240904-515 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก.txt

รรค์ขยันเพียรและเราก็ไม่ได้ตอบโดยไม่ได้กักตุนไม่ได้สะสมไม่ได้เอาเปรียบอะไรใครเลยมีแต่ให้มีแต่เอื้อเฟื้อเกื้อกูไม่ได้สร้างสรรค์แล้วก็หว่านลงไปในโลกยิ่งกว่าระบบสังคมนิยมใดๆในโลกที่จะสามารถสู้ได้คนใดทำได้ส่วนตนก็จะรู้บทบาทของตัวเองคนใดที่ทำได้ส่วนตนแล้วก็เอามาประกาศบอกชี้แจงเห็นให้เห็นคุณค่าให้คนอื่นเห็นคุณค่าตามและคนอื่นก็มาฝึก เป็นคนชนิดนี้ตามได้เข้ามา 2 คน 3 คน 5 คน 8 คน 100 คน 1,000 คน 10,000 คนเข้ามันก็จะเป็นการแสดงบทบาทมันจะเป็นตัวพิสูจน์ให้เห็นว่ามันเป็นสังคมแห่งอิสรภาพภราดรภาพสันติภาพสมรรถภาพและบูรณภาพมันจะเป็นจริงๆแต่ละบุคคลก็อิสระเสรีสร้างสรรค์โดยไม่ห่วงไม่หาไม่อาวรณ์อะไรเลยไม่มีของของตนทำได้ทำไปสร้างได้สร้างไปเป็นอิสระภาพเป็นพระราชดำภาพทุกคนเป็นเพื่อนเกิดแก่เจ็บตายด้วยกันหมดเกื้อกูลโดยเฉพาะเรารู้ด้วยปัญญาว่าคนที่เขาขาดแคลนนั้นน่ะเราต้องอุ้มชูช่วยเหลือไปให้ถึงเขาก่อนพยายาม ทำยังไงจะช่วยหรือ WiFi ต้องให้เขาช่วยเหลือตนเองการโดยการไปเป็นผู้ช่วยเขาอยู่เสมอนั้นไม่ถูกต้องนักเราจะต้องช่วยเขาให้เขามีปัญญาให้เขาสามารถช่วยตนนั่นเจริญเหมือนเขาสามารถช่วยตนได้เขาจะสามารถช่วยผู้อื่นได้เพิ่มขึ้นเราไปบอกวิธีไปฝึกหัดไปทำความรู้ให้เขาเกิดไปทำให้เขาทำเป็นเขาจะช่วยตนได้นอกจากช่วยตนได้และยังสามารถช่วยตนเองและก็เหลือเมื่อเหลือก็ให้เผื่อแผ่แก่คนอื่นจะกักตุนกอบโกยอีกสอนเป็นสภาพซ่อนๆอยู่ดังนี้ดังนี้ดังนี้เกิดเพราะเราภาพเกิดการช่วยเหลือเกื้อกูลกันเมื่อเวลาผู้ใดสามารถทำได้เพื่อคุณผู้อื่นมันก็เป็นไมตรีเป็นสันติภาพไม่ ใครจะมาย้อนแย้งไม่มีใครจะมาตีตลกสำหรับคนที่มีคุณมีประโยชน์มีบุญคุณไม่มีใครเขาอยากจะฆ่าแกงไม่มีใครเขาอยากทำร้ายทำลายก็เป็นความปลอดภัยและเราเองเราเป็นคนสะสมในเป็นคนกอบโกยไม่เป็นคนกักตุนอะไรไว้ไม่มีของมีค่าก็ไม่มีโจรไม่มีภัยไม่มีใครจะมาปล้นมาจี้มาฆ่ามาแกงก็เป็นความปลอดภัยอีกทั้งสิ้นแต่เราก็สามารถทำงานได้ด้วยแรงหนุนเนื่องด้วยแรงสหกรณ์ด้วยแรงแชร์และแรงของคนอื่นๆที่ค่อยๆร่วมไม้ร่วมมือกันเป็นหุ้นเป็นรวมอะไรมาแล้วก็รู้ว่าการให้มานี่มาเพื่อทำประโยชน์แก่โลกเขาไปอย่างไรอย่างไรหนุนเนื่องมาไม่ขาดสายมีรายรับรายจ่ายที่เป็นไปจ่ายก็จ่ายเพื่อคนอื่นรับก็รับมาทำงาน