180819-F พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอนธัมมจักกัปปวัตตนสูตร-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ003.txt

บันก็เลยขออนุญาตเป็นอย่างนั้นอันเป็นการกระทำที่ยังต่ำเป็นของชาวบ้านเป็นของคนชั้นปูนที่ชนไม่ใช่ของพระอริยเจ้าไม่ประกอบด้วยประโยชน์และการประกอบ และอัตชีวประวัติในนี้ท่านแปลว่าและการประกอบความเพียรในการทรมานตนให้ลำบากผมก็ขออ่านเป็นภาษาอังกฤษและอัตชีวประวัติอันนำมาซึ่งความทุกข์ไม่ใช่ของพระอริยเจ้าไม่ประกอบด้วยประโยชน์ 2 อย่างนี้แหละอาจได้อ่านไปทั้งหมดซะก่อนแล้วก็อธิบายย้อนยุคทั้งหลายข้อปฏิบัติเป็นทางสายกลางที่ไม่ไปหาสิ่งสุดตรง 2 อย่างนั้นเป็นข้อปฏิบัติที่ตถาคตได้ตรัสรู้เฉพาะแล้วเป็นข้อปฏิบัติทำให้เกิดจากสุขเป็นข้อ บัตรทำให้เกิดญาณเป็นไปเพื่อความสงบเพื่อความรู้อันยิ่งเพื่อความตรัสรู้พร้อมเพื่อนิพพานพิสูจน์ทั้งหลายข้อปฏิบัติที่เป็นทางสายกลางที่ไม่ไปหาที่สุดโต่ง 2 อย่างนั้นเป็นอย่างไรเล่าที่สุดทั้งหลายก็ปฏิบัติอันเป็นทางสายกลางนั้นคือข้อปฏิบัติอันเสมอหนทางอันประเสริฐประกอบอยู่ด้วยองค์ 8 ประการเองแต่ประการคืออะไรเล่าคือความเห็นที่ถูกต้องความดำริที่ถูกต้องการพูดจาที่ถูกต้องการทำการงานที่ถูกต้องการอาชีพที่ถูกต้องความภาคภูมิที่ถูกต้องความดำลึกที่ถูกต้องความตั้ง Diamond คงที่ถูกต้องที่สุดทั้งหลายนี้แลคือข้อปฏิบัติที่เป็นทางสายกลางที่ตถาคตได้ตรัสรู้เฉพาะแล้วเป็นข้อปฏิบัติทำให้เกิดจักษุทำให้เกิดการเป็นไปเพื่อความสงบเพื่อความรู้อันยิ่งเพื่อความตรัสรู้พร้อมเพื่อนิพพานอันนี้แหละคือความจริงอันประเสริฐเรื่องความทุกข์คือความเกิดที่เป็นก็เป็นทุกข์ความแก่ก็เป็นทุกข์ความเจ็บก็เป็นทุกข์ความตายก็เป็นทุกข์ความประจวบกับสิ่งที่ไม่รักเป็นทุกข์ความยากจากสิ่งที่รักเป็นทุกข์ความปรารถนาสิ่งใดแล้วไม่ได้สิ่งนั้นเป็นทุกข์กล่าวโดยย่อขันธ์ 5 ประกอบด้วยอุปทานเป็นทุกอาทิตย์อาทิตย์นี้เท่ากับอธิบายต่อไปอีกถึงเรื่องแดนเกิดถึงเรื่องอะไรต่ออะไรต่อไปอีกผมขออธิบายย้อนภาพสิ่งแรกที่ท่านบอกว่าเป็นสิ่งที่สุดของสังคมแบ่งออกเป็น 2 คือ 1 ขั้นต่ำบอกว่าตามมาตรฐานริกะตามมาตรฐานโลกอีกส่วนหนึ่งก็คืออัตราในโลกในการมาศึกษาในโลกนั้นท่านบอกว่ามันเป็นของปุถุชนด้วยไม่ใช่ของพระอริยเจ้าท่านบอกว่าเป็นของชาวบ้าน ยังเป็นการกระทำที่ยังต่ำท่านบอกว่าชัดหมดเป็นการกระทำที่ยังต่ำเป็นของชาวบ้านเป็นของปุถุชนไม่ใช่ของพระอริยะไม่ประกอบด้วยประโยชน์พอมาถึงอัตลักษณ์โลกอันนำมาซึ่งความทุกข์ท่านบอกว่าอันนำมาซึ่งความทุกข์ไม่ใช่ของพระอริยะไม่ประกอบด้วยประโยชน์ส่วนคำว่าอันเป็นการกระทำที่ยังต่ำที่บอกว่าเป็นของชาวบ้านเป็นของปุถุชนนั้นไม่มีแม้แต่จะมาถามไอ้โย่งไม่ได้บอกว่าอย่างนั้นไม่ใช่เป็นไปอย่างชาวบ้านแต่เป็นไปอย่างชาวสวรรค์ เป็นของชาวสวรรค์แล้วอีกก็คนมันชอบสวรรค์คนมาชอบสวรรค์จริงๆสวรรค์นั้นก็คือสัจจะอัตตานั่นดิก็คืออัตราเจริญธรรมมันเป็นของเหลวเหมือนกันแต่ทีนี้คนมันมีแนวโน้มมันมีคำพูดกันอยู่ในบอกว่าของชาวบ้านเขาบอกว่าของชาวบ้านกับชาวสวรรค์มันชอบสวรรค์มากกว่าแล้วก็ส่งทางสวรรค์อีกจะบอกว่าของชาวบ้านมันไม่ได้เพราะเขาชาวบ้านมันเรื่องของวัตถุในเรื่องของความหนักเรื่องความตามอย่างสิ่งแวดล้อมของชุมชนประชาชนความยุ่งยากมากมาย ชาวสวรรค์มันไม่หนักอย่างนั้นหรอกมันไม่หนักอย่างนั้นหรอกชาวอังกฤษเนี่ยชาวอัตรามันไม่หนักอย่างนั้นจึงเรียกว่าปุถุชนไม่ได้จะบอกว่าต่ำก็ไม่ได้อีกเพราะว่ามันก็นึกว่ามันจะสูงแล้วก็เข้าใจว่าเป็นสภาพที่สูงเป็นสภาพที่ทั้งสูงทั้งไม่หนักเขาจะว่าตามมันก็ไม่ใช่ตามมันก็เป็นสิ่งเบาเป็นสิ่งเบาเหมือนกันเป็นสิ่งที่มันไม่มีอะไรมากมายแต่คนก็เป็นหลงทำให้ตัวเองนั่นน่ะวุ่นวายเหน็ดเหนื่อยลำบากยุ่งยากวนเวียนไม่รู้แล้วอยู่นั่นแหละตายอันนึง เป็นเรื่องยุ่งยุ่งมากยิ่งกว่าถามว่าถูกอีกเพราะว่ามันละเอียดมันสับสนมันไม่ค่อยรู้ตัวรู้ตนเพราะงั้นถ้าพูดในนี้ใช้ชื่อนี้จึงท่านตรัสเอาไว้จึงแยกแยะไปคนละอย่างนี่เราสังเกตคำพูดเราสังเกตคำศัพท์พระพุทธเจ้าตามสภาพธรรมท่านบอกว่าจุดตรงไปทางตามมาตรฐานการนิยมนั้นอันเป็นการกระทำที่ยังต่ำเพราะถ้ายังต่ำแล้วก็ต้องรักให้ได้ก่อนล่ะถึงขั้นตอนและให้ได้ก่อนแต่การวันสุดท้ายหรือเปล่าก็เป็นเกี่ยวกับวัตถุเกี่ยวกับยาที่สุดแล้วก็บอกว่าเข้ามาทางทวาร 5 ไม่ใช่เป็นตัวอักษรไม่ใช่เป็นตัววิญญาณปั๊บอยู่ที่ เอาเองโดยไม่ใช่มันยังมีของหนักมันยังมีความเป็นปูดๆมันจะเป็นของชาวบ้านทุกปีเกี่ยวข้องที่ต้องเป็นวัตถุสมบัติต่างๆพร้อมผู้ที่เป็นหลงสิ่งเหล่านั้นแล้วก็ไปเสพสุขเสพสมใจอยากได้อยากมีอยากเป็นอยู่ในท้องสิ่งที่มันหนักเกี่ยวข้องทั้งตาทั้งหูทั้งจมูกทางลิ้นทางกายเราก็ยังไม่อยากได้อย่าไปรับไปชอบไปหวงไปใครไปยึดถือแต่เป็นสุขเป็นทุกข์อยู่กับมันอยู่มากเกินไปเราก็เรื่องหลังต้องเรียนรู้ให้ชัดแล้วก็รู้ความเป็นจริงว่าเราจะเกี่ยวข้องกับวัตถุอย่างไรเกี่ยวข้องกับสิ่งจำเป็นอย่างไรตามหูจมูกลิ้นกายและสัมผัสกับไอ้สิ่งนั้นสิ่งนี้ก็รู้เท่าทันวันที่จริงแล้วเราก็ใช้มันจะพอควรอาทิตย์นี้ เข้าไปหาทางด้านประกอบอัตตักชลประทานยุโรปถ้าบอกว่าอันนำมาซึ่งความทุกข์มันก็ไปพบไปวุ่นวายอยู่กับจิตไม่ใช่วัตถุแล้วไม่ใช่ของพระอริยเจ้าทั้งคู่ตามมาตรฐานก็ไม่ใช่ของพระเจ้าอันนี้ก็ไม่ใช่ของพระอาจารย์ท่านบอกไม่ประกอบด้วยประโยชน์ไม่มีประโยชน์อะไรในเรื่องของจิตที่จะไปสร้างครอบครัวมีประโยชน์อะไรจะไปยึดถืออะไรสร้างเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์เลยยิ่งไปนึกเป็นเรื่องทุกข์เรื่องโศกเรื่องเศร้าเรื่องวุ่นวุ่นวายซึ่งจิตไปเกาะไปอาลัยอาวรณ์ไปผูกพยาบาทเคืองขุ่นหงุดหงิด