190706-051 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้เป็นเช้าวันที่ 6 กรกฎาคมพุทธศักราช 2519 ต่อจากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่ผู้ปฏิบัติธรรมปัจจยปัจจัยพระธรรมสถานแดนอสูรเรายินดีในธรรมเบิกบานในธรรมก็เป็นสิ่งที่ดีแต่ว่าต้องพยายามเสนอเป็นหลงลอยไปกลับชาติไปเป็นฆราวาสที่มากๆนะมันก็ไม่ดีต้องระวังนะจะคีตะวาทิตะวิสู ร้านกิริยากายกริยากายใดมันเกิดมาไม่เหมาะสมในกาละไม่เหมาะสมในชุมชนไม่เหมาะสมในเทศกาลเราก็ควรจะรู้ฐานะของเราถ้าเราอยู่ในฐานะกับหมู่ขนาดนี้เราจะไม่ยึดมั่นถือมั่นนักไปปรับหน่อยเพราะว่าไม่เพียงพอกันแล้วเข้าใจแล้วโดยธรรมและก็ไม่เป็นไรแต่สำหรับหมู่บ้านหมู่ต้องเคร่งให้เขาถ้ามีเพลงเขาเองนั่นแหละเขาไม่นับถือเมื่อเขาไม่นับถือเขาก็จะไม่ได้สิ่งที่ดีจากเราพ่อแม่เราให้เขาก็ไม่ยินดีก็ไม่ยอมรับมันก็เสียผลต่อกันเราก็ถ้าจะบอกว่าเราได้ความนับถือมันก็ได้ แต่โดยจริงแล้วล่ะก็ถ้าเขาไม่นับถือเราเขานั่นแหละไม่ได้อะไรจากเราถ้าเราไปมีเป็นพูดได้อะไรแล้วมันก็ได้แล้วมันก็ได้แล้วแต่ว่าผู้อื่นสิควรจะได้จากเราต่อไปอีกเพราะฉะนั้นการควบคุมตนการเกื้อกูลท่านจึงมีวัฏจักรหมุนรอบไปรอบมาอย่างนี้เองจึงต้องมีทั้งสมมุติจึงต้องมีทั้งปรมัตถ์จึงจะเรียกว่าบริบูรณ์สูงสุดเป็นประโยชน์ตนประโยชน์ท่านอันควรตลอดกาลจึงต้องพยายามดูบางทีการยินดีมากเกินไปก็อาจจะทำให้เราหรือแล้วก็กลายเป็นผู้ที่แสดงกิริยาอย่าพลาดขึ้นมาได้หรือว่าแก พญามากไปหรือไม่ก็แสดงเสียงเป็นคีตะมากไปคำพูดคำจาเป็นเชิงที่ไม่น่าไม่น่าจะเป็นคำพูดของสมณะไม่จำเป็นไม่เชิงเป็นคำพูดที่น่าจะแสดงออกมาแล้วสำหรับผู้อื่นก็เพียงพอกับผู้ใดที่เขาเห็นแล้วก็ยึดถือแต่ถ้าเรารู้แล้วหมู่หรือบริษัทที่อยู่นั้นพอเพียงพอไปเราใช้ขนาดนี้ทำมาพอได้เราก็ใช้หรือจะให้ดีจะเห็นว่ามันจะเกินหน่อยเราก็แสดงเขารู้ว่าเรามีสติเราจะพูดอย่างนี้เรา
อ่านต่อ
จะใช้อย่างนี้เขาอาจจะใช้อย่างนี้หน่อยนะแสดงว่าเรามีสติไม่ได้ใช้ประโยชน์ รู้อยู่ว่าชักจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอกแต่คิดว่าใช้ดีกว่าแล้วก็ขอโอกาสแล้วก่อนอย่างนี้ก็ครอบครัวก็เป็นแบบนี้ไปได้แต่เพราะงั้นถ้าเผื่อว่าผู้ใดขาดสติไม่รู้เอาเลยโมหะไปเลยก็ให้ระวังเราพิจารณาซับซ้อนแม้แต่สุ่มเสี่ยงที่เพราะเราออกมาในคำพูดคำจาในการหัวเราะปรากฏว่าหัวเราะลงลูกคอซะเลยเออๆๆอะไรอย่างนี้เราก็รู้อยู่แล้วระดับเคยพูดกันถึง 50 กว่าบาท 6 ระดับเราต้องพยายามให้รู้ลดลงมาลดลงมาเรื่อยๆดีมันต้องมีเซ็กส์กิจวัตรด้วยและมันก็จะไม่ขึ้นแรง จะหัวเราะมีเสียงเบาๆเท่านั้นแหละอย่างมากยิ้มแย้มเต็มหัวเราะหัวเราะออกมาน้อยๆน่ะเต็มนอกนั้นแล้วก็กลายเป็นหัวเราะของอย่างคนคนถ้ายิ่งต่อหน้าคนเลยถ้าหัวเราะให้คนเขาได้ยินเขาเพ่งโทษเลยหัวเราะไม่ใช่กิริยาไม่ใช่มหากิริยาไม่ใช่มาหากิริยาของพระอรหันต์หรือพระอภิญญาชั้นสูงมันมากไปยิ้มแย้มในหน้าอยู่เป็นนิดก็ไม่เป็นไรนอกจากบางคราวมันไม่ควรยิ้มแย้มจะยิ้มเดินเข้ามาไปแต่ว่าอยู่เป็นหมู่ชนอยู่ในอะไรก็ให้มันดูเบิกบานแจ่มใสแสดงตนอยู่ว่าเป็นผู้รู้ หมายความว่าไม่ใช่รู้มากหมายความว่ารู้ตัวแสดงตนว่าเป็นผู้รู้ตัวคือผู้ตื่นเป็นผู้เฉลียวฉลาดเฉลียวฉลาดในสิ่งที่ควรจะเฉลียวฉลาดคือชนิดฉลาดในการช่วยเหลือโปรไฟล์ผู้อื่นไม่ใช้ในการโกงไม่ให้ตนแล้วก็ไปพูดถึงอยู่มีประสาทสำนึกรู้ทุกกาละเทศะว่าเรารับรู้ภาษาอยู่ในโลกตื่นหมายความว่าเป็นผู้ที่รับรู้ปัสสะเป็นโรคอย่างดีไม่หลับเป็นการรักษาน้อยลงไปแล้วก็ยังจะเป็นผู้ที่มีไหวมีไหวพริบคือมีไหวที่จะรู้ว่านี่เราเคลื่อนเราทำการอย่างโน้นอย่างนี้เปลี่ยนไปต่างๆนานาเปลี่ยนไปแล้วอย่าหรือ สวัสดีอยู่อัจฉริยะมันหยาบก็จะได้ไม่เอาจะได้เปลี่ยนไปในสภาพที่ดีที่สุภาพสิ่งเหล่านี้เป็นรายละเอียดที่เราจะต้องพยายามรู้ซ้อนแล้วก็กระทำการฝึกปรือเอาแต่ปากพูดไม่พอต้องมีสติต้องรู้กาโยต้องรู้เวทนาเวทนามันดีแล้วล่ะเราจะเอาเป็นประมุขอย่างเป็นการสุขขเวทนาบ้างแต่ก็อยากให้มันตายออกมามันมากเกินไปนักที่จะให้ตายมันชัดแต่ใจของเราไม่มีอะไรเบาๆเบาๆอยู่ก็นั่นแหละดีที่สุดเพราะงั้นจ่ายจะต้องเป็นก่อนใจจะต้องน้อยต้องเล็กก่อนต้องสำรวมระวังในใจให้มากควรจะสร้างเป็นรูปออกมาทางกายกายตัวเป็นส่วน ใหญ่กว่าขึ้นมาแล้วก็จะต้องให้มันรู้ว่าเราเองเราจงใจสร้างให้ใหญ่ให้ลูกเป็นอย่างนี้ให้ลูกชอบอย่างนี้เพื่อให้ผู้ที่รับรูปได้ชัดนั่นแหละเขาจะได้ประโยชน์ไปแต่ตัวเราเองนั้นใจไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอกก็ให้รู้เป็นธรรมอย่าโกหกตัวเองอย่าเบี้ยวตัวเองอย่าหลบตัวเองอย่าเลี่ยงให้แก่ตัวเองถ้าเรื่องนี้กับตัวเองแล้วไม่ได้ดีขึ้นไม่ได้ดีขึ้นคนอื่นไม่รู้เรารู้แล้วเราอย่าหลอกต้องสู้เราเองไม่แท้ยิ่งสู้กับผู้อื่นด้วยบอกเขาเลยส่งของด้วยเปิดเผยสารภาพปลงอาบัติอย่างนี้คนอื่นจะได้รับรู้แล้วก็จะได้ช่วยเราอีกทีนึงมันเป็นทางดีแต่ถ้าเราอายมากเราไม่กล้า ไม่กล้าบอกเขาหรอกมันเป็น Siri อายมากเหลือเกินและสิ่งเหล่านี้เราก็ทำของเราได้แล้วแน่ใจว่าเราจะทำจริงๆก็ให้รู้ให้ชัดเจนแล้วก็อย่าเบี้ยวตัวเองเลือกคนอื่นไม่เป็นไรเท่าไหร่หรอกมันไม่เลวหรอกไม่จำเป็นเลวเหมือนกันแต่ว่ามันยังเลือกคนอื่นแต่ว่าเราตั้งใจจะทำแก่ตนจริงๆแล้วก็มันก็ยังดีแต่ถ้าให้คนอื่นช่วยด้วยมันยิ่งดีส่งเสริมขึ้นเพราะเขาจะได้ช่วยกำราบเราจนถึงเราเขารู้แล้วว่าเราจะทำอย่างไรเราจะไปสู่จุดไหนก็ต้องระมัดระวังแม้จะมีใจอยู่แม้จะโศกเศร้าโศกเศร้าอาจดูไม่ว่าประตูที่ไหนเราไม่ให้มีทั้งนั้นแม้แต่จะต้องมองอะไรก็ไม่เอาไม่ใช่ลักษณะพุทธะลักษณะคนไทยจะต้อง บ้านแจ่มใสเป็นผู้รู้เป็นผู้ตื่นและระวังอย่าให้มันมากไปถ้าจริงใจเรามองแต่มาทำแกล้งยิ้มนี่มันแสนรู้มันดูแล้วมันเบี้ยวๆมันไม่บริบูรณ์เพราะบางทีบางอย่างก็พยายามจะให้ดูมันลงตัวแล้วมันถึงจะงามพร้อมให้น้องไปไหนมันคงพอดีอย่างนี้เป็นการฝึกเขียนลงไปข้างนอกและในที่เราบอกว่าสติปัฏฐานมีกายนอกกายกายในกายเวทนาภายในภายในภายนอกก็รู้ภายนอกจิตภายในภายใน 10 ภายนอกก็รู้ภายนอกทำในธรรมก็คือรู้ธรรมารมณ์ต่างๆและรู้ธรรมคือชั้นเชิงของธรรมความต่างความสูงความอยากความหนาหรือความละเอียดสุดคุ้มครอง ดูชั้นเชิงเป็นฉันฉันฉันฉันฉันฉันฉันฉันฉันฉันฉันฉันฉันฉันฉันยิ่งละเอียดมากฉันเท่าไหร่คุณนั่นแหละคุณจะรู้ลึกซึ้งเท่านั้น