เป็นทุนเป็นร้อนแล้วตัวผู้ทำงานนั้นก็ไม่ต้องกักตูนไม่ต้องสะสมไม่ต้องไปมีอะไรไม่แคร์เข้าใจเลยว่าการที่ไม่มีสมบัติอะไรมีแต่ความสามารถนี่ก็เป็นมนุษย์เลิศได้เป็นมนุษย์ผู้น่านับถือบูชาได้อย่างยิ่งการสะสมกักตุนเอาไว้เป็นของของตัวนั้นมันไม่สะอาดอะไรรู้จริงๆเห็นจริงๆแล้วสามารถทำได้พิสูจน์ยืนยันอยู่แม้โลกนี้จะมีกิเลสมากเขาทำอย่างเราไม่ได้ง่ายๆเขาทำอย่างอุดมการณ์ที่กล่าวนี้ไว้ได้ง่ายๆแต่คนจำนวนหนึ่งต้องมีอยู่ในสังคมต้องทำและทำให้มีปริมาณมากให้มีคุณภาพชัดแท้สังคมจึงจะมีศูนย์ถ่วงมีสมดุลมีคนอย่างมีค้ำจุนโลกไว้ถ้าต่างคนต่างเห็นแก่ตัวต่างคนต่างกลับทุนต่างคนต่างแย่งชิงซึ่งเป็นอยู่ในระบบของสังคมเป็นเศรษฐีเป็นคน เจ้ามีอำนาจมีอะไรต่ออะไรในเรื่องวัตถุทรัพย์สังคมแบบนั้นแตกร้าวสังคมแบบนั้นเดือดร้อนแย่งชิงใครก็อยากจะเป็นอย่างนั้นนั่นไม่ใช่ตัวอย่างที่น่าเคารพเราไม่เคารพคนกอบโกยกักตุนเป็นตัวอย่างมีอะไรมากๆแล้วก็สะสมไว้ทำอะไรเป็นอำนาจเบ่งทับเบิกถมเป็นข่มคนอื่นดังนั้นไม่ใช่เรื่องที่เราควรจะทำและก็ไม่ควรสนับสนุนสรรเสริญให้ไปเอาอย่างเป็นเรื่องที่น่าดูถูกดูแคลนด้วยซ้ำแต่นั่นแหละเราจะดูถูกดูแคลนคนมีอำนาจก็ยากเพราะฉะนั้นต้องมีนัยยะฌานฉลาดที่เราจะรู้ที่เราจะทำยังไงให้สังคมให้คนส่วนมากเขารู้ว่าสิ่งนั้นไม่ใช่หน้าไม่ใช่ค่านิยมแต่เป็นสิ่งที่น่าทำให้เสื่อมและไม่น่าจะทำให้เกิดใครทำ น้ำหนักเกลียดใครไปมีสิ่งอย่างนั้นน่าชังน่าดูถูกด้วยซ้ำเราจะต้องทำให้สังคมมีความรู้สึกและเห็นได้อย่างนี้แล้วเราก็ต้องไปสรรเสริญคนที่จนแต่ขยันไม่สะสมกักตุนกอบโกยทุกอย่างสร้างสรรค์ไปแล้วก็หนุนเนื่องมาจะว่าจนก็ไม่จนทีเดียวแต่จะมีวัตถุสมบัติที่จะสร้างสรรค์มีแรงผลิตมีเครื่องประกอบมีวัตถุประกอบมีวัตถุอุปกรณ์อะไรต่างๆนานาเพื่อที่จะรังสรรค์เพื่อที่จะสร้างสรรค์ได้อย่างดีพยายามทำให้มันถูกพยายามทำให้มันราคาอย่าเปลืองอย่าผลาญพร่าได้อาศัยแรงคนอาศัยปัญญาอาศัยสมองอาศัยฝีมือคนได้มากเท่าไหร่ยิ่งดีใหญ่วัตถุก็จะได้น้อยลงจะได้ ร้านวัตถุดิบน้อยแล้วก็คนที่จะเกิดมาเพิ่มเพิ่มเพิ่มเพิ่มเพิ่มก็จะได้มีหวังได้ใช้วัตถุดิบต่างๆของโลกอยู่บ้างและเมื่อวัตถุดิบของโลกสิ่งที่มันสะพัดตัวสิ่งที่มันพยายามพัฒนาตัวเองมันก็จะพัฒนาแล้วมันก็จะก่อเกิดหมุนเวียนมาให้แก่โลกมันเป็นพลังงานกลอยู่ในธรรมชาติด้วยเพราะฉะนั้นพลังงานคนที่อยู่ในธรรมชาตินั้นมันก็จะฟักตัวมันก็จะสะสมตัวมันก็จะมีการพัฒนาตัวเองให้มันเกิดให้มันมีส่วนที่จะเป็นนั่นเป็นหนี้ของมันและคนเราก็จะแบ่งมาใช้แบ่งมาสังเคราะห์แบบแบ่งมาให้มันสังเคราะห์กันและกันอยู่ในโลกได้สมบูรณ์เท่าเทียมและไม่ขาดไม่แคร์สิ่งเหล่านี้จะต้องมีความรู้และเราก็จะ พยายามใช้ปัญญาค่อยๆพัฒนาไปให้เขารีบเข้ารอยเป็นคนที่ประหยัดและมีประโยชน์สร้างสรรค์ไม่ใช่ประการมาเป็นกาฝากไม่ใช่โลกามาเป็นปลิงเป็นทาสดูดแต่เราตัวเป็นตัวที่โอบอุ้มเป็นตัวเศรษฐีจ่ายแก่คนอื่นสร้างสรรค์และก็ไม่กระตุ้นไม่กอบโกยเลยมีแต่ให้หายๆแก่โลกถ้าเราทำตัวอย่างอย่างนี้ได้เราก็สมบูรณ์แล้วใครจะทวงเป็นอย่างไรเราจะชาญฉลาดรู้พวกหมาหางด้วนพวกส่วนที่เขาทำชั่วแต่เขาก็พยายามที่จะกล่าวประกาศสร้างค่านิยมให้เอาอย่างเขานั้นมีเยอะศาสนาหรือว่านักธรรมะก็จะต้องประกาศให้ผู้อื่นมาเอาอย่างบ้างเหมือนกันแต่ก็ไม่ต้องไปแข่งกับเขาจนกระทั่งตีกันฟันแทงถ้าตีดันฟันแทงจริงๆเราสู้เขาไม่ได้เพราะเรา เป็นนักตีเราไม่ได้เป็นนักสะสมความอำมหิตเราไม่ใช่เป็นนักทำร้ายทำลายแต่เราเป็นนักพัฒนาเป็นนักปฏิวัตินักปฏิรูปสิ่งที่จะสร้างสมหรือว่าก่อตัวเข้าไปในความสมบูรณ์โดยไม่กักตุนโดยไม่กอบโกยแล้วก็มีพลังฤทธิ์พลังงานสร้างสรรค์ไม่เป็นคนขี้เกียจไม่เป็นคนช่วยเหนื่อยแต่บางคนกะปิกระเป๋าแข็งแรงอย่างแท้จริงเพราะเราก็จะต้องรู้เป้าหมายอันใหญ่ยิ่งสำคัญว่าเรามาปฏิบัติธรรมเพื่ออะไรเราจะมาทำตนให้เป็นคนมีค่าดังกล่าวแล้วและก็พยายามชักจูงกันให้มีเห็นอย่างๆกันได้ทำอย่างกันได้ให้มีจำนวนคนอย่างนี้อยู่ในสังคมให้ได้จริงๆประมาณจำนวนหนึ่ง เราก็ไม่โลภมากอยากจะได้ซะทั้งหมดหรอกแต่ถ้าเป็นได้จำนวนมากเท่าไหร่สังคมก็ยิ่งสุขจนสุขเย็นและอุดมสมบูรณ์เราเองปฏิบัติแล้วต้องเข้าใจจริงๆแล้วเราก็สบายเราไม่ได้ทรมานตัวอะไรเรากินน้อยใช้น้อยไม่สั่งไม่สมไม่กอบไม่โกยไม่มีสมบัติเพราะสถานเราก็ไม่เป็นปมด้อยเราก็ไม่ได้ดีเดือดร้อนอะไรเราก็สมบูรณ์พูนสุขอยู่อย่างมีสุขอยู่อย่างมีสมรรถภาพอยู่อย่างองอาจแก้วกล้าอยู่อย่างผงาดเหมือนกันยุงอย่างไม่ใช่ว่าจะไปขอหัวน้อมหัวหรือว่าไปจะดีต้องลำบากลำบนเป็นคนด้อยคนน้อยอะไรไม่เลยเราอยู่อย่างภาคภูมิได้อย่างแท้จริงก็ขอให้พวกเราได้เข้าใจจุดสำคัญและมีความคิดอ่านให้มันเข้าร่องรอย ปฏิบัติตนฝึกหัดตนทำให้เขาไปสู่เป้าหมายดังกล่าวนี้ให้ได้สูงสุดดีสุดตรงที่เราเองก็สบายและมีอำนาจแรงฤทธิ์ที่จะช่วยเหลือผู้อื่นดึงดูดผู้อื่นให้ผู้อื่นมากระทำตามเป็นตามได้ให้มากที่สุดด้วยกันเถิด