240402-468 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ025.txt
เนื้อหาในไฟล์
5 เหตุการณ์ต่างๆในโลกมันก็เป็นปกติของเรียกว่าธรรมชาติมันจะเกิดแม้กระทั่งการกระทบสัมผัสต่อเหตุการณ์ที่แปลกๆใหม่ๆร้อนๆแรงๆอย่างไรก็ตามแต่มันจะเกิดแล้วเราก็จะรู้ว่าเราเองเราเห็นเราเข้าใจเราจะทุกข์หรือเราจะสุขเราจะรู้เราจะเกิดการกังวลห่วงใยเกิดเกี่ยวเกิดของอาลัยอาวรณ์อะไรไปในสิ่งส่วนเหล่านั้นเราจะรู้ว่าเราเองเรามีน้ำหนักของใจไปเกี่ยวไปข้องไปเกาะไปติดและเป็นกังวลหรือไม่ทุกข์ร้อนหรือไม่นั่นเองเป็นที่สุดเราจะรู้เราชอบ ไม่พอใจหรือว่าเราไม่ชอบใจเราไม่พอใจอะไรเราจะมีหรือไม่มีเราจะรู้ว่าจิตใจผู้ใดกลางแล้วก็จะเห็นว่าธรรมชาติของโลกก็เป็นไปในการผสมส่วนมีการสังหารปรุงแต่งเป็นไปอย่างโน้นอย่างนี้ด้วยอำนาจของโลกโดยเฉพาะสิ่งที่ยังมีกิเลสตัณหาอุปทานที่เป็นสินใจมนุษย์และมนุษย์เป็นตัวแปรเหตุการณ์ของธรรมชาติเหตุการณ์ของโลกเหตุการณ์ของบ้านเมืองพฤติกรรมของมนุษย์อย่างสูงสุดและเราพฤติกรรมของมนุษย์ต่างๆนั่นแหละจะทำให้เหตุการณ์ธรรมชาติอะไรก็ได้เป็นไปถ้าผู้ใดยังติดจึงยึดจึงร้องเป็นดีเป็นชั่วหลงเป็นได้เป็นเสียเกี่ยวข้องมีส่วนเกี่ยวมีส่วนข้องอยู่ในนั้นเราก็จะทุกข์จะสุขก็อยู่ในนั้น หรือมากก็จะมีแต่ละบุคคลแตกต่างกันจะมีเหตุการณ์พวกนี้ทำให้เราเห็นได้จะเกี่ยวมากเกี่ยวน้อยอย่างไรจะเอนเอียงเข้าทางนู้นเข้าทางนี้อย่างไรเราจะเป็นคนรู้ใจของเราเองเราไม่ได้เข้าข้างใครเราไม่ได้เอนเอียงไปอย่างไรจริงๆเราไม่ได้เสียใจไม่ได้ดีใจไม่ได้ห่วงไม่ได้หาไม่ได้กังวลอาวรณ์ไม่ได้นอนไม่หลับหรือว่ากินไม่ได้หรือเป็นทุกข์เป็นใหญ่เป็นห่วงเป็นใยอะไรเราจะรู้เหตุการณ์ต่างๆสิ่งเหล่านี้เป็นเครื่องทดสอบเป็นเครื่องอ่านถ้าเป็นนักปฏิบัติธรรมเราก็จะได้ใช้เป็นของจริงสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ของที่สมมติขึ้นเอาสตางค์เอาเงินเอาทองไปจ้างให้เกิดเหตุนี้เรื่องนี้สิ
อ่านต่อ
