ตอบปัญหามารในตนให้พ้นปปัญจารามตา.docx

กาพูดความจริงออกไป มารก็ตาม คนจริงก็ตามพูดไปแล้วมันสั้น พูดกันด้วยคาถาเท่านั้น คาถาคือคำย่อคำสั้น นี่คืออานุภาพของความจริง ความจริงต่อความจริงพูดกัน คนจริงต่อคนจริงพูดกันเป็นอย่างนี้ แต่คนไม่จริงกับคนไม่จริงพูดกันนี้ เจ้าประคุณเอ๋ย คนจริงกับคนไม่จริงพูดกันก็ยังยาก ยิ่งคนไม่จริงพูดกับคนไม่จริง ไม่ต้องพูดต่อเลยในโลก เห็นไหม ฟังที่อาตมาพูดเปรียบเทียบจับคู่ความหมายต่างๆให้ฟัง นี่เป็นสูตรที่ 1

โสมาสูตรที่ ๒ [๕๒๕] สาวัตถีนิทาน ฯ ครั้งนั้น เวลาเช้า โสมาภิกษุณีนุ่งห่มแล้ว ถือบาตรและจีวรเข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตไปในพระนครสาวัตถีแล้ว เวลาปัจฉาภัต กลับจากบิณฑบาตแล้ว เข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักผ่อนกลางวัน ครั้นถึงป่าอันธวันแล้ว จึงนั่งพักกลางวันที่โคนไม้ต้นหนึ่ง ฯ [๕๒๖] ลำดับนั้น มารผู้มีบาปใคร่จะให้โสมาภิกษุณีบังเกิดความกลัวความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และใคร่จะให้เคลื่อนจากสมาธิ จึงเข้าไปหาโสมาภิกษุณีถึงที่นั่งพัก ครั้นแล้วได้กล่าวกะโสมาภิกษุณีด้วยคาถาว่า สตรีมีปัญญาเพียงสองนิ้ว ไม่อาจถึงฐานะอันจะพึงอดทนได้ด้วยยาก ซึ่งท่านผู้แสวงทั้งหลายจะพึงถึงได้ ฯ [๕๒๗] ลำดับนั้น โสมาภิกษุณีได้มีความดำริว่า นี่ใครหนอกล่าวคาถาจะเป็นมนุษย์หรืออมนุษย์ ฯ ทันใดนั้น โสมาภิกษุณีได้มีความดำริว่า นี่คือมารผู้มีบาป ใคร่จะให้เราบังเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และใคร่จะให้เคลื่อนจากสมาธิ จึงกล่าวคาถา ฯ ครั้นโสมาภิกษุณีทราบว่า นี่คือมารผู้มีบาปแล้ว จึงได้กล่าวกะมารผู้มีบาปด้วยคาถาว่า ความเป็นสตรีจะทำอะไรได้ เมื่อจิตตั้งมั่นดีแล้ว เมื่อญาณเป็นไปแก่ผู้เห็นธรรมอยู่โดยชอบ ผู้ใดจะพึงมีความคิดเห็นแน่อย่างนี้ว่า เราเป็นสตรี หรือว่าเราเป็นบุรุษ หรือจะยังมีความเกาะเกี่ยวว่า เรามีอยู่ มารควรจะกล่าวกะผู้นั้น ฯ ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์ เสียใจว่า โสมาภิกษุณีรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้อันตรธานไปในที่นั้นเอง ฯ พ่อครูว่า...มันมีความซับซ้อนนะ สูตรแรกก็เข้าไปในป่า เพื่อหาความวิเวก ยังไม่ครบยังไม่ตรงสมบูรณ์แบบจึงต้องอาศัยสถานที่จึงจะสงบ เป็นเรื่องลึกซึ้งซับซ้อนมากต้องอธิบาย เป็นลำดับ

