190704-049 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
เช้าวันที่ 4 กรกฎาคมพุทธศักราช 2519 พ่อท่านได้นำเจ้าเวทนาณธรรมสถานแดนอโศกการซื้อวอนเป็นกฎปฏิบัติสำคัญของเรานักปฏิบัติทั้งหลายทั้งมวลต้องมีสังวรามีทัศนามีปฏิสังขาโยทนาภาวนาเยอะที่สุดต้องการซึ่งรวมแม้แต่เจริญออกให้ได้เสมอสังวรอยู่เสมอว่าเราได้ปล่อยออกปล่อยออกมีการปล่อยออกอยู่ในเมืองซึ่งเป็นบุคคล ปิดตาจนกระทั่งแม้แต่เป็นพระอรหันต์แล้วก็มีการออกคือให้แก่เขาเป็นผู้ที่จะมีประโยชน์แก่เขาอยู่ในเมืองสำหรับตนนั้นจนหมดตัวหมดตนแล้วมันก็ไม่มีอื่นเลยนอกจากเรานี่แหละจะเป็นผู้ให้แก่ผู้อื่นเขาไม่เปลี่ยนไปเพราะฉะนั้นก็ต้องทำไปในจุดเดียวกันไม่กัดไม่กัดกันไม่ตีกลับอะไรรักษาเมื่อมันลงร่องลงช่องเป็นสัจธรรมแล้วมันจะกินกันไปด้วยกันได้เราจะต้องสังวรสำรวมเสมอในผู้ที่จะปฏิบัติไม่ว่าอะไรเพราะฉะนั้นทุกเวลาที่เราจะใช้อาหารก็ดีเราจะต้องสังวรสำรวมเสมอในผู้ที่จะปฏิบัติไม่ว่าอะไรเพราะฉะนั้นทุกเวลาที่เราจะทานอาหารกันดีเรียกว่าเรามีกรรมฐานของเรา อยู่หลับนอนถ้ากินอยู่หลับนอนก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะมีการกินเราจะมีการอยู่แล้วจะมีการหลับนอนนี่แหละจะเอาไอ้พวกนี้ไปตะพึดไม่ใช่แต่เรามีการสังวรในการกินสังวรในการเป็นอยู่สังวรในการหลับนอนเราจะมีทัศนะในการกินเพราะเรากินเป็นอย่างไรมีทัศนะจะมีการรู้การเห็นการเข้าใจว่ากินคืออย่างไรเราจะมีการแจกคุณอาจจะต้องพยายามฆ่าจิตวิทยาละออกมาพรากออกมาให้มันเสร็จค้นในทิศทางที่ดีและจะอยู่ในส่วนที่มันควรอยู่กระทํา ใจว่าเราจะต้องไปคลุกคลีอีกตัวจิตของเราร่อนแล้วเราจะคลุกคลีอีกได้ก็ต้องรู้ตัวจริงๆเราจะต้องมีการเสพคุณมาก่อนหรือการฝืนทนในวันที่วาสนาฟื้นทนมาก่อนในบางส่วนบางสิ่งจนมึงค่อยๆตัดรอบออกตัดรอบออกเรียกว่าปริวัฒมงคล ส่วนใดที่ได้เรียบร้อยแล้วก็แล้วไปส่วนใดที่ยังอยู่กันสังวรกันใหม่กระทำไปแม้แ
อ่านต่อ
ต่การกินการเป็นอยู่ชีวิตของเราเป็นอยู่ด้วยกันกระทบสัมผัสอะไรทั้งหมดมันกว้างแต่เราก็ต้องรู้ว่าการเป็นอยู่เพราะว่าจะเป็นอยู่อย่างที่ว่าละลายปลาในส่วนนี้หยุดและเป็นประโยชน์ต่อโลกอย่างแท้จริงแม้แต่การหลักการนอนเราก็จะต้องมีสังวรมีทัศนะมีปฏิเสธวรรณามีอธิบายลักษณะภาวนาอย่างแท้จริงมันจึงจะเป็นที่สุดได้เพราะเราต้องรวมทั้งหมดผู้มาใหม่ขอให้สังวรให้มากในการกินก็กินเผื่อเลี้ยง และการเป็นอยู่การทำงานการเป็นไปอยู่ในพวกเราเป็นที่สุดถึงขั้นนอนจนกระทั่งตื่นมาใหม่เราก็จะต้องรู้การเป็นอยู่แม้ว่าเราตื่นมาแล้วเราจะอยู่อย่างไรเราจะทำอะไรเราจะมีการกริยาการกริยาวาจาหรือเราจะทำงานหรือมีกรรมกันเองในการกระทำอยู่ในส่วนอย่างไรถึงจะเรียกว่าสังวรถึงจะเรียกว่าทัศนาถึงจะเรียกว่าปฏิเสธวรรณาอธิบายและภาวนาได้อาจจะต้องสังเคราะห์แสงได้ทุกสภาพทุกเวลาตลอดเวลาการเป็นอยู่ทั้งหมดทั้งก่อนจะกินเราจะมีการเตือนสติกันเสมอดีกว่าปัจจุบัน พูดไปหลายๆในแล้วก็ให้สังวรไม่ใช่สังวรแตกต่างแต่ในขณะกินนี้ก็ต้องให้สงบจริงแล้วก็จะได้ไปสงวนคนอื่นด้วยทั้ง