 คืนไม่ได้ 3 วัน 3 คืนนี้ไม่ได้ยิ่งให้ 7 วัน 7 คืนให้สงบสุขกายไม่หวั่นไหววาจาเงียบสงบเป็นความสุขอย่างเดียวล้วนที่ว่าเก่งๆมหาราชาที่เราเก่งๆมาได้ไหมล่ะไม่ได้ถ้าเกิดถึงได้สรุปว่านี่แหละเรามีวิหารธรรมอันเป็นสุขกว่าพระเจ้าพิมพิสารราชาแห่งมคตอย่างนี้ผู้ที่ฟังก็บอกว่าโคดมผู้มีอายุถ้าเป็นอย่างนั้นพระสมณโคดมเป็นผู้มีวิหารธรรมเป็นสุขกว่าเห็นด้วยเห็นจริงนี่เราฟังด้วยปัญญาเราฟังด้วยใจจริงเห็นจริงได้มันเป็นอย่างนั้น เพราะเงินเรานี่ถ้าเกิดว่าไม่มีอะไรเลยนะให้เราหยุดอยู่ให้เราสุขอยู่ให้เราสงบสงัด 7 วัน 7 คืนอยู่ที่นี่ไม่ไปไหนไม่มีอะไรอยู่สบายๆไม่ต้องรบกวนใครไม่ต้องมีวุ่นวายอะไรกับใครเจ็บกว่าจะกินแล้วก็นอนนั่งเฉยๆ 7 วัน 7 คืนอยู่เนี่ยผู้ที่มีจิตสงบแล้วจึงระงับแล้วกายก็ไม่ต้องซักสายอะไรมากมายวาจาก็สงบพุทธัง 7 วันกินแล้วก็อยู่สุขสงบเงียบไปสู่อยู่อย่างเดียวล้วนไม่ต้องฟุ้งซ่านไม่ต้องอะไรต่ออะไรไปจิตอยู่แล้วถ้าจิตไม่ติดโรคถึงขนาดอนาคต 7 วันก็สบายแต่คน มา 7 วันตายไม่ให้พูด 7 วันไม่กระดุกกระดิกบ้างไม่ต้องไปถึงขนาดว่าอยู่นิโรธสมาบัติ 7 วันนางนิ่งไม่กระดุกกระดิกเลยก็ไม่ต้องถึงขนาดนั้นอายุธรรมดาเนี่ยกินแล้วก็อยู่เฉยๆธรรมดาสิ่งที่ที่อยู่ในที่ที่จำกัดได้ก็ได้อยู่สบายผู้ที่จิตใจไม่ดิ้นรนเพื่ออะไรแล้วไม่มีปัญหาอะไรเลย 7 วันก็ได้มันเป็นเครื่องพิสูจน์จิตใจจึงยากกว่าการที่จะให้ไปทำอะไรต่ออะไรเพราะคนในโลกนี้มันชินในการดิ้นเหมือนเด็กกินเป็นตัวแรกมีมันไม่หยุดหรอกเพราะถ้ามันหยุดนิ่งๆนี่หยุดไม่ได้เด็กหยุดไม่ได้ฉันใด คนโตๆก็หยุดไม่ได้ฉันนั้นเหมือนกันให้เด็กหยุดนิ่งๆอยู่เฉยๆไม่ได้พอโตๆก็หยุดนิ่งๆไม่ได้เหมือนกันทีนี้พูดไม่หยุดนิ่งได้นี่แหละมันเหนือกว่าแล้วเบาก็หยุดแล้วก็เบาเป็นอานิสงส์ในการหยุดเห็นอานิสงส์ในการหยุดสงบมีจิตโน้มน้อมไปในความสงบปั่นจักรยานมีจิตยินดีในความสงบจิตโน้มน้าวไปในความสงบเห็นว่าสงบนี่แหละเบาสงบนี่แหละว่าสงบนี่แหละสบายสงบนี่แหละประเสริฐสงบนี่แหละมันค้นหาหยุดนี่แหละสงบนี่แหละคนผ่าแล้วจิตมีโน้มน้าวไปยินดี ด้วยเมื่อไหร่เมื่อไหร่ก็เห็นด้วยเข้าใจชัดเจนว่าเป็นความเบาความว่างความพ้นภาระความเย็นฟังดีๆนะลักษณะความเบาความว่างความง่ายไม่ยากถ้ามาทำงานก็เป็นความยากความเพิ่มไม่เพิ่มภาระไม่บอกภาเพิ่มภาระไม่ใช่ความง่ายจะมีความยากลำบากขึ้นไปเรื่อยๆแต่ว่าจะยากลำบากเท่าที่เรารู้ว่าลำบากเท่าที่เราทนได้ทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากก็ทนความลำบากโดยไม่ลำบากทนความยากโดยไม่ยากถ้าเกิดเป็นงานการ มีกิจการงานแต่เราก็รู้ว่ากิจการงานคือความเจริญไม่ใช่ความเบาไม่ใช่ความง่ายกิจการงานไม่ใช่ความเบาไม่ใช่ความง่ายไม่ใช่ความพ้นภาระแต่เป็นความเจริญมีความรุ่งเรืองเป็นความก้าวหน้าเป็นความประเสริฐอีกอย่างหนึ่งคือความประเสริฐเหมือนกันเราก็ต้องเข้าใจทั้งสองมุม 2 อย่างเพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดยินดีฟังให้ดีนะตรงนี้ยินดีและมีจิตนมน้องอยู่เข้าใจเชียวว่าหยุดง่ายหยุดว่างว่างๆง่ายเบาพ้นภาระจริงจิตน้องๆเข้าใจไม่มีปัญหาแต่ไม่ติดหยุด ฟังคำว่าติดแต่ไม่ติดหยุดไม่หลงเสพหยุดไม่หลงเสพบ้างไม่หลงติดว่างนี่แหละตรงนี้แหละมันจะหมดมัจฉะกันตรงนี้ถ้าไม่หมดมัจฉะก็ตรงนี้จิตไม่มีเข้าใจจะเข้าใจเลยเมื่อไหร่เมื่อไหร่พูดเมื่อไหร่ก็หยุดที่ดีไม่เห็นเป็นปัญหาก็ดีในเชิงไหนแต่ถ้าหยุดแล้วเจริญไม่เจริญแน่นอนว่าปล่อยนิ่งไม่มีอะไรไม่ทำอะไรก็มีแต่ 00 แน่ว่าจริงในระบบที่เราเข้าใจทุกอย่างเข้าไปสู่ศูนย์ว่าแน่ดีค้นภาระหมดจิตหมดภาระสิ้นภาระ เอาง่ายไม่มีอะไรไม่หมดจริงเห็นด้วยเห็นดีไม่สับสนเลยมีความเข้าใจทะลุรอบพยายามเข้าใจให้แจ้งชัดในความดีอย่างหนึ่งเหมือนกันมันไม่ง่ายคนมันบอกแล้วว่ามันหยุดไม่ได้พักไม่ได้ว่างไม่ได้คนมันติดมาอย่างนั้นตั้งแต่เด็กก็เกิดแวะมามันก็ไม่หยุดแล้วดิ้นเลยเด็กก็ดิ้นแหมมันยังกำลังขยันขยันกูเกิดมาก็ดิ้นนอกจากมันหลับถ้าไม่หลับแล้วมันดิ้นไม่หยุดกับเด็กอ่ะเพราะงั้นเด็กมันธรรมดาซนและเป็นเรื่องสัญชาตญาณเป็นเรื่องของจีนเป็นเรื่องของทุกอย่างในตัวกายในตัวจ่ายมันเป็นอย่างนั้นแหละ ถ้าเผื่อว่าหยุดได้พักได้เบาลงได้นิ่งได้ก็เป็นความเก่งอันกลับแล้วเราก็รู้แล้วว่าถ้าหยุดแล้วมันก็ไม่มีอะไรหยุดแล้วมันก็เบาดีง่ายดีที่สุดความจริงตรงนี้หยุดได้พักได้มุ่งหน้าสงัดได้สงบได้ว่างได้เบาง่ายพ้นภาระจริงๆมันก็ต้องรู้ถึงสภาพจริงอยู่ว่ามันเป็นไปได้แล้วหยุดก็หยุดได้แล้วเราทำก็ทำได้การกระทำหรือการงานจึงเป็นฝ่ายถึงเรียกว่ากรรมมันโตผมก็ได้พยายามบอกคุณในภาษาของ [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] ความว่าไม่สะสมความว่างจะว่างเมื่อไหร่ยังคล่องแคล่วเสมอว่างเมื่อไหร่ก็ได้หยุดเมื่อไหร่ก็ได้รู้เสมอพิสูจน์เมื่อไหร่ก็ว่างเมื่อไหร่ก็เบาเมื่อนั้นหยุดเมื่อไหร่ก็ง่ายเมื่อนั้นหยุดเมื่อไหร่ก็จบภาระอยู่เมื่อนั้นรู้แล้วว่าก็ไม่มีภาระอะไรแล้วนะตอนนี้เมาแล้วว่างแล้วมันมันมันมันพิสูจน์ความจริงใจโน้มน้าวมาทางนี้ยินดีในความสงบนี่เขาก็เลยไปเป็นแปลเป็นว่ายินดีในความสงบก็คือเสพติดความสงบและสะสมความสงบจบอยู่ยึดอยู่แต่กับสภาพสงบไม่ดิ้นไปติดจมนี่เรียกว่าสุดโต่งสุดโต่งเป็นสภาพนั้นเรียกว่าอัตรา