่งนี้ไม่ได้โดยที่สุดยิ่งใกล้ชิดตัวเราเช่นเกี่ยวกับญาติสนิท พ่อเป็นแม่พ่อตายแม่ตายหรือพ่อถูกทำร้ายแม่ถูกทำร้ายหรือลูกถูกทำร้ายอะไรพวกนี้เป็นของชิดใกล้เป็นเรื่องจริงเราเอาสตางค์ไปจ้างไม่ได้และใครก็ย่อมไม่ถ้าจะเป็นเรื่องที่มันเสี่ยงเรื่องจะให้พ่อแม่ถูกรถชนอย่างนี้ใครจะไปกล้าจ้างแต่มันเป็นของจริงตามวิบากกรรมทางตามสังขารของโลกเมื่อมันเกิดแล้วมันเป็นแล้วนั่นแหละมันเป็นเครื่องพิสูจน์มันเป็นเรื่องจริงที่ให้เราเช็คว่าเราเองเราได้เราเสียเราเองเราแข็งแรงหรือไม่แข็งแรงตัวเองเป็นหรือไม่เป็นมีหรือไม่มีงานจิตใจจะติดรูปนิพพานของเราเองไปตามธรรมดาวันคืนผ่านไปเราก็จะอยู่ในสังคมเราก็จะประสบพบในสิ่งที่มันมาสัมผัสสัมผัสกับเราเป็นเรื่องจริงทุกอย่างเป็น เครื่องประกอบให้เราได้ฝึกหัดปฏิบัติธรรมทั้งสิ้นถ้าเรายังไม่หมดเราก็จะรู้เรายังเกิดอาการยิ่งมันเกี่ยวข้องใกล้ตัวบอกแล้วยิ่งเกี่ยวชิดสนิทใกล้เป็นเรื่องจนกระทั่งถึงพ่อแม่พี่น้องและแม่ที่สุดมันมาถึงตัวเราเองรูปรถเป็นเพียงสัมผัสสัมผัสด้วยตาหูจมูกลิ้นกายใจของเราเองเราก็จะระมัดระวังที่มันมาแล้วมันก็มาเข้าเป็นตัวแปรมันไม่เป็นทวารรู้ธรรมดาสักแต่ว่ารู้ความจริงตามความเป็นจริงแต่พอรู้แล้วมันก็ยังเกิดอาการต่างๆเป็นราคะไปบ้างเป็นโทรศัพท์ไปบ้างเป็นโมหะไปด้วยก็ตามโมหะมันรู้ยากคือตัวที่มันหลงผิดเอาล่ะเพราะว่าเป็นโทสะหรือโมโหหรือโลภะหรือราคะ บ้านช้างบ้านพอใจบ้างไม่พอใจบ้างนั่นเองเราก็จะได้ปฏิบัติธรรมอย่างใกล้อย่างคิดอย่างรู้นอกรู้ในเป็นการมีของจริงสัมผัสจริงโดยไม่ต้องไปสร้างไม่ต้องไปสมุดไม่ต้องไปตั้งใจลองถ้าตั้งใจลองนะมันยังไม่จริงเท่าไหร่แต่ก็มีเหมือนกันบางอย่างตั้งใจลองยังสู้ไม่ได้เลยเศร้าตั้งใจรู้ล่วงหน้าแล้วเตรียมตัวเตรียมใจเข้าไปกระทบสัมพันธ์และยังสู้ไม่ได้เนี่ยแสดงว่าเราแย่ไม่จำเป็นหรอกถ้าจะไปตั้งใจลองเนี่ยพรากไม้ในชุมชนยางออกจากน้ำดีกว่าห่างไกลไปแล้วก็ไปพยายามอ่านโหยหาอาวรณ์ไม่มีแล้วพอมาสัมผัสมันก็ยังจะสู้ได้หรือยังจะรู้ตัวได้ถ้าอย่างที่บอกว่าโหยหาอาวรณ์ก็ยังมากยังหนักแล้วไปตั้งใจลองก็ตายอยู่ตรงนั้นแหละ ดูดซึมเอาไปกินเสร็จไปไม่รอดหรอกเพราะงั้นเราก็จะต้องพยายามไม่จำเป็นต้องจะตั้งใจลองทิศทางที่ท่านได้ทำก็คือตั้งใจให้พรากไม่ใช่ตั้งใจให้ไปสัมผัสนั่นเป็นของจริงส่วนการจะได้มาสัมผัสนั้นมันจะเป็นไปตามบุญบารมีของคนเมื่อเราเองเราปฏิเสธสักมากที่สุดในยางออกจากน้ำแล้วเหลืออย่างอยู่ในใจเหลือกิเลสนั่นเองอยู่ในใจแล้วเราก็มาสัมผัสสัมผัสแล้วเรามีหลักปฏิบัติสติปัฏฐานมีหลักวิปัสสนามีหลักที่ปฏิบัติธรรมโดยการรู้เท่าทันในการสัมผัสรู้เท่าทันอารมณ์จิตจิตใจเป็น 10 รูปนิพพานเข้าใจแล้วก็รู้ทิศทางในการประพฤติปฏิบัติเพื่อที่จะทำในใจอย่างไรและเราก็ทำให้ในใจนี่มันตั้งลงมี สภาพปรับปรุงให้มันเป็นผู้ปราบกิเลสหรือว่าละจางคลายให้มันเกิดวิชากระทำและให้มันเกิดนิโรธอย่างจริงจังเราจะทำได้อย่างที่เราเมื่อได้ศึกษาพากเพียรมาแล้วและเราก็จะรู้แล้วเราก็จะเห็นว่าสุดท้ายแม้นิโรธได้สนิทจับได้สนิทปล่อยได้สนิทเป็นอุเบกขาอย่างประภัสสรเป็นจิตใจแท้ๆวางเฉยแต่รู้จริงรู้ยิ่งละเอียดสุขุมประณีตด้วยแววไวด้วยเราจะรู้ว่าจิตของเราเป็นอย่างนั้นและมีการงานด้วยปัญญามีการสะอาดบริสุทธิ์จางส่งแสงส่งสภาพออกมาให้คนอื่นรู้ได้ด้วยแต่ว่าซ้อนชัดเจนรุ่งเรืองวาววามอยู่ที่เดียวเราจะเห็นได้ มันเป็นสภาพอย่างไรมันไม่มีตัวไม่มีโจรแต่มันมีลักษณะดังกล่าวแล้วอะไรจะใช้คำว่ารุ่งเรืองฉายฉานเด่นชัดเด่นฉายอะไรก็แล้วแต่มันจะเห็นสภาพนั้นได้มันไม่มีแต่มันก็มีคนตาดีจึงจะเห็นไอ้ขิงไม่มีก็รู้ว่าอะไรคือไม่มีแล้วมันมีอะไรที่เด่นฉายออกมาเราก็จะรู้ว่าอะไรคืออะไรอย่างนี้เป็นต้นนั่นคือสภาพฌานหรือองค์ฌานฐานนิพพานจิตใจของเราอากาสานัญจายตนะลักษณะของจิตที่เป็นเจโตวิมุตติมันแน่นอนมั่นคงเฉยวางว่าและมีธาตุรู้อยู่ในตัวด้วยเราก็มีปัญญามีจิตวิญญาณที่อ่านรู้รอบทวนทัวร์เป็นญาณทัศนะวิเศษไม่ใช่ทำอะไรโดยงมงายการบรรลุธรรม จักขุมาปรินิพพานเป็นการบรรลุนิพพานอย่างตาแจ่มแจ้งตาเห็นเห็นตาประสบอยู่เองสัมผัสเองอยู่แท้ๆอย่างนี้จึงเรียกว่าไม่งมงายไม่มืดมัวไม่พรางไม่บังมันประสบพบชัดรู้แจ้งรู้จริงมันถึงจะเป็นการปฏิบัติที่ชัดแท้ยืนหยัดยืนยันได้มีสิ่งที่รองรับจริงเธอขอให้เรามีชีวิตมีการพบสัมผัสอะไรอยู่ก็ให้เป็นประโยชน์อย่าไปเชื่อเด็กให้มันเสียประโยชน์ในขณะที่กำลังกระทบสัมผัสกับอะไรจะต้องมีสติสัมปชัญญะรู้เท่าทันแล้วก็เป็นผู้ที่ได้กำไรกำไรเสมอจนเป็นผู้ที่ได้ทานนิพพานแล้วก็ยืนยันใน ต่อตนและต่อบุคคลอื่นตามกาละเทศะเถิดเทิง