240909-517 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันพุธที่ 9 กันยายนพุทธศักราช 2524 พ่อท่านพระโพธิรักษ์นำพิจารณาธรรมะปัจจะเวกก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกไม่อยากจะพูดท้าวความไปถึงสภาพต่ำๆสภาพง่ายๆสภาพที่เราพิจารณาตั้งแต่เบื้องต้นซึ่งเราก็ยังต้องดูแลผ่านพบอยู่ในอีกหลายคนที่มาฝึกมาปฏิบัติต้องพิจารณาจริงๆมีสติสัมปชัญญะรู้อิริยาบถรู้การกระทำไม่ว่ากายกรรมวจีกรรมมโนกรรมเรากำลังทำกิริยาอะไรกำลัง งานอะไรกำลังทำบทบาทอะไรทำอะไรอยู่ให้รู้ชัดแจ้งเป็นทุจริตเป็นสุจริตหรือเป็นกุศลอกุศลเราต้องปรับจริงๆปรับทั้งนอกทั้งในปรับทั้งกายกิริยาวจีปรับเข้าไปถึงจิตเราจะรู้ความจริงเข้าไปเรื่อยๆแม้จะไม่รู้หลักเกณฑ์อันละเอียดละออถึงภาษายากๆว่าเราจะต้องปรับอารมณ์อย่างนั้นทำจิตใจอย่างนั้นอาจดำริออกจากกามดำริออกจากพยาธิออกจากการเบียดเบียนอะไรเงี้ยภาษามันยากก็ตามเราก็รู้ไม่ง่ายชัดๆเราก็ทำอะไรที่มันเป็นไปเพื่อความอยากใคร่ในสิ่งต่างๆที่เราพูดกันด้วยภาษาง่ายๆแล้วสบายใจก็ดีตั้งเป็นศีลขึ้นมาต้อง ทำตัวเองอยู่เมื่อไหร่ปฏิบัติกิริยากายกิริยาวจีมโนอยู่เมื่อไหร่ก็อย่าให้มันไปเป็นการเชื่อมโยงอย่าให้มันเป็นเรื่องราวที่จะเกาะเกี่ยวไปสู่อบายมุขหรือสื่อเรื่องเลวร้ายสู่เรื่องที่เรารู้อยู่แล้วว่าเป็นทุจริตเป็นอกุศลแล้วทำจริงๆเลยให้ขั้นตอนที่เราตั้งใจให้แก่ตนเรียกว่ากำลังดูตัวการใหญ่ตัวเรื่องราวสำคัญที่ทำให้เราเสื่อมเราโทรมเราไม่ดีเราก็ตั้งกฎตั้งระเบียบตั้งสินตั้งวินัยอะไรต่างกรรมฐานอะไรขึ้นมาปฏิบัติกับตนเข้าไปจริงๆปราบปรามตนไปพัฒนาตนไปให้มันละเอียดลออขึ้นเป็นชั้นเป็นตอนเมื่อได้อย่างหยาบแล้วก็กลายเป็นความละเอียด แม้กระทั่งเกิดอาการอยู่ในใจแล้วก็จะรู้ว่าเรื่องนี้แหละเรื่องนี้แหละที่เราเลิกอยู่เนี่ยข้างนอกเราไม่ทำได้ไม่ทำก็ได้แต่อาการในใจของเรายังมีพริ้วๆหรือว่ายังมียังมีเรื่องม
อ่านต่อ