ว่างเมื่อไหร่ก็เห็นแต่อยู่เฉยๆมาเมื่อไหร่ก็ส่วนใหญ่เห็นได้อยู่เฉยๆนิ่งๆว่างๆเป็นสภาพส่วนหนึ่งเท่านั้นเองเป็นสภาพส่วนหนึ่งส่งกันข้ามกับคนเท่านั้นเองคนเป็นอย่างนี้ไม่ได้เพราะฉะนั้นพระพุทธเจ้าท่านแข่งถ้าเธอเอาแค่นี้เองมามามามามามามาทำได้ไหมล่ะกายสงบเมื่อกี้ตายไม่หวั่นไหวตายไม่หวั่นไหวนี่ไม่ได้หมายความว่าไม่โคลงเคลงไม่เคลื่อนไหวกายไม่ไหวตายก็คือความประชุมเหล่านั้นมันก็เป็นความประชุมเหล่านั้นไม่แหลกไม่แตกแต่ก็ตาไม่แตกสภาพไม่ออกเอกภาพกายไม่หวั่นไหวเพราะจีนสงบสงบเงียบเรียบร้อย ความสุขอย่างเดียวล้วนไม่วอกแวกกลับไปกลับมาจิตใจเบิกบานแจ่มใสอยู่ไม่มีอะไรมาคั่นเป็นทุกข์เสพความหมองหม่นเศษความไม่พอใจหรือเสพความปรารถนาอยากให้ไปหย่าให้เป็นไม่มีวางหรือไม่ต้องอยากอะไรวางเฉยอยู่เป็นอุเบกขาเชยอยู่ทำได้ทุกเมื่อวานเธออยู่วันหนึ่งคืนหนึ่ง 2 วัน 2 คืน 3 วัน 3 คืน 7 วัน 7 คืนเป็นได้อย่างนี้เป็นความพิสูจน์ถึงผลสำเร็จในความพิสูจน์ว่าทำได้อย่างที่คนก็ทำมันก็อยู่ไม่ได้คุณเคยสังเกตจิตของคุณบ้างไหมแต่ละคนเนี่ยถ้าคิดว่าคุณอยู่เฉยๆ เธอแล้วคุณก็อ่านออกจริงๆรู้สภาวะจริงๆมันเฉยมันไม่คิดอะไรไม่มีอะไรจะรู้อะไรก็รู้อยู่อย่างนั้นลืมตาก็รู้เสาร์ก็เสาร์ข้างหน้ากับข้างหน้าหลับตาเขาเอ่ยดำก็ดำๆว่างๆๆไม่มีอะไรวุ่นจิตไม่มีไม่มีคิดอะไรเลยจับได้มีเวลาเลยว่าจะได้นาทีนึงก็พอได้ 2 นาทีก็พอได้ 3 นาทีก็พอได้ก็แล้วแต่ใครเก่งก็ยิ่งหลายนาทีเคยจับมั้ยเคยมั้ยหาได้มั้ยทำได้มั้ยได้ไม่นานได้ เคยทำไหมเคยจับได้นะว่างๆเฉยถ้าลืมตาบางทีมันมีอะไรมากวนตาวุ่นยากกว่าถ้าหลับตาก็พอง่ายกว่าเอออยู่นิ่งๆกับผนังตาดำๆไม่มีแสงไม่มีสีอะไรมาวุ่นวายดำเฉยๆความคิดต้องอ่านทุกทีมมโนกรรมอธิษฐานด้วยจิตของเราคิดเรื่องอะไรหรือเปล่าวุ่นวายอะไรเปล่าไม่มีที่พวกเราก็อยู่ผนังต่างแพ้อุเบกขาแท้ไม่เป็นอาการสายัณห์สัญญาใจก็เป็นเราไม่ต้องไปปรับเป็นแสนก็มันไม่ต้องมีแสงเข้าไม่ต้องให้เป็นอัตราชนิดหนึ่งเป็นรูปเลยเถิดไปแล้วเริ่มเลยเถิดแล้วเพราะในระหว่างหยุดก็หยุดจริงเป็นความเป็นจริงตามความเป็นจริงมีสติสัมปชัญญะจริงหลับตาก็ไม่มีแสงลืมตาก็มีแสง แสงสว่างกับสว่างเฉยถ้าทุกสิ่งทุกอย่างทั้งหน้าเราไม่มีอะไรเลยโล่งไม่มีสมมุติไม่มีสมบัติไม่มีอะไรเลยไม่มีธาตุอะไรทั้งสิ้นมีแต่ธาตุโล่งมันก็จะแสงลงไปจริงๆโดยสติสัมปชัญญะเราจริงๆเพราะเรามองอากาศก็อากาศลงไปข้างหน้าถ้าไม่มีท้องฟ้าก็โล่งอย่างนั้นจริงๆไม่ได้เป็นอากาศแท้เป็นอากาศสาธารณรัฐอุเบกขาแท้แท้โล่งไปเฉยๆนี่เราเองเราหลับตาก็หลับตาแทนมันก็มึนๆก็ดำๆเฉยๆแล้วเราก็มีความรู้สึกเฉยเฉยไม่สบายมันว่ามันง่ายบ่าวใครทำได้กี่นาทีคนนั้นก็เก่งเท่านั้นแหละยากนะให้หยุดไม่ใช่ง่ายๆยากผู้ที่ทำได้ก็ เราอ่านดูลองพยายามทำให้เราก็เห็นน่ะมันเบาไงว่างสบายเธออยู่จิตใจก็เรียกว่านั่นแหละถึงขั้นปันปันจะเสียหน้าสนังและเป็นผู้วิเศษเสนาสนะสงัดอันนี้ไม่ได้หมายออกกายไม่ได้หมายความว่าจิตในจิตในจิตเสพเสนาสนะคำแปลทับความเข้าไปอีกว่ายินดีในความสงบคำว่ายินดีผมเคยเน้นให้ฟังแล้วว่ายินดีมันไปกินเลยภาษาไทยมีความหมายมันเป็นกิเลสมันไปชอบมันไปติดมันยินดี ติดใจมันเป็นกิเลสเชิงลิงโลกมันยังเป็นมันยังเป็นพวกพีระมันจะเป็นลิงโลดดีใจตื่นเต้นมันยังมากอยู่มันฟูยังมีสภาพฟูอยู่ไม่มีเชิงวิชัชอยู่มันยังมีสภาพที่ไร้ค่าโดยจริงแล้วล่ะก็ยินดีในความสงัดว่าเห็นดีมีความสง่าเห็นว่าดีสง่าไม่กินดีไม่สงสัยเพราะว่าสงัดสงบหยุดว่างเบาคนดีไหมพี่ไม่สงสัยเข้าใจและมีใจโน้มว่าถ้าให้ทำเนี่ยทำให้อยู่นี่น้องๆว่าให้หยุดนี่ ดีกว่าสบายกว่าดีตรงไหนมีความหมายว่าดีตรงที่ว่ามันเบามันง่ายมันพ้นภาระมันมาสู่ศูนย์ถ้าเราติดอย่างนี้โป่งไปทางนี้ล่ะเป็นไงเราก็จะเดินทางมาสู่ศูนย์ไม่เจริญหรอกไม่งอกงามไม่ก่อเกิดมาทันตายมิตรภาพมาหาทางตายรีถูกแล้วอย่างนี้ถูกแล้วเพราะฉะนั้นถ้าเผื่อว่าเราเองเราอยู่กลางก็คือเราจะมีเราก็รู้ว่าดีเราจะจบเป็นนิพพานเป็นนิพพานเป็นศูนย์จะตายเป็นไม่มีเราเข้าใจและทิศนี้คิดมีหลักมีก็คือเพิ่มพลังมีบทบาทการงานมีอะไรมีการกระทำเราเขาก็ทำได้ อันนี้ไม่ได้หมัดยอมใจเราไม่ได้มาให้เราผูกพันไม่มาทำให้เราติดถ้าเราไม่ทำอย่างนี้สิเราทุกข์ไม่มีเราไม่ทำเมื่อไหร่วางเมื่อไหร่จิตเราก็ยังยินดีในความหยุดใจที่ทำนี่ก็เพราะเหตุว่าเป็นความเจริญในโลกเรายังไม่ตายตามจริงเรายังมีบทบาทเรายังมีขันธ์ 5 แล้วก็ปรารภความเพียรแล้วก็ถามกันว่าเราควรทำอะไรถามกันว่าเราหยุดเราหยุดพอหรือยังล่ะพักผ่อนหรือยังเราสงบแล้วก็ได้สงบเราได้หยุดได้พักแล้วได้หมุนเวียนตามหลักของการเป็นคนไงมันต้องมีพรรคมันก็ต้องมีทำงานจะพักเฉยๆก็คือรอวันตายแล้วก็เดินทางไปสู่ตายไม่ ไม่นานหรอกไม่ช้าไม่นานก็จะตายถ้าหยุดจริงๆนะหยุดจริงๆไม่ช้าไม่นานแต่คนมันไม่หยุดจริงแม้แต่ฤาษีก็ไม่ได้หยุดจริงฤาษีก็ยังทำงานฟุ้งซ่านคิดนั่นคิดนี่ทำโน่นทำนี่อะไรต่ออะไรอยู่มันจึงไม่ตายง่ายถ้าหยุดจริงๆมันก็ตายง่ายไม่ช้าหยุดนอกหยุดในมันก็ตายไม่ต้องคิดไม่ต้องนึกไม่ต้องมีอะไรตายง่ายๆแล้วเรารู้แล้วว่าอันนี้ทางตายทางดับสนิททำจบแต่นี่เราก็รู้ว่าทำเป็นค่าทั้งสร้างเป็นปลายที่สุดที่พระพุทธเจ้าจะเน้นไว้โดยบัญญัติอันสูงสุดจุดนี้จะไม่มีใครมานั่งคิดมานั่งอธิบายสู่คุณฟัง แยกให้ฟังว่ากัมมันตะกับสุนันต๊ะจะไม่มีจะไม่มีถ้าผมไม่เกิดมาถ้าผมไม่พูดก็ไม่มีใครจะนำมาพูดเพราะสิ่งนี้ไม่มีนอกจากไหวผิดนอกจากตัวรู้มันเป็นตัวรู้ไม่มีใครจะมาพูดถึงศูนย์ยันตระไม่มีสัญญาณดูสัญญาณต่างๆจะมีพระโพธิรักษ์เท่านั้นแหละพูดถึงยานูพูดถึงยันตะสิ่งเหล่านี้พระพุทธเจ้าไม่กล่าวเป็นบรรยายอธิบายว่าไม่มีในบัญญัติสูงสุดหรือเปล่านั่นปลายสุดจริงๆ สุดท้ายเมื่อผู้รู้นิพพานแล้วไม่ติดในนิพพานไม่สะสมนิพพานไม่สำคัญมั่นหมายในนิพพานว่าเป็นของเรานี่ก็ได้ไม่มีก็ได้ให้ไปก็ได้เหมือนเราเองเรามีทรัพย์เรามีสิทธิ์ที่จะมีทรัพย์แต่ทรัพย์นั้นเราไม่สะสมต่อให้ใครไปช่วยกันได้เราไม่มีทรัพย์นั้นเสียก็ได้แต่เราก็พอใจเต็มใจพอใจแล้วเต็มใจแล้วมีก็ได้ไม่มีก็ได้และเราสุดท้ายอยู่ที่ไม่มีจริงๆโดยรูปชัดๆว่าเราไม่มีก็ได้เรามีนิพพานนิพพานเป็นรูปนิพพานก็คือความอยู่เฉยๆต้องว่าเพราะฉะนั้นเราจะอยู่ในรูปว่องไวอยู่ในรูปเฉยๆแล้วไม่เอาอ่ะเรา ไม่มีซักก็ได้ไม่สะสมอยู่ว่างๆเฉยๆนี่ออกลูกเป็นนิพพานออกลูกเป็นว่างๆเฉยๆนิ่งๆไม่ทำอะไรแล้วไม่เอาอันนี้ผ่านอย่างนี้เราทำงานดีกว่าไม่ว่างซะไม่นิ่งเสียแล้วก็ทำงานทำอะไรทำงานอะไรทำงานแจกนิพพานมันซะเลยทำงานแจกนิพพานซะเลยผู้ชายคือจุดไหนจุดที่เราถึงแล้วยินดีที่สุดในสิ่งที่ตาเข้าใจในสุญญตาเข้าใจในสภาพหยุดว่ารู้อย่างแท้แน่ชัดและเราทำบ้างทำหยุดเป็นแล้วด้วยทำเป็นแล้วจะทำเมื่อไหร่ก็ได้เมื่อไหร่จะหยุดงานสมควรจะพักพัก เมื่อไหร่เมื่อไหร่ก็พิสูจน์ได้ว่ามันก็เบามันก็ง่ายมันก็พ้นภาระเข้าใจแล้วมีอยู่ตลอดเมื่อไหร่แล้วเราจะมีธาตุวิญญาณธาตุจิตรู้อยู่เราก็ยังทำวันนี้ได้โดยไม่ลืมเลือนไม่บกพร่องไม่สูญหายทำได้สนิทแน่มั่นคงเด็ดเดี่ยวทำได้จริงๆแต่เราก็รู้ซะว่าเราเองเราก็ทำประโยชน์เมื่อเวลาเราดิ้นอยู่เรายังไม่ตายเราก็ทำประโยชน์นี้แจกนิพพานทำประโยชน์อะไรคือแจกไม่ผ่านทางด้านพุทธศาสนาดวงตาแต่ดวงตาเรา แจกนิพพานได้นิพพานแล้วไม่เอานิพพานแฮะไม่ต้องเสพนิพพานข้าก็บอกว่านิพพานคือว่าแม้แต่ว่างแล้วก็ไม่เห็นเป็นว่าเราอยู่โรงพยาบาลลอยๆเฉยๆเปล่าๆไม่เราแจกนิพพานทำอะไรบอกท่านขยันอะไรทำอะไรกำลังทำงานผลิตที่ผ่านแจกคนที่จะมาทำอะไรพิมพ์นิพพานแจกของถ้าตอบก็บอกอะไรนั่นน่ะทำก็บอกว่าทำไม้อะไรทำไม้เครื่องมือประกอบนิพพานแก่คนที่ทำอะไรทำสถาบันที่ไว้สำหรับให้คนแสวงนิพพานเข้ามาสะสมนิพพาน จะได้แจกนิพพานง่ายๆถ้าไปไล่จากสนามหลวงมันวิ่งหนีเพื่อให้ป้อนเข้ามานี่ให้รู้สิว่ามีจิตใจอยากเข้ามาในเขตนี้ก็จะได้จับแจกนิพพานได้ง่ายขึ้นทำอะไรทำอะไรเขตไว้ให้คนเห็นว่าที่นี่มีสภาพนิพพานให้เข้ามาเอานิพพานแจกนิพพานก็ได้ไม่อยู่ว่าแต่จะว่างเมื่อไหร่ว่างได้แม้กำลังจะอยู่ก็ยังมีจิตใจวางพอวางแล้วมันก็ต้องทำทำแล้วก็วางวางแล้วก็ทำทำแล้วก็วางวางแล้วก็ทำก็จะเรียกว่าว่างซะทีเดียวก็ไม่ได้ด้วยสัจจะมันจะมีทำทำมองบางๆทำๆมีว่างแล้วก็มีทำมีทำแล้วก็มีว่างมีสุริยะและก็มีการธรรมะธรรมะธรรมะสุริย