260217-634 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ031.txt

แป้แล้วเราไปไม่รอดเราต้องติดหรือเราต้องผลักต้องดูดอะไรรุนแรงเราก็ต้องรู้ตัวว่าเราเองเราก็อย่าพึ่งหรือบางทีเราต้องรู้ว่าเราเนี่ยผลักซะจนเราไม่เคยที่จะทำให้เป็นโลกุตตรจิตเลยและได้ผลักๆๆแบบชนิดหนีโลกแล้วก็จะต้องหัดสัมผัสดูบ้างหัดเรียนรู้ว่าขณะนี้เรามีอินทรีย์พละพอหรือไม่ที่เราจะสัมผัสสิ่งนี้แล้วเราก็ไม่หวั่นไหวเราไม่เกรงกลัวเราจะไม่เกรงกลัวแล้วเรารู้ตนอีกว่าเราสามารถอุ้มชูเขาได้หรือไม่เราจะช่วยเขาได้หรือไม่นี่เขาทุกข์ร้อนนะเขาลำบากนะเค้าจมอยู่ในนรกอยู่ในโลกีย์อยู่ในโลกที่น่าสงสาร เราจะช่วยเขาได้หรือไม่ก็ดูตนถ้าเราพอช่วยได้เราสัมผัสก็สามารถทนได้และเอื้อมช่วยเขาได้แล้วก็ทำตามที่พ่อเป็นไปดังนี้เป็นเรื่องของมโนธรรมสำนึกเป็นเรื่องของจิตของมนุษย์เป็นเรื่องของจิตของอริยชาติเรื่องของจิตของผู้ที่เป็นอารยชนแท้ที่จะต้องรู้ความเป็นจริงแห่งความประชุมเรียกว่ากาโยหรือกายเพราะฉะนั้นเราก็ต้องดูอย่างใจตรงใจเที่ยงเราต้องมีสติธรรม 7 ประการเพื่อที่จะประมาณเพื่อที่จะพิจารณาทั้งตนและสิ่งแวดล้อมทั้งเหตุการณ์ทั้งเวลาทั้งอะไรต่ออะไรทุกอย่างที่จะคำนวณประมาณว่าอันนี้สมควรหรือไม่ที่จะเป็นฝ่ายและเราจะต้องเกี่ยวข้องอะไรไม่น่าเกี่ยวข้องกับลองพิจารณาตัดสินแล้วเราก็ อยู่อะไรที่น่าเกี่ยวข้องหรือว่าควรเกี่ยวข้องแล้วเราก็ต้องเกี่ยวข้องหรือบางอย่างเราไม่อยากเกี่ยวข้องเลยแต่เราจำนนมันต้องเกี่ยวข้องเพราะเราตกอยู่ในสถานที่อย่างนี้กาละอย่างนี้สิ่งแวดล้อมอย่างนี้เป็นอย่างนี้จำนวนเราก็จะต้องตั้งใจอย่างแข็งแรงเพื่อที่จะสู้สิ่งนั้นอย่างอาจหาญชานกล้าและไม่หลงไม่เลอะมีสติและมีกำลังที่เต็มที่ที่เราจะต้องทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะดีได้เหตุการณ์อย่างนั้นก็จะเกิดขึ้นสำหรับคนบางครั้งบางคราวแน่นอนนี่เป็นเรื่องของการรู้รอบการรู้ทั่วและเราเองก็มีประโยชน์ตนประโยชน์ท่านดูอย่างถูกต้องตามหลักเกณฑ์ของศาสนาพระพุทธเจ้าเพราะฉะนั้นการรู้หรือการรับ ถึงจะจองทั้งพิจารณาและก็จะทั้งรู้ว่าการจะปล่อยหรือจะถือว่าการถือนี่ไม่ใช่ว่าการถืออย่างยึดมั่นถือมั่นแต่เป็นการอาศัยเป็นการถือเป็นการช่วยเหลือเกื้อกูลเป็นพหูชนะให้ตายยากเป็นศาสนาที่อยู่กับสังคมอยู่กับมวลมนุษยชาติตามหน้าที่ของเราคนที่เป็นสัตว์โค้งเพราะเราจึงจะต้องมีความรู้อย่างนี้แล้วก็ฝึกไปไม่ใช่เราจะรู้ไปทีเดียววันเดียวจะรู้โปรดทราบได้เลยไม่ได้เราต้องค่อยๆศึกษาค่อยๆรู้ค่อยๆฝึกปรือก็พิสูจน์เราจึงจะเป็นผู้รู้และเป็นผู้รับหรือว่าเป็นผู้ปล่อยอย่างที่เรียกว่าเรารับเนี่ยเราต้องมีประโยชน์กับเขาได้นะเราปล่อยก็เพราะว่าเราเองเราต้องเป็นประโยชน์ต่อการปล่อยเป็นประโยชน์ตนการรับเพื่อที่จะช่วยเหลือผู้อื่นเป็นประโยชน์ท่านต้องการ ทำให้ประโยชน์เกิด 2 ส่วนเป็นอุปกรณ์ภาคอยู่วัดมีประโยชน์ตนประโยชน์ท่านนั้นก็จะต้องเป็นผู้ที่รู้ตนรู้ทันอย่างสมเหมาะสมควรและรู้องค์ประชุมองค์ประกอบกาลเวลาฐานะเทสะอะไรทุกอย่างจะต้องรู้จริงๆเราจึงจะเป็นผู้ที่มีประโยชน์ทั้งตนและธรรมอย่างสอดคล้องไปด้วยกันด้วยกันได้ดีอย่างที่สุดนี่ก็ขอให้พวกเราได้เข้าใจอย่างละเอียดหรือว่าเข้าใจให้ถูกเป้าประเด็นให้ดีๆไม่เช่นนั้นแล้วก็กลายเป็นการปล่อยหนีโดยที่เราเองเราก็ไม่แข็งแรงอยู่ตลอดนิรันดร์เสร็จแล้วเราก็กลายเป็นอีกอันหนึ่งซึ่งไม่เข้ารอบเข้ารอยของพระพุทธเจ้าแต่ก็อย่าห้ามอย่าประมาทอย่าอวดดีถ้าผู้ใดหาเพิ่มประมาทอวดดีหรือมีความสุขตรงไปในทางที่เรียกว่า เขาสู้โดยที่ไม่มีประมาณอะไรเลยไม่รู้จักปล่อยจากความไม่รู้จักประมาณที่สมควรหรือไม่สมควรอย่างแท้จริงเราก็จะกลายเป็นแพ้พ่ายเรียกว่าเลยเถิดไปอีกตรงไปอีกฝั่งหนึ่งเช่นเดียวกันขอให้คำนวนอย่างละเอียดละออทุกมุมทุกรู้ทุกมุมทุกด้านให้สมส่วนแล้วเราก็จะได้ปฏิบัติตนอย่างถูกสมาธิที่เป็นประโยชน์ตามมากอง 8 ที่เป็นทางปฏิบัติและก็รู้ฐานะแห่งตนอย่างแท้จริงเดินไปอย่างเร็วเพราะว่ามันครบพร้อมเป็นสัมมาทุกๆอย่างในอริยมรรคองค์ 8 เป็นสมาคมพร้อมเราจึงจะเป็นสุขาปฏิปทาและกินยาคือปฏิบัติอย่างเคร่งครัดจึงตัวพอเป็นกลางอย่าง สบายๆแต่ไม่ใช่หย่อนยานแล้วเราก็จะได้ปฏิบัติได้ผลเร็วที่เรียกว่ากินปลากินยาทุกๆคน