ีราวมีบทบาทหนักๆอยู่ไหนมันยังเป็นสภาพใครอยากบ้างหรือว่าปฏิกะเราลดละได้แล้วก็เกิดการชิงชังไม่ชอบจนกลายเป็นบทบาทที่ปฏิเสธหักล้างทำลายรุนแรงก้าวร้าวอย่างนั้นเราก็จะต้องพยายามระมัดระวังค่อยปรับปรุงขึ้นมาว่ามันต้องย่อมมีอยู่ในโลกมันย่อมเป็นอยู่ในโลกเราจะช่วยปรับปรุงเขาได้อย่างไรก็ช่วยทำเราไม่ทำนะดีแล้วเราไม่เป็นดีแล้วเราไม่มีดีแล้วเราขาดร่อนได้ก็ดีแล้วแต่คนอื่นเขายังไม่ได้ คนอื่นเขายังต้องยืดหยุ่นต้องอะไรต่ออะไรเราต้องเข้าใจอย่างสำคัญเพื่อที่จะทำประโยชน์ตนประโยชน์ท่านไปให้ด้วยกันสอดร้อยกันอยู่เสริมสารกันอยู่สิ่งเหล่านี้จะได้ไม่ขาดตอนจะได้ยืนยงต่อต่อไปเพราะในส่วนที่มันละเอียดหรือว่าส่วนหยาบที่มันจะต้องซอยเรื่องหยาบที่จะต้องซอยเก็บละเอียดก็ขอให้พวกเราได้แยบคายทำให้แยกขายทำให้ละเอียดจ่าวรรคเว้นสติปัฏฐานเข้ามากๆรู้ตัวทั่วพร้อมขอให้เสมอทุกเวลาทุกขณะจะได้เห็นแจ้งชัดขึ้นพิจารณาขึ้นและลดปลดปล่อยขึ้นเรื่อยๆๆถ้าเราจึงจะเจริญแท้ผู้มีขอบเขตขอบขั้นในขณะที่เราจำเป็น ต้องทำได้แค่นี้มันรู้ทั้งรู้แล้วว่ามันดีกว่านี้ทำได้อีกแต่ว่ามันยังทำไม่ได้มันทำได้แค่นี้ก็ให้รู้ว่าเรายังมีจิตที่ต้องทำเรามีสิ่งที่เรายังบกพร่องเรายังไม่ก้าวหน้าอยู่เราจึงอยู่ในรอบนี้อยู่ในขอบเขตนี้ถ้าเราทำได้แล้วดีแล้วมั่นคงแล้วก็อย่าไปแชร์ 1 แชร์อิ่มอยู่ที่จุดเก่าอยู่อย่างนั้นมากนักหนาแล้วให้รู้แล้วให้เกิดกับจักรยานให้เกิดปัญญารู้คิดเสร็จแล้วสิ่งนี้ทำบริบูรณ์แล้วสิ่งที่ตั้งมั่นแล้วดีแล้วรู้หมดแล้วแล้วก็ทำขยายขึ้นทำก้าวหน้าขึ้นทำให้สูงขึ้นทำให้ดียิ่งๆขึ้นในเรื่องเก่าเองก็ดีมันมีลักษณะสูงขึ้นอยู่ในตัวของมันเองบ้างหรือว่ามันสูง แก้วเก่าเนี่ยมันไม่มีอะไรต่ออีกก็ทำไมทำเรื่องอื่นที่จะประกอบกันหรือว่าจะห่างไปก็ตามที่สำคัญที่เราเห็นว่าจะต้องจัดการกับมันก็เพิ่มภูมิเพิ่มฐานเพิ่มฐานะเพิ่มตัวเองขึ้นไปอย่างนี้ทุกทีไปพิจารณาอ่านทบทวนให้แก่ตัวเองจ้ำจี้จ้ำแฉะชี้แนะอธิบายมากหลายนะไม่ได้พูดเบาๆไม่ได้พูดน้อยๆแต่ถ้าเราไม่รำลึกไม่พยายามที่จะตรวจตัวเองไม่พยายามที่จะบังคับบัญชาไม่ใช่พยายามที่เข้มงวดกวดขันกระทำจริงๆให้แก่ตัวเองพิจารณาจริงๆว่ามีหรือเปล่าเป็นหรือเปล่าทำได้อยู่เสมอหรือเปล่าถ้าเราไม่พิจารณาบ่อยๆอย่างนี้ทำจริงๆอย่างนี้มันไม่เจริญหรอกมันเจริญก็ช้าอาศัยผู้อื่นจูงดึง ถึงน้อยได้ช้ามากถ้าเราเห็นตัวเองอาศัยตนเองทำแก่ตนเองขึ้นมาอย่างขยันเพียรเราจะไปได้เร็วข้อสำคัญต้องเรียนให้รู้ชัดตัวเองเนี่ยคนอื่นเขาเป็นเขามีเรื่องของเขาเราจะช่วยเขาได้บ้างก็ค่อยช่วยถ้าเราเองเราก็จะเอาจะช่วยเขาช่วยเขาโดยเราไม่ดูตัวเราเองมันไม่ใช่คนมีฤทธิ์มีแรงอะไรมากตัวเองหรือกระทำในสิ่งที่จะไปสอนเขายังทำไม่ได้อย่างนี้เป็นต้นมันก็เหลวเขาก็ชี้เข้ามาหาเราแล้ววันนี้ทำไมคุณไม่ทำเอาเองให้ได้ก่อนเราก็พังแล้วจะไปอ้างกับเขาอะไรได้แต่ถ้าสมมุติว่าเราทำของเราเองให้ดีมีอะไรจะคุ้มเป็นหนี้ให้ลึกซึ้งจนเสร็จบริสุทธิ์เป็นเศรษฐกิจสิ้นภาระในแต่ละเรื่องแต่ละอัน ที่รู้ของจริงเราทำไปเถิดบำเพ็ญไปเถิดนะแล้วต้องพิจารณาทบทวนเสมอไม่จะคิดฟุ้งซ่านอย่าคิดฟุ้งซ่านอย่าคิดถึงหลักการอย่าคิดถึงตรรกะอะไรมากหลายเกินไปนักทุกวันนี้เราเรียนอาศัยคนอื่นเขาสอนอาศัยคนอื่นเขากล่าวตำราเรามีอ่านไปบ้างในเวลาว่างเวลานั้นเราได้อยู่แล้วเรื่องตรรกะเรื่องเหตุผลเรื่องปริยัติเรื่องสิ่งอะไรเราภาคภูมิกันอยู่เนี่ยเรามีอยู่แล้วข้อสำคัญทำยังไม่ได้นี่เรายังหลายกว่ารู้เรานี่มีตัวรู้มากกว่าตัวทำเพราะงั้นเราจะต้องพยายามทำให้ได้สมดุลขึ้นมาสูงส่งเกิดขึ้นมาเรื่อยๆมันก็จะได้รู้ยิ่งไม่ใช่รู้เปล่าทีนี้ทำได้ด้วยทั้งรู้ทั้งทำได้มันก็เป็นเรื่องบริบูรณ์เป็นเรื่องสำเร็จลง ขอให้ตรวจตรวจอ่านอ่านพิจารณาตัวเองตัวเองแล้วก็ให้ทำแม้แต่อย่างหยาบแม้แต่อย่างน้อยแม้แต่อย่างต่ำอย่าปล่อยปละละเลยเวลาเราไปเรียนสูงเป็นคำพูดถึงเรื่องเหตุผลสูงมีแต่ชั้นสูงสูงแต่ชั้นต่ำๆหยาบๆเรากลับไม่เอาถ่านไม่พยายามละลายไม่พยายามลดละไม่พยายามปรับปล่อยให้ได้ซะก่อนมันไม่ได้เรื่องอะไรหรอกนะว่าเราจะต้องพยายามทำให้เป็นขั้นตอนให้ดีให้มีสภาพที่ทำสิ่งหยาบได้ไปเรื่อยๆและมันก็งามพร้อมเพราะหยาบก็ละเอียดอยากไม่ใช่หยาบก็ละเอียดหยาบก็ได้หยาบก็ลดละปล่อยขาดสิ้นไปแล้วก็มีส่วนละเอียดของหยาบก็เก็บได้เรื่อยๆส่วนใหญ่ของชั้นสูงขึ้นเราก็เก็บตามไปเรื่อยๆเป็นขั้นเป็นตอนไป มันเป็นเรื่องเป็นส่วนที่ถูกต้องขอพวกเราได้พิจารณาให้แยบคายแล้วก็ประพฤติปฏิบัติกันให้ได้ถ้วนตัวทุกคนเทอญ