พระสุริยะกับมะจะบอกว่ามีศูนย์ไหมมีแต่ว่ามีธรรมะไม่มีผู้ที่มีกลางกลางระหว่างกัมมะกับสุริยะอยู่ตลอดเวลาในใจจายยะมีใจมีไหมใจมีสุริยะไหมใจมีวางวางเมื่อไหร่ว่างเมื่อนั้นไม่ยึดไม่ติดไม่ยึดไม่ติดไม่สำคัญมั่นหมายเอาวางนี่ก็เป็นของเราไม่ใช่ของเราไม่ใช่ของใครธรรมะก็ไม่ใช่ของใครสามารถก็ไม่ใช่ของใครไม่ใช่ของใครเราทำอะไรขึ้นมาเราทำแล้วเสร็จเราทำจริงๆนะมันก็ไม่ได้คิดว่าของเราไม่ต้องคิดว่าของเราเราผลิตอันนี้ขึ้นมาโดยมือทุนเราก็ของเราแรงกายของเราความคิดของเราปั้นออกมาเองเลยออกไปเลย ก็ของเราเลยทีเดียวเหมือนคุณเองในตัวของคุณคุณผลิตขี้ตาออกมานี่มันออกมาจากของคุณทั้งหมดแล้วคุณก็เอาขี้ตามาให้นี่มันก็ของเราขี้ตานี่เป็นสิทธิของเราแต่ไม่ใช่ของเราเราไม่ยึดว่าเป็นของของเรามันออกมาจากเนื้อจากตัวจากเราเลยแม้จะออกมาฝีมือทั้งทุนทั้งร้อนทั้งแรงกายประกอบเป็นของเราเราก็ไม่ต้องหลงว่าเป็นของของเราแน่แท้ทุกอย่างนั้นเลยเป็นกำมะเป็นการงานเท่านั้นเป็นสิ่งที่ผลิตเป็นสิ่งที่ก่อเป็นสิ่งที่สร้างเท่านั้นเองเป็นสิ่งที่เกิดเกิดโดยเราแต่เราก็ไม่ติดว่าเป็นของเราเพราะว่าไม่ติดใจ จริงๆไม่ติดใจไม่หยุดใจไม่หวงไม่หวงหมดมัจฉริยะพระอภิธรรมทั้งอธิบายถึงสังโยชน์เนี่ยเอามาฉริยะนี่เป็นตัวท้าย 13 มัจฉริยะสังโยชน์เป็นตัวท้ายๆสำหรับเครื่องยนต์เบื้องต้นถึงจะเริ่มปลายก็เอาวิชาเหมือนกันแต่สุดยอดสุดท้ายเอาเป็นวัชริยาสำคัญเอาเป็นสำคัญไม่ต้องมีทีเดียวอีกเลยจริงๆไม่หวงแหนแม้แต่อันนี้เป็นสิทธิของเราจริงๆโดยสมมติสัจจะโดยสัจจะอย่างหนึ่งแท้ๆคือมีบทบาทเหมือนกับเครื่องมือเครื่องกลเนี่ยเครื่องกล เครื่องกลมันปั่นมันทำงานเครื่องปั่นไฟมันปั่นไฟออกมาไฟแนนซ์ก็เป็นไฟสักแต่ว่าไฟมันไม่ได้ยึดรถไฟนี่เป็นของเรามันปั่นเครื่องกลนั้นผลิตเป็นตัวเป็นเนื้อออกมาเลยมาเป็นแท่งเป็นก้อนเลยเป็นเครื่องกลที่เขาคิดแล้วพอมันก็ทำอะไรเอามาเสร็จใครจะเอาไปใครจะยังไงยังไงมันก็ไม่ได้บอกว่าไอ้นี่ของอ้วนนะเว้ยอย่าเอาไปนะเว้ยไม่มีเหมือนเราเป็นเครื่องกลนั่นแหละหมดจิตดูดหมดจิตคิดว่าเป็นของเราเสร็จเป็นแต่เพียงสักให้มันเสร็จแต่จิตมนุษย์มันเก่งกว่าเครื่องกลต้องมันมีความจำได้หมายรู้รู้ว่าเออไอ้นี่เป็นไอ้นี่ดีหรือไม่ดีพิจารณาออกแล้วก็ยังจำได้อยู่ว่านี่มันเกิดไปแต่เรามันเกิด แต่เรามันหมดถ้าจิตวิญญาณนี่มันมันรู้ได้วันนี้อ้อเกิดไปแต่เราไปจากเรายังจำได้อยู่สัญญามีดีกว่าดีกว่าสัตว์โลกอยู่ได้นานกว่าสัตว์โลกอื่นจำไม่แม่นเท่ามันมีบางอย่างจากบางอย่างเน้นสภาพจำได้แม่นว่าไอ้นี่เป็นของเราโดยเฉพาะเป็นลูกของเรานี่เขาจำได้แม่นเป็นคนมีบุญคุณต่อเราจำได้แม่นว่าสัตว์บางอย่างกตัญญูกตเวทีนั้นก็เป็นคุณสมบัติอันนึงของจิตวิญญาณหลังจากวิญญาณอันนั้นน่ะมารวมอยู่ในคนหมดคนที่มีประกันอยู่กับเวทีจำกตัญญูกตเวทีได้ประจำบางคนจำเอาความอาฆาตไปเล่นนานบางคนจำเอาบุญคุณไว้นาน