อยากจะแค้นจะได้อยู่เป็นสายของทุกข์เป็นสายของโทรศัพท์โดยตรงยิ่งเลวใหญ่เพราะฉะนั้นแม้ผู้ใดจะตัดปล่อยไม่ให้จิตมันอึดอัดขัดเคืองเศร้าสร้อยหมกมุ่นหมองคล้ำอะไรแล้วไม่มีจิตเศร้าหมองอะไรพวกนั้นได้แล้วจริงคือจิตอารมณ์อย่างนั้นไม่ทำใส่จิตเลยทิ้งยังไงก็ไม่มีเคืองไม่มีโกรธไม่มีอะไรเลยผู้รับกับคนลำบากแล้วฟังดูดีๆนะฟังดูดีๆแล้วจะเข้าใจแล้วแต่มันจะไม่ยากเลยอะไรจะมากระทบกับเราเรารู้ว่าเราจะคิดเองหรือว่าจะอะไรก็ตามแต่พอเข้าไปถึงจิตแล้วเราจะไปทำจิตหรืออัตราหรือตัวตนหรือวิญญาณพวกเราให้มันตรงให้มันมาเป็นทางขัดเคืองอึดอัดยุ่งยากเศร้าสร้อยหม่น หนักหน่วงอะไรก็ตามแต่มันเป็นไปในทางที่เรียกว่ามันไม่สบายใจเราต้องเรียนรู้ว่าจิตที่มันไม่สบายใจที่มันหม่นหมองที่มันทุกข์โศกที่มันอึดอัดขัดเคืองลำบากใจอะไรต่างๆพวกนี้มันเป็นรูปร่างลักษณะยังไงถ้ามีรูปร่างลักษณะยังไงแล้วคุณรู้มันไม่ชัดต้องปล่อยวางโดยไม่มีข้อแม้อย่าไปเอามันไว้อย่าไปเอามันไว้โดยไม่มีข้อแม้เลิกคิดได้ซะก่อนเลยทันทีเลยปรับเปลี่ยนทันทีทำเป็นประมงที่ยังอย่างน้อยที่สุดทำเป็นตัวอย่างให้มันรื่นเริงร่าเริงสบายใจเป็นความสุขถ้าเป็นความจะเสพอร่อยจนบันเทิงรื่นเริงอยู่ร่าเริงอยู่ก็ ยังเลือกเป็นความเป็นอัตตะทั้งด้านที่เรียกว่ายังเป็นสวรรค์แล้วไปอัตตาทางด้านสวรรค์นำไปตั้งอัตราส่วนและกำลังดีเพราะงั้นถ้าใครมาถึงจิตใจจิตแล้วมาปรับเปลี่ยนผิดแล้วเราจะรู้เป้าหมายจุดนี้สำคัญใครสำคัญที่สุดเพราะการพ้นทุกข์นั้นก็คือการพ้นความลำบากใจปริเทวดาการปริเทวะโทมนัสอุปายาสต่างๆทุกศพ ปลาย่างปลาย่างสักซึ่งมันมีสภาพไปในทางที่เรียกว่ามันมันไหม้ไม่ชอบใจไม่ชื่นใจมันไม่บันเทิงใจสภาพนี้ต้องรู้ให้ละเอียดบางอย่างหนักทุกข์ทรมานอย่างหนักหม่นหมองเศร้าอึดอัดมันไม่เสมอเลยมันไม่ปลอดโปร่งมันจะเป็นอะไรมันจะอิสระมันจะฉันอยู่อย่างสบายไม่มีอะไรยุ่งยากเลยจะไปจะมาจะอยู่จะยังไงยังไงก็เรียบร้อยออกจากนี่ไปเดินออกไปก็สบายจะไม่ออกไปจะอยู่คนเดียวจะนั่งอยู่คนเดียวก็สบายลงโล่งเหมือนกัน จะเดินออกไปกระทบสัมผัสกับใครอะไรๆก็สบายหรือเป็นสวรรค์ด้วยอยู่คนเดียวก็เป็นสวรรค์ด้วยก็ยังดีแม้ที่สุดเรามารู้แล้วว่าจิตเป็นสวรรค์รุ่งเรืองก็ติดมากไม่ได้ติดมากแล้วก็เดี๋ยวมันก็จะยึดเข้าไปอีกประยุทธ์เข้าไปแล้วถ้าไม่ได้อาการแบบนี้ไม่ได้อารมณ์แบบนี้แล้วตีกลับอีกอึดอัดขัดเคืองไม่ชอบใจอีกได้มันเป็นเหตุมันกัดมันเป็นเหตุเหมือนกันฟังแล้วจะรู้สึกว่าบ่นพอเราจะรู้สึกกังวลแต่วิธีการหรือว่ามรรคนั้นกรรมวิธีนั้นปรับเป็นจิตที่มันเป็นอย่างนี้ก่อนไม่ได้เมื่อเรามาถึงขั้นนี้แล้วปรับเป็นจะอยู่คนเดียวก็สบายเวลากระทบสัมผัสด้วยคนด้วยวัตถุด้วยอะไรก็ตามแต่ต่างหูจมูกลิ้นกาย มันโทรมานัดขึ้นมาสิ่งเหล่านั้นเรียกว่าทุกข์หมดเพื่อที่จะพ้นทุกข์กับตัวแรกก็คืออย่างนี้เป็นจุดก็อ่านนาปานสติเป็นผู้ที่สามารถทำจิตของตนเองเข้าไปถึงอานาปานสติแล้วเป็นสิ่งที่ถึงตัวสิ่งที่เป็นบทบาทเรียกว่าป่านัดแล้วอันนี้ขอบเขตของมันชัดแล้วพอแก่ที่เรียกว่าเรารู้ว่าขอบเขตของความทุกข์อย่างไรความเป็นเพราะความที่เรายังเป็นโอกาสเป็นอย่างไรเพราะจะหมดบทสวดมนต์ให้ได้ เมื่อปรับเปลี่ยนไปได้แล้วเสร็จไปอยู่ในสภาพที่มันยังขึ้นเริงบันเทิงเกินไปซึ่งมันจะหลอกเราหลอกบ่อยๆเราบ่อยๆเดี๋ยวถ้าเกิดว่าเราไปกระทบสัมผัสอีกแล้วเราไม่ได้อารมณ์นี้ให้แก่ตนเองมีการใช้มาขัดใจมาอะไรต่ออะไรจะตีกลับมันจะตีกลับมันจะทำให้เราเกิดไม่ชอบใจเพราะเราไม่ชอบใจตัวเองก็เกิดโกรธได้เคืองได้มันมองได้อีกเพราะฉะนั้นที่จะให้ดีก็คือต้องจิตเป็นจิตธรรมดาปล่อยวางอย่าให้มันมีน้ำหนักของความชอบ ชื่นใจเรื่องเดือนปรุงแต่งอะไรมากถ้ามันมากแล้วมันจะเป็นผลย้อนจริงๆเพราะถ้ามันเฉยๆให้มันจืดๆให้มันว่างๆว่างๆแล้วเราก็รู้รสนี้ยึดรถนี้ก็ยังดียึดรถต้องวางนี่ก็ยังดีเพราะคำพูดคำที่อธิบายแต่ไม่ใช่อุบายเราเป็นสัจจะให้เราอ่านใจแล้วก็ทำใจให้มันเจออุบัติเหตุอร่อยของสังขารลักษณะของความปรุงแต่งเป็นรสชาติของโลกีย์วางกลางทางลงไปมันก็จะไม่เหลือเชื้อของเหตุไม่รู้เชื้อเขา Nokia ลดเชื้อของโลกจะเป็นเชื้อของความเฉยชีวิตที่เรารู้ว่ารถรู้ว่ามันเป็นจิตใจจิตว่างๆที่มันไม่มีอะไรหรอกมันตรงขึ้นมามันถือเป็นรถเป็นชาติเป็นความหลงทั้งนั้นเป็นความงามเป็นความที่ไปถูกเขาว่าเอาก็ถูกเขาหลอกงานการที่จะรู้สภาพของจิตที่จะไปรู้ว่าไอ้จิตที่มันประกอบไปด้วยเมื่อมันไม่ยินดีฟรีดาวน์ในรูปรถติดเชื้อสัมผัสต่างๆเข้าใจก็แจ้งแล้ว ปั้นสิ่งที่มันมีอารมณ์สบายเป็นสวรรค์เป็นชอบและจิตตัวที่มันใช้นั่นมากก็คือหนึ่งมันรู้ความดีว่าเราละไอ้ประเภทกามมาเฉพาะไอ้ของหนักๆจากจันทบุรีทั้ง 5 มาได้ในหนึ่งเป็นความดี 2 เราจะมีปัญญาเข้าใจอะไรลึกซึ้งซึ่งมีสภาวะธรรมมีความซับซ้อนอยู่ในโลกมีอะไรต่างๆนานาอ่านหนังสือเข้าใจภาษาเข้าใจเหลี่ยมครูอะไรก็ได้เยอะแยะถ้าเรียกว่าปัญญาเทียบเคียงกับโลกอันนั้นสูงกว่านี้อันนี้สูงกว่านั้นอันนั้นละเอียดกว่านี้อันนี้ละเอียดกว่านั้นเป็นปัญญารู้ต่ำรู้สูงรู้ดีรู้ชั่วคราวขึ้นไปอีกเรียกว่าปัญญาเรา จะไปติดไอ้ตัวปัญญานี่ 1 แล้วก็ไปหลงสิ่งที่เราเมื่อเทียบขึ้นว่าไอ้นี่ดีไอ้นี่ชั่วที่เราเข้าใจแล้วเราก็จะยึดเอาดีเรื่อยไปยึดดียึดปัญญายึดความรู้ของตนและก็ยึดติดสบายสงบวางปล่อยเฉยจิตพวกนี้เป็นอันตรายเป็นตัวความรู้ซึ่งเป็นวิญญาณตัวเผยวางว่าเป็นตัวอากาสานัญจายตนะตัวดีตัวช่วงนั้นเป็นตัวอักษรที่คือสอนระลึกด้วยปัญญารู้ปัญญาแล้วก็รู้ดีรู้ชั่วแล้วก็ไปยึดตัวยึดตนเองเข้าไปอีกรู้ว่าว่างน่ะดีกว่าสิ่งอื่นรู้ว่าระดับที่จะละเอียดเข้าไปดีกว่า หนูรู้แม้แต่เทียบเคียงถึงสัปดาห์สภาพโลกเป็นชั้นเชิงอยู่ตัวเองก็รู้รู้ดีแล้วก็ยึดดีถ้าเกิดเป็นมานะคิดถึงแต่เป็นมานะได้เห็นแม้ว่าถ้าเกิดว่าไม่ยึดความรู้แล้วตัวเองจะไปเกาะยึดในสภาพความว่าความบางแล้วถ้าเราควรคำว่าความหวังก็จะขุ่นเคืองได้อีกจิตพวกนี้แหละที่เรากำลังเรียนกันอยู่อย่างมากจะรู้เท่าทันสภาพที่เรียกว่าเฉยเขาเรียกว่าว่างแค่เราจะทำไม่ได้เราทำได้แล้วอย่าสงสัยแต่อย่าไปหลงใหลมากถ้าประยุทธ์มากหลงไหลมันมากความไม่สบายใจก็จะ ใครมากวนนิดกวนหน่อยก็ไม่ได้ก็อยากอยู่แต่สงบอยากจะอยู่เฉยก็กลายเป็นบุคคลหลงภพหลงแดงพ่อเฉยก็ไม่มีปัญญาชีวิตก็วันรับรู้สัมผัสกับอะไรต่ออะไรไม่เฉยไม่อะไรก็ไม่รู้เรียนรู้ก็จะดูนั่นต่ำกว่าไอ้นี่นี่สูงกว่าไอ้นั่นดีกว่าไอ้นี่มีทั่วไปนั่นก็รู้เป็นปัญญาเชิงชั้นสับสนก็ไปอีกไม่รู้สิ่งเหล่านี้อีกก็ยึดไอ้นี่อีกยึดความรู้ที่เรารู้ชั้นเชิงรู้ดีรู้ชั่วรู้ละเอียดใครมาขัดขวางใครมาเถียงใครมาทำเป็นสู่รู้ คิดว่าตัวเองมีปัญญาเข้ามาอยู่มั้งก็ 4 ตัวย้อนแย้งภาษาอังกฤษตัวเองขัดเคืองใจไม่ชอบใจไม่สมใจทุกทีจิตพวกนี้แหละที่เราจะต้องเรียนรู้มันให้ชัดแล้วก็บอกว่าไม่ขัดไม่แย้งอะไรใครจะขัดก็ขัดแต่เพียงยกสมมุติขึ้นมาให้รู้เป็นอนัตตาให้ได้ว่าไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตนไม่ใช่เราหน้าไม่ใช่ความผิดความดีอะไรที่เราเป็นแต่เพียงภาพรู้อันนึงมันจะรู้ข่าวรู้แล้วเราจะใช้ก็ใช้ถ้าเราไม่ใช้เราก็ปล่อยจะใช้ก็ใช้ถ้าไม่ใช้กฎหมายเท่านั้นเองอันตรายในที่นี้จึงไม่ได้หมายความว่าเราจะไป ทรมานตนเราจะไปทรมานตนเพื่อที่จะให้จิตของเรานี่มันไม่อยากอะไรแต่เสร็จแล้วก็ไปทำจิตของตัวเองนั่นแหละให้ไม่อยากแล้วฝืนความไม่อยากเช่นอาญาๆๆคล้ายๆต่ำๆไปนั่งบนตาปูซึ่งมันไม่อยากจะทำใจฝืนไปอยากแกล้งทำเป็นไปอยากสิ่งที่ไม่อยากอ่ะแล้วก็ผ่านจนกระทั่งหาเหลี่ยมมุมอยู่กับมันได้อย่างสบายพอได้อย่างสบายแล้วอยู่กับมันโดยที่เรียกว่ามีการเคยชินบ้างเป็นความรู้เหลี่ยมรู้ครูของมันบ้างจนกระทั่งอยู่ก็นั่งอยู่บนตระกูลสบายแล้วก็เป็นโรงงานตายอีกอันหนึ่งคือบรรยายอีก สุกัญญาปัญญาในการที่มีเหลี่ยมครูรู้ว่านั่งตำบลตะปูได้ยังไงทำอย่างโน้นอย่างนี้แหละจะได้เป็นปัญญาที่เราไม่รู้ว่ามันละเอียดลึกซึ้งได้ยังไงว่ามีเหลี่ยมครูยังไงที่มันเป็นปัญญาอันนั้นมันเป็นไสยะมันไม่รู้ละเอียดเท่าไหร่แต่มันทำได้โดยอัตโนมัติมันรู้เรื่องครูรู้แล้วเราเองแหละเราจะวางมือกับไอ้อย่างโน้นอย่างนี้นี่เรารู้ว่าวางยังไงมันจะไม่เสียตังค์ไงแม้แต่จะวางแรงแล้วเวลาจะทำให้มันพอจนจะถึงให้มันเบาลงแล้วค่อยกลับไปอะไรพวกนี้นะเป็นคนละเม็ดในการที่หัดทำพวกนี้เขาทำจริงๆทำได้พอทำได้พอทำได้แล้วก็เก่งก็เก่งแล้วปัญญามันจะเป็นความฉลาดเป็นความรู้แล้วก็เก่ง การซับซ้อนที่จะพูดเนี่ยถ้าใครไม่เข้าใจที่ผมพูดนี่นะจะรู้สึกว่าพูดอะไรก็ไม่รู้ในวนๆๆๆมันวนจริงๆแล้วมันซับซ้อนซับซ้อนรวมเข้าแล้วก็มีแต่ความหลงปัญญาหลงตัวหลงตนรู้ว่าเรารู้จักหลวงพ่อที่ว่าสงบได้อย่างใครจะมาแย่งเสมอ พูดถึงสภาพอย่างนั้นทีนี้เราก็มาเอาสภาพที่เรียกว่าเราจะพบกับบุคคลธรรมดาจะพบกับโลกธรรมดาไม่ต้องทนต้องฝืนมากแต่ว่าจะต้องอยู่ต้องพบกันเสมอไอ้เราจะไปนั่งบนปรับปรุงมันนานๆมันไม่เกี่ยวข้องอะไรมากมายหรอกมันไม่ใช่เรื่องสภาพปกติที่โลกเป็นว่าเราจะพบกับเสียงมันจะพบกับลูกก็จะพบกับกลิ่นและจะพบกับไอ้ลิ้นที่จะแตะรถเราจะพบกับการสัมผัสเสียทีเย็นบ้างร้อนบ้างอ่อนบ้างแข็งบ้างธรรมดาธรรมดาไม่ใช่แข็งจนกระทั่งเป็นแหลมตะปูอย่างนี้เป็นเย็นยอดอ่อนแข็งธรรมดาตรงนี้จะนั่งจะนอนจะยืนจะเดินพรุ่งนี้แหละเราก็ข้ามมาสัมผัสกับพวกนี้มารู้ไม่เท่าทันคนจะพูดเสียงเป็นยังไง เราก็พยายามรู้เท่าทันเสียงแล้วก็จะไม่ไม่โกรธก็จะเสียงที่แรงๆมาเป็นเสียงด่าเป็นเสียงแสบเป็นเสียงที่กระแทกกระทั้นหยาบคายบ้างแรงบ้างหนักไปมั่งบังไปบ้างเราก็จะรู้เท่าทันเสียงแล้วเราก็จะไม่โกรธไม่รักไม่เขียนรูปจะจัดแสบตาพ่อตาหรือว่าจะให้ขับรถทางตานี่แรงแล้วก็จะรู้เป็นแบบธรรมดามันจะไปนั่งเพ่งพระอาทิตย์แต่ตาแล้วเราก็บอกว่าเราเก่งแล้วเราหาวิธีคนมันไม่อยากแต่ว่าเราจะอยู่กับโลกธรรมดาธรรมดาตามมันจะเห็นสีตามมันจะสีจากสีแดงอะไรใดเป็นธรรมดาพอสมควร อะไรต่ออะไรก็ตามจะรู้เท่าทันมันจะเป็นรูปแบบสีก็ตามจะเป็นรูปแบบรูปรูปแบบเป็นโค้งเป็นงอเป็นเบี้ยวเป็นเหลี่ยมเป็นตรงเป็นสูงต่ำเองเอียงอะไรที่เค้าสมมุติว่าเอียงนี่เอียงทางนี้สวยกว่าอย่างนี้เอียงทางโน้นสวยกว่าอย่างโน้นโค้งอย่างนี้สวยกว่าโค้งอย่างนี้ถึงก็สมุดกันในโลกทุกอย่างทุกมุมมากมายน่าจะมารู้เท่าทันเป็นเรื่องสำคัญในโลกแล้วเราก็จะไม่ติดไอ้รูปแบบอะไรต่ออะไรพวกนี้เป็นประจำเดือนเพียงพอดีที่มันจะใช้ไม่ขาดไม่เกินมันจะเบี้ยวนิดมันจะเอียงหน่อยมันจะเทนิดเทหน่อยพอใช้ได้โดยสะดวกไม่ต้องลำบากในการที่เราจะต้องฟื้น มันมากเกินไปในโลกก็เหมือนกันผสมเป็นกลิ่นเป็นสภาพฉุนไฟหนักไปอะไรๆไปซึ่งมันก็จะมีเซลล์ประสาทมีอะไรต่ออะไรที่เข้าไปทำละเอียดละอออีกในเซลล์ประสาททำมันแรงไปเราก็รู้ว่าเออมันบ้างก็พอสมควรไม่ใช่ว่าจะต้องเป็นนั่งดมสิ่งที่แสบไปนั่งทนกินพิเศษก็ไม่จำเป็นเพราะว่านานๆเจอทีรถทั้งเล้งก็เหมือนกันจะต้องไปทนให้มันได้มากๆมากๆมากๆมากๆจนกระทั่งเก่งแล้วก็ไปหลงเก่งอีกก็ไม่เอาอีกเหมือนกันเย็นที่ร้อนที่อ่อนที่แข็งที่มากเกินไป อาบน้ำร้อนอะไรพวกนี้ซึ่งเป็นสภาพที่มันไม่ใช่ปกติมนุษย์น่ะนานๆเจอทีถ้าเกิดว่าเราทำให้ปกติถ้ามนุษย์ธรรมดาของมนุษย์นี่ก็ทนได้แล้วเย็นนี้มันจะไปหาที่นอนนุ่มๆมันก็ไม่แน่ใจว่าของจะหาให้นอนในดินมันไปเจอบ่อยๆมันก็ดันโดนไม้ที่แข็งอย่างนี้ให้ได้ถ้าหนุ่มแล้วก็บอกว่าดีกว่านั้นแล้วก็ไปลงสมุดตามเค้าไอ้หนุ่มอร่อยกว่าถ้าเผื่อว่าให้แข็งๆนี้ลำบากกว่าก็ไปแกล้งให้แข็งเกินไปเสียก็ไม่ตอบก็เอาไอ้สภาพปกติฝึกสภาพปกติให้ได้สบายจนกระทั่งเราปล่อยวางได้เรียบร้อย [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] จัดการกับคนอื่นเขาถ้าเขาไม่ทำตามเราไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้ประมาณนะตัวเองสบายนะที่จริงตัวเองไม่หรอกไม่ต้องอย่างนี้หรอกตัวเองยังไงก็ได้จริงๆตัวเองยังไงก็ได้ไม่ต้องทำดีกว่าสงสารที่สุดก็ได้ถ้าไม่เลือกไปทุกเรื่องแต่ไปหลงผิดปัญญาว่าฉันรู้นะว่าไอ้ดีใจนี่แต่ฉันยังไงก็ได้จริงแล้วล่ะจิตสบายแล้ววางแล้วปล่อยแล้วแต่ยังหลงซ้อนว่าฉันรู้นะว่าดีกว่านี้ดีกว่าต้องเอาตามฉันนะถ้าไม่เอาตามฉันพูดจะไปเอาตามฉันจัดให้เอาตามฉันว่าแล้วไม่ยอมไม่ใช่ความดีแล้วไม่ใช่เก่งเย็ดกัน เย็ดลูกจะมีรูปลักษณ์รูปลักษณะอย่างนี้เป็นความดีเป็นความรู้เป็นปัญญาแล้วก็จะเอาเป็นเอาตายอย่างนี้เป็นหมานะแล้วถ้าผู้ใดไม่รู้ว่าตัวเองเป็นมาหน้าที่ติดยึดเอาเป็นเอาตายอยู่อย่างนี้แหละคนอื่นโง่หมดคนอื่นโง่หมดตัวเองก็รู้ฉลาดอยู่คนเดียวทั้งๆที่บางอย่างไม่ต้องไปทำอย่างที่เขาว่านั่นแหละอย่างที่คนนั้นเขายึดบ้างเพราะว่ามันหลายๆครั้งจะต้องทำตามนั้นตามนี้ตัวเองไม่มีปัญญารู้ตอนนั้นที่จริงตัวเองก็ยังโง่โง่ไม่รู้จักกันโดยรวมไม่รู้จักมารู้จักคนอื่นที่มีฐานหลายๆฐานไม่มีความ เย็ดรูปนี้เป็นอย่างนี้อย่างนี้ก็ถือตัวถือตนฉันรู้เรื่องดังนี้แข็งอย่างนี้จึงจะเรียกว่าดีที่สุดก็สูงที่สุดอย่างอึดอัดลมไปก็ไม่ยอมไม่ดีไม่ได้ปัญญาก็รู้แต่ปัญญาก็โง่พูดแล้วเหมือนบ่นยิ่งมีสภาพอื่นๆเข้าไปอีกยิ่งอธิบายได้มากกว่านี้อีกแต่ว่าคุณจะวนเข้าไปวนเข้าไปจนกระทั่งนึกไม่ออกที่จริงมีตัวอย่างด้วยซ้ำไปในพวกเราที่ผมพูดเนี่ยมีตัวอย่างให้เห็นด้วยคนที่เป็นอย่างนั้นมีอยู่ด้วยไอ้พวกเรา ก็ขยายแล้วไงล่ะผมก็ย้ายไปแล้วผมก็บอกว่าคนที่เป็นอย่างนี้ไม่มีแล้วไม่มีพวกเรานี่แหละยึดติดชั้นเชิงอะไรก็ได้แล้วก็เอาเป็นเอาตายไม่ได้คนอื่นไม่เอาคนอื่นก็หมดถ้าไปเอาอย่างที่เขาว่าไม่เอาอย่างที่เป็นอย่างนี้ก็หมดแล้วก็เลยอยู่กันไม่ได้เพราะว่าตัวเองจะต้องให้ดีอย่างนี้แล้วก็ดีอย่างที่ตัวเองยึดถือถ้าไม่ได้อย่างนี้ไม่เอาอยู่ร่วมกันไม่ได้อยู่กับคนโง่ไอ้ที่ไปดูถูกว่าอยู่กับคนโง่นี่แหละเป็นมานะไม่ทำตัวเสมอไม่ลดตัวลงมามึงไม่ลดตัวลงมามันก็ตัวเองก็ข่มเขาอยู่ก็ราคาอยู่อย่างนั้นแหละมันก็มันไม่มี แล้วใจตัวเองอยู่นั่นแหละเป็นความทุกข์ใจตัวเองไม่ยอมปล่อยไม่ยอมวางนั่นแหละเป็นความทุกข์เป็นอุปทานจิตเป็นกิเลสตัณหาจะยกตัวยกตนเองอยู่นั่นแหละเป็นความทุกข์ทั้งๆที่สบายแล้วที่จริงถ้าเกิดว่าปล่อยลงมาวางด้วยกันแล้วก็เป็นภพที่มีภพที่อยู่ได้มีความสบายได้ก็ไม่ทำแล้วไม่ทำไม่ยอมปล่อยมันก็เลยเพราะความไปดูถูกคนอื่นเราเห็นอย่างนี้แล้วเอาอย่างนี้ชั้นเชิงอย่างนี้ความละเอียดก็เงียบทำไมของชั้นเชิงของการใช้วัตถุนอกก็ตามหรืออีกทีหนึ่งคล้ายกันแต่ว่ายึดปัจจัยคนละอย่างผู้รับสมัคร