สรุปง่ายๆว่า โสมาภิกษุณี อาฬวิกาภิกษุณี รู้ทันมาร ก็เลยพูดฃชัดเจนไปกับมารเลย จิตเราตั้งมั่นดีแล้ว พอได้ยินได้ฟังมารก็ฉลาดรู้ว่า โสมาภิกษุณีรู้ทันเรา มารนี่ก็ผู้ดีเหลือเกิน ไม่ขี้โกง ซื่อสัตย์ ภิกษุนี้นี้รู้จักเราแล้ว อาย กลัว หนี มารหายวับไปกับตาในที่นั้นเลย พูดความจริงแทงใจดำ ปึ๊ก ไม่ใช่แทงด้วยหอกร้อยเล่ม เช้ากลางวันเย็น ไม่ได้เหมือนมารนี่เลย เหนื่อยจริงๆ โพธิรักษ์เอ๋ย เมื่อไหร่จะมีบารมีเหมือนอย่าง โสมาภิกษุณี อาฬวิกาภิกษุณี พูดจี้ใจดำไปหน่อยมันก็หายไปเลย ชักริษยา แต่ก็รู้ พูดเล่นไปอย่างนั้น ที่จริงไม่ได้มีริษยาอะไรหรอก โคตมีสูตรที่ ๓ [๕๒๘] สาวัตถีนิทาน ฯ ครั้งนั้น เวลาเช้า กิสาโคตมีภิกษุณีนุ่งห่มแล้ว ถือบาตรและจีวรเข้าไปบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตไปในพระนครสาวัตถีแล้ว เวลาปัจฉาภัตกลับจากบิณฑบาตแล้วเข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักผ่อนกลางวัน ครั้นถึงป่าอันธวันแล้ว จึงนั่งพักกลางวันที่โคนไม้ต้นหนึ่ง ฯ

[๕๒๙] ลำดับนั้น มารผู้มีบาปใคร่จะให้กิสาโคตมีภิกษุณีบังเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และใคร่จะให้เคลื่อนจากสมาธิจึงเข้าไปหากิสาโคตมีภิกษุณีถึงที่นั่งพัก ครั้นแล้ว ได้กล่าวกะกิสาโคตมีภิกษุณีด้วยคาถาว่า ท่านมีบุตรตายแล้ว มานั่งอยู่คนเดียว มีหน้าเหมือนคนร้องไห้ มาอยู่กลางป่าคนเดียว กำลังแสวงหาบุรุษบ้างหรือหนอ ฯ [๕๓๐] ลำดับนั้น กิสาโคตมีภิกษุณีได้มีความดำริว่า นี่ใครหนอกล่าวคาถา จะเป็นมนุษย์หรืออมนุษย์ ทันใดนั้น กิสาโคตมีภิกษุณีได้มีความดำริว่า นี่คือมารผู้มีบาป ใคร่จะให้เราบังเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และใคร่จะให้เคลื่อนจากสมาธิ จึงกล่าวคาถา ฯ ครั้นกิสาโคตมีภิกษุณีทราบว่า นี่คือมารผู้มีบาปแล้ว จึงได้กล่าวกะมารผู้มีบาปด้วยคาถาว่า เรามีบุตรตายแล้ว เหมือนความตายของบุตร ถึงที่สุดแล้ว บุรุษทั้งหลายก็มีความตายของบุตรนี้เป็นที่สุดเหมือนกัน เราไม่เศร้าโศก ไม่ร้องไห้ ไม่กลัวความตายนั้นดอก ฯ ผู้มีอายุ ความเพลิดเพลินในส่วนทั้งปวง เรากำจัดแล้ว กองมืดเราทำลายแล้ว เราชนะเสนาแห่งมัจจุแล้ว ไม่มีอาสวะอยู่ ฯ ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์ เสียใจว่า กิสาโคตมีภิกษุณีรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้อันตรธานไปในที่นั้นเอง ฯ พ่อครูว่า... เอาแค่นี้ก่อน 641013_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ตอบปัญหามารในตนให้พ้นปปัญจารามตา