ผู้ที่มีปัญญาแล้วรู้ควรจำเอาบุญคุณไว้นานหรือควรจะมาเอาอาฆาตมาดร้ายไว้นานควรทำอะไรควรจะมาบุญคุณไว้นานมันดีกว่ามันมีตัวดีกว่าอาคารมารร้ายไว้นานไม่ดียิ่งราคามาได้ 27 ทิ้งไปหมดเลยจำบุญคุณไว้รู้ว่าบุญคุณรู้ว่าเขาทำบุญรู้ว่าเขาทำคุณถ้าจะทดแทนบุญคุณก็เป็นได้เพราะเราจับเราจะให้เราจะให้เราใช้เราจำสิ่งที่เราจะให้ไม่เป็นไรถ้าเราจะให้แล้วเราสูญถ้าเราจำสิ่งที่เราจะเอาและจะเหลืออัตราตัวจำสิ่งที่เราจะเอาแต่เธออาจจะจำสิ่งที่เราจะให้มันจะเป็นสภาพของเศรษฐกิจ เพราะมันจำสิ่งที่เราจะให้เพราะเจอหน้าร้องไห้ขอให้มันก็ออกไปมันก็หมดมันก็สลัดมันก็จบแล้วก็บอกว่าเรายังมีธาตุวิญญาณมีธาตุจำได้รู้อยู่เห็นหน้าคนนี้คนนี้เป็นเจ้าหนี้บุญคุณทั้งนั้นแหละพอเจอหน้าก็คุ้นควรให้คนที่ควรให้คนนี้ควรให้คนนี้คนให้อันนี้คนนี้ก็ได้สิ่งที่เขายังขาดแคลนอะไรจะให้สิ่งที่เขายังไม่บริบูรณ์ไม่งอกงามเขาจะให้สิ่งนั้นแทนเป็นการแทนบุญคุณไม่ใช่ว่าเราจะไปจำว่าเราเคยเอาอันนี้ของเข้ามาแล้วก็จะให้ของอันนี้มันก็เป็นเศรษฐีอันนี้แล้วเราจะไปให้เศรษฐีอันนี้แก่เขาคนที่เป็นเศรษฐีอันนี้มันไม่ใช่การให้บริการ คนนี้มีข่าวมาแล้วเขาก็มีค่าเผื่อให้ข้าแต่เรากินเราก็จะเอาข้าวไปทดแทนเขาทั้งๆที่เดี๋ยวนี้เขาก็ยังเป็นเศรษฐีข้าวอยู่มึงจะไปเกิดผลดีอะไรเราต้องให้สิ่งที่เขาไม่มีแต่เป็นสิ่งจำเป็นอื่นเพราะขาดแคลนสูญญตาเขาไม่ขาดแคลนวัตถุทรัพย์แล้วก็เอาสูญญากาศไปแจกเขาขาดแคลนนี้ผ่านแล้วเอานิพพานไปแจกก็จะเป็นของมีค่าที่สุดที่เราเองหาได้แล้วเราเองเราพิสูจน์แล้วว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรมีค่าสูงเท่านิพพานเจอหน้าใครจะจ่ายนิพพานยันเลยตอนนี้กัปตันดูกระเป๋าเวทียอดเลยตอนนี้คนนี้เป็นเคยมีบุญคุณกับเราแม้ข้าสักทีเดียว พระสารีบุตรพระพราหมณ์จำได้ว่าจำได้คนนี้เคยใส่บาตรให้เรา 1 ครั้งข้าว 1 ทัพพีรับอุปการะเลยเอามาอยู่กับเราเราจะเป็นอุปัชฌาย์ให้เราจะตั้งใจอบรมนิสัยแยกนิพพานได้ก็รับรับช่วยเชิญพระสารีบุตรครับช่วยตอบคำถามทันทีใช่ไหมครับท่านช่วยรับประทานทันทีเมื่อพระพุทธเจ้าท่านเคยมาอ้าวท่านผู้นี้ไม่มีใครนี่ญาติไม่มีญาติมิตรไม่มีญาติมิตรสหายเลยนี่จะอุปการะใครจะรับอุปการะบ้างอุปชารับผิดชอบเพราะว่านี่จะบวชแล้วจะเอาอันนี้แล้วไม่เอาอื่นแล้วบวชนี่ก็คือจะเอานิพพานพระสารีบุตรคนนี้มีบุญคุณรีบรับมา ผมรักตัวเองจำได้อยู่กับคนนี้เคยให้ข่าวใส่ผ้าผมสักทีนึงผมขอรับเป็นอุปัชฌาย์แก่ราธะพราหมณ์อย่างนี้เป็นการตอบแทนบุญคุณทันทีมีกตัญญูกตเวทีจำได้จำได้ก็จะตอบแทนให้ท่านจะช่วยท่านมีอะไรมีสมบัติที่สูงสุดเข้าใจไหมไม่มีอะไรหรอกจะสูงเท่านี้ผ่านแจกที่ผ่านเลยนะอย่ามาแจกที่ผ่านมาเราจะเจอหน้าคนนี้จะต้องให้อันนี้ก็คืนนี้ผ่านแต่นิผ่านแต่นี้ตอนนี้ผ่านมาปั่นบางคนที่ต้องให้นิพพานนี้ต้องให้เป็นหนังสือไปอ่านก่อนบางคนนี่ก็เอามาพูดพูดในส่วนนี้ยังไม่ละเอียดนักให้แค่นี้ยังไม่ละเอียดนัดก่อน ให้ละเอียดเกินไปกินใหม่ลงจับไม่ติดมันเบาบางไม่รู้เหลี่ยมรู้มุมไม่รู้แม่ก็ให้นิพพานขั้นนี้ขั้นนี้เอานี่ให้นิพพานโสดาก่อนคนนี้มาสอบตรวจสอบดูทานดูก็ได้คันไหนอ๋อคันนี้นี่ยังไม่เป็นโล้เป็นพายเลยอ้าวไปทำไอ้หยานี่ก่อนอื่นเป็นขั้นตอนเป็นกรรมฐานการแข่งขันจนสุดท้ายก็กลับขึ้นมาให้นิพพานโสดาสกิทาอนาถาให้อรหันต์ได้ยอดเยี่ยมมีเรียกว่าเป็นผู้ที่มีกตัญญูกตเวทีสูงสุดและเป็นผู้จำได้มีสภาพจิตสัญญาจำได้จำจิตสักแต่ว่าจำแล้วเราจะให้ ให้ไปหมดแล้วก็มีแต่ออกแล้วไม่มีอัตราเพราะฉะนั้นพูดได้นิพพานแล้วก็ไม่สะสมนิพพานไม่ติดยึดพระนิพพานเป็นของเราแล้วจะเอานิพพานบอกว่าเราจะเอาสันนิษฐานว่าอะไรนิพพานแปลว่าสุญญตาสูญญตาแปลว่าอะไรสุญญตาแปลว่าว่างๆก็เลยจะเอาแต่ว่าว่างๆๆหยาบลงทุกทีแต่นิภาหรือยังได้แล้วที่ผ่านมาสู้ตายคือว่างๆว่างๆเป็นยังไงก็สภาพลืมอยู่ว่างๆเป็นว่างๆว่างๆๆแบบนี้แล้วก็ชักอยากมาอย่างนี้อธิบายหยาบขึ้นมาเป็นว่างๆเน่าเพราะฉะนั้นมาถึงขั้นนี้แล้วพอถึงรูปแล้วรูปแห่งการงานมีบทบาทกิริยาก็ต้อง กิริยาที่ไม่ว่างเป็นกรรมมันโตมีบทบาทที่ไม่ว่างเป็นกรรมมันโตฟังให้ดีนะกรรมสิทธิ์ตาว่างแล้วนะตาตี่ลงนะแล้วตาปี่ปีแล้วนี่ตาว่างนะถ้าตาเบิกนี้ท่านเรียกว่าตาการงานเบิกบานแจ่มใสเป็นผู้รู้เป็นผู้ตื่นมีตาพุทธะปราการงานถ้าตาอย่างนี้มันตามเข้าไปหาศูนย์แล้วนะหาศูนย์แล้วนะตาเข้าไปหาศูนย์แล้วนะกลับมาสุโขทัยต้องเป็นกรรมมันโตนะไอ้สัมมากัมมันตาแต่สูญญตาไม่มีศูนย์ยันโตไม่มี สุญญากาศไม่มีที่สุดเป็นแต่เพียงจุดหนึ่งที่จะถึงได้ที่รู้ได้ที่เข้าใจได้ที่เป็นได้มีได้แต่ไม่ใช่ไม่ใช่ปลายสุดจริงจับร้ายสุดจริงก็ต่อเมื่อดับขันธ์ 5 เจโตวิมุติใจที่จะถึงสุดดับสนิทไม่มีอะไรเหลืออีกจนกระทั่งตอนที่จะเป็นนิพพานแบบอนุปาทิเสสนิพพานธาตุเออก็ต้องรู้ความจริงตามความเป็นจริงว่าจะถึงวาระนั้นแล้วพูดได้นี่ได้จากอุบัติเหตุได้อย่างเป็นผู้ที่มีรูปนามขันธ์ 5 เหลืออยู่มีรูปนามขันธ์ 5 เหลืออยู่ก็ต้องรู้ว่าเรานิพพานอย่างรูปนามขันธ์ 5 เหลืออยู่เหตุปัจจัยไม่เหมือนกัน เหตุปัจจัยผู้ที่นิพพานแบบรูปนามขันธ์ 5 เหลือก็จะต้องนิพพานอย่างที่มันมีความจริงตามความเป็นจริงนี่เป็นสมมติสัจจะคุณยังมีเนื้อหนังมังสายังมีจิตวิญญาณยังมีธาตุเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณมีธ