190601-043 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

สุนทรภู่รู้ประโยชน์ในประโยคประโยชน์ใดตนได้แล้วแน่นอนแน่ใจไม่สงสัยไม่ลังเลแล้วก็รู้ในประโยคนั้นเห็นต้นแล้วก็ทำประโยชน์ท่านหรือประโยชน์ที่จะเป็นไปเพื่อชีวิตที่เราจะตายผู้ที่เกิดประโยชน์ตนเป็นประโยชน์ท่านผู้ที่มีประโยชน์ท่านก็จะได้ประโยชน์ตนโดยนัยยะอันลึกซึ้งถ้าเกิดว่าสมมุติสมมุติความเจริญเป็นเพราะส่วนตัวของความเจริญ งั้นเมื่อเราเป็นตัวประโยชน์เมื่อเราเป็นตัวความเจริญตัวของเราหรือว่าตัวตนเท่ากันทั้ง 5 ลูกน้ำกันมันก็เป็นตัวเจริญเจริญขึ้นไปเป็นอนันตังหรือเป็นนิรันดรต้นก็มีฐานพระตนก็มีที่พักอาศัยโดยเฉพาะถามใจเรามีใจเป็นที่พักและมีจุดไม่อุปทานในขันธ์ 5 ของเราแล้วก็ตรวจพบประธานซึ่งแม้จะมีขันธ์ 5 อยู่โดยสมมติเราก็ใช้ขันธ์ 5 โดยสมมตินี้เป็นประโยชน์ผู้อื่นเป็นประโยชน์ส่วนบุคคลที่ดีที่เราได้นั่นแหละมันจะทำยังไงมันถึงจะได้เหมือนอย่างที่เราได้ก็เป็นประโยชน์ สืบสานต่อไปเรื่อยๆเรื่อยๆเราก็จะเก่งขึ้นในการที่จะทำประโยชน์จากผู้อื่นซึ่งไปเรื่อยๆเติมสารขึ้นไปหากรู้ยิ่งขึ้นไปง่ายขึ้นเบาขึ้นบ้างขึ้นเราไม่เก่งเราจะทำงานอะไรมันก็ยากถ้าเราเก่งและทำงานอะไรก็ง่ายทำง่ายแปลเป็นภาษาไทยซับซ้อนเข้าไปอีกช่วยเหลือเกินไปเราไม่ควรขายเราไม่พยายามบ้างมันก็จะช่วยกันยากมีแต่ประโยชน์เป็นฝ่ายเดียวเป็นภาระของโลกอยู่หรือว่ามีประโยชน์ สูงสามารถจะใช้จุดนี้ให้ร่ำเรียนให้รู้ความเจริญสูงสุดได้เพราะไม่มีสัตว์โลกอื่นแล้วที่จะใหญ่ไปกว่ามนุษย์ไม่มีสัตว์โลกที่จะเจริญสูงสุดยิ่งกว่ามนุษย์ในโลกโลกนี้ก็จะมีความเป็นมนุษย์เป็นสัตว์สูงสุดและเป็นสิ่งสูงสุดของโลกเพราะฉะนั้นเมื่อเราได้รูปหันมาเป็นมนุษย์แล้วแล้วก็ทำให้สูงสุดแก่โลกทรงตัวของมัน 2 สถาน