มีกระดูกของข้างนอกเย็นร้อนอ่อนแข็งหรือว่าสีเสียงกลิ่นรูปรถเข้าของอะไรต่างๆเป็นชั้นเชิงดีไม่ดีอะไรต่างๆนานาแล้วแม้จะมีประโยชน์ต่างๆที่นี่ยึดติดสงบเป็นหลักยึดสว่างง่ายเพราะยึดติดสงบแล้วคนอื่นไม่สงบสะอึกทุกทีคนอื่นไปโดนตรงไปทำงานกะไอ้ที่ไอ้เย็นร้อนอ่อนแข็งมีอริยสัจธรรม ฟังให้ดีนะเนี่ยอัด 8 กิโลฐานนิยมฝั่งนึงนี่เจ็บอีกฝั่งนึงปรุงอีกฝั่งนึงตามมาสุดท้ายรีบกลับนี่แยกให้ฟังโดยพิสดารที่สุดและพยายามพูดจะฟังจะรู้สึกว่าบ่นว่าคนที่จับไม่ผิดถ้าคนจับติดได้ว่าอ่อนี่กำลังมาเอาตรงมุมไหนมุมไหนแล้วจะรู้สึกว่ามันซับซ้อนแล้วมันกลายเป็นสิ่งพวกนี้ของเรายังยึดอยู่ตรงนั้นแหละทีนี้พอคิดว่าไอ้ที่สงบไม่มีค่าก็ถูกอีกแหละก็ถูกอีกแหละเพราะฉะนั้นก็รู้ว่าสงบมีค่าก็ดูถูกคนอื่นหมดก็ยุ่งทำไมอยู่เฉยๆไม่ได้หรือไปยุ่งทำไมกับคนอื่นเขาไม่ทำอะไรแล้วตัวเองก็จะกลายเป็นเดือนละทีนี้จะเลีย พี่มีนิสัยเจ้าจะสงบใครไปทำใครไปอะไรต่ออะไรก็ไม่อยากให้ทำอะไรแล้วเมื่อใครทำอะไรมากเกินไปโกรธทำไมโง่ทำไมไปทำทำไมไม่มีปัญญาใช้มั่งเลยไม่รู้เลยว่าหยุดหยุดเนี่ยสบายต้องมานะเป็นการยึดตัวยึดตนเป็นการยกตัวยกตนว่าตัวเองมีปัญญาอีกแล้วก็จะเสร็จหยุดแล้วก็จะเอาจะหยุดหาทางที่จะหยุดอยู่จะหยุดท่าเดียวแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองหยุดนั่นแหละตัวเองก็ไม่ได้หยุดจริงหรอกตัวเองก็ไม่ได้หยุดจริงหรอกตัวเองก็จะต้องมาวุ่นวายมา จะได้อยู่กับลูกอยู่อย่างอย่างเก่านั่นแหละอาจจะต้องมาเกี่ยวข้องกับโลกเขาอยู่บ้างตามควรของตัวเองตัวเองจะกินน้อยใช้น้อยอะไรก็ดีกินน้อยใช้น้อยก็ได้ด้วยก็ยิ่งจะรู้จะทางที่หมุนมันเอียงเทไปในทางสงบสายพวกนี้ก็เป็นสายอัตลักษณ์ก็จะกินก็จะน้อยเข้าใช้ก็จะน้อยเข้าหยุดก็จะหยุดมากเข้ากำลังก็จะพยายามให้กำลังของตัวเองน้อยเข้าน้อยก็เพราะไม่ใช้กำลังนี่เพราะว่าไม่ได้ไปปรุงไม่ได้ไปคิดอ่านไม่ได้ไปทำอะไรอะไรก็จะน้อยเข้าน้อยเข้าน้อยเข้ามันก็จะส่งเสริมให้ตัวเองอีกออกมาสุดโต่งออกมาจากโลกออกมาออกมาออกมาเป็นเดือนละทีมันเลื่อยเข้าไปอยู่ในสภาพของฤาษีเดือนละสีที่ทำอะไรก็จะทำไปถวายเพราะว่าจำกัดจะเสียอาหารกินกันน้อยเข้า การที่จะสงบก็จะไปรักก็สงบสงบเข้าสงบเข้าทำกับข้าวจนเกินความพอดีของความเป็นคนที่จะให้ประโยชน์กับโลกได้ไม่หัดที่จะว่าหัดสงบโดยที่ไหนทำที่ไหนก็จบก็สัมผัสหูตาจมูกที่ตายแล้วแล้วก็หยุดวางให้ฉันบอกก็คือตัดปล่อยตัดวางตัดปล่อยตัดวางไม่ยึดมั่นถือมั่นรู้สิทธิ์รู้เป็นธาตุรู้ที่เต็มให้มันรู้รู้แล้วก็หลุดแล้วก็วางเฉยรู้แล้วก็วางเฉยที่เป็นระบบของพระพุทธเจ้าค้นพบไม่หัดทำอย่างนี้อาจจะหยุดหยุดหยุดหยุดก็เลยเน้นหาจุดหมดเลยนี่ตกลงก็ไม่เคยทำอะไรเสร็จแล้วก็เพลงพอผู้อื่นเห็นว่าไอ้การทำอะไรอยู่นั้นเป็นเรื่องทุกข์เป็นเรื่องทรมานเป็นเรื่องหนักหนาเป็นเรื่องลำบากลำบนเป็นเรื่องยุ่งยากเป็นเรื่องมา